ကျန်တာတွေ ယောက်ျားတာဝန်ထား

သူမသည် မီးကဲ့သို့တောက်လောင်နေသော အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏မျက်နှာကို မြူတစ်လွှာက ဖုံးကွယ်ထားသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြူများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချင်ဖုန်း တမ်းတနေခဲ့ရသော ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကွေးညွတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမသည် ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်းကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ပြီး သူ၏ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းအခု အရမ်းကြီးလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကလေးဘဝကလိုပဲ ငိုနေတုန်းပဲ"

"မေမေ၊ ကျွန်တော်မေမေ့ကို လွမ်းတယ်"

ချင်ဖုန်းက ရှိုက်ငင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ယခင်ဘဝသည် မပြည့်စုံခဲ့ပေ။

သူ၏ဖခင်သည် အရက်အလွန်အကျွံသောက်ပြီး သူ၏မိခင်ကို နှိပ်စက်ကာ ညဘက် အပြင်ထွက်နေတတ်သည်။

ပြီးတော့ သူ၏မိခင်သည် မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များဖြင့် သူမ၏နာကျင်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများကို အမှိုက်ပစ်သကဲ့သို့ သူ၏အပေါ်သို့ သွန်ချခဲ့သည်။

သူသည် မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူမှတ်မိသမျှမှာ သူ၏မိခင် ရူးသွပ်သွားပြီး အဆုံးတွင် အိမ်ကို မီးရှို့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးသည် အရာရာကို လောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ပူလောင်သော အသက်ရှူကျပ်မှုသည် သူ့အတွက် လွတ်မြောက်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး အိမ်၏နွေးထွေးမှုကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့တွင် သူ့ကိုချစ်သော မိခင်တစ်ယောက် ရှိခဲ့ပြီး သူမ၏နှလုံးသားနှင့် မျက်လုံးများတွင် သူသာလျှင် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒီအချစ်သည် အလွန်တိုတောင်းလှသည်။

အမျိုးသမီးသည် ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"မေမေသိပါတယ်၊ မေမေအမြဲတမ်း သိခဲ့ပါတယ်"

အမှန်မှာ သူမ၏ အကြွင်းအကျန်အသိစိတ်သည် ပထမ မူလချီစွမ်းအင်အတွင်းတွင် အမြဲတည်ရှိနေခဲ့ပြီး ချင်ဖုန်း၏ ကြီးပြင်းလာမှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ တိုးပွားလာသော အစွမ်းနှင့် တခြားသူများထံမှ လေးစားမှုကို ရရှိခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် မရှိနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရခဲ့သည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်း အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး သူ၏အသက်ကို နီးပါးဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်း အန္တရာယ်ကို ဘေးကင်းရာသို့ ပြောင်းလဲပြီး ပိုမို အားကောင်းလာသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ ဘဝတွင် မရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏အချစ်သည် သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေပြီး ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။

သူမအတွက်တော့ သူမ၏သားနှင့် ဒီပြန်လည်ဆုံစည်းသည့် အခိုက်အတန့်သည် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံးလက်ဆောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဒီအခိုက်အတန့်ကို ထာဝရ တည်မြဲစေချင်သော်လည်း သူမထွက်ခွာရမည့် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းလည်း သူမသိသည်။

"ငါ့ကလေး၊ ပြန်သွားတော့ မင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်တဲ့သူတွေ၊ ပြီးတော့ မင်းနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်တဲ့သူတွေ၊ သူတို့မင်းကို လိုအပ်တယ်"

ဒီပေါ့ပါးသော စကားလုံးများနှင့်အတူ သူမ၏ပုံရိပ်ယောင် မှိန်ဖျော့စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အသည်းအသန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဗလာနတ္ထိသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးများနှင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော် ရွတ်ဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာကို မခွဲခြားနိုင်သော သန့်စင်သော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်လာသည်။

"ဆုံးရှုံးပြီးမှ ပြန်လည်ရရှိခြင်းက မပြည့်စုံနိုင်ဘူး၊ ရှာဖွေပြီး မရရှိခြင်းက နောင်တရစရာ မဟုတ်နိုင်ဘူး"

"ဒီကမ္ဘာမှာ အချစ်က မုန်းတီးမှုကို မွေးဖွားပေးပြီး မုန်းတီးမှုက ရန်ငြိုးကို မွေးဖွားပေးတဲ့ အရာတွေ အရမ်းများတယ် ဒါပေမဲ့ ရေခဲက စီးဆင်းနေတဲ့ရေကို မတားဆီးနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ သစ်ခြောက်ပင်က နွေဦးကို တစ်ဖန်ပြန်မြင်ရလိမ့်မယ်"

"ချင်ဖုန်း၊ မင်းဘဝရဲ့ အခြေအနေပေါင်းများစွာကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ပြီးပြီ မင်းက တွယ်တာမှုရှိမှသာ တွယ်တာမှုကို စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုရှိမှသာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းမဲ့နိုင်တယ်ဆိုတာကို လူအများစုထက် ပိုနားလည်တယ်"

