ငါ့ရဲ့ မိန်းမတွေအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို နေနဲ့လက သက်သေခံပါတယ်

ကမ္ဘာပျက်တိုက်ပွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ကာကွယ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသော မသေမျိုးမိစ္ဆာများသည် သူတို့၏ပျက်စီးခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဘုံသုံးဘုံ၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုအောက်တွင် သူတို့အားလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံလိုက်ရသည်။

ပြိုကျသွားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် နေ့အလင်းရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရွှေရောင်နှင့်အဖြူရောင် အလင်းတန်းအစီအရင်များသည် ကောင်းကင်အောက်တွင် တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသည်။

သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ပုံရိပ်သည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးနှစ်ကြာမြင့်သွားသည်။

လမ်းဘေးမှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ညစ်ပတ်သော အသွင်အပြင်ဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦးသည် သစ်သားစားပွဲကို ခေါက်ကာ ထူးဆန်းသော ပုံပြင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်ပြောပြနေသည်။

အလင်းတန်းအစီအရင်များ ဘုံသုံးဘုံနှင့် လုံးဝပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် ဘုံသုံးဘုံသည်လည်း သူတို့၏မူလ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နိယာမတရားများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားဘုံသည် သက်ရှိအားလုံး တက်လှမ်းရန် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်၊ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသည် သေခြင်းနှင့်ရှင်ခြင်း သံသရာလည်ပတ်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး လူ့ဘုံတစ်ခုတည်းသာ ယခင်ကနှင့် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေပုံရသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ၏ အမှတ်တရသည် လူများ၏စိတ်ထဲတွင် ရေမြှုပ်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

"ဘုံသုံးဘုံက ငြိမ်းချမ်းမှုဆီ ပြန်ရောက်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ မဟာချန်မင်းဆက်က ချမ်းသာသာယာတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့တယ်"

"မင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ရုပ်တုက နန်းတော်ထဲမှာ ရပ်တည်နေပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုကို မျက်မြင်တွေ့နေတယ်"

"ဝမ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ရုပ်တုကလည်း သာယာပညာသင်ကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ ရပ်တည်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေက လေးစားကြည်ညိုကြတယ်"

ရွှီလဲ့ရှန်သည် ဒီနေရာတွင် ခဏရပ်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပရိသတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်ဧကရာဇ်က အဆုံးမှာ ဘယ်ကိုသွားခဲ့တာလဲ"

"တချို့က သူနတ်ဘုရားဘုံမှာ နတ်ဘုံနန်းတော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"တချို့က သူမြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို သွားပြီး ဟွမ်ချွမ်မြစ်ကို ဖန်တီးခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"တချို့ကတောင် ဘုံသုံးဘုံရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် သူ့ရဲ့အသားနဲ့ဝိညာဉ်က တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်လာတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"အမှန်တရားက မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတစ်ခုတော့ နားလည်တယ်၊ သူဒီမှာရှိတယ်"

ရွှီလဲ့ရှန်သည် သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူရဲကောင်းတွေကို အမှတ်ရသင့်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။

ထို့နောက် သကြားလုံးပန်းပုကို လျက်နေသော ကလေးတစ်ဦးက မရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်အဲဒါအကြောင်း မကြားချင်ဘူး၊ ဆရာအရင်ကပြောခဲ့တဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ဓားနတ်ဘုရားမက ဝမ်ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘယ်ကိုသွားခဲ့တာလဲ"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်သည် ပဲ့တင်ထပ်ကြသည်။

ရွှီလဲ့ရှန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမက လင်းရှောင်တောင်ထိပ်မှာ တဲတစ်လုံးဆောက်ပြီး အဲဒီမှာ သုံးနှစ်ကြာနေခဲ့တယ်"

"ဘာလို့အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နေရတာလဲ အဲဒီမှာ တစ်နေ့လုံး နှင်းကျတယ်၊ အရမ်းအေးတယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားတယ်"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ အနီးဆုံးနေရာမို့လို့ပဲ"

လင်းရှောင်တောင်ထိပ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်၊ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် နှင်းထဲတွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။ တစ်ယောက်သည် အခြားတစ်ယောက်လောက် မမြန်ဘဲ နောက်မှ တွန်းချခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏မျက်မှောင်များပေါ်တွင် ငွေရောင်အကြေးခွံများရှိသော မိန်းကလေးငယ်က စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ ငါ့ကို အစ်မလို့ခေါ်"

ယောက်ျားလေးသည် သူ၏ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ငါက အဖေ့ဆီက အရင်မွေးတာ ရှင်းနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ခေါ်သင့်တာ"

"မင်းကောင်စုတ်လေး ခေါင်းမာနေတုန်းပဲလား"

မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးများ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသည်။

ယောက်ျားလေးသည်လည်း ငြိမ်မနေဘဲ သူ၏အရေပြားသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ မယိမ်းမယိုင်သော နတ်ဘုရားသိုင်း ဗာဂျရာခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

