လက်မည်းရာများ

ထိုအချိန်မှာပင် "ညီမတို့... တက်” ဟု အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ ယွီဟွေးဖေးသည် ရွာတစ်ဖက်မှ ခြင်္သေ့အကအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဦးဆောင်သူမှာ အစ်မဝူပင်။

အစ်မဝူ၏ ခြေတံရှည်များနှင့် ခါးသေးသေးလေးမှာ အလွန်တရာ မျက်စိကျစရာကောင်းလှသည်။ ဆောင်းရာသီကြီးတွင် ထူထဲစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သူမက ခြင်္သေ့ခေါင်းကို ကိုင်မြှောက်ထားပြီး နောက်မှကောင်မလေးများက လိုက်ပါလှုပ်ရှားရာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ခြေတံရှည်ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်လှမ်းလှမ်း၊ တစ်ချက်ခုန်၊ တစ်ပတ်လှည့်၊ တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်တိုင်း မျက်လုံးများမှာ လျင်မြန်တောက်ပနေသည်။

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ တိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အခြားတစ်ဖက်မှလည်း မောင်းသံ၊ ပုံသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နဂါးရှည်ကြီးတစ်ကောင် ပြေးဝင်လာပြီး ဦးဆောင်သူမှာ စွန်းတာရှန်းပင်။

ဘောလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ နဂါးခေါင်းကို စနောက်နေသူမှာ အရပ်ကိုကြည့်ရုံဖြင့် ကော်ပုထုံဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

ကော်ပုထုံ၏ "တိုက်” ဟု အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ... နဂါးရှည်ကြီးက ဟိန်းဟောက်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အားလုံးက ရွာအလယ်ရှိ ကွင်းပြင်ငယ်လေးတွင် စုစည်းမိကြပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အလွန်စည်ကားလှပေသည်။

အားလုံးပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း ယွီဟွေးဖေးမှာမူ ကမ္ဘာပျက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အစ်မဝူက သူ့ကို တွေ့သွားသောကြောင့်ပင်။

အစ်မဝူက ရွှီကျဲနှင့်အတူ ကနေသော ခြင်္သေ့ကို ဦးဆောင်ကာ ပြေးလာပြီး ယွီဟွေးဖေးပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေတော့သည်။

"ကောင်လေး၊ မင်းဘေးက မျက်နှာဖြူဖြူလေးက ဘယ်သူလဲ။ တော်တော်ချောတာပဲ” အစ်မဝူက ကျန်းရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးက "အစ်ကိုဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခင်ဗျားသူ့ကို သဘောကျသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ သူအသက်ကြီးပြီနော်၊ သုံးဆယ်ကျော်ပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အစ်မဝူက ယွီဟွေးဖေးကို မျက်ဖြူလန်ပြကာ "မင်းက ငါ့ကို အသက်ကြီးတယ်လို့ ပြောနေတာလား" ဟု မေးသည်။

ယွီဟွေးဖေးက အစ်မဝူ၏ ရင်ဘတ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်... ကြီးတယ်..." ဟု ဆိုလိုက်ရာ အစ်မဝူက ခြေထောက်မြှောက်ကာ တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး သေချင်နေပြီလား။ ရက်အနည်းငယ်မတွေ့ရတာနဲ့ မင်းအစ်မကိုတောင် လာနောက်ရဲနေပြီလား။ လာခဲ့”

ယွီဟွေးဖေးက အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဤမိန်းမက အလွန်ကြမ်းတမ်းလှ၏။ နောက်မှ ရွှီကျဲက ပြုံးရင်း အစ်မဝူနောက်လိုက်ကာ ယွီဟွေးဖေးကို လိုက်ဖမ်းသည်။

