ချဉ်းကပ်လာသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်

အချိန်သည် ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး ဘုံသုံးဘုံသည် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

လူ့ကမ္ဘာ၏ အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေး ပေါက်ကွဲထွက်ကတည်းက ကြောက်ရွံ့မှုသည် လူများ၏ နှလုံးသားများကို ဖမ်းစားထားသည်။ မဟာချန်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနှင့် မင်းနေပြည်တော်မှ စစ်သားများ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း နယ်မြေလေးခု၏ ဘေးကင်းလုံခြုံသော ဇုန်များသည် ဆက်လက်ကျုံ့ဝင်နေသည်။

စီရင်စုမြို့များအဆင့်အောက်ရှိ မြို့နယ်များသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်တန်းနှင့် တံငါရွာများကို မဆိုထားနှင့် လုံးဝနီးပါး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

ဒုက္ခသည်များ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေပြီး အလောင်းများသည် လယ်ကွင်းများကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

စစ်ဆေးခြင်း မရှိဘဲ ထားပါက ဒီဒုက္ခသည်များနှင့် အလောင်းများသည် ပိုမိုကြီးမားသော အလောင်းမိစ္ဆာတပ်ကြီးများကို ဖွဲ့စည်းကာ မြို့တော်များစွာ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ခြိမ်းခြောက်လိမ့်မည်။

ဒီအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အလောင်းသင်္ဂြိုဟ်ဂူမိသားစုသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး သူတို့၏ဝိညာဉ်ချိတ်ပိတ်ခေါင်းတလားများကို အသုံးပြုကာ မရေမတွက်နိုင်သော အားကောင်းသည့် အလောင်းမိစ္ဆာများကို ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီး သေခြင်းကင်းမဲ့သော တပ်မကြီး၏ ရှေ့တိုးခြင်းကို မနည်းထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

မင်ဧကရာဇ်သည်လည်း အမိန့်များ ထုတ်ပြန်ပြီး ဒုက္ခသည်များအတွက် ရွှေ့ပြောင်းသွားလာရေး လမ်းကြောင်းများကို စီစဉ်ကာ ကြီးမားသော မြို့ကြီးများကို သူတို့ကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ရန်ပုံငွေနှင့် ရိက္ခာများကို ဒုက္ခသည်များကြားမှ အငတ်ဘေးကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရန် ခွဲဝေချထားပေးခဲ့သည်။

သုံးလကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အလောင်းမိစ္ဆာ ကပ်ဘေးသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးမှုမှာ များစွာလျော့ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် မင်ဧကရာဇ်၏ လုပ်ရပ်များကို ချီးကျူးသီဆိုကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒုက္ခများသည် တစ်ခုတည်း မလာတတ်ပေ။

ကျက်သရေရှိသော ယုမေသည် သူမ၏မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ညာဘက်လက်ကို ခါယမ်းပြီး ဓားသွားပေါ်မှ အစွန်းအထင်းများကို ခါချလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူမသည် ယခုအခါ တတိယအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့်သို့ တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

သူမ၏ပတ်လည်တွင် အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ အလောင်းများ ထူထပ်စွာ ရှိနေပြီး သွေးစွန်းနေသော မြင်ကွင်းသည် မြေကြီးပေါ်မှ ငရဲတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သို့သော် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အနီးအနားမှ နောက်ထပ်ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထျန်းယီ မင်းအရင်က ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ် မင်းဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ မင်းငါ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့"

"လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်လက မင်းဒုတိယအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ ကျူးကျော်မှုကြောင့် အချိန်နှောင့်နှေးသွားတယ်"

"အခု အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေး မကြာခဏဖြစ်ပေါ်နေတာနဲ့ မင်းက ဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် အချိန်မရှိဘူးလို့ ပြောတယ် ဒါဆို... မင်းငါ့ကို မလက်ထပ်ချင်တော့ဘူးလား"