နှစ်ယောက်သား အတူတကွ နပန်းလုံးကြပြီး မကြာမီပင် ယောက်ျားလေးသည် အရှုံးပေးကာ ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အစ်မ အစ်မ ကျွန်တော်မှားပါတယ်"

ဒီကလေးနှစ်ယောက်မှာ သဘာဝအတိုင်း ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူရဲကောင်းဆန်သော ခြေလှမ်းဖြင့် ချန်းဖေးလန်သည် အန်းယာနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှင်းဖုံးနေသော မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး နပန်းလုံးရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မိုးကြိုးကန်ကို ခေါ်သွားမယ်"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးနှစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်နှင့် အန်းယာတို့ တောင်ထိပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ အဝေးမှ သူတို့သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခု၊ အံ့မခန်းအသွင်အပြင်ဖြင့် လျိုကျန့်လီ ကောင်းကင်ကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့သက်ပြင်းချမိသည်။

"အစ်မ ကျန့်လီ၊ ရှင်ဒီမှာ သုံးနှစ်ကြာနေခဲ့ပြီ၊ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ ယောက်ျားတကယ်ပဲ ပြန်လာခဲ့ရင် သူချင်စံအိမ်တော်ကို အရင်ဆုံး ပြန်လာမှာ သေချာတယ်"

ဒီစကားများက လျိုကျန့်လီ၏ အတွေးများကို နှစ်နှစ်အကြာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားသည်၊ ထိုနေ့တွင် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ဧည့်သည်နှစ်ဦး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ဦးမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမြှုပ်နှံခြင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏အဆိုအရ ချင်ဖုန်း၏ အသားနှင့်ဝိညာဉ်သည် ဘုံသုံးဘုံနှင့် ပေါင်းစပ်နေပြီး ချုပ်နှောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်ရန် အခြားအားကောင်းသော အသားနှင့်ဝိညာဉ်များက သူ့ကို အစားထိုးရန် လိုအပ်သည်။

ပြီးတော့ ဒီအဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့ပြီး ချင်ဖုန်းကို လွတ်မြောက်စေရန် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အသားနှင့် ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုမည်။

ဒီစကားများကို ပြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြီးတော့ အဲဒီစကားဝိုင်းက ကန်ထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်နေသော နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ထစေခဲ့သည်။

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏အကြည့်ကို နှိမ့်ချကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်သွားကြတော့၊ ငါဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်နေဦးမယ်"

အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်နှင့် အန်းယာတို့ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ယောက်ျား၊ ကျွန်မရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းတယ်"

မြူများဖုံးလွှမ်းနေသော နတ်ဘုရားနန်းတော်တွင် နတ်ဘုရားကြိုးကြာများ ငိုကြွေးနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြန်သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီလား"

"ဘုံသုံးဘုံက တည်ငြိမ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားဘုံနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုက သူတို့ရဲ့မူလအခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားပြီ ပြန်ရမယ့်အချိန်တန်ပြီ"

ထိုယောက်ျားက ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းမနေတော့ဘူးလား ငါဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို မင်းကို လွှဲအပ်မယ်လို့ ငါပြောပြီးသားပဲ"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါ မလိုအပ်ပါဘူး နယ်ပယ်တစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဖြေရှင်းတာက အကြီးအကဲ ရွှမ်းယီကိုပဲ ထားခဲ့တာ အကောင်းဆုံးပါ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဇနီးတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေ့ရက်အနည်းငယ်ကိုပဲ ကုန်ဆုံးချင်တာ"

ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ယောက်ျားနဲ့မိန်းမကြားက အချစ်က ကမ္ဘာပေါ်က ပိုကြီးမြတ်တဲ့အချစ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အရေးမပါဘူး"

ချင်ဖုန်းသည် ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏နောက်သို့ အဆက်မပြတ် လက်ဟန်ပြနေသည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်သည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကြည်လင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ သူသဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါဆို ဒါက ရှင့်ရဲ့ပိုကြီးမြတ်တဲ့ အချစ်အတွက် အစကတည်းက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းပေါ့"

ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်သည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားသော အလှပဂေးတစ်ဦး၊ လရောင်လိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးခေါင်းအဆင်တန်ဆာများက ရောင်စုံသမင်ချိုနှစ်ချောင်းနှင့် တူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အရင်က ချင်ဖုန်းကို အကြိမ်များစွာ ကူညီခဲ့သော ရောင်စုံခုနစ်သွယ် သမင်ဖြူ ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်၏ ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာ အေးခဲသွားပြီးနောက် သူလျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားကာ ချင်ဖုန်းကို သူ့အတွက် တစ်ခုခုပြောပေးရန် လိုလားနေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"သူသွားပြီ"

အမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပြန်ရမယ့်အချိန်တန်ပြီ"