မကြာမီမှာပင် ယွီဟွေးဖေးလည်း ကျန်းရန်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူလည်း မရှာတော့ဘဲ သူ့သဘောသူ လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အားလုံးက အပျော်လွန်နေကြပြီဖြစ်ရာ သူက မိမိကိုယ်ကို နတ်မင်းကြီးဟု ပြောလျှင်ပင် အားလုံးက ရယ်မောရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယွီဟွေးဖေးလည်း မပြေးလွတ်ဘဲ အစ်မဝူ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နှင်းပုံထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဖိနှစ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အစ်မဝူက ခြေတံရှည်များကို ဖွင့်ကားကာ ယွီဟွေးဖေး၏ ကျောပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မောဟိုက်စွာဖြင့် "မင်းဒီကောင်စုတ်လေး၊ ပြေးလေ။ မင်းပြေးလေ။ ဒီနေ့မင်းကို ရေခဲရုပ်တုလုပ်ပြီး ရွာထိပ်မှာ ချိတ်ထားမယ်ဆိုတာ မင်းယုံလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီဟွေးဖေးက ခါးသီးစွာပြုံးကာ "အစ်မဝူ၊ ထပါ... ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်တာ အမြင်မတော်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"အမြင်မတော်စရာလား။ ငါက အသက်ကြီး အပျိုကြီး၊ ငါဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ မင်းရှက်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါမင်းကို ယူလိုက်မယ်လေ။ နောက်ဆို အစ်မဝူက မင်းကိုကျွေးမယ်” အစ်မဝူက သူရဲကောင်းဆန်စွာ ဆိုလေသည်။

ယွီဟွေးဖေးက အစ်မဝူ၏ ဖြောင့်စင်းသော ခြေတံရှည်များ၊ ခါးသေးသေးလေးစသော ပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သို့သော် သူကောင်းကောင်းသိသည်၊ ဤမိန်းမကို ယူလို့မဖြစ်၊ အလွန်ကြမ်းတမ်းလှသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ယွီဟွေးဖေးသည် အစ်မဝူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်တည်လာသော အကြောတစ်ချောင်းကိုမျှ မတွေ့ဖူးပေ၊ အားလုံးက ယောက်ျားလျာ မျိုးရိုးဗီဇများသာ။

ယွီဟွေးဖေး ကြားဖူးထားတာက သူတက္ကသိုလ်တက်နေစဉ် အစ်မဝူဟာ လက်ဝှေ့ထိုးသတ်ခြင်းပညာကို နှစ်အနည်းငယ် သင်ယူခဲ့ပြီး ပြည်နယ်အဆင့် ဆုတံဆိပ်ပင် ရဖူးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤကဲ့သို့သော မိန်းမမျိုးက လင်ကိုရိုက်ခြင်းမှာ ကစားစရာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေမည်။ လင်၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကို ရိုက်မှသာ အနည်းငယ် စိန်ခေါ်မှုရှိမည်ထင်သည်...။

ယွီဟွေးဖေးက "အစ်မ... အစ်မ... စကားကောင်းကောင်းပြောကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

အစ်မဝူက "အစ်မကို တောင်းပန်စကားပြော" ဟု ပြောသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

အစ်မဝူက ထိုအခါမှ ထရပ်လိုက်ပြီး "ဒါမှဟုတ်တာပေါ့..." ဟု ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်နှင့် အစ်မဝူက လက်မောင်းဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ညှပ်ကာ ချိုင်းအောက်သို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

အစ်မဝူကမူ သူ့နှာခေါင်းကို ဆွဲညှစ်ကာ "ကောင်လေး၊ နောက်ဆို မင်းအစ်မကို နောက်ပြောင်ရဲရင် မင်းနှာခေါင်းကို ငါလိမ်ဖြုတ်ပစ်မယ် သိလား" ဟု ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေး ဘာပြန်ပြောနိုင်မည်နည်း။ ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ညိတ်နေရတော့သည်။ အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် တကယ်တိုက်ခိုက်ကြရင် ယွီဟွေးဖေး အနိုင်ရချင်မှ ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ပြေးတော့ ပြေးလွတ်နိုင်ပေသည်။ ပြဿနာမှာ ဤအစ်မကို ယွီဟွေးဖေးက အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူငယ်စဉ်က ဤနေရာသို့ရောက်စတွင် မည်သူနှင့်မျှ မသိကျွမ်းပေ။ ရွာထဲမှ ကလေးများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုလည်း မနည်းမနော ခံခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က ဤအစ်မတစ်ယောက်သာလျှင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို ဤရွာထဲသို့ ဝင်ဆံ့အောင်လည်း ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အစ်မဝူက သူ့ကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ခဲ့သဖြင့် ယွီဟွေးဖေးက အစ်မဝူကို အလွန်လေးစားသည်။ သူမရှေ့တွင် ယွီဟွေးဖေးက မောင်ငယ်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ နေလိုသည်။

