ပျံဝဲဆင်းသက်လာသော စာတစ်စောင်

သစ္စာဖောက်မှာ ဖော်ထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး လူတိုင်း စုပေါင်းသက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ထိုသို့သောကြီးမားသည့်ဖိအားအောက်၌ လူများ ရံဖန်ရံခါ ရုတ်တရက်သေဆုံးနေပါက အဖွဲ့တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုကွဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသူများမှာ ချာဟုန်ထောင်နှင့် ဝမ်ရှန်းတို့ထက် များစွာကျော်လွန်သွားပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်၏ စူးရှသောထိုးထွင်းဉာဏ်နှင့် လုံးဝနီးပါး မယှဉ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းရည်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် လူတိုင်း၏ယုံကြည်မှုနှင့် လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက သူ၏သဘာဝလွန်ပစ္စည်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဝမ်ဖုန်းပင်လျှင် ယခု ဘာမှပြောစရာ မရှိတော့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာ ဆန္ဒရှိပါက ဝမ်ဖုန်းသည် သူ၏အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏အမိန့်ကို လိုက်နာရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ယခင်အခြေအနေကို ယန်ကျန့်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့်သူ မည်သူမျှ မရှိချေ။ တစ္ဆေမှာ ဒုတိယလူကို မသတ်နိုင်မီမှာပင် ဖော်ထုတ်ခြင်းခံရပြီး အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ဒါက အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက အခန်းထဲ၌ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူမှာ ထိုတစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းသာ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ မည်သူမျှ ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"အနားယူကြတော့။ မိုးလင်းဖို့ နာရီအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ် ဒီည အားလုံးချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ကြရအောင်"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း ဝမ်ရှန်း၏ အလောင်းကို အလောင်းကောင်သံချောင်းဖြင့် စိုက်ထိုးကာ မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပွားစေရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြပ်နေသည်။

သူသည် တစ္ဆေကို စွန့်ပစ်ရန် တစ္ဆေတံခါးကို အသုံးပြုရန် လီယန်ကိုပင် မယုံကြည်ချေ။

ဖြစ်နိုင်ပါက သူသည် ၎င်းကို အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် အကျဉ်းချရန် ရည်ရွယ်သည်၊ ရွှေရောင်သေတ္တာတစ်လုံးထဲ၌ ထာဝရ ဂဟေဆော်ပိတ်ထားရန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီအရာကို ဘယ်တော့မှ အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပေးရ။

"တံခါးအပြင်ဘက်က အလျင်စလိုခြေသံတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပုံပဲ။ မဟုတ်ဘူး နေဦး အဲဒီခြေသံတွေရဲ့ ရှေ့နောက်ရွေ့လျားနှုန်းက နှေးသွားပြီ သူ ထွက်ခွာသွားနေပြီ"

လီယန်သည် အပြင်ဘက်မှ အပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက တစ္ဆေက တံခါးကို ကန်ဖွင့်ခဲ့သည့်ဖြစ်ရပ်အပြီး၌ သူသည် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ နေနေသည်။

"တစ္ဆေက အခန်း ၄၀၄ ကို စွန့်ခွာသွားပြီ"

တံခါးအပြင်ဘက်၌ ခြေသံများမှာ ပိုမိုတိုးဝင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် အမှောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက တံခါးအပြင်ဘက်က တစ္ဆေကို ဝမ်ရှန်းက ဒီကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးဟု အမည်ပြောင်ပေးထားသော လူက သုံးသပ်သည်။

"မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တိုက်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ အထဲကကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ အပြင်ဘက်က ခြေသံတွေက ဆုတ်ခွာသွားတယ်။ အစောပိုင်းက တစ္ဆေက တံခါးကို ကန်တုန်းကလည်း အတူတူပဲ ပြုမူခဲ့တယ်"

"တစ္ဆေနှစ်ကောင် ပူးပေါင်းပြီး တစ်ကောင်က အခန်းထဲမှာ တစ်ကောင်က အပြင်မှာ တစ်ပြိုင်တည်း သတ်ဖြတ်နေတာ... သူတို့ မဆက်စပ်ဘူးလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောရင်တောင်မှ ငါ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ထပ်ပြောသည်။

ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီ ဒါကို ဆက်တွေးနေစရာမလိုတော့ဘူး။ ညကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး မနက်ဖြန် စာပို့တာဝန်ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားကြရအောင်။ ငါ အခု အနားယူဖို့လိုတယ် မဟုတ်ရင် ငါ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

