ထွက်ပေါ်လာသော အမှန်တရား

“ဘိုးဘေးတို့ အပြင်ကိုထွက်သွားချိန်မှာ တစ်ခုခုတော့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့မှာပဲ မဟုတ်လား...” ယီထျန်းယွမ်က အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခြင်းမှာ ဤအကြောင်းအရာကိုသာ ပြောပြရန်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရင်... နတ်ဆိုးတွေက ပိတ်ဆို့အဆုံးသတ်ကို ဖောက်ထွင်းလာချိန်မှာ... ကျန်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့အတွက် တာဝန်ကို မင်းကို လွှဲပြောင်းပေးရလိမ့်မယ်...”

ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က အေးစက်စွာပြောသည်။

“သုံးဘုံလောကထဲမှာ ငါတို့သုံးယောက်ရဲ့ သိုဝှက်ထားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်... မင်းက ဒီစွမ်းအားတွေကို စတင်လှုပ်နှိုးရင်... နတ်ဆိုးတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မယ်...”

“ကောင်းကင်ဘုံမှာဆိုရင် ကြယ်တာရာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုရှိတယ်... အဲဒီမှာ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားကို သိုဝှက်ထားတယ်...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက အဲဒီကို အပြည့်အဝဖောက်ခွဲလိုက်ရင်... အလွန်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လိမ့်မယ်... အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဆိုးတွေကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားလောက်တော့ ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် လက်ရှိ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အခြေအနေကို ငါမခန့်မှန်းနိုင်ဘူး... မင်းက ဒါကို ဖောက်ခွဲလိုက်တဲ့အခါ... ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက်နဲ့ ပေါင်းစည်းပြီး... အပြည့်အဝစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိမ့်မယ်...”

“အဲဒီအခါဆို... ကြယ်တာရာက ပျက်စီးသွားမှာပေါ့ မဟုတ်လား...” ယီထျန်းယွမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။

“ဟုတ်တယ်... အပြည့်အဝစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ဖို့ဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ရမယ်...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က အေးစက်စွာပြောသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သည့်အရာမဆို အပြည့်အဝစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ရန်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ရာသော အကျိုးဆက်ကို ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သွေးအနှစ်သာရကို မီးရှို့တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ အာနိသင်မှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း ပေးဆပ်ရမည့်အကျိုးဆက်မှာလည်း မနည်းလှချေ။

“တခြားပြင်ဆင်ထားတာတွေကရော ဘာတွေလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

“တစ်ခုကတော့ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ပဲ... မင်းက ဒါကို ကောင်းစွာထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ပိုကောင်းတယ်... အကယ်၍ အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက်ရှိပြီဆိုရင်... ဒီအကြောင်းကို သေသေချာချာ ပြောပြပေးရမယ်... စွမ်းအားကြီးလေ... တာဝန်ကြီးလေပဲ... မပေးဆပ်ရင် နောက်ဆုံးမှာ အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...”

ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ပြောသည်။

“ဒါက စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်နေပြီးသားပါ...” ယီထျန်းယွမ်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲလား...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ခေါင်းယမ်းလျက် သက်ပြင်းချသည်။ “အစကတည်းက ငါထင်ထားခဲ့တာပဲ... ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အင်အားစုက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျဆုံးသွားလိမ့်မယ်... သူက ငါတို့လို အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးမပေးခဲ့ဘူး... သူ့လူတွေကို ကိုယ်ပိုင်ဖွံ့ဖြိုးမှုအပေါ်ပဲ အားကိုးခဲ့တာ... နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တာပဲ...”

သူသည် ယီထျန်းယွမ်က အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်မှုမရှိဘဲ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

“မင်းက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီးဆိုတော့... ပိုပြီးလွယ်ကူသွားပြီ... အခုဆို မင်းက နေရာနှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်... နောက်တစ်ခုကတော့ မင်နတ်ဘုရားဘုရင်က ထားခဲ့တဲ့ စွမ်းအားပဲ... အဲဒါက ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ အောက်မှာ ရှိတယ်...”

ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဆက်ပြောသည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို ဝိညာဉ်ကျောက်စာကျမ်းကလည်း ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဤနေရာသို့ဝင်လာသူများသည် နတ်ဆိုးအကြောင်းကို မသိဟု ယူဆထားသည်။ အမြဲတမ်း ပိတ်ဆို့ထားသည့်အရာကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

“ဒါကို ဝိညာဉ်ကျောက်စာကျမ်းက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့ပြီးပါပြီ...” ယီထျန်းယွမ်က ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင်... အမွေဆက်ခံသူကို ရှာဖွေရမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ရမှာလား...”

“ဟုတ်တယ်... အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ ဒီလိုပဲ... ဒီနေရာသုံးခုက အပြင်းထန်ဆုံး နည်းလမ်းတွေပဲ... တစ်ခုလျော့သွားရင်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က တင်းကြပ်စွာပြောသည်။

“ဒီနေရာသုံးခုကို တပြိုင်နက်တည်း ဖောက်ခွဲလိုက်ရင်... သုံးဘုံလောကရဲ့ မည်သည့်ထောင့်ကိုမဆို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်နိုင်မယ်... နတ်ဆိုးတွေ ဘယ်ကိုထွက်ပြေးပြေး... ဘယ်နေရာမှာရှိရှိ... တပြိုင်နက်တည်း စတင်လှုပ်နှိုးရင်... သေချာပေါက် ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး နှစ်သောင်းချီအောင် ပြန်လည်ပိတ်ဆို့နိုင်မယ်...”

“ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား...”

ယီထျန်းယွမ်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် နှစ်သောင်းချီအောင် ပြန်လည်ပိတ်ဆို့နိုင်သည်တဲ့လား။

“အရင်တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် သွားစမ်းကြည့်ခဲ့တယ်... အဲဒီစွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားတယ်... အကယ်၍ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရင်... နတ်ဘုရားဘုရင်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်... မရောက်နိုင်ရင်တော့ သိပ်မလွဲဘူး...”

“သူတို့က နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်မှာပဲ ရှိရင်... ငါတို့ ဖိနှိပ်နိုင်တယ်...”

ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“အဲဒီတုန်းက ငါတို့ သူတို့ကို ဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့အခါ... ကျင့်စဉ်အဆင့်က သူတို့ထက် အားနည်းနေခဲ့ပေမယ့်... ဒါတောင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ...”

“ဒါကြောင့် ထွက်ခွာဖို့မတိုင်ခင်... ငါတို့ အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်... ပိတ်ဆို့မှုကို အဆုံးသတ်ဖောက်ထွင်းလာတဲ့အခါ... ချက်ချင်းပဲ ဒီဖိနှိပ်မှုကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်နိုင်အောင်ပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်က ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရိုသေလေးစားမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ထွက်ခွာမသွားမီ ဤမျှပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် လေးစားဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ အချို့သော အင်အားကြီးသူများဆိုလျှင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သေဆုံးမှုများက သူတို့ထံသို့ မထိခိုက်နိုင်ဟု ယူဆတတ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဤသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။ နတ်ဆိုးများကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖိနှိပ်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် သူတို့၏ ထူးကဲမှုကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

သတ်ဖြတ်ရန်မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဖိနှိပ်ထိန်းသိမ်းရန်မှာ ပြဿနာမရှိချေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပိတ်ဆို့ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။

“ဘိုးဘေးတို့... တကယ်ကို ပင်ပန်းခဲ့ရတာပဲ... လူအများစုက ဒီလို ပေးဆပ်မှုတွေကို မသိကြဘူးမဟုတ်လား...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောသည်။ လူအများစုသည် ဤအခြေအနေများကို မသိရှိကြဘဲ အနည်းငယ်သော သူများသာ သိရှိကြသည်။

“သိတာမသိတာက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး... ဒီဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာက ငါတို့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးဘူး...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောသည်။

“ဒါထက်... ငါတို့ တောင့်တနေတာက ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုပဲ... ပိုမိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို လိုလားတာ... မဟုတ်ရင် ပိုမိုအားကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က ဝင်ရောက်လာခဲ့ရင်... ဘယ်လို ဂုဏ်သိက္ခာမဆို အားလုံး အချီးအနှီးဖြစ်သွားမယ်...”