တစ်လကြာမြင့်သွားပြီး နှင်းပွင့်များသည် လင်းရှောင်တောင်ထိပ်တွင် ကျဆင်းနေသည်။

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် တစ်စက်ချင်း အရည်ပျော်နေသော နှင်းပွင့်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ဒီအချိန်တွင် သူမ၏နောက်မှ ပေါ့ပါးသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖေးလန်၊ အန်းယာ၊ ငါပြောတယ်လေ ငါခဏကြာရင် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့"

"နောက်ထပ်စောင့်စရာမလိုတော့ဘူး"

ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လျိုကျန့်လီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမတုန်ယင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် သူမ အလွန်လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရသော ပြုံးနေသည့် မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ခဏတာ မျက်ရည်များဖြင့် နီရဲသွားသည်။

"ယောက်ျား"

လျိုကျန့်လီသည် ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရန် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်၊ ဒါအားလုံး အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သူ၏နွေးထွေးသော လက်က သူမ၏လက်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်မှသာ ဒါက ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်လိုက်သည်။

သူမ၏ယောက်ျား အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့ပြီ။

"မိန်းမ၊ မင်းအကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရပြီ ငါတို့အတူတူ ပြန်ကြစို့"

နောက်တစ်နှစ် ကြာမြင့်သွားပြီး မင်္ဂလာရှိသော နှင်းသည် သီးနှံများ ပေါများသော နှစ်တစ်နှစ်ကို ကြိုဆိုနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေပြီး သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ထားကာ သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မေမေလေးသည် မနေနိုင်ဘဲ နောက်လိုက်သည်။

"မင်းက အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ ပြီးတော့ မင်းဒါကို အရင်ကလည်း ကြုံဖူးပြီးသားပဲ၊ ဘာလို့ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ"

"ဒီလိုအရာမျိုးက ဘယ်နှစ်ခါပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်"

ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်တို့ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ကစားနေကြသည်။

မကြာမီပင် ချင်ရှောင်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ မေမေငယ်က ကလေးမွေးတော့မှာလား သား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နိုင်ပြီလား"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဆံပင်ကို ဖွကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်းညီမလေး လိုချင်လား ညီလေး လိုချင်လား"

ချင်ရှောင်သည် တည်ကြည်စွာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မေမေလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ချင်လန်ကို ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ သားညီလေး လိုချင်တယ် မိန်းကလေးတွေက အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် နှင်းလုံးတစ်လုံး ပျံသန်းလာသည်။

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ချင်ရှောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ချင်လန်သည် ပစ်ပေါက်သည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းငါ့အမေနဲ့ငါ့အကြောင်းကို ငါ့နောက်ကွယ်မှာ မကောင်းပြောရဲတဲ့ သတ္တိရှိတယ်ပေါ့"

သူမသည် သူမ၏လက်စများကို လိပ်တင်ကာ လျှောက်လာသည်။

"လန်အာ"

ချင်ဖုန်းသည် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ချင်လန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ သမီးဒါကို မေမေလတ်ကို ပြောပြမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လေသံကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းလက်ကို သတိထား"

မကြာမီပင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းပွင့်များ နေရာအနှံ့ ပျံသန်းသွားသည်။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသော အိမ်ထဲတွင် ကလေးငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စံအိမ်မှ လူများ ဝမ်းသာသွားကြသည်။

ဝမ်းဆွဲဆရာမသည် တံခါးဖွင့်ကာ သူမ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဝတုတ်နေတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပါ"

ဒီစကားများနှင့်အတူ စံအိမ်သည် အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသည်။

"တခြား ဘာရှိသေးလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် တံတွေးမျိုချကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ မျက်လုံးနှစ်စုံက သူ၏ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေပြီး သူ၏ကျောကို အေးစက်သွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်းဆွဲဆရာမသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဒီမိသားစုက သားယောက်ျားလေးများကို မကြိုက်ဘူးလားဟု တွေးတောနေသည်။ သခင်မကြီး မွေးဖွားပြီးနောက် ကလေးယောက်ျားလေးကို မြင်သောအခါ သူမသည်လည်း ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

မကြာမီပင် သွယ်လျသော လက်ဖဝါးနှစ်ဖက် ချင်ဖုန်း၏ ပခုံးများပေါ်တွင် ဖိကပ်လာပြီး အေးစက်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယောက်ျား၊ ရှင်ဘယ်သူ့ကို ထပ်လက်ထပ်ချင်သေးလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မိန်းမတွေအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို နေနဲ့လက သက်သေခံပါတယ်"

ဒီနေရာမှာပဲ ဒီ၀တ္ထုလေး ပြီးပါပြီ နောက်၀တ္ထုဖြစ်တဲ့ ဒီ System က တစ်မျိုးကြီး ဆိုတဲ့ ၀တ္ထုလေးကိုလည်း အားပေးကျပါဦး