နှစ်ယောက်သား စနောက်ပြီးနောက် ယွီဟွေးဖေးနှင့် အစ်မဝူက အိမ်တစ်အိမ်၏ တံစက်မြိတ်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ရွှီကျဲလည်း ရောက်လာပြီး ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ယွီဟွေးဖေးကို ကြည့်ကာ "သူဌေးယွီ... နှစ်သစ်မှာ မင်္ဂလာပါ" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

ရွှီကျဲနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤကိုယ်အားကိုယ်ကိုးပြီး အပေါက်ဆိုးသော ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် အတိတ်က အရိပ်မည်းများမှ လွတ်မြောက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကိုယ်အားကိုယ်ကိုး တည်ဆောက်လိုသော ခံစားချက်ကို ပေးနေ၏။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အစ်မဝူ၏ အရိပ်အယောင်ပင် ထင်ရသည်။

ယွီဟွေးဖေးက အစ်မဝူကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမြန်ကပ်သွားပြီး "ဟေ့... နင်သူ့ကို အတုမခိုးနဲ့နော်။ သူက သုံးဆယ်နားကပ်နေပြီ အိမ်ထောင်မကျရသေးဘူး... နင်သာ အမျိုးသမီးစွမ်းဆောင်ရှင်ဖြစ်သွားရင်လည်း... ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့... အစ်မ... အစ်မ... ရပ်”

ယွီဟွေးဖေးမှာ အစ်မဝူ၏ နားရွက်ဆွဲလိမ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဖိချခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် လက်သီးဖြင့် သူ့ဦးရေပြားကို လိမ်ဆွဲကာ "ဒီကောင်လေး တော်တော်ဟုတ်နေပါလား၊ တစ်ချက်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့မကောင်းကြောင်းပြောတော့တာပဲ ဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ မျက်ရည်မကျရုံတမယ်ဖြစ်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကြီးကို တိုင်တည်ကျိန်ဆိုရဲသည်၊ သူပြောသည်မှာ အမှန်တကယ် စေတနာစကားများသာ။

အစ်မဝူမှာ အရာရာကောင်းသော်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး အလွန်မာနကြီးသည်။ ဤကဲ့သို့သော စရိုက်မျိုးကို သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ရာ အိမ်ထောင်ကျရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ရွှီကျဲက ပြုံးကာ "တော်ပါပြီ အစ်မဝူရယ်၊ သူ့ကို မစပါနဲ့တော့" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... ရှောင်ကျဲမျက်နှာကြောင့် မင်းကိုလွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

ယွီဟွေးဖေးက အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာပြုံးကာ "အစ်မ... တကယ်ပြောတာ၊ ဘယ်တော့မင်္ဂလာဆောင်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အစ်မဝူက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ အလွန်ပြတ်သားစွာ "မင်္ဂလာဆောင်ဖို့က သင့်တော်တဲ့သူ မတွေ့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

"ရှာကိုမရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယွီဟွေးဖေးကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းကတော့လေ... ငါ့အရေးကို စိတ်မပူနဲ့။ မင်းအရင် မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့တစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်စမ်းပါဦး။ ရှောင်ကျဲ... သွားမယ်၊ အလုပ်လုပ်စို့" စကားဆုံးသည်နှင့် အစ်မဝူက ရွှီကျဲကို ခေါ်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

အစ်မဝူ၏ လေပြင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်သော်လည်း အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယွီဟွေးဖေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အစ်မဝူသည် စိတ်ဆတ်ပြီး အနည်းငယ် အာဏာပြင်းသော်လည်း သူမတွင် မိန်းမဆန်သော အလှတရား အပြည့်အဝရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယွီဟွေးဖေးသည် အစ်မဝူကို ရှေးခေတ်တွင်ထားလျှင် နဂါးတံခါးစားသောက်ဆိုင်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်မည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိခဲ့ဖူးသည်။

