ဓားဖြင့် ပူဇော်ခြင်း

ရိုးရှင်းသော အကြည့်ဖလှယ်မှုတစ်ခုအတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၊ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်နှင့် တစ္ဆေဘုရင်တို့ တစ်ယောက်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ယောက် နားလည်သွားကြသည်။

သူတို့သုံးယောက် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရကို ယှဉ်နိုင်မည်ဟု မသေချာပေ။ သူတို့သည် တခြားမည်သည့်သတ္တဝါကိုမှ တိုက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည်လင်သော ချီစွမ်းအင်က ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းနှင့် ဆက်သွယ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးထဲတွင် ဖမ်းမိသကဲ့သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေဘုရင်၏ အနက်ရောင်လက်စများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ထူထပ်သော မြေအောက်ကမ္ဘာအရှိန်အဝါသည် သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဒီတိုက်ပွဲသည် မျှတခြင်းနှင့် အဝေးဆုံးပင်။ ဒါက ဘုံသုံးဘုံမှ အားအကောင်းဆုံး သတ္တဝါများကို စုစည်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရကို သတ်ဖြတ်ကာ နယ်ပယ်များကို ကပ်ဘေးမှ ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

နယ်ပယ်အတွင်းတွင် ပိတ်မိနေသော ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သေလုနီးပါး ရုန်းကန်နေတာ၊ ဘယ်လောက်ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် အစပြုလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် လေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ နေရာလွတ်ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ လွယ်ကူစွာ ကြိတ်ချေလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းခတ်မှုများထဲတွင် မျိုချလိုက်သည်။

သဘာဝအတိုင်း နတ်ဘုရားဧကရာဇ်နှင့် တစ္ဆေဘုရင်တို့သည် သူတို့၏အားအကောင်းဆုံး စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ရန် အချိန်မဖြုန်းကြပေ။

သန့်စင်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် အဆုံးမဲ့သော တစ္ဆေမီးလျှံများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အားကြီးသော စစ်တပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ပထမ မူလအနှစ်သာရ၏ ပြိုကျနေသော နေရာလွတ်အနေအထားဆီသို့ လှိုင်းထန်သွားသည်။

အားကောင်းသော အင်အားစုများ စုစည်းလာသည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပင်လျှင် ချက်ချင်းပင် မှောက်လှန်သွားနိုင်ပုံရသည်။

နယ်ပယ်အပြင်ဘက်တွင် မိစ္ဆာအုပ်ကြီးသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းပြီး နေကို ပိတ်ဆို့ထားကာ ကမ္ဘာပျက်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

စုရုံးရောက်ရှိနေသော အင်အားစုများသည် ဒါကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရသောအခါ သူတို့၏ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အသားများဖြင့် စုပုံထားသော မိစ္ဆာဆန်သည့် သတ္တဝါများ၊ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော မရေမတွက်နိုင်သော လူသားမျက်နှာများသည် နာကျင်စွာ ငိုညည်းသံများနှင့် ရှိနေသူများ၏ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်သော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒီလိုမိစ္ဆာတွေက ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ ရှိနေတာပဲ"

ဓားတစ္ဆေက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က ချင်ဖုန်းပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာတွေက သူတို့ရဲ့မသေမျိုးစွမ်းရည်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ သူတို့ကို သတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့က ဘုံသုံးဘုံကနေ တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် သတ်ခဲ့တဲ့ ဧရာမမျက်လုံးကြီးက ပြန်မရှင်သန်လာဘူး ဒါက ချင်ဖုန်းရဲ့စကားတွေကို အတည်ပြုတယ် ဒီတိုက်ပွဲက မလွဲမသွေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေမယ့် စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တပ်မှူး နန်ထျန်းလုံသည် အနက်ရောင်မြူ၏ အစွန်းတွင် ထင်ရှားစွာ ရပ်နေသော ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်နှင့် အခြားသူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူလေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တခြားမိစ္ဆာတွေကို ဖြေရှင်းရတာ လွယ်တယ် အဓိကက အဲဒီသတ္တဝါတွေပေါ်မှာ မူတည်တယ် ငါတို့ဘယ်တော့မှ မရင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခုကို ငါခံစားနေရတယ် အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်က သူက ဆရာလောက် အားမကောင်းပေမဲ့ သိပ်မဝေးဘူး"

