ပင့်ကူဂူအသစ်

[နိမ့်ကျသော သခင်ကြီး ငြိုးငယ်: ကြိုးစား လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပါ။]

[လိမ်ညာသူ ဘိုင်ချီဟုခေါ်ပါ: ကျပန်း မြင်းများ ပေးအပ်ပါ။]

[ဝတုတ်ဟာရာ: လက်နက်များ ပြန်လည် ပေးအပ်ခြင်း Bugက ဘာလဲ။]

[ပြုံးနေသော နန်းကုန်း: ကျွန်တော် လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ အံ့ဩစရာ တစ်ခုခု ရဖို့ လက်နက်တွေကို တောရိုင်းထဲမှာ လွှင့်ပစ်ခဲ့ရတာပါ။]

...

ရှားလော့ခ်၏ ပိုစ့်မှာ တုံ့ပြန်မှု များစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ဂိမ်းမာများသည် အပ်ဒိတ်များ အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင် နေကြသည်။

ရှားလော့ခ်သည် ဂိမ်းတွင် တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဂိမ်းကစားပုံ အသစ်များ ဖန်တီးခြင်း၊ ဇာတ်လမ်းပိုင်းများနှင့် မြင်ကွင်း အသစ်များ ဒီဇိုင်းဆွဲခြင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အသစ်များ ညှိနှိုင်းခြင်း စသည့် သူ၏ အလုပ်ကို ကျင့်သားရ နေခဲ့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အံ့အားသင့်နေသော ဂိမ်းမာများကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူ ကျေနပ်မှု ရရှိခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေရန် အချိန် မဟုတ်သေးပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှားလော့ခ်တွင် လုပ်ဆောင်ရန် အရာများစွာ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ သူ ပင့်ကူဘုရင်မ အသစ်များကို ဖြန့်ကျက်နိုင်ရန် ပင့်ကူဂူမှ ဂိမ်းမာများကို ရှင်းလင်းပစ် ရမည် ဖြစ်သည်။

ပင့်ကူဘုရင်မမှာ လူသားကိုယ်ခန္ဓာ ရှိသော ပင့်ကူတစ်ကောင်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သာမန် မြေအောက်ပင့်ကူ တစ်ကောင်ထက် နှစ်ဆမျှ ကြီးမားပြီး အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ကြီးမားလှသည်။

ရှားလော့ခ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ကြီးမားခြင်း မရှိတော့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှားလော့ခ်သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အရွယ်အစားကို လျှော့ချထားလေ့ ရှိသည်။

ရှားလော့ခ်တွင် ပင့်ကူဂူမှ ဂိမ်းမာများကို ရှင်းလင်းရန် ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

...

[ပင့်ကူဂူမှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ပြုလုပ်နေပါတယ်။ မစ်ရှင်များ လုပ်ဆောင် နေသော ဂိမ်းမာ အားလုံး ကျေးဇူးပြုပြီး ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဂူမှ ထွက်ခွာ သွားကြပါ။]

စနစ်အသိပေးချက် ဂိမ်းမာများ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည့်အခါ ပထမ ဘီတာနှင့် ဒုတိယ ဘီတာ ဂိမ်းမာအားလုံး ချက်ချင်း ထွက်ခွာ သွားကြသည်။

တတိယဘီတာ ဂိမ်းမာအနည်းငယ်သာ ခေါင်းမာစွာ ပင့်ကူဂူတွင် ကျန်ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် ပင့်ကူဂူရှိ ဂိမ်းမာ အားလုံးကို အတင်းအကျပ် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှားလော့ခ်သည် သူတို့ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပုံထားလိုက်ပြီး သူတို့ ဘေးတွင် ပင့်ကူဘုရင်မ ဆယ်ကောင်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ချုပ်နှောင်ထားမှု မရှိတော့သော ပင့်ကူဘုရင်မများသည် သတိပြန်လည် ရရှိလာပြီး ဂိမ်းမာများကို စတင် ကိုက်ဖြတ် စားသောက်ကြတော့သည်။

