ဘဝတစ်ရာ သံသရာလည်ခြင်း

ဘဝ၏ အဓိကအချိုးအကွေ့တိုင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းခွဲများ ပေါ်လာလိမ့်မည်။

လမ်းတစ်ခုစီသည် မတူညီသော အနာဂတ်သို့ ဦးတည်ပြီး အဆုံးတွင် ဝမ်းနည်းစရာ သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်စရာဖြင့် အဆုံးသတ်သည်ဖြစ်စေ အဆုံးသို့ မရောက်မချင်း မည်သူမျှ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ရွေးချယ်မှုများအတွက် တာဝန်ယူရမည်၊ အကြောင်းမှာ ဒီကမ္ဘာမှာ နောင်တအတွက် ဆေးမရှိသောကြောင့်ပင်။

"သခင်ကြီး သခင်ကြီး သခင်မလေးက ကလေးမွေးရခက်နေပါတယ်"

အစေခံတစ်ဦးသည် စိုးရိမ်တကြီး ပြေးဝင်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခမ်းနားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားသည် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဆက်မပြတ် တီးတိုးရွတ်ဆိုနေသည်။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဝမ်းဆွဲဆရာမက ဘာပြောလဲ"

အစေခံ၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမနောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ခြောက်ယောက်မြောက် အဘွားက ပြောတယ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကလေးကို မွေးထုတ်ဖို့ ဗိုက်ခွဲမွေးတာ ဒါမှမဟုတ် ကလေးရဲ့အသက်ကို လျစ်လျူရှုတာပဲ လုပ်လို့ရတယ်တဲ့"

တစ်နည်းဆိုသော် သူတို့သည် မိခင် သို့မဟုတ် ကလေးကိုသာ ရွေးချယ်ကယ်တင်နိုင်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့်နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူအခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေပြီး အစေခံ၏ တိုက်တွန်းသော စကားလုံးများသည် သေခြင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အသံထွက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကလေးကို ငါမလိုချင်တော့ဘူး"

ဒီစကားလုံးများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အားအင်အားလုံးကို စုပ်ယူသွားပုံရသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်နှာကို အုပ်ကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိုက်ငိုနေတော့သည်။

ချင်ဖုန်း၏ ပထမဘဝတွင် သူဒီကမ္ဘာကို နားလည်နိုင်ခြင်းမရှိမီတွင် သူသည် အသက်ရှူကျပ်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"သေနာကျတွေ သေနာကျတွေ သူတို့အဘိုးကြီးက သေတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှု ခွဲဝေဖို့ပဲ စဉ်းစားနေကြတယ် သူ့ကို လာကြည့်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

အဘိုးကြီးအိမ်တော်ထိန်းသည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ သူ၏ဒေါသကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း သူခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီးကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အချိန်၏ အမှတ်အသားများကို ပြသနေသည်။ သူမျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ဘဝကို ပြန်အမှတ်ရနေသည်။

သူနှင့်သူ၏ဇနီးသည် ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြပြီး သူတို့ ပုံမှန်အတိုင်း လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။

ချမ်းသာသော မိသားစုနှင့် သဟဇာတဖြစ်သော ဘဝဖြင့် ဒါက ပျော်ရွှင်သော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်။ အရာရာသည် ဘယ်တုန်းက စတင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သနည်း။

သူ၏ဇနီးသေဆုံးပြီးနောက် သူသည် မယားငယ်များစွာ ယူခဲ့ပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်မည်။

သို့မဟုတ် သူသည် စီးပွားရေးဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေပြီး သူ၏ကလေးများကို ဘယ်တော့မှ အာရုံမစိုက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်လား။

ဒါကြောင့် အခု အသက်တစ်ရှိုက်သာ ကျန်တော့သည့်တိုင် ကလေးတစ်ယောက်မှ သူ့ကို လာကြည့်ရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ သူတို့သည် မိသားစု၏ မြေယာနှင့် ဓနဥစ္စာများကို ခွဲဝေရန်သာ စဉ်းစားနေကြသည်။

"အာဖူ ငါ့ဘဝက ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုလား"

ချင်ဖုန်းက အားနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးအိမ်တော်ထိန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်က သခင်လေးတွေကို ခေါ်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ထားပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလိုစကားတွေ မပြောပါနဲ့"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ထာဝရမှိတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး"

"အဟွတ် အဟွတ်"

ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ဖျားနာနေသော အသွင်အပြင်သည် လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်ရုံဖြင့် လွင့်ထွက်သွားနိုင်ပုံရသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဆေးပန်းကန်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူမသည် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်လန် ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲ မခံနိုင်တော့ရင် ဘာလို့စောစော မနားလိုက်တာလဲ"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဆယ်နှစ်ကြာ ကြိုးစားပမ်းစား စာကျက်ပြီးနောက် သူသည် တစ်နေ့တွင် ရွှေစာရင်းတွင် ပါဝင်ရန်သာ ရည်မှန်းသည်။