"တစ်ယောက်ယောက်က တွန့်ဆုတ်နေတယ်ဆိုရင် ငါဦးဆောင်လိုက်မယ်"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာသည် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သူတို့၏ယခင်တိုက်ပွဲတွင် အားမထုတ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရကတည်းက ဒေါသထွက်နေပြီးဖြစ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူသည် သူ၏ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာချင်နေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူသည် သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကန်လိုက်သည်။

မင်းနေပြည်တော် တုန်ခါသွားပြီး မြေကြီးကွဲထွက်သွားကာ သူ၏ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူ၏ညာဘက်လက်သည် လက်သီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ကို ကြေမွသွားစေကာ ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်နှင့် အခြားသူများဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ရင်ဘတ်ကို မျက်လုံးအဖြစ်၊ ချက်ကို ပါးစပ်အဖြစ် ထားရှိသော ကောင်းကင်ဘုံ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဖုအထစ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းလုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဆယ်မိုင်အဖြူရောင်မြူကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

လှုပ်ခတ်မှု ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အားလုံးလှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ကနဦးထိပ်တိုက်တွေ့မှုတွင် မည်သည့်ဘက်မှ အသာစီးမရခဲ့ပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရသောအခါ ကြည့်ရှုသူများ သူတို့၏နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာသည် လူ့ဘုံတစ်ခုလုံးတွင် ကြည့်ပါက အစွမ်းအစပိုင်းတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် မလွဲမသွေ ရှိနေသော်လည်း ပြိုင်ဘက်က သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို လွယ်လွယ်ကူကူ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာသည် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြသလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြမ်းတမ်းကာ သူ၏တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မြင့်တက်နေသည်။

ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ နှစ်ဖက်ကြားမှ တိုက်ပွဲ တစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်သည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အခြားသူများသည် တိုက်ပွဲတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပါဝင်လာကြပြီး အခြားမိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

နဂါးဘိုးဘေးသည်လည်း သူ၏ပုံစံအမှန်ကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ဧရာမနဂါးခန္ဓာကိုယ်သည် မင်းနေပြည်တော်အထက်မှ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သူ၏ကြီးမားသော အရိပ်သည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူသည် သူ၏ကြီးမားသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မျိုချခံလိုက်ရပြီး ကျယ်လောင်သော ကြိတ်ဝါးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏နဖူးပေါ်မှ ဗုဒ္ဓရဲ့ နှုတ်တော်က မနေနိုင်ဘဲ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မင်းဒီအရာတွေကို တကယ်ပဲ စားနိုင်တာလား ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ"

သူတို့၏မသေမျိုးစွမ်းရည်များကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ဒီမိစ္ဆာများသည် သေဆုံးပြီးနောက် ပြန်လည် မရှင်သန်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်မှ အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား၏ ထိုးစစ်အောက်တွင် အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်၏ ဘေးမှ အခြားသတ္တဝါများသည်လည်း လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများက ထိန်းချုပ်ထားပြီး တိုက်ပွဲအခြေအနေအပေါ် သိပ်လွှမ်းမိုးမှု မပြုနိုင်ကြပေ။

အားလုံး အံ့အားသင့်စွာပင် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်သည် ဝင်မတိုက်ဘဲ အဲဒီအစား မင်းနေပြည်တော်တစ်ခုလုံးကို တစ်စုံတစ်ခုရှာဖွေနေသကဲ့သို့ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

နန်ထျန်းလုံနှင့် မုမိသားစု၏ အဘိုးကြီးသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းလှုပ်ရှားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်က ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

"ဘုံသုံးဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာက ငါ့သခင် ဆင်းသက်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာပဲ ချိတ်ပိတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်"

သူ၏အမြင်တွင် ဒီမှာဖြစ်ပွားနေသော တိုက်ပွဲသည် နောက်ဆုံးရလဒ်ကို သက်ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘုံသုံးဘုံသည် ပြန်လည်မွေးဖွားရန် ကံကြမ္မာပါလာပြီး အရာအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်သုဉ်းခြင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

