ငါ့ကလေး၊ မေမေ မင်းကိုချစ်တယ်

"မေမေ..."

ချင်ဖုန်း၏ အသံ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူသည် ဒီအမှတ်တရကို အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူး၊ ဒါဆို အဘယ်ကြောင့် ယခုအခါ ဒီလောက်အစစ်အမှန်ဖြစ်နေရသနည်း။

သူသည် ညင်သာသော ပွေ့ဖက်မှု၊ သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့သော စကားလုံးများ၊ သူ၏နားရွက်ဖျားများကို ကလိထိုးနေသော သူမ၏အသက်ရှုသံကို ခံစားမိနိုင်သည်။

နှလုံးနွေးထွေးစေသော မြင်ကွင်းသည် လွန်ခဲ့သောခေတ်မှ အဖြူအမည်းရုပ်ရှင်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။

သူမသည် အပူအပင်ကင်းမဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုသန့်စင်သော အမျိုးသမီးများနှင့်မတူဘဲ သူမသည် မိန်းမတို့၏ အနုပညာတွင် မကျွမ်းကျင်ပေ။

သူမသည် သူမ၏မွေးကင်းစကလေးအတွက် အဝတ်အစားများ ချုပ်ပေးချင်သော်လည်း အဆုံးတွင် သူမ၏လက်ချောင်းများကို သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်အထိ ထိုးမိခဲ့သည်။

သူမသည် အရသာရှိသော ငါးဟင်းချိုတစ်ခွက် ချက်ပြုတ်ချင်သော်လည်း မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို မီးလောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သူမကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တိုင်း သူမသည် အမြဲတမ်း သူ့ကို ဟိုတိုက်ဒီတိုက် လုပ်မိပြီး သူ့ကို အဆက်မပြတ် ငိုစေသည်။

သို့သော် အန္တရာယ်ချဉ်းကပ်လာတိုင်း သူမသည် အမြဲတမ်း အရင်ဆုံးရှေ့သို့တိုးထွက်ကာ ကလေးကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ထားသည်။

သူမအလွန်အမင်း ဖိစီးမှုခံစားရသောကြောင့် သူမသည် မိခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် မသင့်တော်ကြောင်း သူမသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ခန့်ညားသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးထံ ညည်းညူလိုက်သည်။

"ကျန့်အန်း ရှင်နောက်ထပ် အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပြီး ကလေးပြုစုရတဲ့ ဒုက္ခကို ကျွန်မကို ကူညီခိုင်းတာ မကောင်းဘူးလား ဒီကောင်လေးက အရမ်းဆိုးတယ်၊ အမြဲတမ်းငိုနေတယ်၊ ကျွန်မက သူ့ကို နှိပ်စက်နေသလိုပဲ"

ရှိနေသူအားလုံး စကားဆွံ့အသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေကြသည်။ မွေးကင်းစ ကလေးအားလုံး ဒီလို မဟုတ်ဘူးလား။ ထို့အပြင် သခင်လေး အမြဲငိုနေသည်မှာ သခင်မကြီး သူ့ကို အစာကျွေးရန် မေ့သွားသောကြောင့် သို့မဟုတ် မတော်တဆ တစ်နေရာရာတွင် တိုက်မိသောကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။

ငယ်ရွယ်သော အဖေချင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ မင်းအတွက် အရမ်းဝန်ပိနေရင် မင်းသူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်စရာမလိုပါဘူး စံအိမ်တော်မှာ အစေခံနဲ့ အပျိုတော်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရွေးလိုက်ပါ"

သူသည် "သူတို့ထဲက တချို့က မင်းထက်တောင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်" ဟူသော စကားလုံးများကို မပြောရဲပေ။

"ချင်မျိုးရိုး၊ မင်းဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ မင်းအခု ငါ့ကို မကြိုက်တော့ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူးဟ"

အဖေချင်က သူ၏လက်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း တစ္ဆေခေါင်းဆောင် တစ်ဦးအနေဖြင့်ပင် သူသည် သတိထားလျှောက်လှမ်းရသည်။

နွေးထွေးသော မိသားစုသုံးယောက်သည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ စာတစ်စောင် ချင်စံအိမ်တော်သို့ ရောက်လာသည်။ ချင်ကျန့်အန်းသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာကာ ပြုံးပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် မြောက်ပိုင်းနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းများကို မကြာခဏ စုံစမ်း မေးမြန်းစပြုပြီး ကလေးကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲတွင် ပွေ့ထားကာ မြောက်ဘက်ဦးတည်ရာသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေတတ်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းအဖေက မိုက်မဲတယ်လို့ မင်းထင်လား သူစီးပွားရေးအတွက် ခရီးသွားတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို အကြိမ်တိုင်းသုံးတယ်၊ သူက ငါသူ့ရဲ့အထောက်အထားကို မသိဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာ မင်းအမေက တော်တော်လေး ညဏ်ကောင်းတယ်၊ သိရဲ့လား"