ခေါင်းခါကာ ယွီဟွေးဖေးက ထရပ်ပြီး အိမ်ပြန်သွားတော့သည်။ လမ်းတွင် ယွီဟွေးဖေးသည် ကျန်းရန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအကောင်၏ အဝတ်အစားများမှာ ကြေမွနေပြီး ဖင်ပေါ်တွင်မူ မည်းနက်နက် လက်ရာများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုအရှည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ မိန်းမအချို့၏ လက်ရာဖြစ်မည်။ ထို့အပြင် ကိုယ်အလေးချိန်လည်း မနည်းသူများဖြစ်ပေမည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤခန့်ညားညား ယောက်ျားသည် နောက်ဆုံးတွင် မိန်းမယုတ်များ၏ လက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယွီဟွေးဖေးက ကပ်သွားပြီး ကျန်းရန်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ "အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား ခုနက ဘီလူးမနဲ့များ တွေ့ခဲ့တာလား။ ဖင်မှာတောင် နဝင်းသည်းခြေကုတ်ကွက်နဲ့ ကုတ်ခံလိုက်ရသေးတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းရန်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ယွီဟွေးဖေး၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်ကာ "လျှောက်မပြောနဲ့” ဟု ဆိုသည်။

ယွီဟွေးဖေးက "ဘာလျှောက်ပြောရမှာလဲ၊ ခင်ဗျားဖင်မှာ လက်ရာကြီးတွေ အများကြီးပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းရန်ကြားသည်နှင့် လက်ဖြင့် ပွတ်ကြည့်ရာ မည်းနက်သော အရာအချို့ကို အမှန်တကယ် ပွတ်မိလိုက်ပြီး "ဒါ..."

ထို့နောက် ကျန်းရန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒီမိန်းမကြီးတွေ တော်တော်လွန်လွန်းတယ်”

ယွီဟွေးဖေးက ရယ်မောကာ "တော်ပါပြီ... ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို အဲ့လောက်ချောခိုင်းလို့လဲ။ သွား၊ အိမ်ပြန်ပြီး သုတ်လိုက်တော့..."

ကျန်းရန် ဘာပြန်ပြောနိုင်မည်နည်း။ ပြန်သွားလျှင်လည်း လက်မည်းဖြင့် ကိုင်သူကို ရှာတွေ့မည်မဟုတ်ရာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သည်းခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းရန်သည် သေသည့်တိုင်အောင် အပြင်မထွက်တော့ပေ။ ထိုခံစားချက်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြင်ထွက်လျှင် ထပ်မံအနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလားပင်။

ကံဆိုးစွာပင် ကျန်းရန် အပြင်မထွက်သော်လည်း အခြားသူများကမူ ဝင်လာကြပေသည်။

နှစ်သစ်ကူးနေ့၏ ပထမဆုံးနေ့တွင် လူကြီးများမလာသော်လည်း ကလေးများမှာမူ တစ်အိမ်ဝင်တစ်အိမ်ထွက် ပြေးလွှားနေကြပြီး နှစ်သစ်ကူးမုန့်ဖိုးတောင်းခြင်းမှာလည်း မရှိမဖြစ်ပင်။ ထို့ကြောင့် နဝမဆောင်သည် အစဉ်အလာမရှိစွာ တံခါးမပိတ်ဘဲ တစ်နေကုန် တံခါးဖွင့်ထားခဲ့သည်။

ကလေးများက သကြားလုံးလာယူကြသလို၊ အသိမိတ်ဆွေများကလည်း နှစ်သစ်ကူးမင်္ဂလာပြုရန် လာရောက်ကြသည်။

ယွီဟွေးဖေးမှာလည်း အိမ်တွင်မနေဘဲ တစ်အိမ်တက်ဆင်း လှည့်လည်သွားကာ နှစ်သစ်ကူးမင်္ဂလာပြုရမည့် အိမ်တစ်အိမ်ကိုမျှ မချန်ခဲ့ပေ။ အခြားသူများမှာ မိသားစုအလိုက် သွားကြသော်လည်း ယွီဟွေးဖေးတစ်ယောက်သာလျှင် တစ်ကိုယ်တည်း ရွာလုံးကျွတ်ခွေးများကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် အားလုံးက ယွီဟွေးဖေးကို ကြိုဆိုကြသော်လည်း၊ ထိုခွေးကလေးများ ပြေးဝင်လာပြီး တစ်အိမ်လုံးကို ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ဖြစ်အောင် မွှေနှောက်ပြီးနောက်၊ အဝေးမှ ခွေးဟောင်သံကြားသည်နှင့် တံခါးများကို သော့ခတ်လိုက်ကြတော့သည်။

