အခန်း (၃၀၁)

သွေးနံ့သည် တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။

အရိုးအသားများ ကွဲပြဲနေသော ရုပ်အလောင်းသည် အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော်လည်း လင်းယွဲ့က တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ လက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ရုပ်အလောင်း၏ သိုလှောင်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထာဝရည၏ အယောင်ဆောင်နယ်မြေတွင် သူသည် ထူးဆန်းသောသားရဲတိရစ္ဆာန်များကိုသာမက လူ့ဘိုးဘွားက စီစဉ်ပေးထားသော လူသားမျိုးနွယ်မှ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအယောင်ဆောင်နယ်မြေရှိ အရှိန်မြှင့်ထားသော နှစ်များအတွင်း သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထုံကျင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အလောင်းများ တောင်ပုံရာပုံဖြစ်နေ၍ သွေးပင်လယ်များ လှိုင်းထန်နေသည့်တိုင် သူ၏စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာလည်း လူ့ဘိုးဘွား၏ တာအိုစိတ်ဓာတ်ကို မွေးထုတ်ပေးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အသက်နှင့် သေခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ကြုံတွေ့ရခြင်းသည် ကြီးထွားမှုပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

အခြားနှစ်ဦးမှာမူ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ရိုးရှင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဆရာလေးက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ မယုံနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သူသည် ကျပန်းမျက်နှာစိမ်းတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုလူ ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်နေခဲ့မည်ဟု မည်သူမှမတွေးထားခဲ့ချေ။

နတ်ဘုရားစာရင်း၏ နောက်ဆုံးပိုင်းရှိ အစွမ်းမြင့်ရန်သူတစ်ဦးကိုပင် သူတို့၏ဆရာလေးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အနည်းဆုံးတော့ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ကြမည်ပင်။

သို့သော်လည်း ဤမျှမာကျောသော သံချပ်ဝတ်တန်ဆာကို တွေ့ဆုံရမည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က နောက်လိုက်တွေပဲ မဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့သည် သုတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သွားနိုင်ပြီ"

ဤမျှ ရက်စက်ခြင်းဖြင့် သူသည် ဤအရာကို နမူနာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

နောက်လိုက်များသည် လက်နက်များမျှသာဖြစ်ပြီး ကြိုးကိုင်သူကို သတ်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ နာမည်ကို ပျံ့နှံ့စေနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုများပြားသော ပြဿနာရှာသူများ ရတနာများ လာလုခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးပြီး အချိန်ကုန်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒူအန်ယဲ့ယန်လျို အဖြစ် လက်ရှိရယူထားသော ဤကိုယ်ပွါးကအတုအယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"မင်း... မင်း ဆရာလေးကို သတ်ရဲတယ်"

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော နောက်လိုက်တစ်ဦးသည် လင်းယွဲ့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"မင်း အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ"

အခြားနောက်လိုက်တစ်ဦးက အကျည်းတန်သော မျက်နှာဖြင့် "ဆရာလေးက ဗိုလ်ချုပ်တင်းယွမ်ရဲ့ သားအရင်းပဲ မင်း... ဘာလို့ သူ့ကို မေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ သတ်ရဲတာလဲ။ မင်း ဥပဒေတွေကို မသိဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော နောက်လိုက်၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရား၏ အတွေးကို ပို့လိုက်သည်။ "မင်း ရူးနေလား။ သူ့ကို ထပ်ပြီး မလှုံ့ဆော်နဲ့။ မင်းက သူ့ကို ငါတို့ကို သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်စေချင်လို့လား"

အခြားနောက်လိုက်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးကာ ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေသဖြင့် မစဉ်းစားဘဲ ပြောမိသွားသည်။

"အော် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်လား"

လင်းယွဲ့သည် တည်ငြိမ်နေပြီး ပြုံးနေသည်။ သူသည် မှားယွင်းသောလူကို မသတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ဒီလို နောက်ခံမျိုးနဲ့။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ် ငါ့ကို လာရှာပါစေ"

သူသည် ပိုပြီး မပြောတော့ဘဲ တောင်အောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် နောက်လိုက်နှစ်ဦးသည် ခဏတာ မူးဝေနေကြပြီးမှ သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက "ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဆရာလေးက နောက်ထပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်ဖြစ်ဖို့ ရှိနေတာ။ ဒီမှာ သူသေသွားပြီဆိုတော့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

အရင်ကတော့ သူသည် ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းပြောဆိုဝံ့ခြင်းမရှိပေ။ အခြားတစ်ဖက်မှ သိသွားပါက သူတို့ကို နှုတ်ပိတ်ရန် သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"သူက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို သိပ်မကြောက်ပုံမရဘူး"

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော နောက်လိုက်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် သူက ငါတို့ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ သတ်ပြီးသားဖြစ်လောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ရဲ့အသက်ကို သက်သက်မဲ့ ချန်ထားခဲ့တာလား"