အလွန်အမင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတင်းမာမှု အခြေအနေ၌ အဆက်မပြတ်ရှိနေပြီး မနက်ဖြန်၌ စာပို့တာဝန်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိနိုင်ခြေရှိသဖြင့် ဝမ်ဖုန်းသည် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ အနားယူပြီး စွမ်းအင်အနည်းငယ် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ပတ်ပတ်လည်၌ အလောင်းများ ရှိနေပြီး ထိန်းချုပ်ထားသောတစ္ဆေတစ်ကောင်လည်း ရှိနေသော်လည်း စတုတ္ထထပ်၌ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သော ဝါရင့်စာပို့သမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို အချိန်နှင့်အမျှ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် နံရံကို ချက်ချင်းမှီလိုက်ပြီး အနားယူစပြုလိုက်သည်။

စတုတ္ထထပ်မှ နောက်ထပ်စာပို့သမားတစ်ဦးသည်လည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို အရယူကာ တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။

"ကျွန်တော်လည်း အနားယူတော့မယ်။ ယန်ကျန့် တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်ပါ ကျွန်တော် နိုးကြားနေပါတယ်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြောရင်း ယန်ကျန့်ထံသို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လျိုချင်းချင်းသည် အိပ်စရာမလိုချေ။ သူမသည် ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အတွေးများဖြင့် နစ်မြုပ်နေသည်။

အချိန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့သော သဘာဝလွန်တိုက်ခိုက်မှုများအပြီး၌ ည၏ဒုတိယပိုင်းမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်ပုံရသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများမှာ ထွက်ခွာသွားသည်။ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ္ဆေများ ချဉ်းကပ်လာခြင်းမရှိဘဲ အတော်အတန် ဘေးကင်းလုံခြုံပုံရသည်။

သို့သော် ဒါသည် အခန်း ၄၀၄ ၏ အိပ်ခန်းအတွက်သာ မှန်သည်။ အပြင်ဘက်၌ အန္တရာယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေဆဲဖြစ်သည်၊ ဥပမာအားဖြင့် နံနက် ၃ နာရီခန့်တွင် လူတိုင်းသည် စတုတ္ထထပ်မှ အခန်းတစ်ခန်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသော စူးရှသောအော်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အစောပိုင်းက နှောင့်ယှက်မှုများအရ ဆုံးဖြတ်ရလျှင်... တစ္ဆေတစ်ကောင်သည် အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးကို ထုရိုက်ဖျက်ဆီးပြီး အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော စာပို့သမားကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

နံနက် ၄ နာရီ၌ စင်္ကြံ၌ အလျင်စလိုခြေသံများ တစ်ဖန်ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင် စင်္ကြံပတ်လည်၌ အပြေးလေ့ကျင့်နေသကဲ့သို့ပင်…. အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ္ဆေ ဘယ်ကိုသွားခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

နံနက် ၄ နာရီခွဲ၌ တစ္ဆေစာတိုက်အပြင်ဘက်မှ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသော အော်ပရာသီချင်းသံမှာ နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်သွားပြီး ထပ်မံမပေါ်ပေါက်တော့ချေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များမှာ မိုးလင်းခါနီးလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။

ညမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ခြောက်နာရီ ရောက်ရှိလာသည်။

မှိန်ဖျော့သောအခန်းထဲ၌ မှိန်ဖျော့သောတုန်ခါမှုများ ဆက်တိုက်ကြားလိုက်ရသည်။

များစွာသောသူများမှာ သတိပေးချက်အဖြစ် နံနက် ၆ နာရီ၌ မြည်ရန် နှိုးစက်များ တပ်ဆင်ထားကြသည်။

"အချိန်စေ့ပြီ ခြောက်နာရီထိုးပြီ"

လီယန်သည် နောက်ဆုံး၌ ရွှေ့လျားဝံ့သွားသည်။ သူသည် သူ၏တင်းမာနေသောခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အကြောဆန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက နိုးနေကြသည်။ မည်သူမျှ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခြင်းမရှိဘဲ ခေတ္တမျှသာ မှေးစက်ခဲ့ကြသည်။

"တကယ်ကို ရှည်လျားတဲ့ညတစ်ညပဲ။ ငါ ဒီမှာ သေလိမ့်မယ်လို့ ရိုးရိုးသားသား ထင်ခဲ့တာ... ငါ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မယုံနိုင်ဘူး"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ရေရွတ်ရင်း သူ၏လည်ပင်းကို ချိုးကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဒီအခန်းထဲ၌ နောက်ထပ်မနေနိုင်တော့ချေ။

ရပ်တန့်နေသောလေထုနှင့် ပုပ်သိုးနေသောအလောင်းကောင်များ၏ အနံ့မှာ အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

ယခင်က ရှင်သန်ရန် ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ချေ သို့သော် အခွင့်အရေးသာရပါက လူတိုင်းသည် ဒီကျိန်စာသင့်နေရာမှ ထွက်ခွာလိုကြသည်။

