လီကျစ်ရွှမ်း မွေးရာပါနယ်ပယ် ထိုးဖောက်ပြီ

အချိန်ကုန်သွားပုံက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ နှစ်ရက်ကုန်သွားသည်။ စာကြည့်တိုက် ရှာဖွေရေး လုပ်ငန်းက နှစ်ရက်တာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်ရှာဖွေမှု တစ်ဒါဇင်ကျော်၊ ဝန်ထမ်းများနှင့် နေ့စဉ် လူတစ်ရာနီးပါး တွေ့ဆုံမေးမြန်းမှုများ၊ အလုပ် အစောဆင်းခြင်း၊ အမျိုးမျိုးသော ပြင်းထန်သည့် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်အတွင်း ရလဒ်များ မတွေ့ရှိခဲ့သလို သံသယဖြစ်ဖွယ် သဲလွန်စများကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။

လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင် မန်နေဂျာက စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအမိန့်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရုတ်သိမ်းကြောင်း ကြေညာပြီး စာကြည့်တိုက်အနီးရှိ လူနေအဆောက်အအုံများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ပြင်ပလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို ချထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဘဝက ပျင်းရိလာရပြန်သည်။

ချင်းယန်သည် အံ့ဖွယ်ကောင်းကင်ဆေးကျမ်းကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုကာ ပေသို့ခုနှစ်စင်ကြယ် အစီအရင် ပုံကြမ်းကိုလည်း လေ့လာကာ ဆင်ခြင်ဥာဏ်များစွာကို နေ့စဉ်ရရှိစေသည်။

ယခု သူသည် နက္ခတ်ဗေဒင်နှင့် နက္ခတ်ဗေဒင်မှ ပထဝီဝင်၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များအထိ အရာအားလုံးကို သိခဲ့ပြီး လီကျစ်ရွှမ်း အတွက် ဆေးဖက်ဝင်ဆေး အနည်းငယ်ကို သန့်စင်​ပေး​ရန် အချိန်အနည်းငယ်ကိုပင် ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဘဝကို အပြည့်အ၀ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

…

တစ်နေ့ မနက်စောစော၌ ခါတိုင်းကဲ့သို့ အလုပ်လာကာ တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေသည့်အလား အပြင်ဘက် ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်​​​နေလိုက်သည်။

မနက်စောစောမို့ လူတွေက တဟုန်ထိုး လျှောက်လာပြီး မြို့ထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ စည်ကားနေပေမယ့် သူကတော့ လက်ရှိ အနေအထားကိုပင် ကျေနပ်ကာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံပေါ်ပါ၏။

ခဏအကြာ၊ စာကြည့်တိုက် အဝင်ဝတွင် လီကျစ်ရွှမ်းဟာ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံ၊ ခေါင်းစည်း မြင်းမြီးနှင့် နေ့လယ်စာဘူးကို ကိုင်ဆောင်လျက် အချိန်မှန်ပေါ်လာသည်။

သူမ မနက်ခင်း ပြေးတာ ပြီးသွားပုံပါပဲ။

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန် သမ်းဝေသွားကာ သူမ အပြင်ဘက် ဧရိယာဘက်ကို လျှောက်သွားနေတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဒါကို သူ ကျင့်သားရလာပါပြီ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကစလို့ လီကျစ်ရွှမ်းဟာ စာကြည့်တိုက်သို့ နေ့တိုင်းလာသော်လည်း ချင်းယန်၏ "ကျင့်​ကြံမှု" ကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကြာကြီးမနေခဲ့ရပါ။ နံနက်စာ ဝန်ဆောင်မှုကတော့ အမြဲတမ်း မရပ်မနား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချင်းယန်တောင် ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့သည်။

"ဒီကောင်မလေး တကယ်ခေါင်းမာတာပဲ"

သူက နှစ်ရက်စာ မနက်စာတောင် လာပို့ပြီး "ဆရာတူအစ်ကို" လို့ တီးတိုး ခေါ်လိုက်သေးသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် ချင်းယန် သူမအား အကျိုးကျေးဇူးများ ​ပြန်ပေးဆောင်ရန် စဉ်းစားနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီနေ့ မနက်စာ~"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် ချင်းယန် နံဘေးသို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ ထမင်းဗူးကို ချကာ ဆံပင်များကို နားရွက်နောက်ကို ညှပ်လိုက်၏။

"ညီမလေး အခုထွက်သွားတော့မယ်... ဖြည်းဖြည်းစား"

"ဆရာတူညီမလေး... ခဏ!"

