ကြယ်ဖြူနတ်မင်း

ယွီဟွေးဖေးက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို ယုံမယ်ထင်နေလား၊ ဒီနွားခေါင်းသရဲ...”

ထိုအချိန်မှာပင်... “ထောင်နှစ်သေကွင်း” ဟု ရှောင်ထျန်းချန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

အူး...

ယွီဟွေးဖေးမှာ ရေထဲမှ တိုက်ရိုက်ခုန်ပျံထွက်သွားတော့သည်။ ရှောင်ထျန်းချန်က လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းငယ်လေးကို လွှင့်ပစ်ကာ ဟဲဟဲရယ်မောလျက် “ရှေးလူကြီးတွေ ပြောတာမှန်တယ်၊ လုပ်နိုင်ရင် မပြောနဲ့။ မင်းတို့ကြည့်လေ၊ လုပ်လိုက်တော့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကောင်းသွားပြီမလား” ဟု ဆိုသည်။

နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာ၊ နွားကျောင်းသားတို့က မျက်လုံးစွေကြည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင် ရေထဲတွင် အပြေးအလွှားပြေးနေပြီး၊ နောက်မှ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် သစ်တုံးကြီးတစ်တုံးကို လွှဲယမ်းကာ “ခွေးမသား... ရပ်စမ်း” ဟု အော်ဟစ်ရင်း လိုက်နေတော့သည်။

ရှောင်ထျန်းချန်က မျက်လုံးပြူးကာ လျှာကို ပါးစပ်မှ ထုတ်လျက်၊ ခေါင်းကို တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဒီဂရီ လှည့်ကာ နောက်သို့ကြည့်ရင်း “မင်း... မင်း... မင်းငါ့ကို ကြိုက်နေတာကိုး။ ဒါကြောင့် မင်းမိန်းမရှိတာတောင် မလိုက်တာ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ တစ်ချက်ကြောင်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ယွီဟွေးဖေး၏လက်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်း ပိုလာသည်။ “မင်း ရပ်စမ်း၊ အဘိုးက မင်းကို ရှေ့နောက်နှစ်ထပ်ပျံ ပျံလွှားရဲ့ အစွမ်းကို ခံစားစေမယ်”

အဝေးတွင် နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာ၊ နွားကျောင်းသားတို့ သုံးယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်ကာ ယွီဟွေးဖေးကို ဝေဖန်နေကြသည်။ “မဆိုးပါဘူး... တို့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ နည်းနည်းသေးတယ်၊ သာမန်လူတွေနဲ့ယှဉ်ရင်တော့ ဒါက အကြီးစားလို့ ပြောရမှာပေါ့”

“ပုစဉ်းခွံကိုးလွှာမှာ ရှစ်ခါအခွံလဲဖို့ ကျန်သေးတယ်၊ နောက်ဆို လိုက်မီနိုင်မှာပါ”

ဤအကောင်များ စကားပြောနေကြသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်နေကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ ယွီဟွေးဖေးမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သောက်ကျိုးနည်း၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ တော်တော်အနိုင်ကျင့်ကြတာပဲ။

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး တုတ်နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ခွေးတစ်ကောင်၊ နွားခေါင်းတစ်ကောင်၊ မြင်းမျက်နှာတစ်ကောင်၊ နှင့် လူကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို မြစ်ငယ်လေးပေါ်တွင် အပြေးအလွှား လိုက်နေတော့သည်။

ရှေ့မှ အကောင်များမှာမူ ဟီးဟီးဟားဟားဖြင့် ဘာမျှအရေးမလုပ်ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ယွီဟွေးဖေး လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ လိုက်လို့လည်းမမီ၊ လိုက်မီပြန်တော့လည်း ရိုက်လို့မနိုင်။ အဓိကအချက်မှာ မြစ်ရေက အေးစက်နေပြီး လေတစ်ချက်တိုက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်လာခြင်းပင်။

