အခန်း (၂၉၇)

ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော ယွမ်ဝူကျင်းရမ်တစ်ဦးတည်းပင် လုံလောက်ခဲ့ပြီး ယခု နောက်တစ်ဦး ပေါ်လာပြန်သည်။

လူနှစ်ဦးပေါင်းပြီး တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

အဖြူရောင် ဘုန်းကြီးဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးက ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးကို အားမလိုအားမရကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကို လက်အုပ်ချီ၍ "လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားမဆုံးမီ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ကြေးနီတံခါးဆီသို့ လွှင့်သွားစေသည်။

ယွမ်ဝူကျင်းရမ်ကလည်း သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ဘဲ ပြုံး၍သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် နန်ဟုန်မြို့အနှံ့အပြားမှ ကျင့်ကြံသူများ ပို၍ ပို၍ ရောက်ရှိလာကြပြီး နတ်ဘုရားစာရင်းမှ စွမ်းအားမြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ခုနစ်ဦးပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော ကြီးမြတ်သော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ပူးပေါင်းထားခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက်…

"တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းတယ်"

လေဟာနယ်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းသား၏ သာမန်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားထည့်ဝါသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏အမူအရာက နူးညံ့ပြီး နွေဦးလေကဲ့သို့ လန်းဆန်းသော ပုံပေါက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်းနှင့် ကျယ်ပြန့်သည်။

လူအုပ်၏စိတ်နှလုံးများ လင်းလက်သွားကြသည်။

မင်းသားရောက်လာပြီ။

ယွမ်ဝူကျင်းရမ်နှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးတို့သည် သူတို့၏ အမူအရာများကို ချက်ချင်း ပြင်

လိုက်ပြီး "မင်းသားချန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ရိုသေစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဖန်းကျွန်းသည် အနည်းငယ် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ "မင်းသားချန် ဒီနှစ်ယောက်က အဝင်ဝကို ပိတ်ထားလို့ ကျွန်တော် ဝင်လို့မရခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မင်းသား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါ့ရဲ့ရာထူးနဲ့ မနိုင်လိုပါဘူး"

ဒသမ မင်းသားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ဖန်းကျွန်းကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ"

ယွမ်ဝူကျင်းရမ်နှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးတို့သည် လိုက်လျောရန်သာ တတ်နိုင်ကြသည်။

မင်းသားသည် အဝတ်အစားပုံစံဖြင့်သာ ရောက်လာခဲ့သည့်တိုင် သူသည် မိုင်ပေါင်း ရာဂဏန်းအကွာအဝေးမှပင် သူတို့ကို အရေးယူရန် အားထုတ်စရာမလိုဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ကျန်လူများသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြသည်။

ဖန်းကျွန်းကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ရုံပဲလား။

သို့သော်လည်း ပုံမှန် ပညာရှိအဆင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် ဤကိစ္စအတွက် ပေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ အခြား ပညာရှိအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် တံခါးပိတ်ရန် သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှိမ့်ချလိုမည်မဟုတ်ဘဲ ဤနှစ်ဦးကို လုပ်ခိုင်းလိုပေလိမ့်မည်ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား"

ဖန်းကျွန်းသည် လက်အုပ်ချီပြီး သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်

"တော်လောက်ပြီ"

ရုတ်တရက် မိုးကြိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံတစ်ခုက လိုက်ပါလာသည်။ လျှပ်စစ်အလင်းသည် ဘယ်နေရာမှမဆို ပေါ်ထွက်လာပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသည့် မိုးကြိုးအဝတ်အစားပုံစံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လူအုပ်၏မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

နောက်ထပ် ပညာရှိအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလား။

ယွမ်ဝူကျင်းရမ်နှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးတို့သည် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြပြီး လေးလေးနက်

နက်ဖြင့် "မင်းသားကျင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသား၏ မိုးကြိုးအဝတ်အစားပုံစံဖြစ်နေခဲ့သည်။

"အော် ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေမှာ နတ်ဘုရားစာရင်းက စွမ်းအားမြင့်ပြိုင်ဘက်တွေ မကျန်တော့ဘူးထင်တယ်"

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသား၏ မိုးကြိုးအဝတ်အစားပုံစံကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ထျန်ယွမ်ဇီရဲ့ အဆိပ်အတောက်က ပျက်ပြယ်သွားပြီလား"

ထျန်ယွမ်ဇီလား။

ထိုစကားများကြောင့် လူအုပ်၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန်းကျွန်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ရှန်ရှောင်းဂိုဏ်း၏ အတော်ဆုံး ဉာဏ်ကြီးရှင် ထျန်ယွမ်ဇီသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးဆယ်က နတ်ဘုရားစာရင်းတွင် ထိပ်ဆုံးသုံးနေရာ၌ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထျန်ယွမ်ဇီသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ကြာ ပေါ်မလာတော့ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဆယ်နှစ်ကြာသောအခါ ထျန်ရှာအဆောက်အအုံသည် သူ၏အမည်ကို နတ်ဘုရားစာရင်းမှ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

