လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ စမ်းသပ်မှု

ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ လက်ချောင်းများ တုန်ခါသွားပြီး ကော်ဖီသောက်ရင်း မတော်တဆ ဖိတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပဲ တခြားဧည့်သည်တွေက မျှော်ကြည့်လာပြီး ဘေးက လူတွေကလည်း ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လာကြသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ...."

ဒါကိုမြင်တော့ လီကျစ်ရွှမ်း သူ့အမှားကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး နားရွက်နောက် ဆံပင်ကို ညှပ်၍ စားပွဲပေါ်မှ စွန်းထင်းနေသော ကော်ဖီများကို သုတ်ရန် အနီးနားရှိ တစ်ရှူးတစ်ရှူးကို ထုတ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အခြေအနေက ငြိမ်သက်သွားသည်။ တခြားဧည့်သည်များသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို လှည့်သွားကြ၏။

"စိတ်အေးအေးထားပါ ကျစ်ရွှမ်း"

လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရတော့ လီချင်းဟဲလည်း သူမလက်ကို အမြန်လှမ်းကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“နင် မသိဘူးလား”

"ငါ..."

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးနေသည်။ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမသည် မော့ကြည့်ကာ။

"အစ်မချင်းဟဲ နင်ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို အသေးစိတ် ပြောပြပေးနိုင်မလား"

"အစီအရင်ကို ချိုးဖျက်တာလား"

"အင်း"

လီကျစ်ရွှမ်း ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကော်ဖီသောက်ရင်း သူမ၏ အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တလီတောင်များဆီသို့ ပြန်​ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဆရာ့ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျောက်တုံးပေါ်က "ချင်း" စာလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။

ချင်းယန်သာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အစီအရင်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အမှန်တကယ် ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ရှိနေပေမည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဆရာက ချင်းယန်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူ့ကိုရှာခိုင်းဖို့ ရည်ရွယ်နေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်၏။

ဒါကိုတွေးကြည့်ပြီးနောက် လီကျစ်ရွှမ်း ကော်ဖီခွက်ကိုချပြီး လီချင်းဟဲထံ မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများရချင်တယ်"

"အင်း..."

လီချင်းဟဲသည် သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ပြီး ချင်းယန် ဖြိုခွင်းလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းကို သတိရရင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

အသေးစိတ်လား?

ဒီအသေးစိတ် အချက်အလက်တွေက ဘယ်နားက ရမှာလဲ။

ချင်းမျိုးရိုး ကောင်လေးဟာ ရုတ်တရတ် လေကို ဖြတ်သွားပြီး သူမရဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းတဲ့ အစီအရင်ကို ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားစေခဲ့တာလေ။ အသေးစိတ်သိချင်ရင် ဘယ်သူ့ကို သွားမေးလို့ရမှာလဲ။

"ဒီအသေးစိတ် ရှင်းပြရရင်..."

လီချင်းဟဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လီကျစ်ရွှမ်းကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ထိုနေ့စမ်းသပ်မှု၏ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကာ အသေးစိတ် အချက်အချို့ကို ဖုံးကွယ်ကာ အမှန်တရားတစ်ဝက်နှင့် အမှားတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ကာ လီကျစ်ရွှမ်းကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြခဲ့သည်။

နောက်ပြောင်မှုများနှင့် အခြားအသေးအဖွဲ့များကို ကျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက မှားခဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။

လှည့်စားမှုကို သူမ ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း လီကျစ်ရွှမ်းသာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်တူးနေပါက သူမ ငါးမျှားခဲ့သော အရာတစ်ခုကိုပါ တွေ့သွားနိုင်သည်။ လွှတ်ထားမယ့်အစား တိတ်တိတ်လေး ဖြတ်သွားလိုက်တာ ပိုကောင်းပါ၏။

ခဏအကြာတွင် သူမ ပြန်ပြောပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းက စကားအတိုလေးတွေနဲ့ ပြီးသွားလေသည်။

"...အဲဒါ... သူ အရမ်းတော်တယ် ကျစ်ရွှမ်း..."

