ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနာမည်က ချင်ဖုန်းပဲ

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သည် ဒါကို အလေးအနက်မထားဘဲ သူ၏ကျိုးပဲ့နေသော လက်မောင်း၏ နာကျင်မှုက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

"မင်း"

သူ၏စကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် လျိုကျန့်လီ၏ လက်ချောင်းများသည် ဓားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်သို့ လှိုင်းထန်သွားသည်။

တောင့်တင်းသော အပြုံးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ပိုင်းပိုင်းသွားသည်။

ပြိုင်ဘက်က ဓားကို ဘယ်လိုကိုင်စွဲလိုက်တာလဲ။

သာမန်လူသား ဓားစွမ်းအင်က သူ၏နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ထိခိုက်စေနိုင်မှာလဲ။

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သည် ပြင်းထန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဒဏ်ရာမှ ဓားစွမ်းအင်သည် သူ၏ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးကို အချည်းနှီးဖြစ်စေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် ရွှေရောင်နဂါးခေါင်းလောင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချင်စံအိမ်တော်အထက်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် လျိုကျန့်လီကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က တာအိုစွမ်းအားက နည်းနည်းလေး ထူးဆန်းတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အနှစ်သာရကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မိုးပျံဓားစွမ်းအင်တစ်ခု အထက်သို့ လှိုင်းထန်သွားသည်။

"အရေးမပါတဲ့ ပိုးမွှားတစ်ကောင်က ဧရာမသစ်ပင်ကြီးကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်"

သူသည် ပြက်ရယ်ပြုလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ဓားစွမ်းအင်ကို တားဆီးရန် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု တစ်ဖန်ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုလက်ညှိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်၏ လက်ညှိုးကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူစွာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝပြန်လည်မရှင်သန်နိုင်တော့ပေ။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၊ တစ္ဆေဘုရင်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့အားလုံး ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အနှစ်သာရ၏ အဆိုအရ ဘုံသုံးဘုံမှ မွေးဖွားလာသော တာအိုစွမ်းအားသည် သူ့ကို လုံးဝမထိခိုက်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဘုံသုံးဘုံသည် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အနှစ်သာရက တည်ဆောက်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ထိခိုက်စေရန် ဘုံသုံးဘုံကို ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို အသုံးပြုရမည်။

မင်ဧကရာဇ် ကိုင်စွဲခဲ့သော ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် အခု ဘာလို့ လျိုကျန့်လီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက ထိရောက်နိုင်ရသနည်း။ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမဘယ်လို တာအိုစွမ်းအားမျိုးကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တာလဲ။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အနှစ်သာရသည် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော လက်ညှိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ မမျှော်လင့်ထားသောအရာများကို မကြိုက်ပေ။ မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားတိုင်း သူသည် ၎င်းကို အရင်းအမြစ်မှာပင် ငြိမ်းသတ်ပစ်လိမ့်မည်။

သူသည် လျိုကျန့်လီထံသို့ အဝေးမှ လက်လှမ်းလိုက်ရာ နေရာလွတ်သည် တို့ဖူးကဲ့သို့ ပြိုကျသွားသည်။ လျိုကျန့်လီသည် ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်မရဖြစ်လာသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အနှစ်သာရကို ထိခိုက်စေနိုင်သော်လည်း သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို သူမ မခုခံနိုင်ပေ။

သို့သော် အင်အားကြီးနှစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့သောအခါ တစ်ဦးက တခြားတစ်ဦးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မသတ်နိုင်သရွေ့ ဒါက ခံနိုင်ရည်တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒီနည်းဖြင့် ဒီတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်သည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသားပင်။

"အစ်မ ကျန့်လီ"

ချန်းဖေးလန်နှင့် အန်းယာတို့ တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းနေပြည်တော်အထက်တွင် တောက်ပသော လတစ်စင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏အလင်းရောင်သည် အောက်သို့ထွန်းလင်းကျဆင်းလာသည်။