ချင်းယန် သူမကို တားလိုက်ပြီး။

"အကိုကြီး မင်းကိုမေးစရာတစ်ခုရှိလို့... မင်းမကြာခင် မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်တော့မှာ မဟုတ်လား"

လီကျစ်ရွှမ်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ နောက်ဖွား နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပါပြီ...ကျင့်​ကြံမှု အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ရက်အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တယ်။"

သူမက "အစ်ကိုနဲ့ ဆရာ့ကို အရှက်မကွဲစေရပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်​သေးသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ငါ မင်းအတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ပြင်လာတယ်"

ချင်းယန် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကဘာလဲ?"

လီကျစ်ရွှမ်း၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဘက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ်လည်း အံ့သြသွားပုံပင်။

"ဆေး?"

"အင်း... ဒါ ဆရာတူအစ်ကိုက သန့်စင်ဖို့ အချိန်ရှာထားရတာ... ဒီည ယူသုံးလိုက် "

ချင်းယန် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်။

"မင်းရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်က နောက်ဖွားနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီ... မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာ... ဒီကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲက မွေးရာပါဆေးက မင်းကို အဲ့တံခါးပေါက်ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ကျော်နိုင်စေမှာပါ"

"မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားမှာလား?"

ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်း သူမလက်ထဲက ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို လှန်လိုက်ပြီး။

"ဒါဆို အစ်ကို အများကြီး ကုန်ကျသွားမှာမလား ?"

ကြယ်စစ်သည်များအတွက် ကျင့်ကြံချိန်က အရေးကြီးပါသည်။ စက္ကန့်တိုင်းကို ရေတွက်ရသည်။

သူမသာ မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းရမယ့် ခြေလှမ်းတလှမ်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး တလီတောင်တွေမှာ ကြယ်သားရဲတွေကို တစ်ပတ်လောက်တောင် အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးပါသည်။

အခုအချိန်မှာတော့ တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီးက အချိန်မှန်ကို စောင့်နေရတာပင်။

ဒီအချိန်ဟာ ရက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရက်သတ္တပတ်တွေတောင် ကြာသွားနိုင်ပါ၏။ အဲဒီတုန်းက ဆရာလီဟာ သူ နောက်ဆုံးမအောင်မြင်ခင် ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ တစ်လခွဲလောက် ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့အကြောင်း ပြောပြဖူးသည်။

ယခုမူကား ဒီဆေးနဲ့ တစ်ချက်ခုန်ပြီး ကောင်းကင်ကို တက်နိုင်ပါ့မလား။

ဒီတန်ဖိုးတစ်ခုတည်းကတင် မွေးရာပါဆေးဟာ ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိကြောင်း ပြသဖို့ လုံလောက်ပါသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် သိပ်တော့ မကုန်ပါဘူး"

ချင်းယန်သည် လီကျစ်ရွှမ်း၏သံသယကို မြင်သဖြင့်: "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းက မင်းငါ့ကို မနက်စာ​တွေ လာလာပို့ပေးတယ်... ငါမင်းကိုပေးစရာ အများကြီးမရှိဘူး ဒါပေမယ့် ဒီဆေးကအဆင်ပြေတယ် ယူသွား​ပြီး သုံးလိုက်..."

"?"

လီကျစ်ရွှမ်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဆေးအတွက် မနက်စာက အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သွားတာလား? တကယ် ဆင်းရဲတာရော ဟုတ်ရဲ့လား?

အဲဒီမနက်စာကရတဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီဆေးရဲ့ တစ်စွန်းတစ်စလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"အင်း... ဒါဆို..."

လီကျစ်ရွှမ်း သူမ၏စကားများကို ပုံဖော်ရန် ရုန်းကန်ရင်း ခဏရပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ ဆရာတူအစ်ကို... အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး အောင်မြင်မှုတွေရအောင် ကြိုးစားပါ့မယ် ရှင်နဲ့ ဆရာကြီးကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး"

"အင်း..."

"အစ်ကို့​ကို နောက်ထပ် မနက်စာတွေ ထပ်ပို့ပေးချင်တယ် ရမလား..."