ဤမြစ်ရေမှာ မြေအောက်မှ ထွက်လာသောကြောင့် အပူချိန်အနည်းငယ် မြင့်နေသေးသည်။ အခြားမြစ်သာဆိုလျှင် တိုက်ရိုက်ရေခဲသွားပြီး ရေကူးခြင်းမပြောနှင့်၊ ကားပင်မောင်းလို့ရပေလိမ့်မည်။

“ယွီလေး... မင်းပုစဉ်းခွံကိုးလွှာကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်ပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနေလိုက်ရင် အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ်ခံနိုင်မှာပါ” ဟု ချွေ့ကျွယ်က ရေထဲတွင်ထိုင်ကာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် ကိုယ်ကိုသုတ်ရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ပုစဉ်းကိုးခွံကျင့်စဉ်ကို စတင်လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။ တောနက်ထဲသို့ ဝင်စဉ်ကတည်းက သူသည် ပုစဉ်းကိုးခွံကျင့်စဉ်၏ အသုံးဝင်ပုံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကျင့်စဉ်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း အကန့်အသတ်တော့ရှိပေသည်။

သို့သော် လူသည် လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော အပူဓာတ်မှာ အလွန်လုံလောက်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ တစ်ခဏလိုက်ဖမ်းပြီးနောက် ယွီဟွေးဖေး၏ ကိုယ်အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာရာ အားလုံးနှင့်အတူ စတင်ဆော့ကစားလိုက်တော့သည်။

ကမ်းပေါ်တွင် ကျန်းရန်နှင့် တိကျန့်တို့ ရပ်နေကြပြီး ရေထဲသို့ မဆင်းကြပေ။ ယွီဟွေးဖေးက ဤနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။

တိကျန့်မြင်သော် ယွီဟွေးဖေးကို မျက်ဖြူလန်ပြကာ “မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်တာလား” ဟု ဆိုသည်။

“သွားစမ်း”

ယွီဟွေးဖေးက ပါးစပ်ကိုဖြဲကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းရန်ကို ကြည့်ကာ “အစ်ကိုကြီး... ရေဆင်းချိုးလေ။ ခင်ဗျားတစ်ကိုယ်လုံး မည်းမည်းမည်းမည်းနဲ့ ဘာငေးနေတာလဲ” ဟု ဆိုရင်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခါးကိုကော့လိုက်သည်။ ကျန်းရန်က ယွီဟွေးဖေး၏အရာကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလျက် “တော်ပါပြီ၊ ပြန်ရောက်မှပဲ ချိုးတော့မယ်။ ငါက လူအများကြီးနဲ့ အတူတူချိုးတာ မကျင့်သားမရှိဘူး...” ဟု ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူဤသို့ပြုမူသည်ကိုမြင်သော် ကျန်းရန်နှင့် တိကျန့်တို့လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဤနှစ်ယောက်မှာ အဖွဲ့လိုက်ကိုယ်လုံးတီးရေကူးသည့် အကျင့်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ယွီဟွေးဖေးက ရုတ်တရက်လှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ ရေမဆင်းသေးတဲ့သူတွေ ရှိသေးတယ်... ညီအစ်ကိုတို့ ကူညီကြပါဦး”

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား နွားကျောင်းသား၊ နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာ၊ ရှောင်ထျန်းချန်၊ သရဲဖြူ၊ သရဲနက်တို့ အဖွဲ့လိုက် ပြေးဝင်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြေးရင်းဖြင့် “သတ်” ဟု အော်ဟစ်နေကြရာ နှစ်ယောက်သား လှည့်ကာ ပြေးတော့သည်။ သို့သော် သူတို့က ထိုအကောင်များကို ဘယ်လိုလုပ်ပြေးနိုင်မည်နည်း။

ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခြင်းခံလိုက်ရပြီး အဝတ်အစားများချွတ်ကာ မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်းခံလိုက်ရတော့သည်။ နှစ်ယောက်သား ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသောအခါတွင်မူ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေကြပြီ။