လီချင်းဟဲ သူ့မျက်ခုံးတွေကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး

"သူက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်ထဲ ဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ အူတိုင်တစ်ခုလုံးကို ဖြိုဖျက်ပြီး ငါတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကြယ်ကျောက်တုံးအကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ"

"ချင်းယန်က အစွမ်းထက်တယ်လား?"

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကော်ဖီကို သောက်လိုက်သည်။

"အစ်မချင်းဟဲတောင်မှ သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလား?"

"ဟုတ်တယ် အဲဒီတုန်းက ငါချခဲ့တဲ့ အစီအရင်က အပြင်းထန်ဆုံးပဲ"

လီချင်းဟဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး :"ဒါပေမယ့် သူက လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ချိုးဖျက်လိုက်တာ။ ဒုတိယအဆင့် ဖွဲ့စည်းမှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ချိုးဖျက်နိုင်တာက သူ့အဆင့်က အနည်းဆုံး တတိယအထက် ဖြစ်ရမယ်"

"တတိယအဆင့်အထက်..."

ဒါကိုကြားတော့ လီချင်းဟဲ​ကိုကြည့်ရင်း သူမဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သဘာဝကျကျ နားလည် သဘောပေါက်သွားသည်။

လီချင်းဟဲ၏ အစီအရင် ဖွဲ့စည်းပုံများအတွက် စွမ်းရည်သည် သူမ၏ရွယ်တူများကြားတွင်ပင် ထိပ်တန်း၌ ရပ်တည်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မိသားစုတွင် လူအနည်းငယ်သာ သူမ၏ဖွဲ့စည်းပုံများမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်ကိုတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေ၏။

ဒီအခြေအနေက တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းနေပြီဟု ဆိုရမည်။

"အဲဒါကြောင့် နင့်ကို မေးချင်တာက သူ့အထောက်အထားက ဘာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် လီချင်းဟဲသည် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကို ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်ကာ။

"ဒါပေမယ့် အခု နင့်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ငါသိထားသလောက်ကို နင်က မသိသလိုပဲ...အခု ချင်းယန်က ကျန်းဟိုင်မှာ ပေါ်လာပြီး ငါတို့ ဘာမှ မသိတော့တာ အရမ်းတုံးရာ ကျလွန်းတယ်"

"အစ်မက အရမ်း ဥာဏ်ကောင်းတာပဲ"

လီကျစ်ရွှမ်း တိုးတိုးလေးသာ ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အတွေးများက စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

"ကြည့်ရတာ... ဆရာပေးခဲ့တဲ့ ကျောက်တုံးက ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူး..."

ဒါပြီးရင် ထပ်စမ်းဖို့ အချိန်ရှာရမယ်။

…………….

နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်း။

စာကြည့်တိုက်ပိတ်ကြောင်း ခေါင်းလောင်းသံမြည်လာပြီး ဆည်းဆာအချိန်တွင် အဝင်ဝ စင်္ကြံမှ ကျောပိုးအိတ်များ ကိုင်ထားသော ဧည့်သည်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အလုပ်ဆင်းပြီ!"

ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ကာ လက်ထဲမှာ နာရီကြည့်ရင်း စာကြည့်တိုက်ကထွက်ပြီး အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံခြုံရေး အစောင့်အဖွဲ့များ ချဉ်းကပ်လာကာ သူ့ကို ကျော်ဖြတ်၍ စာကြည့်တိုက်ထဲ လှည့်ကင်းအလုပ်များ ဆောင်ရွက်ကြသည်။

ချင်းယန် ကျေနပ်မှုတစ်ဟုန်ထိုး ခံစားရပြီး ၎င်းတို့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"အလုပ်က စောစောထွက်တာ ကောင်းပါတယ်"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အခြေအနေများ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ လုံခြုံရေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်နိုင်စေရန်အတွက် စာကြည့်တိုက်၏ ပိတ်ချိန်ကို သိသာထင်ရှားစွာ ရွှေ့ထားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းအများအပြားသည် ယင်းမှအကျိုးအမြတ် ရရှိပြီး အလုပ်စောစောထွက်ကာ အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

"အသီးအရွက်တွေ အရင်သွားဝယ်ရအောင် သခင်... ပဲငံပြာရည်နဲ့ ကြက်သွန်နီရောပဲ..."