"ဆန္ဒက လမ်းခရီးပေါ်က အဆုံးမဲ့သော အတားအဆီး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်စဉ်အားလုံးက လူရဲ့စိတ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော အတိတ်ဘဝများ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သက်ရှိအားလုံး၏ မျှော်မှန်းချက်များသည် မြစ်ချောင်းများ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သကဲ့သို့ သူ၏အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဟွမ်ချွမ်မြစ်သည် ရပ်တန့်နေသော ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လှိုင်းထန်နေသည်။

အနက်ရောင် ကံကြမ္မာအတားအဆီးများသည် မြွေများကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ပိုမိုများပြားကာ ထူထပ်လာသည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် သူသည် ညင်သာသောအလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ကံကြမ္မာအတားအဆီးများ၏ အမှောင်ထုထဲမှ အရွက်များကို ဖယ်ခွဲကာ ချောင်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရင်းနှီးပြီး စွဲလန်းစေသော ပုံရိပ်ယောင်သည် သူ့ကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိမီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လို... ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်း..."

ချင်ကျန့်အန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားသည်။

" ဒါဆို မင်းက ဖုန်းအာကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနေခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာမသွားခဲ့ဘူးပေါ့"

ဘုန်း

ကြည်လင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

လှိုင်းထန်နေသော ဟွမ်ချွမ်မြစ်ရေများ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး သေမင်းတမန် အနက်ရောင်မီးတောက်များသည် ကြောင်ကိုမြင်သော ကြွက်များကဲ့သို့ နောက်ဆုတ်ကာ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ တည်ငြိမ်သွားပုံပဲ"

"ဒါက အဲဒီအလင်းတန်းကြောင့်လား"

"ဒါက ဟွမ်ချွမ်မြစ်ရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကနေ လာတာထင်တယ်"

နတ်ဘုရားဘုံတွင် မြို့စောင့်နတ်နှင့် အခြားနတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် ကံကြမ္မာ ကျောက်တိုင် ပတ်လည်တွင် စုရုံးနေကြပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သို့သော် နေ၏ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပေါ်လာသောအခါ နတ်ဘုရားဘုံ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြေမွသွားပြီး တားဆီးရန် သို့မဟုတ် ပြောင်းပြန်လှန်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အကူအညီမဲ့မှုတို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။

"နတ်ဘုရားဧကရာဇ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီလား"

"အရာရာအားလုံး အဆုံးသတ်တော့မှာလား ဘုံသုံးဘုံရဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူးလား"

ထိုအချိန်တွင် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု အောက်မှ ထိုးတက်လာသည်။

ယိမ်းယိုင်နေသော နတ်ဘုရားဘုံသည် တည်ငြိမ်စပြုလာပြီး ထိုနေရာလွတ် အက်ကွဲကြောင်းများပင်လျှင် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်များထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

"ဒါက နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ရဲ့ စွမ်းအားလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါမဟုတ်ဘူး"

"ဒီအလင်းတန်း၊ ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာကနေ လာတာလား"

မြို့စောင့်နတ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် သူ၏မျက်လုံးများတွင် တောက်ပနေသည်။

"ဒါဆို ကောင်လေး အောင်မြင်သွားပြီလား"

ဘုန်း

အဖြူရောင်မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မင်းနေပြည်တော်သည် အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးစွန်းများ မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိစ္ဆာများနှင့် လူသားများ၏ အလောင်းများ နေရာအနှံ့တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများသည် သွေးနီရောင်ဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး တစ္ဆေဘုရင်သည် သူမ၏စွမ်းအားအများစုကို ကုန်ခမ်းသွားကာ သူမ၏လော်လီပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

ပြီးတော့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် နှစ်ပိုင်းပိုင်းသွားပြီး သူ၏အတွင်းအင်္ဂါများနှင့် အရိုးများကို မြင်နေရသည်။

လျိုကျန့်လီ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းသည် မုန့်ကြိုးလိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ လိမ်ကောက်နေသော်လည်း သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်မှ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ဦးခေါင်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် လေထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး လခြမ်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နေနှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာပြီး နှစ်ခုစလုံး ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

နေနှင့်လတို့ ကောင်းကင်တွင် အတူရှိနေပြီး ပူလောင်သောအပူနှင့် အအေး၊ နေ့နှင့်ညတို့ အလှည့်ကျ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားဆန်သော နည်းလမ်းများ၊ ဒါက ဘုံသုံးဘုံကို ဖန်တီးခဲ့သော တည်ရှိမှု၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရ၏ ဦးခေါင်းမှ အက်ကွဲကြောင်းတွင် ဓားစွမ်းအင်သည် ကြည်လင်သော ဓားသံကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းမှုဖြင့် ခဏအတွင်းမှာပင် ဦးခေါင်းသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