"ဖုန်းအာ၊ အနာဂတ်မှာ မင်းအဖေလို မဖြစ်နဲ့၊ အရာရာကို မင်းမိသားစုဆီက ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးတာမျိုး မိသားစုဆိုတာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို အတူတူ မျှဝေခံစားရတာ"

"ဖုန်းအာ၊ မြန်မြန်ကြီးပြင်းလာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေလို သိုင်းပညာမသင်နဲ့ စာပေလေ့လာ၊ အရာရှိဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှာ ကစားပါ"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့ နန်းတွင်းက အဘိုးကြီးကောက်ကျစ်တဲ့မြေခွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ် ဆရာတစ်ယောက်ပဲ လုပ်၊ ငြိမ်းချမ်းစွာနေ၊ လှပတဲ့မိန်းမအနည်းငယ် လက်ထပ်ပြီး မျိုးဆက်ကို ဆက်ထိန်းပါ"

"ဟွန်း၊ မင်းရဲ့ရုပ်ရည်က မင်းအမေရဲ့အလှတစ်ဝက်လောက် အမွေဆက်ခံထားတာနဲ့ ကောင်မလေးအနည်းငယ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ လှည့်စားနိုင်မှာပါ"

"ဖုန်းအာ၊ မင်းအဖေ ဘယ်တော့ပြန်လာမယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

"ဖုန်းအာ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေက ဒုက္ခက ပိုဆိုးလာပုံပဲ မင်းအဖေ အဆင်ပြေမှာပါနော်"

"သခင်မ၊ မင်းနေပြည်တော်မှာ အထူးသဖြင့် အစွမ်းထက်တဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်း ရှိတယ်လို့ ကျွန်မကြားတယ် သခင်ကြီးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ဆုတောင်းတာ မကောင်းဘူးလား"

"ကောင်းပြီ"

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဖခင်က သူ့ကို စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူ၏မိခင်သည် ဘုရားကျောင်းတွင် ဆုတောင်းနေစဉ် မိစ္ဆာကပ်ဘေးများအတွင်း သေဆုံးခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မသွားနဲ့"

"မေမေ၊ မသွားနဲ့"

သို့သော် သူ၏စကားလုံးများသည် အတိတ်သို့ ဘယ်လိုရောက်နိုင်မည်နည်း။

ဘုရားကျောင်း၏ အမိုး စုတ်ပြဲသွားပြီး ဧရာမမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လက်တစ်ဖက် ထိုးကျလာသည်နှင့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဧရာမမိစ္ဆာက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ပထမ မူလချီစွမ်းအင်"

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသမီးသည် ကလေးကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ထားသော်လည်း လွှမ်းမိုးနေသော ဖိအားသည် သူမနှင့်ကလေးနှစ်ဦးစလုံးကို နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်တွင် ထားရှိနေဆဲပင်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာ၏ဦးခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မကာ မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ ငါ့ဖုန်းအာ"

အမျိုးသမီး၏ အသက်ရှုသံ အားနည်းနေပြီး သူမ၏လက်မောင်းများထဲမှ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသော ကလေးကို နှလုံးကြေကွဲစွာ ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်၊ ထိုသူမှာ ကောင်းကင်ဘုံ မျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

သူသည် မိခင်နှင့်ကလေးကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်နေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာကို မှတ်မိသော အမျိုးသမီးသည် အရေးတကြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး နိုင်ငံတော် ဆရာ၊ ကျွန်မကလေးကို ကယ်ပါ ကျွန်မဘယ်ဈေးကိုမဆို ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

"သူ့ရဲ့အသက်စွမ်းအားက ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီ၊ ပြီးတော့ ပြန်ကောင်းလာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဟုတ်ပြီ တစ်ခါက ကျွန်မအတွင်းထဲမှာ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒါက အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီမိစ္ဆာက အဲဒါကို လိုချင်နေတာ ကျွန်မအဲဒါကို ပေးအပ်ရင် ကျွန်မဖုန်းအာကို ကယ်တင်နိုင်မလား"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုက မင်းအသက်ကို ဆုံးရှုံးစေလိမ့်မယ် ပထမ မူလ ချီစွမ်းအင်တောင်မှ ကမ္ဘာလောကထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်"