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်လက်များထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ဆင်းသက်လာသည်။

"အေးခဲထားတဲ့ ဝက်နံရိုးနဲ့ အမဲသားလည်း ဝယ်ရအောင်"

"ကောင်းပြီ... ဈေးသွားတာပေါ့"

နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းကပ်လျက် လမ်းလျှောက်နေကြစဉ် ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွား၏။ လူနှင့်မြေခွေးတို့သည် အလုပ်ဆင်းချိန် အားလပ်ရက်များတွင် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေတတ်သည်။

ယာဉ်အသွားအလာများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပါသည်။ နှစ်ယောက်သား လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်ကာ မီးနီသွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး သတင်းတွေ ကြည့်နေစဥ် ရှောင်ပိုင်က သူ့အမြီးကို ရွှတ်နောက်နောက်ဖြင့် ပတ်ရမ်းနေသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ချိန်တည်းတွင် ရပ်တန့်သွားကာ သိသိကြီးဖြင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြသည်။

"သခင်ရော ခံစားမိလား"

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်ခြေရင်းသို့ ရောက်လာပြီး သူ့ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ကျွန်မတို့ စာကြည့်တိုက်က ထွက်ကတည်းက လိုက်နေတာ"

"အင်း"

ချင်းယန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်​ပြသည်။ အသံမထွက်ဘဲ သူ့စိတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်န်ဖတ်ကြည့်တော့ မီတာတစ်ထောင့်တစ်ရာ အကွာအဝေးကို ဖမ်းမိသွားသည်။

လီကျစ်ရွှမ်းပါပဲ။ စာကြည့်တိုက်ထဲက ထွက်ပြီးကတည်းက သူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ်လိုက်နေခဲ့တာပင်။

"ဒီငတုံးမလေး ဘာ​တွေတွေးနေတာလဲ"

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားဝိုင်းကို ပြန်သတိရသွား၏။ သူ့အစီအစဥ်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေပုံပဲ။ ဒီကလေးမလေးက လက်မလျှော့ချင်ဘူး ထင်ပါရဲ့။

သူမသည် ရေကို နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ချင်​နေသည်။ ချင်းယန် တုံ့ဆိုင်းမနေပါ။ သူသည် ရှောင်ပိုင်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထမ်းကာ အနီးနားရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခုန်ပေါက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေ​ပြီ။

...

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လူနဲ့ မြေခွေးက တိတ်ဆိတ်တဲ့လမ်းကြားကို ရောက်လာကြသည်။

နေရောင်ခြည်သည် မှိန်ဖျော့သွားကာ အရိပ်များက မြင့်မားသော နံရံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြောင်လေခွေးလွင့်အချို့သည် အမှိုက်ပုံးများတွင် တွယ်ကပ်နေကာ ပျော့ညံ့စွာ မြုပ်နေသော ပလပ်စတစ်အိတ် အလွတ်များထဲ ခေါင်းထိုးထည့်နေကြ၏။

"သူ သတိထားမိသွားတာလား?"

ထောင့်စွန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လီကျစ်ရွှမ်း၏ အကြည့်များသည် ချင်းယန်၏ ရုတ်တရက် လမ်းကြောပြောင်းသွားခြင်းကို အာရုံခံမိကာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ တစ်ဆက်တည်း အစောပိုင်းက သံသယများကို ပိုမိုယုံကြည်လာခဲ့သည်။

"ရှင် တကယ်​​ ဆရာနဲ့ ခင်​မင်​​နေတာပဲ..."

လီကျစ်ရွှမ်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူမ၏ ဓားအိတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခားကို ဖိလိုက်သည်။

ချလွင်း!

ဓားမီးတစ်လက် ပြေးထွက်သွားကာ မှိန်ဖျော့​နေသော လမ်းကြားထဲ နေ့ဘက်ကြီးပမာ တောက်ပလာခဲ့သည်။