သတ်ဖြတ်မှု စတင်ပြီ။

များပြားလှသော နတ်ဘုရားနိုင်ငံများ၏ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုပြုံးရွှင်မှုများသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သော ပြုံးယောင်သမ်းသည့် အပြုံးများဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ… ငါတို့ မင်းတို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းပြီး သွယ်ဝိုက်မနေတော့ဘူး… မင်းတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲရှိတယ်… တစ်ခုက နိုင်ငံပျက်သုဉ်းဖို့… နောက်တစ်ခုက အမွေအနှစ်အားလုံးကို လွှဲပေးပြီး ကြယ်တာရာ ၁၀ လုံးကို ထွန်းညှိထားတဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီရှင်ကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ…”

ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်သည် ယခင်က သာယာနူးညံ့သော မျက်နှာထားမှ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က သာယာမှုဟူ၍ တစိုးတစိမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ သတ်ဖြတ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေသည်။

အခြားနိုင်ငံခေါင်းဆောင်များလည်း ထိုနည်းတူ ရက်စက်သော အမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်၊ သို့မဟုတ် အမွေအနှစ်အားလုံးကို လွှဲပေးပြီး ကြယ်တာရာ ၁၀ လုံးကို ထွန်းညှိထားသည့် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်ပင်။

သူတို့သည် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့်တူသော နောက်ထပ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာမည်ကို မလိုလားပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက သူတို့အားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ချက်ချင်းသိမ်းပိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးမှုရှိခဲ့စေကာမူ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ဖိနှိပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့...”

စိုကယ်ဖုန်းသည် ဒေါသအမျက်ထွက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ယခင်ကတည်းက ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ဤသို့ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်။

အားနည်းသူကို အားကြီးသူက စားသုံးခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံသည် ဤနေရာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်မှာ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အခြေအနေပင်။

“ဘာမင်းတို့တဲ့လဲ… အခု ငါတို့စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးပြီ… တစ်ခုက ငါတို့ အနည်းငယ်အဆုံးရှုံးခံပြီး မင်းတို့ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်… နောက်တစ်ခုက မင်းတို့ဘက်က ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးပြီး အမွေအနှစ်အားလုံးကို လွှဲပေးရမယ်… မြန်မြန်ရွေးချယ်လိုက်တော့… ငါတို့မှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် မရှိဘူး…”

ရှီဟယ်ထျန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ မြို့တံခါးက ငါတို့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့… ဒီလောက် အင်အားကြီးသူတွေ အများကြီးနဲ့ဆိုရင် ဖျက်ဆီးဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး… မင်းတို့မှာ ယုံကြည်မှုရှိရင် စမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ… အဲဒီအခါကျရင် အမွေအနှစ်တွေကို ဆုံးရှုံးရုံနဲ့တင် ပြီးမယ်လို့ မထင်နဲ့…”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤမဟာမိတ်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ ၈ ခု၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ကိုယ်စားပြုပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အင်အားစုများမှာ အကြီးမားဆုံးဖြစ်သလို ကျင့်စဉ်အဆင့်လည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲများစွာသည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ နှလုံးသားထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်လာသည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ကြာရှည်ကတည်းက မကောင်းတဲ့အကြံနဲ့ ချောင်းနေခဲ့တာပဲ… ဒီတစ်ခါတော့ မြေခွေးအမြီးတွေ ပေါ်လာပြီပေါ့…”

စိုကယ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာတဲ့… အမွေအနှစ်တွေကို ချောင်းနေတယ် ဟုတ်လား… မင်းတို့မှာ အမွေအနှစ်တွေ အများကြီးရှိတာ… အနည်းငယ်လောက်တော့ ထုတ်ပေးလိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… ငါတို့က သင်ယူဖို့ စိတ်ရင်းနဲ့ လာတာ… အမွေအနှစ်တွေကို နည်းနည်းလောက် မျှဝေပေးပါဦး… စိတ်မပူနဲ့… ငါတို့က အလကားယူမှာမဟုတ်ဘူး… နောက်မှ ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာတွေ ပြန်လဲပေးမယ်… မင်းတို့ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမှာပါ…”

ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း သာယာလှပသော စကားများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူတို့ပေးမည့် သိုင်းပညာများသည် မည်သည့်အဆင့်ဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ ဖြစ်နိုင်ချေမှာ အဆင့်နိမ့်ဆုံး သိုင်းပညာများ သို့မဟုတ် သာမန်အဆင့် ၂ မှ ၃ အဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး ဆေးလုံးများလည်း အလားတူပင်။ သူတို့သည် ယခုအခါ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အင်အားကြီးသူများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ အကယ်၍ တကယ်သိုင်းပညာများကို လဲလှယ်လိုပါက ဤသို့ စစ်တပ်ကြီးနှင့် ရောက်လာစရာမလိုပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ ပိုးကောင်တွေ… ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံရှေ့မှာ အဓိပ္ပါယ်မရှိ လာအော်နေကြတယ်…”

ဤအချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး မြို့ရိုးထိပ်မှ သူတို့ကို မောက်မာစွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ထဲက ဘယ်ကောင်တွေ သိကြလဲကွ ဟေ... ဟိုတစ်ချိန်တုန်းက ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံက နတ်ဆိုးတွေကို မတိုက်ထုတ်ခဲ့ရင် မင်းတို့ ဒီအချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမှာလား…”

သူ၏ စကားများသည် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်စုထဲမှ များစွာသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများသည် သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ကို ပိုးကောင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ရဲသူတစ်ဦး ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဟိတ်ကောင်… ငါတို့က မင်းတို့ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်နဲ့ စကားပြောနေတာ… မင်းလို တပည့်တစ်ယောက်က ဘာဝင်ပြောနေတာလဲ…”

ရှီဟယ်ထျန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် စိုကယ်ဖုန်း … မင်းတို့ရဲ့ တပည့်တွေက အဆင့်အတန်းနည်းလွန်းတယ်… အကြီးအကဲတွေ စကားပြောနေတဲ့အခါ ဝင်မပြောရဘူးဆိုတာလောက်တောင် နားမလည်ဘူးလား…”

စိုကယ်ဖုန်းသည် ဘေးတွင် တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ရပ်နေသည်။ ယီထျန်းယွမ်က ဘာလုပ်လိုသည်ကို သူမသိသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။

“ငါအခုမင်းတို့ကို မေးနေတာ… ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ မရှိခဲ့ရင် မင်းတို့အားလုံး မြေသြဇာဖြစ်နေလောက်ပြီ… ဒါကို သိတဲ့သူတွေဆို ငါတို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်… ဒီကနေ ချက်ချင်းထွက်သွားကြစမ်း… မသိတဲ့သူတွေဆို ပြန်သွားပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မေးကြည့်စမ်း… ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို ရဖို့အတွက်… ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဘယ်လောက်ထိ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ…”

“အခုတော့ မင်းတို့က ကျေးဇူးမဆပ်တဲ့အပြင် အမွေအနှစ်တွေကို မကောင်းတဲ့အကြံနဲ့ ချောင်းနေကြတယ်… တကယ့်ကို လူယုတ်မာတွေပဲ… ခွေးတစ်ကောင်ကို ကယ်ထားတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်… ခွေးတစ်ကောင်ဆိုရင် အနည်းဆုံး အမြီးလှုပ်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်နိုင်သေးတယ်… မင်းတို့ကတော့ ဘာလဲ… အဖြူရောင်ဝံပုလွေတွေပဲ… ကယ်ထားတဲ့သူကို ပြန်ကိုက်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်… ကျေးဇူးကန်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ…”

ယီထျန်းယွမ်၏ စကားများသည် အလွန်ပြတ်သားပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အားလုံးက ဟားဟားရယ်မောကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြပေ။

“ဟိတ်ကောင်… မင်းက အရမ်းငယ်သေးတယ်… အဲဒါတွေက အရင်တုန်းက ကိစ္စတွေပဲ… အခုက အခုပဲ… အရင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး… ထပ်ပြီး ငါတို့ကို ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ကယ်တင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လား… မပြောခဲ့ဘူးမလား… အဲဒါက သူကိုယ်တိုင်က နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ… ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး…”

ရှီဟယ်ထျန်သည် လူအများ ဒေါသထွက်စေမည့် စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် အခြားနိုင်ငံခေါင်းဆောင်များစွာသည် တဟားဟားရယ်မောကြပြီး သူ၏ စကားကို ထောက်ခံ၍ နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသခဲ့ကြပေ။