အမျိုးသမီးသည် သူ၏စကားများထဲမှ အဓိကအချက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါဆို ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဖြစ်နိုင်ရင်တောင် ငါသဘောတူမှာမဟုတ်ဘူး မင်းက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း မွေးဖွားလာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူပဲ မင်းဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလဲ"

အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ကြွပ်တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏လည်ချောင်းတွင် တေ့ထားလိုက်သည်။ သူမခြိမ်းခြောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာသာ သေသွားရင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး နိုင်ငံတော် ဆရာ ကျွန်မဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ"

"လူတစ်ယောက်ရဲ့အသက်က ကမ္ဘာပေါ်က လူအားလုံးရဲ့အသက်နဲ့ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ"

"မိခင်တစ်ယောက်အတွက်တော့ သူ့ကလေးက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးပဲ ဒါ့အပြင် အဲဒီ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ဆိုတာက ဖုန်းအာအတွင်းထဲမှာလည်း ပေါ်လာနိုင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

များစွာစဉ်းစားပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် အနာဂတ်တွင် အမှောင်ထုသာ ကြိုမြင်နေပြီး မိခင်၏အချစ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်း သို့မဟုတ် အကယ်၍သာ သူကလေးကို မကယ်တင်ပါက သူမအသက်ဆက်ရှင်ရန် ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက် သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သက်ပြင်းချကာ နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နိုင်ငံတော် ဆရာ"

တောက်ပသော အစီအရင်တစ်ခု သုံးယောက်အောက်တွင် လင်းထိန်လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်အရှိန်အဝါသည် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်စွမ်းအား လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်ကို ခံစားမိသော်လည်း သူမသေခြင်းကို မကြောက်ပေ။ အဲဒီအစား သူမသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။

ကလေး၏ မျက်ခွံများ တစ်ဖန်ပြန်လည် တုန်ခါလာပြီး နှလုံးခုန်သံမှိန်မှိန်လေး ပြန်လည် စတင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမအတွက်တော့ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံးအသံပင် ဖြစ်၏

မျက်လုံးနှစ်စုံ အချင်းချင်းဆုံသွားကြပြီး အမျိုးသမီးသည် ပြုံးရင်း ငိုနေသည်။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းကောင်းကောင်းကြီးပြင်းရမယ်"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မေမေ မင်းနဲ့အတူ ဆက်မရှိနိုင်တော့ဘူး"

"ငါ့ကလေး မေမေ မင်းကိုချစ်တယ်"

တီးတိုးပြောလိုက်သော စကားလုံးများ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကလေး၏တောက်ပသော အနက်ရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် မြူတစ်လွှာ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဝမ်းနည်းမှု၊ အကူအညီမဲ့မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု….

မကြာမီပင် ငိုသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မရပ်မနား တည်ရှိနေသည်။

ဘုန်း

ချင်ဖုန်း၏ စိတ်နက်ရှိုင်းရာတွင် ထောင့်တစ်နေရာ ရက်စက်စွာ ကြေမွသွားပုံရသည်။

သူမှတ်မိပြီ၊ သူအရာရာကို မှတ်မိပြီ။

သူသည် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ချင်ဖုန်းအဖြစ် ရောက်ရှိလာသော ဘဝကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက် မဟုတ်….. သူသည် အစကတည်းက ချင်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူဒီကမ္ဘာကို ဘဝကူးပြောင်းလာသောအခါ သူသည် မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိခင်၏ သေဆုံးခြင်းကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး လွှမ်းမိုးနေသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက သူ၏ဦးနှောက်ကို မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်စေပြီး သူ၏အတိတ်ဘဝမှ အမှတ်တရများကို မေ့သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ဖခင်ကို မုန်းသည်။ သူ၏ဖခင်သည် သူ၏မိခင်ကို မေ့သွားပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အဲဒီအကြောင်းကြောင့် သူသည် သူ၏ မေမေလေးနှင့် ညီငယ်ကို မုန်းပြီး သူတို့နှင့် ဘာမှ မပတ်သက်ချင်ခဲ့ပေ။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မိသားစုဝင်များသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားပုံရပြီး ဒါက သူတို့ကြားတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကျင့်ယန်မြို့တွင် ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်း အကျပ်အတည်း တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမှသာ သူ၏အမှတ်တရ ထောင့်တစ်နေရာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဘဝကူးပြောင်းခြင်းကိစ္စကို သူ့အား သတိရသွားစေကာ သူ၏မိသားစုကို မုန်းရခြင်း၏ တကယ့်အကြောင်းရင်းကို မေ့သွားစေခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ကျွန်တော်မေမေ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မှာလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိုက်ငိုနေသည်။

"ဖုန်းအာ"

အပိုင်းအစဖြစ်နေသော အမှတ်တရများ ကြေမွသွားပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။