ရှားလော့ခ်သည် သူတို့ကို လွှတ်ပေးထားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ပင့်ကူဂူ၏ အရွယ်အစားမှာ အလွန် ချဲ့ထွင်ထားသောကြောင့် ရှားလော့ခ် ပင့်ကူဘုရင်မ ဆယ်ကောင်ကို ဆက်လက် ဖြန့်ကျက်နိုင်သေးသည်။ မကြာမီ ဂူသည် မြေအောက်ပင့်ကူ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြန်ပြည့်နှက် လာလိမ့်မည်။ အမှန်မှာ ယခင်က ထက်ပင် မြေအောက်ပင့်ကူများ ပိုမို များပြားလာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ဗစ်တိုးရီးယားမြို့နှင့် ထာဝရတိုင်းပြည်မှ ဂိမ်းမာများသည် ထိုဂူကို သူတို့၏ ကစားကွင်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှားလော့ခ်သည် သူ၏ အစီအစဉ် အတွက် ကျေနပ် နေခဲ့သည်။

...

"အတန်းစပြီ။ အတန်းစပြီ။ လန်ဆလော့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး သင်တန်း စတင်ပါပြီ။"

ဗစ်တိုးရီးယားမြို့တွင် ဂိမ်းမာများသည် မိုးလက်ဖက်ရည် အကြောင်းမှ ကောလာဟလများကို အရေးမစိုက်ကြပေ။ သူတို့ ဂိမ်းအကြောင်းအရာကို ပိုမို စိုးရိမ် နေကြသည်။

မဟာရာပြည့် ဟု ခေါ်သော အက်လ်ဖ် တစ်ဦးသည် ကြီးမားသော မြင်းတစ်စီးကို စီးနင်းကာ အခြားဂိမ်းမာများ ထံမှ မနာလို ဝန်တိုသော အကြည့်များကို ဖိတ်ခေါ် နေခဲ့သည်။

လန်ဆလော့သည် နှစ်ညတာ ကာလက ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိပြီး စုရုံးရောက်ရှိ လာသော လူသားများ၊ ဖယ်ရီများနှင့် အက်လ်ဖ်များကို စိုက်ကြည့် နေခဲ့သည်။

"နည်းပြ။ အတန်းစပါပြီ။"

"အတန်းစပါပြီ။"

ဂိမ်းမာများ၏ အော်ဟစ်သံများက လန်ဆလော့၏ အတွေးစများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ချုပ်တည်းကာ သင်တန်း အသစ် တစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် အခြေခံ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေကို သင်ကြားပေးပါ့မယ်..."

...

ဟမ်းစတား ဝတုတ်တစ်ကောင် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေစဉ် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် စာလုံးများ ပါသော လူသားအုပ်စု တစ်စုသည် ကြီးမားသော သစ်လုံး တစ်လုံးကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ဆွဲယူ နေကြသည်။

ဟမ်းစတား ဝတုတ်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သူတို့၏ စူးစိုက် ကြည့်ရှုမှုများကို လျစ်လျူရှုပြီး အစိမ်းရောင် ရဲတိုက်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူ ပင်မတံခါး သုံးချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ပန်းရောင်အခန်း တစ်ခုသို့ ပြေးဝင် သွားခဲ့သည်။

အခန်းဝင်ပေါက်တွင် အခြား ဟမ်းစတားနှစ်ကောင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ရေဇလုံ တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြား ဟမ်းစတား တစ်ကောင်က သဘက် တစ်ထည်ကို ရေထဲတွင် စိမ်ထားခဲ့သည်။

ပြေးဝင်လာသော ဟမ်းစတားသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ရေထဲသို့ ထည့်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ် လိုက်သည်။