သူ၏နီရဲသော ဆံပင်ဖြင့် ကျန်းထျန်းယီသည် သူ၏ဓားကို သုတ်နေသည့် လှုပ်ရှားမှုတွင် ခဏရပ်တန့်သွားသည်၊ ဓားကို စွဲလမ်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဆယ်နှစ်ကြာ အတူရှိခဲ့သော သူ၏ရှေ့မှ လှပသောအမျိုးသမီးထံမှ လျှံထွက်နေသော အချစ်ကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

သူသည် သူ၏ဓားရှည်ကို ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းကုတ်ရင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

"ငါလက်မထပ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး အချိန်အခါက မသင့်တော်လို့ပါ"

"ငါ့ဆရာကို သက်သေအဖြစ် ထားချင်တယ် ပြီးတော့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ပိုခမ်းနားစေချင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပေါ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကပ်ဘေးတွေ ပိုမကြာခဏ ဖြစ်လာတယ် မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ သောင်းကျန်းနေတယ် ငါတို့နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်နိုင်မယ်ထင်တယ်"

သူ၏လေသံသည် နောက်ဆုံးတွင် သိသိသာသာ အားနည်းသွားသည်။

ယုမေသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး မွှေးကြိုင်သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ သူမသည် သူ၏ကော်လံကို ဆွဲကိုင်ကာ ညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာဆောင်က စောင့်နိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက ဒီညသူတို့လုပ်သင့်တာကို မလုပ်သင့်ဘူးလား"

ဒုတ်

ဒုတ် ဒုတ်

သူ၏နှလုံးသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်လာပြီး ကျန်းထျန်းယီသည် သူ၏ပါးစပ် ခြောက်သွေ့သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဒီရင်းနှီးမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။

သူတို့၏မျက်နှာများ နီးကပ်လာပြီး ယုမေ၏ နားရွက်ဖျားများပင် ပန်းရောင်သန်းလာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော ညသည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်၊ ကျန်းထျန်းယီသည် ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဥက္ကာခဲမိုး……

မရေမတွက်နိုင်သော ဥက္ကာခဲများသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဝီခနဲအသံဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။

ဘုန်း

မြေကြီးတုန်ခါသွားပြီး မီးတောက်များ လှိုင်းထန်လာကာ မိုင်ပေါင်းများစွာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

တတိယအဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော အင်အားစုများက ကာကွယ်ထားသော မြို့ကြီးများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျဆင်းလာသည့် ဥက္ကာခဲများကို မနည်းခုခံနိုင်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းမရှိသူများသည် မီးပင်လယ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ငိုညည်းရင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းထျန်းယီနှင့် ယုမေတို့ ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဥက္ကာခဲအများစုကို ကြေမွသွားစေသည်။ လှုပ်ခတ်မှု ငြိမ်သက်သွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်ဆုံး မီးပင်လယ်နှင့် ပျက်စီးခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှမမြင်ရပေ။

သို့သော် ဒါက အစသာဖြစ်သည်။

ဥက္ကာခဲမိုး၊ မြေငလျင်၊ ဆူနာမီ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှားပါးခဲ့သော ကပ်ဘေးများသည် ယခုအခါ နေရာအနှံ့အပြားမှ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မဟာချန်၏ နယ်မြေလေးခုသည် အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အခြားဘုံနှစ်ခုသည်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် အကျပ်အတည်းများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

နတ်ဘုရားဘုံတွင် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်သည် ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာသော အက်ကွဲကြောင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အစပိုင်းတွင် မွေးဖွားလာသော ထူးဆန်းသည့် အရာဝတ္ထုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အစောဆုံး မွေးရာပါရတနာဟု ခေါ်လျှင်ပင် ချဲ့ကားရာမရောက်ပေ။

၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှင့်အတူ တည်ရှိပြီး မည်သည့်အပြောင်းအလဲကိုမျှ မခံရသင့်ပေ။