နန်ထျန်းလုံနှင့် အခြားသူများ မတုံ့ပြန်မီတွင် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်၏ ပုံရိပ်သည် နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူပျံသန်းထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာမှာ ချင်စံအိမ်တော်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။

"သေတော့မှာပဲ"

နန်ထျန်းလုံသည် ချင်ဖုန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ ဒုတိယအတွေးမရှိဘဲ သူသည် အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။

မင်းနေပြည်တော်၊ နန်းတော်အတွင်း၌ မင်ဧကရာဇ်သည် ခမ်းနားသော ခန်းမကို ဖြတ်သန်း လျှောက်သွားသည်။ ဒီအချိန်တွင် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများနှင့် နံနက်ခင်းညီလာခံ ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ ဗလာဖြစ်နေပြီး အလွန်အထီးကျန်နေပုံရသည်။

သူသည် နန်းတော်ကို ဖြတ်သန်းလျှောက်သွားရင်း သူ၏ပတ်လည်မှ အရာအားလုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးသည် သူ၏ဘိုးဘေးများ ချမှတ်ခဲ့သော အခြေခံအုတ်မြစ်များပင် ဖြစ်သည်။

နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း သူသတိမပြုမိဘဲ နေခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးဗိမာန်တွင် သူ၏ဘိုးဘေးများကို ဂါရဝပြုပြီးနောက် မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်လာပြီး အတွင်းခန်းသို့ ချဉ်းကပ်ကာ စာလိပ်တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ယူချလိုက်သည်။

စာလိပ်ထဲမှ ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားသည် အဆက်မပြတ် ဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး စိတ်မရှည်မှုကို ညွှန်ပြနေသည်။

သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် စာလိပ်၏ မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ၎င်းပေါ်မှ ဓားသည် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ တုန်ခါသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်။

မင်ဧကရာဇ်သည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမတ်ကြီးလီနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမတ်ကြီးလီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့မထွက်ခွာတာလဲ"

အမတ်ကြီးလီသည် မျက်လုံးများနီရဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအစေခံအိုက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် အတူရှိနေခဲ့ပါတယ်၊ အရင်က တစ်ခါမှ မထားခဲ့ဖူးဘူး၊ အနာဂတ်မှာလည်း ထားသွားမှာမဟုတ်ပါဘူး"

မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဒီကိုလာတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းသိလား မဟာချန်သာ ဒီကပ်ဘေးကို ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ရင် အနာဂတ်ထီးနန်းက မင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ပန်းချီကားထဲမှ ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်ဧကရာဇ်အတွက်နဲ့ မဟာချန်အတွက် ကျွန်တော်ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို ကိုင်စွဲဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို စတေးရရင်တောင် ချမ်းသာသာယာတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို တည်ထောင်ဖို့"

မင်ဧကရာဇ်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ စိတ်အေးသွားပြီး အကူအညီမဲ့နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အစောပိုင်းက သူသည် သူ၏မင်းသားအားလုံးကို စုစည်းပြီး မဟာချန် ရင်ဆိုင်နေရသော နီးကပ်လာသည့် အန္တရာယ်နှင့် ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓား၏ ကိစ္စကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

သူသည် မဟာချန်အတွက် နတ်ဘုရားဓားကို ကိုင်စွဲပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းမည်ဖြစ်သော်လည်း သူအောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူကျဆုံးပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အကျပ်အတည်း အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာသောအခါ နိုင်ငံနှင့်ပြည်သူအတွက် ဓားကို ကိုင်စွဲရန် ဆန္ဒရှိသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ မင်းက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖြစ်ထိုက်တယ်၊ မဟာချန်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ထိုက်တယ် ငါသေဆုံးပြီးတဲ့နောက် မဟာချန်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်နှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ငါစိတ်အေးနိုင်ပြီ"

"ခမည်းတော်ဧကရာဇ် ခမည်းတော်သေချာပေါက် ဘေးကင်းလုံခြုံမှာပါ"

နှစ်ယောက်စလုံး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ကြသည်။

မင်ဧကရာဇ်သည် နောက်ထပ်မပြောတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခါးမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ၏လက်ဖဝါးကို လှီးဖြတ်ပြီး သွေးကို စာလိပ်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားသည် လေထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံဝဲလာပြီး ၎င်း၏ကြည်လင်သော ဓားသံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။