"လီယန် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို စစ်ဆေးလိုက်။ စာပို့တာဝန်အတွက် စောင့်ကြည့်ကြရအောင်"

ယန်ကျန့်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ဘေးသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို အံ့ဩစေသည်မှာ ယန်ရှောင်ဟွားသည် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ကွေးကွေးလေးနေပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏အဝတ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မအိပ်နဲ့ ထတော့"

ယန်ကျန့်က သူမကို တွန်းလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ဟွားသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် နိုးထလာပြီး သူမ၏အာရုံမစိုက်နိုင်သောမျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်နေသည်။

"မင်းမှာ အိပ်ဖို့ သတ္တိရှိသားပဲ"

ဝမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် မှတ်ချက်ချရင်း သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ယန်ရှောင်ဟွားသည် နောက်လာမည့်စာပို့တာဝန်၌ ဖယ်ရှားခြင်း ခံရနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် သူမကဲ့သို့သော စာပို့သမားများစွာကို တွေ့ဖူးသည်၊ ကံတရားကို အားကိုး၍ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းလာပြီး နောက်ပိုင်း၌ မလွဲမသွေ သေဆုံးသွားသူများ ဖြစ်လေသည်။

တံခါး ဖွင့်သွားသည်။

အပြင်ဘက်မှာ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ဖိနှိပ်နေသောအမှောင်ထုမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး စင်္ကြံ၌ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တန်း တစ်ခုကို မြင်နိုင်စေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်နိုင်ရုံမျှသာဖြစ်သည်။

ဒါက စာတိုက်၏ သဘာဝ ဖြစ်၏။

နေ့ခင်းဘက်၌ပင်လျှင် ၎င်းမှာ လေးလံစွာ အရိပ်ထိုးနေပြီး မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် အိပ်ခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး အခန်း ၄၀၄ မှ စင်္ကြံသို့ ထွက်လာကြသည်။

"ဟူး"

လူတိုင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်ကြသည်၊ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပုပ်ပွနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဆိုးရွားသောအနံ့တစ်ခု ထွက်နေသည်။

"ကျွီ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားအခန်းများ၏ တံခါးများမှာ စတင်ပွင့်လာသည်။

မျက်နှာပြင်ကို အနက်ရောင်စာလုံးများဖြင့် ကပ်ထားသော တံခါး ပွင့်လာသည်။

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ထွက်လာသည်။ ရှင်းလင်းသည်မှာ သူသည်လည်း ည၏အန္တရာယ်များမှ ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စာပို့သမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"ချင်ခိုင်"

ဝမ်ဖုန်းက သူ့ကို မှတ်မိသည်။

"ခင်ဗျားတို့ နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ"

"ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှင်နေသေးရင် ကျွန်တော် ဘာလို့ မရှင်နိုင်ရမှာလဲ။ ချာဟုန်ထောင် ပျောက်နေတယ် ကျူးလေ့လည်း ပေါ်မလာသေးဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့ သေကုန်ပြီ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ညကအခြေအနေအရဆိုရင် ခင်ဗျားတို့လည်း အလွယ်တကူ မကျော်ဖြတ်ခဲ့ရဘူးထင်တယ်"

ချင်ခိုင်က ပြောသည်၊ သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ချင်ခိုင်အတွက်တော့ ယခင်ည၏ဘေးအန္တရာယ်မှာ အရေးမပါဟု ထင်ရသည်။

ဒါက ရဲရင့်မှုမဟုတ်ဘဲ အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြံ့ခိုင်မှုဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များအပေါ် သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ဖုန်းက ပြန်ပြောသည်။

"ခင်ဗျားလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာပဲ"

"ဒီမနက် ဒီလောက်စည်ကားပြီး လူအများကြီးရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားအားလုံး လက်တွေ့မှာ သေကုန်ပြီလို့"

အခန်း ၄၀၁ ၏ တံခါးကို ဖွင့်ရင်း သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦးက ပြောသည်။ စိတ်အပန်းဖြေရန် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်သောမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တာချန် ခင်ဗျား အခန်း ၄၀၁ မှာ ပုန်းနေခဲ့တာလား"

တာချန်

ရှင်းလင်းစွာ အမည်ဝှက်တစ်ခု။

တာချန်ဟုခေါ်သော သက်လက်ပိုင်းအရွယ်လူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နောက်နေတာပဲ ငါ ညက အခန်းသုံးခါ ပြောင်းခဲ့ပြီး သေတော့မလို့ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ သတ္တိရှိသားပဲ ဒီလို အတူတူစုပြုံနေရဲတဲ့ သတ္တိမျိုးပဲ။ ခင်ဗျားတို့ စတုတ္ထထပ်ကို စိမ့်ဝင်ကျူးကျော်လာတဲ့ တစ္ဆေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"တစ္ဆေကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက တုံ့ပြန်သည်။

