ဘုံသုံးဘုံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း

တိုက်ပွဲဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်တွင် ချင်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာများ တိုးပွားလာပြီး ကုသခြင်းမိုးကြိုးကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်လွှတ်နေသော ပိုင်ဆုသည်ပင်လျှင် သူ၏ဒဏ်ရာများကို အချိန်မီ မပြင်ဆင်နိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိပြုမိပြီး ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

"ဒီဘုံသုံးဘုံကို ငါဖန်တီးခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ငါဖျက်ဆီးရမှာက သဘာဝပဲ ဒီနေ့ ညစ်ညမ်းတဲ့ ဆန္ဒတွေနဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေ အဆုံးသတ်လိမ့်မယ်"

သူပြောနေစဉ်တွင် ခေါင်းရှစ်လုံးမြွေကြီး၏ ကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မှေးမှိန်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဧရာမ ဒေါသတကြီး ဗာဂျရာတစ်ကောင်ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက်၊ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပျံဝဲနေသော ဆံပင်၊ လက်တစ်ဖက်စီတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် သူ၏လက်များကို ပူးကပ်လိုက်ရာ ဒေါသတကြီး ဗာဂျရာသည် လိုက်နာကာ မတူညီသော နတ်ဘုရားလက်နက်ခြောက်ခုကို မြေကြီးထဲသို့ မောင်းသွင်းလိုက်သည်။

ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်များသည် နေရာလွတ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နှစ်ခုသည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့၊ နှစ်ခုသည် နတ်ဘုရားဘုံသို့၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးနှစ်ခုသည် လူ့ဘုံသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟင်းရည်ပူကဲ့သို့ ဘုံသုံးဘုံ၏ အပူချိန်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။

အကယ်၍သာ ချင်ဖုန်း၏ နယ်ပယ်က သူတို့ကို မကာကွယ်ထားပါက အရာရာအားလုံး ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားလိမ့်မည်။

ချီချီနှင့် ချင်ဖုန်းတို့သည် ဒီအပူကို အရင်ဆုံး ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ နီရဲသွားကာ ရေနွေးငွေ့များ တိမ်များကဲ့သို့ တက်လာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူဆက်လက်တုံ့ဆိုင်းနေပါက သူ၏နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

ဒီအချိန်တွင် အသံတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရနဲ့ ဘုံသုံးဘုံကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက် ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ရဲ့အသက်စွမ်းအားကို ငြိမ်းသတ်လိုက် အဋ္ဌလက္ခဏာကျောက်စိမ်းနဲ့ ဆူမေရုတောင်ကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ်သုံးပြီး မင်းရဲ့အသားနဲ့ဝိညာဉ်နဲ့ ဘုံသုံးဘုံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒီအသံသည် သူ၏ဆရာ၏ အသံဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

မဟုတ်ဘူး၊ ခဏလေး၊ သူ၏ဆရာ သေဆုံးသွားပြီ။ ဒါက အဲဒီအယောင်ဆောင်ရဲ့ အသံဖြစ်ရမည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုသည် သူ၏အသံကို ပေးပို့လိုက်သည်။ ဒီစကားကို ကြားသောအခါ စာကြည့်တိုက်ထဲမှ မင်ဧကရာဇ်သည် ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော နတ်ဘုရားဓားကို လက်လှမ်းကာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော် ခမည်းတော်ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆို နတ်ဘုရားဓားကို ထပ်ကိုင်စွဲရင် မုချသေဆုံးသွားမှာပဲ ကျွန်တော်လုပ်ပါရစေ"

မင်ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမဝစွာဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟာချန်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ပညာရှိဧကရာဇ်တစ်ပါး လိုအပ်တယ် နိုင်ငံတော်ကို မင်းလက်ထဲမှာ ထားခဲ့ရတာ ငါစိတ်အေးပါတယ်"

"မင်းနောက်ထပ်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ရဲ့ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်နေပြီ။ ဆက်လက်တွယ်ကပ်နေမယ့်အစား ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက်နဲ့ မင်းရဲ့မျိုးဆက်တွေအတွက် နောက်ဆုံးအားထုတ်မှုတစ်ခု ပံ့ပိုးပေးတာ ပိုကောင်းတယ်"