ကမ်းပေါ်တွင် နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာ၊ နွားကျောင်းသားနှင့် လူကဲ့သို့မတ်တပ်ရပ်နေသော ရှောင်ထျန်းချန်တို့ လေးယောက်သား တစ်တန်းတည်းရပ်ကာ ကိုယ်ကာယအလှပြသလို ကြွက်သားများကို ပြသနေကြရာ နှစ်ယောက်သား၏မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သို့သော် နှစ်ယောက်သား ဘာမျှမပြောကြ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရိုက်လို့မနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ထိုအချိန်တွင် ယွီဟွေးဖေးက ကပ်လာပြီး ယုတ်မာစွာဖြင့် “အကြီးအသေးယှဉ်မလား” ဟု မေးရာ ကျန်းရန်က ယွီဟွေးဖေးကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေးက သူ့ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက်လှည့်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအကောင်က လှည့်ကာ တိကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားအပြည့်ဖြင့် “အကြီးအသေးယှဉ်မလား” ဟု မေးသည်။

တိကျန့်၏မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး “မင်းကွာ အရှက်နည်းနည်းပါးပါးရှိစမ်းပါ” ဟု ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးက အခိုင်အမာ “မရှိဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

တိကျန့်၊ ကျန်းရန်တို့မှာ “@#￥...”

ထိုအချိန်မှာပင် “ထောင်နှစ်သေကွင်း”။ ကျန်းရန်မှာ အကနဲအော်ကာ ရေထဲမှ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကျန်းရန်က တုတ်ကိုကိုင်ကာ ခွေးကို လိုက်နေတော့သည်။

ယွီဟွေးဖေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မဆိုးလှသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင်များမဟုတ်သလို၊ နွားကျောင်းသားကဲ့သို့ နှစ်ရှစ်ရာကြာ ကျင့်ကြံထားသော ပူပြင်းသည့်ကိုယ်ခန္ဓာမျိုးလည်း မဟုတ်ရာ၊ ဤအေးစက်မှုကို မခံနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မီးပုံတစ်ပုံဖိုကာ ကမ်းစပ်တွင်ထိုင်ရင်း ပွဲကြည့်နေရတော့သည်။ အခြားသူများ ရေချိုးပြီးနောက် တက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှောင်ထျန်းချန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာကြ... မြန်မြန်လာကြ။ ပစ္စည်းကောင်းရှိတယ်”

ယွီဟွေးဖေးကြားသော် အမြန်ပြေးသွားတော့ ရှောင်ထျန်းချန်မှာ အခြားမြစ်ငယ်လေးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေအရင်းအမြစ်မှာ အနီးအနားမှ မြေအောက်ရေမဟုတ်သောကြောင့် ဤနေရာမှ မြစ်ရေမှာ လုံးဝရေခဲသွားပြီး၊ ရေခဲပြင်တစ်ခုလုံး ထောင်မိုင်ကျယ်ဝန်းစွာ ရေခဲနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ထျန်းချန်က မြစ်မျက်နှာပြင်မှ နှင်းများကို ဖယ်ရှားကာ ရေခဲပြင်အောက်သို့ ညွှန်ပြရင်း အော်ဟစ်နေသည်။ ယွီဟွေးဖေး အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရေခဲပြင်ထဲတွင် ၇ပေါင်း ၈ပေါင်ခန့်လေးသော ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင် ရေခဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေး၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သောငါးမျိုးကို ယွီဟွေးဖေး မစိမ်းလှပေ။ ဆောင်းရာသီက မြန်မြန်ဆိုက်ရောက်လာပြီး အပူချိန်က မြန်မြန်ကျဆင်းသွားလျှင် နှစ်စဉ်မြစ်ထဲတွင် နွေးထွေးသောနေရာရှာမတွေ့မီ ရေခဲထဲတွင် သေဆုံးသွားသောငါးများစွာ ရှိပေသည်။ ဤငါးများမှာ အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး၊ အအေးခန်းထဲတွင် သိမ်းထားသည်နှင့် များစွာမကွာပေ။ အရသာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ အဓိကအချက်မှာ ပိုက်ဆံမကုန်ခြင်းပင်။