"ဘာ"

ချင်ခိုင်နှင့်တာချန်တို့၏ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

"ဖြေရှင်းပြီးပြီ ဟုတ်လား မင်းတို့ကလား ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ဖုန်းက အဲဒီတူသေးသေးလေးနဲ့လား ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ္ဆေကို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းမရှိဘူး ခင်ဗျားတို့ ရှင်သန်ကျန်ရစ်ရုံနဲ့ ကံကောင်းတယ်"

သူတို့က သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူက ဖြေရှင်းခဲ့တာ"

ချင်ခိုင် နှင့် တာချန်တို့သည် သူတို့၏မျက်လုံးများကို ယန်ကျန့်ထံသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် သူ ထူးခြားသောလှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏လက်ကိုင်မှာ အက်ကွဲနေပြီး အခြားတစ်ဖက်စွန်း၌ လူငယ်တစ်ဦး၏ တောင့်တင်းနေသော အလောင်းမှာ ချိတ်ဆွဲနေသည်။

အလောင်းမှာ သူစိမ်းတစ်ဦး မရင်းနှီးသောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်လာသောလူသစ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းပြီးပြီလား"

ချင်ခိုင်သည် သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

"အသေးစိတ်ကိုတော့ မပြောတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးတာက ရလဒ်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ ဒါ ခင်ဗျားတို့သဘောပဲ"

ချင်ခိုင်တို့သည် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သေးချေ။

သို့သော် တစ္ဆေမှာ စတုတ္ထထပ်၌ လှည့်လည်သွားလာနေခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ...ဒီလူအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သူတို့သည် စတုတ္ထထပ်၏ လူဦးရေတစ်ခုလုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

အရေအတွက်မှာ စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးသည်။

သတိပြုရန်မှာ တတိယထပ်၌ အခန်းများမှာ စာပို့သမားသုံးဦး သို့မဟုတ် လေးဦးစီ ထားရှိသည်။ အခြားသူများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အနည်းဆုံး လူနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ် ရှိသည်။

"တော်ပြီ။ ဒါက ငြင်းခုံရမဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူး။ အခု မိုးလင်းပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီအကြိမ်ရဲ့ စာပို့တာဝန်အတွက် ပြင်ဆင်သင့်တယ်။ ငါ ဒီကျိန်စာသင့်နေရာမှာ နေရတာ ပြီးသွားပြီ"

ချင်ခိုင်က ပြောရင်း သူ၏စီးကရက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှိုက်လိုက်သည်။

သူတို့ စာပို့ညွှန်ကြားချက်များကို စောစောသိလေ သူတို့ စောစောထွက်ခွာနိုင်လေဖြစ်သည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်"

ရုတ်တရက်...လျိုချင်းချင်းသည် စင်္ကြံ၏ မျက်နှာကျက်ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အပေါ်နှင့်အောက်မှ မျက်နှာကျက်ပြတင်းပေါက်မှာ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်၊ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ခွဲခြားသိရှိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ယခုအခါ အနီရောင်စာတစ်စောင်နှင့် ချည်နှောင်ထားသော အနီရောင်မီးပုံးပျံတစ်လုံးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံဝဲဆင်းသက်လာသည်။

အနီရောင်မီးပုံးပျံသည် စတုတ္ထထပ်၏အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ရပ်တန့်သွားပြီး လေထဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံဝဲနေသည်။

"အနီရောင်စာတစ်စောင်"

စာအိတ်၏အရောင်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

အနီရောင်စာများမှာ စာတိုက်၏ အခက်အခဲအမြင့်ဆုံးတာဝန်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ တစ်စောင်ကို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်လျှင် စာပို့သမားအားလုံးမှာ ပုံမှန်စာသုံးစောင် ပို့ဆောင်ရန် လိုအပ်ချက်ကို ကျော်လွှားပြီး တက်လှမ်းနိုင်သည်။

ကွယ်လွန်သူ ဝမ်ရှန်းနှင့် ယန်ရှောင်ဟွားတို့သည် ဒီလမ်းအတိုင်း လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုသို့သောစာများမှာ လက်တွေ့တွင် ဘယ်တော့မှ မပေါ်ပေါက်ချေ။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း မှိန်ဖျော့သောအပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။

ဒါက နောက်ဆုံးအနီရောင်စာ ဖြစ်ရမယ်။

သူသာ ဒါကို ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ရင် သူ ပဉ္စမထပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။