"ဟမ် ဘာလို့လဲ?"

"ကျွန်မ အခွင့်ကောင်းမယူချင်ဘူး..."

"..."

……………………

ညအချိန်၊

ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ။

ထန်ဖေး၏ ပင်မအဆောက်အဦးတွင် တိမ်မည်းများက လရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အလင်းရောင်တွေ မှိန်​နေသည်။

လီကျစ်ရွှမ်းသည် အိမ်ခေါင်မိုး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ကြယ်ရောင်ဖျော့ဖျော့​အောက်တွင် ငြိမ်သက်သွားနေသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြယ်စွမ်းအားများ လျှံထွက်လာသည်။

ဝုန်း!

ညချမ်းလေက တိုက်ခတ်နေစဥ် ဓားစွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး ဖြာထွက်၍ အနီးနားရှိ သတ္တဝါများ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှ အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

သူမအနီး၌ လူအိုလီနှင့် ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းက ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များကို တားဆီးရန် သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လျက် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဆရာလီ... ခင်ဗျားရဲ့တပည့်က ဘယ်လိုအောင်မြင်မှုတွေ ရနေပြီလဲ နောက်ဖွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကနေ မွေးရာပါနယ်ပယ် ရောက်ဖို့ နှစ်လသုံးလလောက် အချိန်ယူရတယ်.. မင်းရဲ့တပည့်က ဆင်းလာတာ တောင်ပေါ်ကနေ တစ်ပတ်နှစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးတာ မဟုတ်လား"

"ဒါ... ငါလည်း လုံးဝမသေချာဘူး"

ဆရာကြီးလီက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး: "ရွှမ်းရွှမ်း နဲ့ ငါ မနေ့က စကားတွေပြောဖြစ်ကြတယ်... သူမအတွက် အချိန်ကောင်းတစ်ခုရှာဖို့ စီစဉ်နေတာ ဒါပေမယ့် ဒီမနက် ပြန်လာပြီးနောက်မှာတော့ ကြိုးစားချင်တယ် ဆိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင့်ခံခဲ့ထားတယ်.. သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ဆွဲဆောင်လို့ မရဘူး”

"ကောင်းပါတယ်... လူငယ်တွေက အားအင်တွေပြည့်နေကြတာပဲ..."

ခေါင်းဆောင်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး :"ဒါပေမယ့် ဒါက မွေးရာပါနယ်ပယ်မှာ သူမရဲ့ ပထမဆုံးကြိုးစားမှုပဲ သူမမှာ အတွေ့အကြုံစုဆောင်းဖို့ အချိန်မလုံလောက်ရင် ပျက်သွားနိုင်တယ်"

"ဒါတော့မသေချာပါဘူး ရွှမ်းရွှမ်းက တခြားသူတွေနဲ့မတူဘဲ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ သူမ အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်"

ဆရာလီသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ပွတ်သပ်ကာ မှန်းဆလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်!

ဝုန်း!

ဓားစွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး ခုန်တက်လာကာ ခေါင်မိုးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြယ်ပွင့်အင်အားကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွှမ်း၏ ဆံပင်များ လွင့်ပျံသွားကာ သူမ၏ ကြယ်ပွင့် စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်သည့် နောက်အခိုက်အတန့်၌ ဓားစွမ်းအင်သည် မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ဖြတ်ကာ အားကောင်းသော လက်ဝါးကြီးအလား ကောင်းကင်သို့ပျံတက်ကာ လကို ဖုံးကွယ်နေသော တိမ်မည်းများကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။

ထိုစဥ် အေးမြသော လရောင်သည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ သွန်ချလာသည်။ လီကျစ်ရွှမ်း၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မျက်နှာသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသူ တစ်ဦးအလား တောက်ပနေ၏။

"ကောင်းကင်လူသား ခံယူချက်! ငါ့တပည့် အောင်မြင်ပြီ!"

လူအိုလီမှာ ဒါကိုမြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားသည်။ စောစောကတင် သူမကို အဆိုးမြင်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကလည်း မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး နှလုံးတွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။ သူ့နေရာမှာတင် အေးခဲသွားပြီး ခဏအကြာမှာ ပြန်ကောင်းလာခဲ့တယ်။

ဒီအရည်အချင်းက တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြင့်လေသည်။

"လူငယ်တွေက တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ!"