ထျန်ယွမ်ဇီလည်း ရောက်လာခဲ့တာလား။

"မင်းသားချန် ဖန်းကျွန်းကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ အနည်းငယ် ငယ်သွားသလိုပါပဲ"

ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသားက ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ဝူကျင်းရမ်နှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးကို ကြည့်လိုက်ကာ မထုံတက်တဲ မျက်နှာဖြင့် "မင်းတို့ တံခါးကို အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့ပြီ။ ချင်ရှင်းတာအိုနဲ့ ရှင်းခူတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်တွေက သိသိသာသာရနေပြီ။ နောက်ဆုတ်ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏လက်အောက်ခံများထဲတွင် လျှို့ဝှက်ရတနာကို ရရှိနိုင်သူမရှိကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားကို အသာစီးရစေလိုခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဖန်းကျွန်းကို အသာစီးရစေမည်ထက် လူတိုင်းကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။

ယွမ်ဝူကျင်းရမ်နှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းကြီးတို့သည် နောက်ဆုတ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လူအုပ်သည် ချက်ချင်းပင် ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသားကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားကျင်း" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သုတို့သည် ဂူကောင်းကင်၏ ကြေးနီတံခါးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လေထဲတွင်ရှိသော ကြေးနီတံခါးရှေ့၌ ကြီးမြတ်သော ကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်နှင့် မင်းသားနှစ်ပါး၏ အဝတ်အစားပုံစံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဆယ့်လေးပါးမြောက်ညီလေး အော် ဆယ့်လေးပါးမြောက်ညီလေး"

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းလူတိုင်းကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင်တောင် အမြန်နှုန်းနဲ့ နည်းပညာပိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဖန်းကျွန်းက ဒီလျှို့ဝှက်ဂူကောင်းကင်ထဲမှာ သိသိသာသာ အသာစီးရနိုင်သေးတယ်ဆိုတာ မင်းယုံသလား"

"အဲ့ဒါဆို ကြည့်ရတာပေါ့"

ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသား၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

ရုတ်တရက် အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး ထိုနှစ်ဦး၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်းမျက်နှာက အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သေဆုံးနေသော လေထုက ဝန်းရံထားပြီး မျက်လုံးမှာ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေသည်။

"ဟွမ်ကျွင်းခဲ့"

ကြီးမြတ်သော ကျင့်ကြံသူအချို့သည် ဤလူသည် နတ်ဘုရားစာရင်းတွင် စတုတ္ထအဆင့်ရှိသော ဟွမ်ကျွင်းခဲ့ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိကြပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

ဟွမ်ကျွင်းခဲ့သည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး မင်းသားနှစ်ပါး၏ အဝတ်အစားပုံစံများကို လက်အုပ်ချီကာ "ဦးလေးတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အော် တျန်းလီပဲ"

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားက ပြုံးလိုက်သည်။

"ပဉ္စမမင်းသမီးက မင်းကို စေလွှတ်လိုက်တာလား"

"အမေက မပြောပါဘူး ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လာတာပါ"

တျန်းလီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့ တျန်းလီ ရှေ့ကသွားမယ်" ဟု သူက စကားများများစားစားမပြောဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် သူသည် ကြေးနီတံခါးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

"မင်းသားချန် ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်အကြီးအကဲ ဖန်းကျွန်း အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီထင်တယ်"

ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသားက ရယ်မောလိုက်သည်။

"တျန်းလီဟာ ဒီကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးလို့ ယူဆရတယ်"

"မဟာယုံရဲ့ အဆိတ်ဖြေနဂါးမင်းရဲ့ ရတနာတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့် တူလေး တျန်းလီ ပိုပြီး ယူပါစေ"

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် တည်ငြိမ်နေပြီး ပြုံးလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

"ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက်ညီလေးကို ဒီမှာ မတွေ့ရဘူး။ သူ အမြင်ကြည်လင်နေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောရရင်... ထျန်ယွမ်ဇီက ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက်ညီလေးနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

"အဲဒါ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး မင်းသားချန်"

ဆယ့်လေးပါးမြောက်မင်းသားက သူ့ကို မထုံတက်တဲ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားပုံစံ ပျက်ပြယ်သွားသည်။

ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက်မင်းသားသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်တွင် ကြီးမားသော တံခါးများက အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။

ကျယ်ပြန့်သော ညဥ့်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အောက်မှ ပျံသန်းလာပြီး ကြေးနီတံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

လှပနူးညံ့သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည်လည်း ကြေးနီတံခါးဆီသို့ ပျံသန်းလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ ပျံနိုင်ပြီ... ငါ ပျံနိုင်ပြီ... ထူးဆန်းလိုက်တာ။ မင်းသားက သူလည်း လာမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ သူ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."