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် လက်သီးကြီးထက်မှ အမှန်တရားဖြစ်ပြီး ကျန်အရာအားလုံးသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

“ကျန်ရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မှတ်ဉာဏ်ပုံစံနဲ့ မင်းကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မယ်...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က လက်ကို တစ်ချက်ညွှန်လိုက်ရင်း မှတ်ဉာဏ်တစ်စုံတစ်ခုကို သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က မတားဆီးဘဲ ထိုမှတ်ဉာဏ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အသေးစိတ်ကျသော အကြောင်းအရာများစွာကို ပေးပို့လာပြီး ထျန်းယန်ရှေးဟောင်းကျောက်စာတိုင်မှ ပေးခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်ထက် ပိုမိုအသေးစိတ်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အမွေအနှစ်အားလုံးကိုလည်း သူ့ထံသို့ အပြည့်အဝ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး... ကျန်ရှိတာတွေကို မင်းကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီ... ငါသိတယ်... ဒီလမ်းက အရမ်းခက်ခဲတယ်... ဒါပေမယ့် အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် ဒီလိုပဲ လုပ်ရမယ်...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ “ဖြစ်နိုင်တာက... လမ်းတလျှောက်မှာ လူတချို့က မင်းကို ပြဿနာရှာမယ်... ဒါမှမဟုတ် မင်းကို လျစ်လျူရှုမယ်... ဒါပေမယ့် သုံးဘုံလောကကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုရင်... တခြားသူတွေရဲ့ အမြင်က မင်းအတွက် မလိုအပ်ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းကို သေသေချာချာ ညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဤသို့လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ ၎င်းတို့မိသားစု၏ အကျိုးစီးပွား အတွက်သာဖြစ်ပြီး သုံးဘုံလောကတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ရန်မဟုတ်ချေ။ ကျင့်စဉ်သမားအများစု၏ သေရှင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး သူတို့အတွက် မဆိုင်သလို၊ အချို့လူများသည် နတ်ဆိုးများရောက်လာသောအခါ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းကြသည်။

ဤသို့သောလူမျိုးများသည် သေဆုံးရန်ပင် မထိုက်တန်ချေ။ သေဆုံးခြင်းထက် ပိုသော ဒုက္ခုမျိုးနှင့်သာ ထိုက်တန်ပေမည်။

“ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလက်သွားသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးများကို ရိုးရှင်းစွာ ဖိနှိပ်ရုံသာမဟုတ်ဘဲ လုံးဝသတ်ဖြတ်ပစ်လိုသည်။ ဤသို့သာလျှင် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“အင်း... ဒါဆို ဒီမှတ်ဉာဏ်ကို အားကိုးပြီး ရှာဖွေလိုက်ပါ... ဒါတွေက မင်းကို အများကြီး ကူညီနိုင်မယ်... ပြီးတော့ ပိုမြန်မြန် ဖောက်ထွင်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ်...” ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ဤနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အမွေအနှစ်ကျောက်စာတိုင်မှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ကျင့်စဉ်သမားများသည် သူ့ကို မှင်တက်မိစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူဝင်သွားခြင်းက အံ့ဩစရာမဟုတ်သော်လည်း သူဝင်နေခဲ့သည့်အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလွန်းသည်။

“အမွေအနှစ်လက်ခံပြီးပြီလား...”

စိုကယ်ဖုန်းက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ ပြီးသွားပြီ... အခုဆို ကျွန်တော် ထွက်သွားရမယ့်အချိန်ပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ထွက်လာပြီးချင်း အံ့ဩဖွယ်ရာ စကားတစ်ခွန်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် အားလုံး၏ မျက်နှာအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လျက် ဝပ်တွားကြသည်။

“ဒုတိယအကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ကို မထားသွားပါနဲ့ဗျာ... အရင်က အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိတာ သိပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး... ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို မထားသွားပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်...”

သူတို့အားလုံး ယီထျန်းယွမ်အား မထွက်သွားရန် အသည်းအသန် တောင်းပန်ကြသည်။ ဤမျှထူးကဲသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မည်သို့လွှတ်ထားနိုင်မည်နည်း။

**အခန်း (၇၃၇) ပြီးပါပြီ။**