"ဘော့စ်အကြီး၊ လေဒီလီလို အခုလေးတင် ရေမိုးချိုး ပြီးသွားပါပြီ။ သူ အခု အဝတ်အစား လဲနေပါတယ်။" သဘက်ကို သန့်စင်နေသော ဒုတိယ‌ဘော့စ်က ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ အစာစားဖို့ သွားလို့ ရမလား။" ဝတုတ်အိုတာကုက ရေဇလုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ။" လီလို၏ အသံ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ် လာခဲ့သည်။

ဘော့စ်အကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ကို မတ်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"လေဒီလီလို၊ ကျွန်တော် မနက်ပိုင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ပြီးမြောက် အောင်မြင်ခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော် လေဒီကို သတင်းပို့ဖို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။" ဘော့စ်အကြီးက ဝင်ရောက်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။

လီလိုသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒုတိယ‌ဘော့စ်နှင့် ဝတုတ်အိုတာကု တို့သည် သဘက်တစ်ထည်နှင့် အစားအစာ တွန်းလှည်း တစ်စီးဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဒုတိယ‌ဘော့စ်သည် သဘက်ကို လီလိုရှေ့တွင် ထားလိုက်ပြီး သဘက်မှ ဆံပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်စဉ် ဝတုတ်အိုတာကုက အစားအစာ လှည်းကို သူမထံသို့ တွန်းပို့ လိုက်သည်။

လီလိုသည် သူမ၏ နံနက်စာကို စတင် စားသုံးတော့သည်။

"မြို့သား နှစ်ရာက အရှေ့တောအုပ်ကို ခုတ်လှဲနေကြပါတယ်၊ မြို့သား ငါးရာက အနောက်သတ္တုတွင်းမှာ တူးဖော်နေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်မြို့သားတွေက လေဒီလီလိုရဲ့ မြို့သစ်ကို တည်ဆောက် နေကြတယ်။"

"အင်း၊ အရမ်း ကောင်းတယ်။"

လီလိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ဘော့စ်အကြီးက "သူတို့ လေဒီလီလိုရဲ့ ဩဇာအရှိန်အဝါကို အံ့ဩရိုသေကြပြီး ဘယ်သူမှ အချောင်ခို ပေါ့ဆနေခြင်း မရှိကြပါဘူး။ ကျွန်တော် သေလုနီးပါး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မြေပြင်ပေါ် လဲကျမသွားခင်အထိ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပါတယ်။"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘော့စ်အကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီလူသားက သစ်လုံးတွေ သယ်ရတဲ့ မစ်ရှင် ဆယ်ခု လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်လို လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ ခက်ခဲလှတယ်။ ဒါက လေဒီလီလိုကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။"

လီလိုသည် ဘော့စ်အကြီး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "အင်း၊ ဒါကောင်းတယ်။ နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ပေါက်က,ကော။ ပြီးသွားပြီလား။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ လေဒီလီလို၊ နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ပေါက် ပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရိုက်... အဲ၊ ပင့်ကူဂူကို နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပါပြီ။" ဘော့စ်အကြီးက ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလို့ ဒီနေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ပေါက်ကို ဖန်တီးခဲ့တာလဲ။" ဒုတိယ‌ဘော့စ်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ငါတို့ အတွက် အစားအစာ ပံ့ပိုးပေးမှာ မို့လို့လား။" ဝတုတ်အိုတာကု၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့သည်။

"လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ရှားလော့ခ်ရဲ့ အဆိုအရ ဒါက မြို့သားတွေ အပန်းဖြေဖို့ အတွက်ပဲ။ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်သွားကြမယ်။"

လီလိုသည် ထရပ်လိုက်ပြီး အစားအစာ လှည်းကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဝတုတ်အိုတာကုအား "ငါ စားလို့ဝပြီ။ မင်း စားလိုက်။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝတုတ်အိုတာကုသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျန်နံနက်စာကို အားရပါးရ မျိုချလိုက်သည်။