သူသည် ကျန့်လီကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။ သူသူမကို ခမ်းနားစွာ လက်ထပ်ပြီး ထာဝရပျော်ရွှင်စွာ အတူနေထိုင်ချင်သည်။

"ငါတို့အတူတူ ရှိနေကြမှာပါ"

ချင်ဖုန်းက မယိမ်းမယိုင်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် မျက်လုံးများနီရဲစွာဖြင့် သူ၏လက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်လန် ငါတို့အတူတူ ရှိနေကြမှာပါ၊ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကံကြမ္မာသည် သူတို့၏ဆန္ဒများနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ ချင်ဖုန်းသည် ရွှေစာရင်းတွင် ပါဝင်သည့်အခိုက်တွင် ဖျားနာမှုဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းပညာတတ်ကို ကြိုဆိုသည့် ပါတီ၏ နားကွဲမတတ် ဗုံတီးသံသည် အခန်းကို ပြည့်နှက်နေသော အထီးကျန်မှုကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပေ။

အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စသည် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

စားပွဲဘေးတွင် လျိုကျန့်လီသည် အဖြူရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပမှုကင်းမဲ့နေကာ သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ ရှိနေဆဲပင်။ သူမ၏မျက်ရည်များမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခန်းခြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် သနားကြင်နာစွာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာ အမူအရာများမှာ သနားမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားတယ်"

"သူမရဲ့မိဘတွေက မျက်နှာကြီးရှင်တွေဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုက ချင်လန်ကို အထင်သေးခဲ့ကြတယ် နောက်ပိုင်းလူက ပညာရှိတွေရဲ့ စာအုပ်တွေကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ထိပ်ဆုံးရောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရောဂါက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်"

"ချမ်းသာတဲ့လူတွေ ပျော်ရွှင်စွာ အတူနေထိုင်ကြတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုပဲ"

"လျိုမိသားစုရဲ့ သမီးတော် မကြာခင် သူမရဲ့ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ကျော်လွှားနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

တစ်ရက်အကြာတွင် လျိုကျန့်လီသည် အနီရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး သူနှင့်ချင်လန်တို့ သူတို့၏ငယ်စဉ်က အချစ်ကို သစ္စာဆိုခဲ့သော မိုးမခပင်ပေါ်တွင် ကြိုးဆွဲချသတ်သေသွားသည်။

"ကျန့်လီ ငါမိုးမခပင်အောက်မှာ ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ အနာဂတ်မှာ မင်းကို ငါလက်ထပ်မယ်လို့"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မရှင့်ကို ထာဝရစောင့်နေပါ့မယ်"

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူပင်လယ်ကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အားကောင်းသော ကွက်မျက်သူသည် သူ၏ဓားကို သွေးနေသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် သူ၏နောက်တွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏လက်များကို နောက်ပြန်ချည်နှောင်ထားသည်။

"မင်းက အရမ်းရဲတင်းပြီးပဲ၊ မင်းက တန်မင်းဆက်ကို ညဘက်တိုက်ခိုက်ပြီး တန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကို သတ်ရဲတယ် ဒီနေ့ငါမင်းကို ဝင်ပေါက်တံခါးမှာ ခေါင်းဖြတ်မယ်"

တော်ဝင်သံတမန်သည် ခန်းမထဲတွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ဒေါသ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။

ကြည့်ရှုသူများသည် သူ့အတွက် အားမပေးဘဲ အဲဒီအစား အကျဉ်းသားကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ချင်မိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ လျိုမိသားစုက ကောင်မလေးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူပြီးသား မင်္ဂလာဆောင်နေ့က နီးကပ်လာပေမဲ့ နောက်ပိုင်းလူကို အဲဒီတန်မိသားစုက လူယုတ်မာက ခေါ်သွားခဲ့တယ်"

"နောက်ပိုင်းလူက လျိုမိသားစုရဲ့ သမီးတော်ကို တိုက်ရိုက်ပြန်ပေးဆွဲပြီး မုဒိမ်းကျင့်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်မလေးက သေသည်အထိ မနာခံဘဲ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်"

"ကောင်းကင်မှာ မျက်စိမရှိဘူး လူကောင်းတွေ အသက်မရှည်ဘူး၊ ကပ်ဘေးတွေက နှစ်တစ်ထောင်ကြာတယ် အဲဒီတန်မိသားစုက လူယုတ်မာက သေသင့်တယ်"

"ချင်ဖုန်းက ပြည်သူတွေအတွက် အန္တရာယ်ကို ရှင်းလင်းပေးနေတာပဲ"

"ရဲတင်းလိုက်တာ"