သူပြောနေစဉ်တွင် ရွှေရောင်နဂါးကိုးကောင်သည် ပျံဝဲနဂါးခန်းမမှ နဂါးတိုင်မှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် မင်ဧကရာဇ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

မင်ဧကရာဇ်၏ အသားအရေသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး ပန်းနုရောင်သန်းလာပုံရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ထပ် ခါးမကုန်းတော့ဘဲ နတ်ဘုရားဓားကို ကိုင်ထားသော လက်သည် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

သူသည် အတိတ်က ဧကရာဇ်များ၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်ယောင်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်ကာ သူနှင့်အတူ နတ်ဘုရားဓား၏ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

ချွင်

ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားသည် ကောင်းကင်ကို ထိုးခွဲသွားပြီး နေရာလွတ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းသွားသည်။

ဒီရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲသည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရခဲ့ပေ။

ဘုံသုံးဘုံက သူ့ကို ပေးအပ်ခဲ့သော အဆုံးမဲ့စွမ်းအင်သည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စီးဆင်းနေသော စွမ်းအားခံစားမှုသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူထိတ်လန့်တကြား တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ခွေးသူတောင်းစား လူသားဧကရာဇ်"

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်ဧကရာဇ်၏ ဓားသည် ကျဆင်းသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံး ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ကာ မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ပင့်ထားသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် အမတ်ကြီးလီတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ဘေးသို့ ယိမ်းယိုင်လျှောက်သွားကြသည်။

မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသက်ရှုသံ ရပ်တန့်သွားကာ အသက်စွမ်းအား ကင်းမဲ့သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဒီမြင်ကွင်းကို သူ၏နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှတစ်ဆင့် မျက်မြင်တွေ့ရပြီး စိတ်ခံစားချက်များ ရောနှောနေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် လက်တွေ့ဆန်လုနီးပါး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ဘုံသုံးဘုံမှ စွမ်းအားရင်းမြစ်မရှိဘဲ သူသည် မသေမျိုးတည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်အနေဖြင့် သာမန်ပုရွက်ဆိတ်များရှေ့တွင် သူဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုတ်နိုင်မည်နည်း။

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး ဗာဂျရာ၏ ကြီးမားသော လက်ဖဝါးခြောက်ဖက်သည် ကြယ်ပင်လယ်မှ ထိုးကျလာပြီး ဥက္ကာခဲများကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို စုတ်ဖြဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ ချီချီသည် သူ၏သခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အာရုံခံမိပြီး ရှည်လျားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အနီရောင်မိုးကြိုးသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ စုစည်းလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ကြီးမားလာစေကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ဧရာမမိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး ဗာဂျရာဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ခဏတာမျှ အမှောင်ထုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရတို့ အဝေးမှ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုလူသည် အနက်ရောင်မျက်လုံးများထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုကို တစ်ချက်လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး သူ၏အတွင်းထဲတွင် အကျပ်အတည်း ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဒါက သူဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးသော သေမင်းတမန် အရှိန်အဝါပင်။

ဒါက ပထမ မူလချီစွမ်းအင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အနာဂတ်ကို ကြည့်ရှုရန် ကံကြမ္မာရဲ့ တာအိုကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ချိန်က ရှင်းလင်းခဲ့သော အနာဂတ်သည် ဒီအခိုက်အတန့်တွင် မည်းနက်သွားသည်။

ဒါက တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ဆိုလိုနိုင်သည်။ သူ၏အနာဂတ်သည် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သူ၏ထိတ်လန့်မှုထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကို သူရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ပြိုင်ဘက်သည် သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သန့်စင်ပြီး တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု စုစည်းလာသည်။

ပထမ မူလချီစွမ်းအင်သည် ရွေ့လျားနေသော အနက်ရောင်ပုံစံများကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှ ပါးပြင်များဆီသို့ လျှောကျသွားကာ သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးထိပ်တွင် အဆက်မပြတ် စုစည်းနေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အားကောင်းသော အင်အားတစ်ခုခုဖြင့် လေဟာနယ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို သံကြိုးများကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားကာ သူ့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ လက်ထိပ်တွင် စုစည်းထားသော စွမ်းအားသည် သူ၏အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး မဟုတ်ရင် ဘုံသုံးဘုံက သေချာပေါက် ပြိုကျလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် သူ၏ယခင်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

မသေမျိုးမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ကမ္ဘာ့ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသော လက်မောင်းတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏လက်သည်းများသည် ချင်ဖုန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။

သူသည် ချင်ဖုန်း၏ ပညာရပ်ကို နှောင့်ယှက်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သွေးများအန်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ထိပ်သည် မယိမ်းမယိုင်ပေ။

သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် သူ၏အာရုံကြောများကို စုတ်ဖြဲနေသော်လည်း ဒါက သူ၏တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။

ရောက်တော့မယ်။

နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။

အနီရင့်ရောင်သွေးများသည် သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာပြီး လက်ထိပ်များတွင် စုစည်းထားသော စွမ်းအင်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

"ရပ်၊ ရပ်"

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရက ကြမ်းတမ်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းသည် ချင်ဖုန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ညာဘက်လက်သည် ရလဒ်အဖြစ် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ ထောက်ပင့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မိခင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ထပ်ပုံရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏ အစွမ်းအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာကာ သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို တည်ငြိမ်စေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အလင်းသည် တစ်စက်တည်းအဖြစ်သို့ သိပ်သည်းသွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်း၏ ပညာရပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသင့်ဖြစ်သွားသည်။

သူပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အသံထွက်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား ကြယ်တာရာ လမ်းညွှန်ခြင်း"

စကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရ၏ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ဘုံသုံးဘုံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဧရာမ ဒေါသတကြီး ဗာဂျရာသည် ကြေမွသွားပြီး ၎င်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်လက်မချင်း အပိုင်းပိုင်းဖြစ်စပြုလာသည်။

သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ဘန်းခနဲအသံနှင့်အတူ သူသည် မီးခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဘုံသုံးဘုံမှ ကမ္ဘာသည်လည်း တုန်ခါစပြုလာပြီး ပျက်သုဉ်းခြင်းသည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သောအရှိန်ဖြင့် ကမ္ဘာကို ဆက်လက်မျိုချနေသည်။

ဒီကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဘုံသုံးဘုံမှ သတ္တဝါများ၏ နှလုံးသားများတွင် တစ်ခုတည်းသော ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု………..

ချင်ဖုန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲမှ စကားလုံးများကို ပြန်အမှတ်ရကာ သူ၏ရင်ခွင်မှ အဋ္ဌလက္ခဏာကျောက်စိမ်းနှင့် ဆူမေရုတောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဖြူရောင်အရှိန်အဝါနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့ ရောယှက်သွားပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသော ဧရာမအစီအရင်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားကာ ဘုံသုံးဘုံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူ၏ကျောပေါ်တွင် စကြာတစ်ခုပါသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘုံသုံးဘုံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အစီအရင်ကို တည်ထောင်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘုံသုံးဘုံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အလှူရှင်၏ အသားနှင့်ဝိညာဉ်ကို ၎င်း၏အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် လိုအပ်သည်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် အလှူရှင်က ဘုံသုံးဘုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် မင်းဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား"

မြင်ကွင်းသည် ဘုံသုံးဘုံအထက်မှ ကောင်းကင်တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာပြီး အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း သက်ရှိအားလုံး၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် နေရာလွတ်အလွှာများကို ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက် သူတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်မောင်းများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး သူ၏အသားနှင့်ဝိညာဉ်သည် သန့်စင်သော အလင်းတန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူသည် အစီအရင်ထဲသို့ လုံးဝပေါင်းစပ်သွားသည်။

ရွှေရောင်နှင့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် အစီအရင်မှ ဖြာထွက်လာပြီး ဘုံသုံးဘုံ၏ ပြိုကျခြင်းသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအလင်းတန်း၏ ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင်ပင် ကြေမွနေသော လေဟာနယ်သည် မူလအခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်ကိုမူ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လျိုကျန့်လီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားပြီး သူမသတိလစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းကို သိသောသူများမှာမူ တစ်ယောက်ချင်းစီ နှလုံးကြေကွဲဖွယ် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။