ယွီဟွေးဖေးက အားလုံးကို အိမ်ပြန်ကာ ပစ္စည်းကိရိယာများ ရှာဖွေရန် အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ရှောင်ထျန်းချန် ပြန်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် တူကြီးတစ်လက်နှင့် ရေခဲဆောက်တစ်ချောင်းကို ယူဆောင်လာသည်။ လူအနည်းငယ်ပေါင်းကာ မကြာမီမှာပင် ထိုငါးကို တူးဖော်ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ရှောင်ထျန်းချန်က လူများကိုခေါ်ကာ မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်လှည့်လည်ရှာဖွေရာ အမှန်ပင် အကျိုးအမြတ်မနည်းလှ။ စုစုပေါင်း ပေါင်သုံးဆယ်ခန့် ငါးများ ရရှိခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ အိမ်မပြန်တော့ဘဲ မြစ်ကမ်းနားတွင် မီးပုံဖိုကာ ငါးကင်စားကြတော့သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသောငါးများကို ယူကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ယွီဟွေးဖေးမှာ... အအေးမိသွားတော့သည်။

အား... ချေး။

ယွီဟွေးဖေးက နှာချေရင်း နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာတို့ကို ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဤအကောင်များမှာမူ ဘာမျှမဖြစ်သလို ယွီဟွေးဖေးကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ကြပေ။

“သောက်ကျိုးနည်း” ယွီဟွေးဖေးမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆဲရေးလိုက်မိချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွီဟွေးဖေး ပထမဆုံးလုပ်သည့်အရာမှာ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ အော်ဒါရှိမရှိ၊ ဧည့်သည်လာသလော ကြည့်ခြင်းပင်။ သို့သော် အော်ဒါမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီလိုညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကြီး ဘယ်သူက လာလည်တာလဲ”

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူ၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ အလွန်ဖော်ရွေသောမျက်နှာဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွီဟွေးဖေးကိုမြင်သော် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မော၍ “အဆောင်မှူးယွီ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးက ကြယ်ဖြူနတ်မင်းပါ” ဟု ဆိုသည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ယွီဟွေးဖေးမှာ ချက်ချင်းကြောင်သွားသည်။ လာသူမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ကြယ်ဖြူနတ်မင်းဖြစ်နေပါလား။

ကြယ်ဖြူနတ်မင်းကို ယွီဟွေးဖေး သိသည်။ တရုတ်ဒဏ္ဍာရီသမိုင်းတွင် ကြယ်ဖြူနတ်မင်း၏ နေရာမှာ အလွန်မြင့်မား၏။ သူသည် နာမည်ကြီးပြီး၊ စိတ်ထားကောင်း၊ စာရိတ္တကောင်းသော နတ်ကောင်းတစ်ပါးဖြစ်သည်။

သုံးလောကတွင် အညံ့ဖျင်းဆုံးနတ်ဘုရားဖြစ်သူကိုပင် ကြယ်ဖြူနတ်မင်းက လေးစားမှုကို ပြသခဲ့သည်။ အဓိကအချက်မှာ ကြယ်ဖြူနတ်မင်း၏ ပြုမူပုံမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်းမရှိဘဲ၊ တမင်တကာလုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်ရိုးသားလှသည်။ သူသည် ယွီဟွေးဖေးကို အမှန်တကယ် လေးစားခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ဦးသား တန်းတူညီမျှ ခံစားချက်ရှိပေသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ အစဉ်အမြဲ ကိုယ့်ကိုတစ်တောင်ပေးလျှင်၊ ကိုယ်က သူ့ကိုတစ်လံပြန်ပေးတတ်သူဖြစ်သည်။ ကြယ်ဖြူနတ်မင်း ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ့နောက်မှ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယွီဟွေးဖေးမှာ သူသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် အတည်ပြုလိုက်နိုင်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ယွီဟွေးဖေးက အရိုအသေပြုကာ “နတ်မင်းကြီး အရိုအသေပြုပါတယ်၊ အတွင်းသို့ ကြွပါ” ဟုဆိုရာ ကြယ်ဖြူနတ်မင်းက ပြုံးကာ အတွင်းသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်လာသည်။