တော်ဝင်သံတမန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူများတိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားများကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်စေကာ နေ့လယ်စောစော မရောက်လာရသနည်းဟု တွေးတောနေသည်။

ကွက်မျက်သူက ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုချင်၊ မင်းကို ရဲရင့်တဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်အဖြစ် ငါလေးစားတယ် စိတ်ချပါ၊ ငါ့ဓားက အမြဲတမ်း မြန်ဆန်တယ်၊ မင်းဘာနာကျင်မှုကိုမှ ခံစားရမှာမဟုတ်ဘူး မသေခင်မှာ မင်းပြောစရာတစ်ခုခု ရှိလား"

ချင်ဖုန်းသည် ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့ကာ ဗလာဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်ယောင်နေပြီး ချိုမြိန်စွာ ပြုံးကာ သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။

နေသည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး တော်ဝင်သံတမန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို ပစ်လိုက်သည်။

"နောက်ဘဝမှာ ငါမင်းကို လက်ထပ်မယ်"

"ခုတ်"

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ပေါ့ပါးသော စကားလုံးများ လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ခေါင်းမပါသော အလောင်းကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူ၏လည်ပင်းမှ နာကျင်မှုသည် အလွန်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ဓားသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခုတ်ချနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူသည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း သံသရာများကို တွေ့ကြုံခံစားစပြုသည်။

ဒီသံသရာထဲတွင် သူသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုစီ၏ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သလို တစ်ခုစီ၏ လေ့လာသူလည်း ဖြစ်သည်။

မွေးဖွားခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းတို့၏ နာကျင်မှုများသည် သူ၏ဝိညာဉ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေပြီး သူ့ကို လက်တွေ့နှင့် ပုံရိပ်ယောင်ကို မခွဲခြားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏အသွင်အပြင်များ မရှင်းလင်းဘဲ သူသည် သူ့ကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမုန်းလား"

"ဘာ"

"မင်းအဖေရဲ့ ရွေးချယ်မှုကြောင့် မင်းက အသေမွေးခဲ့တယ်"

"မင်းရဲ့ကလေးတွေအတွက် ပေါများတဲ့ဘဝတစ်ခု ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ကျေနပ်ခြင်းမရှိသေးဘူး မင်းမသေခင်မှာ သူတို့က မင်းကို တစ်ခေါက်ပြန်ကြည့်ဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး"

"မင်းက ကျော်ကြားမှုကို ရရှိပြီး မင်းချစ်မြတ်နိုးရသူနဲ့ အတူနေသင့်ပေမဲ့ ကျန်းမာရေး မကောင်းမှုကြောင့် မင်းငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းချစ်တဲ့အမျိုးသမီးက မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့တယ်"

"ကျန်းမာတဲ့ခန္ဓာကိုယ် ရှိပေမဲ့ မင်းချစ်မြတ်နိုးရသူကို ကာကွယ်ဖို့ အင်အားမရှိဘဲ မင်းက သူမသူမရဲ့အပျိုစင်ဘဝအတွက် သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ် သေခြင်းမှာ ပြတ်သားစွာ"

"မင်းမမုန်းသင့်ဘူးလား"

"ငါမုန်းသင့်လား"

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မိမိကိုယ်ကို မေးလိုက်သည်။

သူအဖြေမရခဲ့သော်လည်း သူသည် အဖြူရောင်ပုံရိပ် ထပ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘဝက ဒုက္ခပဲ၊ ဒါကံကြမ္မာပဲ၊ အရာရာအားလုံးက ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသား"

"ကံကြမ္မာ"

"ဟုတ်တယ်၊ ကံကြမ္မာ"

"တချို့က ချမ်းသာစွာ မွေးဖွားလာတယ်၊ တချို့က ဆင်းရဲစွာ မွေးဖွားလာတယ်"

"တချို့က ရှာဖွေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မရရှိဘူး၊ တချို့က ရရှိပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မကျေနပ်ဘူး"

"တချို့က အရာရာအားလုံးနဲ့ မွေးဖွားလာတယ်၊ တချို့က သူတို့ရဲ့ဘဝကို ဆင်းရဲမွဲတေမှုနဲ့ ကုန်ဆုံးပြီး ဘာမှမရရှိဘူး"

"ဒါကံကြမ္မာပဲ၊ မင်းမမုန်းသင့်ဘူး၊ မင်းလက်ခံသင့်တယ်"

"ငါ... ငါ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံသင့်လား"

ချင်ဖုန်းသည် ရုန်းကန်နေပုံရပြီး သူ၏နားထဲမှ အသံသည် ဆက်လက်ရှုပ်ထွေးစေကာ သူ၏စိတ်ကို ကျူးကျော်နေသည်။

ဝှစ်

ကမ္ဘာလောကကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး နောက်ထပ်ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းတစ်ခု ရောက်လာတော့မည်...