သို့သော် ချင်ဖုန်း မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ ဝင်ရောက်ကတည်းက ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာစပြုသည်။

ပို၍ထူးဆန်းသည်မှာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုသည် ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ဦး၏ နာမည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတိုင်း ထိုလူသည် သူတို့၏စိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး တခြားသူများကို သတ်ဖြတ်စပြုသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် လတ်တလော ကာလအတွင်း နတ်ဘုရားဘုံသည် မငြိမ်းချမ်းခဲ့ပေ။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်သည် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများကို တန်ပြန်ရန် ကံကြမ္မာ ကျောက်တိုင်ပေါ်မှ နာမည်များကို ဖျက်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်သည် မယှဉ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ဖန်တီးခြင်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ရေးထွင်းထားသော နာမည်တစ်ခုကို ဖျက်ပစ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ နာမည်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားရန် ဘယ်လောက်လွယ်ကူနိုင်မည်နည်း။

အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သူသည် အက်ကွဲကြောင်းများ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ဦး၏ နာမည်ကို ထိမိသောအခါ အမြင့်မြတ်ဆုံး နည်းလမ်းများဖြင့် သက်ရောက်မှုရှိသူများကို ချိတ်ပိတ်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေရှင်းရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး လေးစားသော သဘောထားဖြင့် ရောက်လာသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို သက်ရောက်နေတဲ့ ကျိန်စာ ဒါမှမဟုတ် ရောဂါမဟုတ်ဘဲ တာအိုတစ်မျိုးပါ"

ဒီအဘိုးအိုသည် လေးစားဖွယ် နတ်သစ်ပင်သူတော်စင်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဆေးပညာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး ကျိန်စာများကို ဖယ်ရှားရာတွင် တတ်ကျွမ်းသည်။

သူသည် သူ၏တွေ့ရှိချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖော်ပြပြီး နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တာအိုကို ထည့်သွင်းပြီး သူတို့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အသိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ထူးဆန်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုထားတဲ့ သတ္တဝါတွေ ရှိနေပါတယ်"

"ကျွန်တော် အင်းကွက်ကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ရတော့မယ့်အချိန်မှာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတယ်"

သူဒီအချက်ကို တွေ့ရှိသောအခါ သူသည်လည်း အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်လိုတည်ရှိမှုမျိုးက ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်ကို အသုံးပြုပြီး ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ လုပ်ရပ်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်မှာလဲ။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင် မလုပ်နိုင်ပေ။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်သည် ကံကြမ္မာကျောက်တိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အက်ကွဲကြောင်းများသည် အဆက်မပြတ် အထက်သို့ ကျယ်ပြန့်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မည်။

သူသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါနားလည်ပြီ"

သူသည် ဒီအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိသည်ကို ပုံမှန်အတိုင်း သိသည်၊ သူတို့မပေါ်သေးသော်လည်း ဒီလိုစွမ်းအားကို ပြသနိုင်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ သေဆုံးခြင်းက ချိတ်ပိတ်ထားမှုကို လျော့ရဲစေသော်လည်း ဘုံသုံးဘုံအပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှ ချင်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းထဲမှ လှေငယ် တစ်စင်းကဲ့သို့ လှိုင်းထန်သော ရေနှင့်အတူ လူးလွန့်နေသည်။

သူဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲသို့ ခြေချပြီး လောက၏လမ်းစဉ်ကို သင်ယူကတည်းက မြေအောက်ကမ္ဘာသည်လည်း အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ တစ္ဆေစွမ်းအင်သည် မြေကြီးထဲမှ မထွက်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်များကို လောင်ကျွမ်းနိုင်သော အစိမ်းရင့်ရောင် တစ္ဆေမီးလျှံဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မြေအောက်ကမ္ဘာမှ စစ်သားများသည် ဒီတစ္ဆေမီးလျှံအောက်တွင် ရှင်းမပြနိုင်စွာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှ ဒီရေသည် ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်တက်လာပြီး ဟွမ်ချွမ်မြစ်ရေသည် ရေလွှမ်းမိုးမှုကဲ့သို့ လျှံတက်လာကာ မြေအောက်ကမ္ဘာကို မျိုချစပြုသည်။