ရောင်စုံခုနစ်သွယ် သမင်ဖြူတစ်ကောင်သည် လရောင်ကို နင်းကာ လျိုကျန့်လီအပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး သူမနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

သူမ၏ပတ်လည်မှ ဖိအားသည် ရုတ်တရက် လျော့ပါးသွားပြီး လျိုကျန့်လီသည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ချုပ်နှောင်မှုများကို ဖယ်ရှားကာ နောက်သို့ပျံဝဲသွားသည်။

ဝှစ်

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၊ တစ္ဆေဘုရင်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး လျိုကျန့်လီဘေးတွင် ဆင်းသက်လာကြသည်။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်လေး ဘယ်မှာလဲ ဘာလို့မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ"

ရောင်စုံခုနစ်သွယ် သမင်ဖြူသည် မူလက ချင်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်နှင့်အတူ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် အခု ချင်ဖုန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သည် နိုးထလာသည့် လက္ခဏာမပြသေးဘဲ သမင်ဖြူသည် အရင်ဆုံးပြန်လာခဲ့သည်။

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ရှိနေသူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ချင်ဖုန်း၏ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ပထမအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းမှု ရှုံးနိမ့်သွားသည်လား။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် ချင်ဖုန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ဝိညာဉ် မပျက်စီးဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ် မဆွေးမြေ့သေးဘူးဆိုရင် သူ့ဝိညာဉ် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

ရောင်စုံခုနစ်သွယ် သမင်ဖြူ၏ အသံသည် လျိုကျန့်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူက နောက်ဆုံးအရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ ငါ့စွမ်းအားက သူ့ဝိညာဉ်ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ဘူး"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ၎င်းက ဆက်ပြောသည်။

"တကယ်တော့ ချင်ဖုန်းရဲ့ အသိစိတ်တစ်စကပဲ ငါ့ကို အရင်ပြန်လာပြီး သူမကို ကူညီခိုင်းခဲ့တာ"

"သူမ" သည် သဘာဝအတိုင်း လျိုကျန့်လီကို ရည်ညွှန်းသည်။

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏ယောက်ျား၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်က စကားစလိုက်သည်။

"အခုငါတို့ရဲ့ တာအိုစွမ်းအားတွေက ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုရဲ့ အနှစ်သာရကို မထိခိုက်နိုင်တော့မှတော့ ငါတို့သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခုခံကာကွယ်ပြီး လျိုကျန့်လီအတွက် လမ်းရှင်းပေးဖို့ အာရုံစိုက်ကြစို့"

"သဘောတူတယ်"

တစ္ဆေဘုရင်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုသို့ပြောပြီး လေးယောက်သား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အနှစ်သာရကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ကြီးကျယ်သော တိုက်ပွဲ တစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာ၊ ဟွမ်ချွမ်မြစ်အထက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် နက်ရှိုင်းသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လမ်းမှားရောက်နေသော ဝိညာဉ်များ၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် သူသည် ပါဝင်ပတ်သက်သူ၏ ရှုထောင့်မှ ဘဝ၏ အတက်အကျများကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်။

အမျိုးမျိုးသော နာကျင်မှုများသည် အလွန်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူဒီနေရာသို့ ဘာကြောင့်ရောက်လာသည်ကို မေ့သွားပြီး သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့သွားသည်။

သူအလွန်ပင်ပန်းနေပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ချင်နေသည်။

"သနားစရာကောင်းတဲ့ လူသားတွေ၊ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာ့ဒုက္ခက လူ့နှလုံးသားရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ဆန္ဒတွေကနေ လာတယ်ဆိုတာ မသိကြဘူး"

"တွယ်တာမှု၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ အားလုံးက ကျော်လွှားမရနိုင်တဲ့ အတားအဆီးတွေ ဖြစ်လာတယ် မင်းဘယ်လိုစီမံနိုင်မှာလဲ မင်းဘယ်လိုကျော်လွှားနိုင်မှာလဲ"

ဖျားယောင်းသော အသံသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ချင်ဖုန်းသည် ထိုမသေမျိုးမိစ္ဆာများကို တွေးမိသည်။

လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ ထူးဆန်းသော ပုံစံများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် ဒီနေရာမှ လာခဲ့သည်ကိုး။

"လွှတ်လိုက်ပါ၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ဘဝက ဒုက္ခပဲ"

"မွေးဖွားခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ မပြည့်ဝသော ဆန္ဒများ၊ မကျေနပ်မှုများ၊ ခွဲခွာခြင်းများ၊ ခန္ဓာငါးပါးက ပေါများတယ်"

"ဒါတွေအားလုံးက ကိလေသာတွေပဲ၊ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ငြိမ်သက်မှုကို ရှာတာ ပိုကောင်းတယ်"

အသံသည် ခေါင်းလောင်းထိုးသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူ၏အသိစိတ်သည် ပြိုကွဲစပြုလာပြီး သူ၏ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာလာကာ လေပြေအနည်းငယ်ဖြင့် ငြိမ်းသတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘဝမှ အမျိုးမျိုးသော ဝမ်းနည်းဖွယ်အဆုံးသတ်များ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အသေမွေးခြင်း၊ သားသမီးမိုက်များ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ရောဂါများနှင့် ဒုက္ခများ၊ အဆုံးမဲ့သော သေခြင်း။

အချစ်မပြည့်ဝခြင်း၊ ဆန္ဒမပြည့်ဝခြင်း၊ အသက်ရှင်စဉ်နှင့် သေဆုံးစဉ် ခွဲခွာခြင်းများ၊ ကံကြမ္မာ၏ ရစ်ပတ်မှုများ။

မရရှိနိုင်ခြင်း၊ မလွှတ်ချနိုင်ခြင်း၊ ဒုက္ခများသာ တိုးပွားစေခြင်း၊ အရာအားလုံးကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခြင်း၊ အဆုံးသတ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

အနက်ရောင် ကံကြမ္မာအတားအဆီးများသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကဲ့သို့ ဟွမ်ချွမ်မြစ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်းဆီသို့ အဆိပ်များ ထွေးထုတ်ကာ သူ့ကို အဆက်မပြတ် ရစ်ပတ်ပြီး တင်းကျပ်သည်ထက် တင်းကျပ်အောင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ် ပိုမိုအားနည်းလာပြီး သူ၏အသိစိတ်သည် အဆုံးမဲ့သော ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပုံရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦး၏ ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်မလေး မွေးပါပြီ။ ဝတုတ်နေတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပါ"

ကြည်လင်ပြီး အားနည်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံသည် နူးညံ့မှုနှင့် ချစ်ခင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ"

အမှောင်ထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းထိန်လာပြီး မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော အမျိုးသမီးသည် မွေးကင်းစကလေးကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲတွင် ပွေ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ပုခက်ထဲမှ ကလေးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရသည်။ သူငိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏မိခင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သေးငယ်သော မျက်လုံးများသည် လုံးဝန်းနေပြီး သူ၏ပါးစပ်သည် ဟနေကာ တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်။

သူသည် သူ၏သေးငယ်သော လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ကလေးက ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏စိတ်အခြေအနေ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုကလေးဖြစ်နေပုံရပြီး နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် ရှိနေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းသည် မရင်းနှီးသလို ရင်းနှီးနေသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပုံရပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်းဘယ်သူလဲ"

ချင်ဖုန်းက တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခု သူ၏နှလုံးသားနက်ရှိုင်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း အမှန်တရားနှင့် အလွန်နီးစပ်နေသည်။

အမျိုးသမီး၏ ညင်သာသောအသံ တစ်ဖန်ပြန်ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဒါက ချင်ဖုန်းကို တုံ့ပြန်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏လက်မောင်းများထဲမှ ကလေးနှင့် စကားပြောနေခြင်းပင်။

"ငါ့ကလေး၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနာမည်က ချင်ဖုန်းပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းအမေက မေပယ်ရွက်တွေကို အချစ်ဆုံးမို့လို့ပဲ"