“ဟုတ်တယ်… အဲဒါတွေက အရင်တုန်းက ကိစ္စတွေပဲ… ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဒီမှာရှိနေသေးရင် ငါတို့ အနည်းဆုံး လေးစားမှာပေါ့… အခု ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး… မင်းတို့ရဲ့ အမိန့်ကို ငါတို့ နားထောင်ရဦးမှာလား… မအစမ်းနဲ့… အားနည်းသူကို အားကြီးသူက စားတာပဲ… မင်းတို့ရဲ့ အင်အားက အခုအခါ အဆင့်နိမ့်လွန်းတယ်… မင်းတို့ တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်နယ်မြေတစ်ခုလို အားနည်းလာမယ်လို့ ငါတို့ထင်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်လေ…”

“ဟိတ်ကောင်… မင်းက တကယ်မာနကြီးတာပဲ… ငါတို့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်ထဲမှာ နောက်ထပ်တစ်ခုထပ်ထည့်မယ်… အဲဒါက ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး… မင်းရဲ့ အသက်ကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်တော့…”

ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်သည်လည်း ယီထျန်းယွမ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ သတ်ဖြတ်လိုသည့်သူမှာ ယီထျန်းယွမ်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။

စိုကယ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ဒေါသထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဤမျှလောက် စွန့်လွှတ်ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးနောက် ဤသို့သော စကားများကို ပြောဆိုလာသည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ပြောဖူးတယ်… တခြားသူတွေဆီက ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး… ရန်မပြုဘဲ နေပေးရင်တောင် ကျေနပ်ပြီလို့… အခုတော့ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို ကြည့်စမ်း…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

“သိပ်ကောင်းတယ်… ဒါဆိုရင် ငါအခု ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကျူးကျော်လာတဲ့ ရန်သူအားလုံးကို ရှင်းထုတ်ပစ်မယ်… အချို့သော ဂုဏ်သိက္ခာတွေက နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ကြာသွားသွား မင်းတို့လို ပိုးကောင်တွေအနေနဲ့ မထိပါးနိုင်ဘူးဆိုတာ… မင်းတို့ကို သိစေမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို အေးစက်စွာ မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် မြို့ရိုးပေါ်မှ ပြုတ်ကျမသွားဘဲ လေထဲတွင် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ အောက်ဘက်ရှိ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မှင်တက်မိသွားကြသည်။

“မင်းမှာ ပျံသန်းခွင့်ပြားရှိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး… ဒါမရှိရင် မင်း ပြုတ်ကျသွားလောက်ပြီ… ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ပိုးကောင်လို့ ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ မင်း အရင်သေရမယ်…”

ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို လွှတ်တင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာသည်။ သူတို့သည် ပျံသန်းနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် အခက်အခဲမရှိပေ။

“သေစမ်း…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို အေးစက်စွာ မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်လှန်လိုက်သည်။ ယုံမင်နတ်ဘုရားဓားသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ဆီသို့ ထိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုးဝင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သုံးဆခန့် ကြီးမားလာပြီး အနက်ရောင်ကြယ်တံခွန်ကြီးတစ်ခုအလား ထျန်စမ်ဆီသို့ ဝါးခနဲ ထိုးကျသွားသည်။

ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်သည် မျက်နှာအရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားကို ခံစားမိသည်နှင့် အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသည်။ သို့ရာတွင် သူ့အနေဖြင့် မမီနိုင်သည့် ယီထျန်းယွမ်၏ အလျင်နှင့်ယှဉ်လျှင် သူ၏အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်နှေးကွေးလှသည်။

“ရွှပ်…”

ဤလျင်မြန်သော အနက်ရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် ထျန်စမ်သည် ချက်ချင်းပင် ခါးမှ နှစ်ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အနက်ရောင်မီးလျှံများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရမ်းကားစွာ မီးလောင်စေပြီး သူ၏ အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူတော်စဉ်အဆင့် ၆ ရှိသည့် ထျန်စမ်နိုင်ငံခေါင်းဆောင်သည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့်ပင် နှစ်ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး နိုင်ငံခေါင်းဆောင်အားလုံးကို ထိတ်လန့်အံ့သြသွားစေသည်။

“ဒီကောင်လေးက… ဘယ်သူများလဲ…”

လူအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤအတွေးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤမျှလောက် ငယ်ရွယ်သေးသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်တဲ့လား။ သူသည် အိုမင်းနေသည့် နတ်ဆိုးမဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် ငယ်ရွယ်နေရက်နှင့် နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်တဲ့လား။

“မင်းတို့ကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်… ငါကပဲ မင်းတို့ အရင်က သတ်ဖြတ်မယ်လို့ ပြောထားတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“သတ်ဖြတ်မှု… စတင်ပြီ…”

အခန်း (၇၄၀) ပြီးပါပြီ။