ဟွမ်ချွမ်မြစ်ရေနှင့် ထိမိသော မည်သည့်တစ္ဆေသတ္တဝါမဆို သူတို့၏အသက်စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားသည်။

တစ္ဆေဘုရင်နှင့် အခြားသူများ ဟွမ်ချွမ်မြစ်ရေလွှမ်းမိုးမှုကို တားဆီးရန် ဦးဆောင်ခဲ့သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ နည်းပါးလှသည်။

ဟွမ်ချွမ်မြစ်အထက်တွင် ချင်ကျန့်အန်းသည် အောက်မှ ပုံရိပ်များကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်နှာ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ္ဆေဘုရင်၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွမ်ချွမ်မြစ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ စုပ်ယူအားတစ်ခု ရှိတယ်၊ သက်ရှိအားလုံး လေထဲမှာ ပျံဝဲခွင့် တားမြစ်ထားတယ် မင်းနေတာ အရမ်းကြာနေပြီ အခုမထွက်သွားရင် မင်းကို ဟွမ်ချွမ်မြစ်က မျိုချသွားလိမ့်မယ်"

ချင်ကျန့်အန်း၏ အသံမှာ အားနည်းနေသည်။

"ခဏလေးပါ"

တစ္ဆေဘုရင်သည် သူ၏အကြည့်အတိုင်း ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှ လူထံသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မူလက ငါက အဲဒီကောင်လေးရဲ့ လောကရဲ့လမ်းစဉ်ဆိုတာကို သိပ်မျှော်လင့်ချက်မထားခဲ့ဘူး သူ့ဝိညာဉ်နဲ့ ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲကို ဝင်ပြီး ဘဝထောင်ပေါင်းများစွာ တွေ့ကြုံခံစားရတာက ပြက်လုံးတစ်ခုပဲ"

"ဒီသခင်မတောင် ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ နေနိုင်မယ်လို့ အာမမခံရဲဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခု ဆယ်လကြာသွားပြီ၊ သူလည်း မပျက်စီးသေးဘူး၊ ဒါက ဒီသခင်မကို တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်စေတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

တစ္ဆေဘုရင်သည် သူမ၏စကားကို မဆုံးသတ်သော်လည်း ချင်ကျန့်အန်းသည် အချိန်ကုန်လုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ အပြောင်းအလဲများ ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာမှ နေထိုင်သူများသည် ကပ်ဘေးအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းနေသည်။

ဒီကာလအတွင်း သူသည်လည်း ငရဲတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချင်မိသားစုကို ငြိမ်းချမ်းမှုပေးရန် ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူလမ်းတစ်လျှောက် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများသည် သူကြည့်ရန်ပင် မခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။

နေ့စွဲ၏အဆုံးသတ်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး တစ်နှစ်၏နောက်ဆုံးရက် နီးကပ်လာသည်။

ဖုန်းအာ ထိုအချိန်တွင် ပထမအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်မလားဆိုတာကို ဘေးဖယ်ထား၊ သူရောက်ခဲ့ရင်တောင် ဖုန်းအာရဲ့အစွမ်းနဲ့ ဘုံသုံးဘုံရဲ့ လှုပ်ခတ်မှုနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို သူဖြေရှင်းနိုင်ပါ့မလား။

ချင်ကျန့်အန်းသည် မသေမချာဖြစ်နေပြီး နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အကူအညီမဲ့နေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း"

ဟွမ်ချွမ်မြစ်ထဲမှ ချင်ဖုန်းသည် နာကျင်စွာ ငိုညည်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏နှလုံးသား နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူဒီအခြေအနေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူတိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။

"ဖုန်းအာ"