ရှောင်ထျန်းချန်က ကြယ်ဖြူနတ်မင်းကိုမြင်သော် အံ့ဩစွာဖြင့် “အို... အဘိုးကြီး၊ မင်းလည်း ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲ။ ဟေ့... မင်းက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရှေ့မှာ မျက်နှာသာရသူမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ။ ဘာအမှုကျူးလွန်ခဲ့လို့လဲ။ ဟဲဟဲ... ငါတို့အိမ်က သခင်လေးပြောတာမှန်တယ်၊ ဘုရင်အနားနေရတာ ကျားအနားနေရသလိုပဲ၊ မင်းဒါက... မင်းဘာလို့ မျက်စိမှိတ်ပြနေတာလဲ။ ငါပြောတာမမှန်လို့လား”

ကြယ်ဖြူနတ်မင်းက ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်ကာ “ဒါ... မင်းအရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်” ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ထျန်းချန်က သူ့ကို မျက်လုံးစွေကြည့်ကာ “ပါးစပ်ပိတ်ထားတဲ့လား။ ငါကွာ... ငါဒီကိုရောက်နေပြီ၊ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ ဒီနေရာက သုံးလောကက မအုပ်ချုပ်၊ ကိုးကောင်းကင်က မမေးတဲ့နေရာ... ငါသာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို မိန်းမကြီးလို့ပြောရင်တောင် သူငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူမျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ခိုးနားထောင်ရဲလို့လား”

ဘေးမှ ကျန်းရန်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ ကြယ်ဖြူနတ်မင်းမှာ ချောင်းပို၍ပင် ဆိုးလာသည်။

နွားကျောင်းသားကလည်း “ဟုတ်တယ်... သူတို့သွေးဆုံးကိုင်နေတာ၊ ငါတို့ကို စကားနှစ်ခွန်းလောက်တောင် ပြောခွင့်မပေးတော့ဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။

ဖွီး...

အဟမ်းးးး... အဟမ်းးးး...

ကျန်းရန်မှာ ရေသောက်ကာ စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထပ်မံပန်းထွက်သွားပြန်သည်။ ဤသို့ ပန်းထွက်သွားရာ ကြယ်ဖြူနတ်မင်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး အမြန်ရှေ့တိုးကာ “ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်... သူတို့ကလည်း မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ကိုယ်တော်ကြည့်ပါဦး...” ဟု ဆိုသည်။

“ကျောက်... ကျောက်... ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်... ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်”

ရှောင်ထျန်းချန်မှာ စကားနှစ်ခွန်းလောက် ထပ်ပြောရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုခွေးမျက်လုံးများမှာ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်ကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ အခြားသူများလည်း ကြောင်ငေးသွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ ကျန်းရန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းရန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောကာ ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး “အားလုံးပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့နာမည်က ကျန်းပိုင်ရန်၊ ရန် ဆိုတဲ့ စာလုံးတစ်လုံးတည်း၊ ကျန်းရန်လို့လည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ အခု ကောင်းကင်ဘုံမှာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရာထူးကို ထမ်းဆောင်နေပါတယ်...” ဟု ဆိုသည်။

ခွမ်

နွားခေါင်း၏လက်ထဲမှ ဇလုံမှာ မြေပေါ်သို့ ကျသွားပြီး တံတွေးတစ်ချက်မျိုချကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် “ကျောက်... ကျောက်... ကျောက်... ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်...”

မြင်းမျက်နှာမှာ သူ့မျက်နှာကို ဆွဲဆန့်ရာ ပုံမှန်ထက် အများကြီးပိုရှည်သွားသလို သရဲနက်၏မျက်နှာမှာ ပို၍မည်းသွားပြီး၊ သရဲဖြူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ဖြူသွားသည်။

ချွေ့ကျွယ်မှာ အံ့ဩခြင်းနောက်တွင် အဆုံးမရှိသော ခါးသီးသည့်ပြုံးရယ်ခြင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

နွားကျောင်းသားမှာမူ သူ့ဆံပင်များကို အားကုန်ဆွဲရင်း မျက်ရည်မကျရုံတမယ်ဖြစ်နေ၏။