အိမ်ရှင်များက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ယွီဟွေးဖေးနှင့် စကားစမြည်ပြောကြသော်လည်း ယွီဟွေးဖေးကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုတော့ပေ။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နွားခေါင်းတို့၏ နေ့ရက်များလည်း မသက်သာလှပေ၊ သူတို့သည် နောက်တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တစ်နေကုန် ထိုင်နေခဲ့ကြရသည်။ ညရောက်သောအခါ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး အားလုံးသက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။

နွားခေါင်းက "ယွီလေး... မင်းတို့နှစ်သစ်ကူးပွဲ ပြီးပြီမလား။ ထပ်မွှေနှောက်စရာမလိုတော့ဘူးမလား" ဟု မေးသည်။

ယွီဟွေးဖေးက "ပြီးပြီဆိုပေမဲ့ ရန်ကော့အက အတော်ကြာကြာကကြဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ကစပြီး တစ်အိမ်ချင်း ဗြောက်အိုးဖောက်ကြတာ ဆယ့်ငါးရက်နေ့အထိပဲ။ ဒီမှာ နှစ်သစ်ကူးအငွေ့အသက်က မီးပုံးပျံပွဲတော်ပြီးမှ ကုန်ဆုံးတာ" ဟု ဆိုသည်။

အားလုံးကြားသည်နှင့် မျက်နှာများမှာ နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားသည်။ စည်ကားခြင်းကို မကြိုက်၍မဟုတ်ဘဲ အချို့သူများအတွက် အဆင်မပြေသောကြောင့်ပင်။

"တော်ပြီ... သက်ပြင်းမချကြနဲ့တော့။ မီးပုံးပျံပွဲတော်ပြီးမှ နှစ်သစ်ကူးပြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ တို့အိမ်အခြေအနေက မတူဘူး။ ဒီနေ့ပြီးရင် ဘယ်သူမှ လာတော့မှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်..."

အားလုံးကြားသည်နှင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရန်က လက်ခုပ်တီးကာ "ဘယ်သူမှ မလာတာကောင်းတယ်၊ အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေမလာရင် ပိုကောင်းတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် အခြားသူများမှာ ဘာမျှမတုံ့ပြန်သော်လည်း နွားကျောင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ကျန်းရန်ဘေးသို့ ကပ်ထိုင်ကာ သူ့ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး "ညီလေး... မင်းရဲ့စကားကို ငါသဘောကျတယ်၊ မင်းကိုလည်း မျက်စိထဲရှင်းသွားပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

အကြောင်းမှာ ဤအကောင်ရောက်လာပြီးနောက် အားလုံးထဲတွင် တိကျန့်တစ်ယောက်သာလျှင် သူနှင့်တတန်းတည်းဖြစ်သော်လည်း သူက တိကျန့်ကို ငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်နေသည်။ ယခု နောက်တစ်ယောက်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သုံးယောက်ပေါင်းလျှင် နောက်ဆို ဖဲရိုက်ရန်ပင် လူမလိုတော့ပေ။

ကျန်းရန်မှာလည်း သူနွားကျောင်းသားအနားသို့ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ကပ်ခဲ့သော်လည်း မျက်နှာသာမရခဲ့ပေ။ သို့သော် စကားတစ်ခွန်းဖြင့် နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးကို နီးကပ်သွားစေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းရန်က ပြုံးကာ "ညီလေးလည်း မိန်းမတွေကို မုန်းတာလား" ဟု မေးသည်။

နွားကျောင်းသားက ခေါင်းကြီးကို ခါယမ်းကာ တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယွီဟွေးဖေးက အမြန်ကြားဖြတ်ကာ "အစ်ကိုလန်... ခင်ဗျားအိမ်က တောဝက်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦး၊ ဒီအကောင် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း တော်တော်မွှေနှောက်နေတယ်။ တံခါးဘောင်တောင် သူ့ကြောင့် ယိုင်နဲ့နေပြီ... သွားထိန်းလိုက်ဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းရန်သည် နောက်မှရောက်လာသူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။