"ဆရာလေးရဲ့ မျိုးရိုးဆက်ခံမှုအမှတ်အသား ပျက်ပြယ်သွားတာကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက အခုပဲ ခံစားမိလောက်ပြီ။ အခု ဂူကောင်းကင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေလောက်ပြီ။ သူဘယ်လိုထွက်ပြေးနိုင်မှာလဲ"

အခြားနောက်လိုက်က "ဒါ့အပြင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်တဲ့ ဆရာလေးမှာ နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာက ကာကွယ်ပေးထားပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးဌာနမှာ ရာထူးရှိလို့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာက ပိုပြီးနက်ရှိုင်းတယ်။ ဆရာလေးကို သတ်လိုက်တဲ့အတွက် သူဟာ အပြစ်တွေနဲ့ ပြည့်နေမှာ သေချာတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးဌာနကို အကြောင်းကြားလိုက်တာနဲ့ သူတို့လည်း အပြင်မှာ စောင့်နေကြလိမ့်မယ်။ သူထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား" ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူက ဂုဏ်ထူးမှတ်များစွာ စုဆောင်းထားလို့ အပြစ်တွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည်မှုရှိနေတာလား"

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော နောက်လိုက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ရဲ့အခြေအနေကိုပဲ စဥ်းစားကြစို့။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အမျက်ဒေါသက သိပ်မပြေလောက်ဘူး"

သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် "သွားကြစို့ ဒီလူ ဆရာလေးကို သတ်လိုက်တဲ့ သတင်းကို မြန်မြန်ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပျံ့နှံ့အောင်လုပ်ရမယ်"

အခြားနောက်လိုက်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သူ့ကို ဒေါသထွက်စေမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"သူက ငါတို့ကို လွှတ်ပေးရဲတယ်လေ။ ငါတို့ သတင်းဖြန့်တာကို သူ မကြောက်ဘူး"

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော နောက်လိုက်က နတ်ဘုရား၏ အတွေးကို ပို့လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ နောင်တရသွားရင် ငါတို့ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ သတ်ပစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မြန်ပျံ့နှံ့အောင်လုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်။ လူတိုင်းသိသွားရင် ငါတို့ကို သတ်တာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး"

...

စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်တောထဲတွင် လင်းယွဲ့၏ ပုံသဏ္ဍာန်က လေကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေသည်။

"ကျပန်းတစ်ဦးကို နမူနာယူဖို့ ရွေးလိုက်တာ။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်ရဲ့ သားအရင်း ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်ထားမလဲ"

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ထျန်ရှာအဆောက်အအုံရဲ့ ဒုတိယအလွှာအစွမ်းမျိုးက ဒီခေတ်မှာ ရှားပါးတယ်။ ထိုလူဟာ နောက်ထပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။ ကောင်းပြီ"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်သည် ကြာပြီဖြစ်သော ပါတီဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏အိမ်တော်သည် ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသား၏ အစုအဖွဲ့တွင် အရေးအကြီးဆုံးအင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤအခွင့်အရေးကိုယူ၍ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်းယွမ်၏ အကောင်းဆုံး အမွေဆက်ခံသူကို ဖယ်ရှားလိုက်

ခြင်းက သူတို့ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အားနည်းစေသည်။

သူသည် နမူနာယူရန်နှင့် အရှိန်အဝါတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး ဤသို့သော အကျိုးအမြတ်ရရှိခြင်းမှာ မမျှော်လင့်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လုပ်ကြံသူမှာ ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက်မင်းသားမဟုတ်ဘဲ လူမသိသူ ဒူအန်ယဲ့ယန်လျို ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာက ကာကွယ်ပေးထားသူကို သတ်ခြင်းက အပြစ်မဖြစ်စေပေ။

"ရှောင်ယွီ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး"

သစ်တောကို ဖြတ်သန်းနေစဉ်တွင် လင်းယွဲ့သည် ရှောင်ယွီ၏ နေရာကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာမှမခံစားမိပေ။

သူမသည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာနေသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ရှောင်ယွီ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်း အသက်ရှူနည်းပညာက ပို၍ပင် နက်နဲသွားသည်ဖြစ်စေဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ရတနာကို အရင်ယူမယ်။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး"

အချိန်အများကြီး မဖြုန်းဘဲ လင်းယွဲ့သည် ဤဂူကောင်းကင်အတွင်းတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရတနာတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိကြောင်း အချက်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယခင်မင်းဆက်မှ ပညာရှိအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေးလွဲချော်သွားပါက ထပ်မံရရှိရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။

သူရွေးချယ်ထားသော စတုတ္ထမြောက် လျှို့ဝှက်ရတနာအထွတ်အထိပ်တွင် ရတနာတစ်ခုသာ ရှိသည်။

၎င်းသည် သူ၏အဘိုး ကွယ်လွန်သွားသည့်အခါ အလိုချင်ဆုံး ရတနာလည်းဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ဖြတ်၍ တောင်ထိပ်သို့တက်ပြီးနောက် စမ်းသပ်ပစ္စည်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ရတနာကျောက်စာတိုင်မှ ကောင်းကင်သို့ အလင်းတိုင်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်အတူ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးက လင်းယွဲ့၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။