၎င်းနှင့်အတူ အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

မူလက သူတို့သည် လျိုကျန့်လီ၏ ဒိုင်းကာဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရကို သူမ၏ဓားပညာဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းစေခြင်းဖြင့် ပြိုင်ဘက်အတွက် ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ခက်ခဲသော သေစေနိုင်သည့် ဒဏ်ရာများကို သက်ရောက်စေနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ယခင်က မယှဉ်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်သည် ယခုအခါ အသုံးမဝင်ပုံရသနည်း။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် ချင်စံအိမ်တော်မှ လျိုကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် အောက်သို့မျောပါသွားသည်။

သက်ရှိအားလုံးအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုသော သဘောထားဖြင့် သူသည် လျိုကျန့်လီ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ပျံဝဲနေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းနားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တဲ့ ဓားပညာက ဘုံသုံးဘုံကနေ မွေးဖွားလာတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသက်သွင်းတာလည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့"

"ဒါက ကာကွယ်ခြင်းရဲ့ ဓားပဲ၊ မင်းချစ်တဲ့သူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ"

သူသည် ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"လူသားတွေက အမြဲတမ်း ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံနေရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နေကြတယ် ကမ္ဘာ့အစကတည်းက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘူး"

"အဆုံးမရှိတဲ့ ဆန္ဒတွေ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်မှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဖြေရှင်းမရနိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဘုံသုံးဘုံကို အဟန့်အတားဖြစ်စေပြီး ငါဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကို ညစ်ညမ်းစေတယ်"

"ငါမင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်း မင်းတို့က ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်"

"အခု ငါနောက်ထပ်မစောင့်ချင်တော့ဘူး"

သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှ နေနှင့်လတို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ကြက်သွေးရောင်ကြယ်တစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကြယ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘုံသုံးဘုံနှင့် သက်ရှိအားလုံးကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားသည် လူများကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေသည်။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

အားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး အကူအညီမဲ့မှုဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။

သူတို့အရင်က မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ တကယ့်အစွမ်းမဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ထိပ်တန်းအင်အားစုသုံးခုသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်ပြီး အခြားသူများသည် ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်းပင် မရှိပေ။

ဘုံသုံးဘုံ၏ နေရာလွတ်သည် ကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးများ၏ အကြည့်အောက်တွင် တို့ဖူးကဲ့သို့ ပြိုကျသွားပြီး ကြေမွသွားသည်။

လျိုကျန့်လီသည် လေးလံသော ဖိအားကို ထမ်းပိုးကာ ချင်ဖုန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ဘဲ သူမ၏အရိုးများ ကြေမွသွားရင်တောင် သူမ၏အသားများ စုတ်ပြဲသွားရင်တောင် ဆက်လက်ကာကွယ်နေသည်။

"ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့တဲ့ ခုခံမှု၊ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ"

"မင်းအသက်ကို စတေးရင်တောင် မင်းချစ်မြတ်နိုးရသူကို ကာကွယ်ချင်နေတုန်းပဲ မင်းအလိုအပ်ဆုံးအချိန်တုန်းက မင်းဘယ်မှာလဲ"

"ပျက်စီးခြင်း၊ ဘုံသုံးဘုံနဲ့အတူ"

"အညစ်အကြေးတွေက သမိုင်းမြစ်ရှည်ကြီးထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားသင့်တယ်"

သူ၏စကားလုံးများသည် နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ဖြစ်ပြီး အနီရောင်အလင်းလုံးသည် ကြယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး ချင်စံအိမ်တော်ဆီသို့ တည့်တည့်ကျရောက်လာသည်။

လေးလံသော ဖိအားအောက်တွင် လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမ၏ဓားရှည်ဖြင့် ထောက်ပင့်ကာ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့သော ငိုသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဓားရှည်ကို မြှောက်ချင်သော်လည်း နတ်ဘုရားဓားနှစ်ချောင်းသည် လေးလံသော ဖိအားအောက်တွင် အမှုန့်များအဖြစ်သို့ ကြေမွသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အင်အားမဲ့မှုတစ်ခု လှိုင်းထန်တက်လာပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် နောက်သို့ယိုင်သွားသည်၊ သေဆုံးရင်တောင် သူမချစ်မြတ်နိုးရသူနှင့် ပိုနီးကပ်ချင်သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ကြည်လင်သော ချီစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ လာကာ အနီရောင်အလင်းလုံးကို လွယ်ကူစွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။

ကမ္ဘာလောကကြီး ရုတ်တရက် အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရောင်တစ်စမျှသာ ကျန်တော့ပုံရသည်။

နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုက လျိုကျန့်လီကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု သူမ၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မိန်းမ၊ မင်းပင်ပန်းသွားပြီ"

"ကျန်တာတွေ ယောက်ျားတာဝန်ထား"