ဘတ်စ်ကား ပေါ်လာခြင်း

သုံးရက်တာအချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

တာချန်းမြို့၏ ချန်အန်းလမ်းဆုံ...

ညနေပိုင်း ရုံးဆင်းချိန်ဖြစ်သော်လည်း လမ်းမမှာ ထူးဆန်းစွာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနီးအနား၌ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မမြင်နိုင်သလို ယာဉ်တစ်စီးတစ်လေမျှလည်း မရှိချေ၊ ဒီဧရိယာမှာ မြို့၏ကျန်အစိတ်အပိုင်းများနှင့် လုံးဝမတူဘဲ တစ်သီးတစ်ခြားဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။

ဒီလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။

နေထိုင်သူများကိုပင် ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး မည်သည့်သာမန်လူမျှ ဒီနေရာ၌ ပေါ်ပေါက်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။

ည ၉ နာရီပင် မထိုးသေးချေ။

ချန်အန်းလမ်းဆုံတစ်လျှောက်မှ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခု၌ ယန်ကျန့်နှင့် လီယန်တို့သည် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေကြသည်။

စာတိုက်၏ ကျိန်စာသင့်စာပို့တာဝန်၏ လားရာအတိုင်း ည ၉ နာရီတိတိ၌ ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာပြီး ဒီနေရာ၌ ရပ်တန့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ စာပို့သမားအားလုံးမှာ ထိုဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် မည်သည့်ယာဉ်မှ စာတိုက်သတ်မှတ်ထားသောဘတ်စ်ကားနှင့် မှားယွင်းမှုမဖြစ်စေရန်နှင့် အမှားအယွင်းများကို ရှောင်ရှားရန် တာချန်းမြို့မှ အများပြည်သူနှင့် ခရီးသည်တင်ဘတ်စ်ကားဝန်ဆောင်မှုအားလုံးကို ရပ်ဆိုင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် တာချန်းမြို့၌ မည်သည့်ဘတ်စ်ကားမျှမရှိသည့်အခြေအနေ၌ စာတိုက်မှ သတ်မှတ်ထားသော ဘတ်စ်ကားမှာ မည်သို့ပေါ်ပေါက်လာမည်ကိုလည်း မြင်လိုသည်။ ၎င်းမှာ သူသံသယရှိသည့်အတိုင်း တစ္ဆေခြောက်သောဘတ်စ်ကားအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာမည်လော။

သူသည် သူ၏စိတ်ထဲ၌ သေချာနေပြီးဖြစ်သော်လည်း...မဖြစ်ပွားမီအထိ ယန်ကျန့်သည် သံသယဖြင့် သဘောထားတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ချန်အန်းလမ်းဆုံ၌ ရှိနေသူမှာ ယန်ကျန့်နှင့် လီယန်တို့သာ မဟုတ်ချေ။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်း၌ ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်နှင့် တစ္ဆေငယ်ပင်လျှင် အားလုံး ရှိနေကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မဖော်ပြသေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏လက်ရှိတာဝန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် သူတို့ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။

"လီယန် လျိုရှောင်ယွိကို အကြောင်းကြားပြီး စတုတ္ထထပ်က အဲဒီစာပို့သမားတွေကို ခေါ်လာခိုင်းလိုက်။ သူတို့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေခဲ့ကြတယ်"

ယန်ကျန့်က ထိုအချိန်၌ ပြောလိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ညရှစ်နာရီ ဖြစ်သည်။

စာပို့တာဝန်မစတင်မီ တစ်နာရီ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဒါက ယန်ကျန့် အခြားစာပို့သမားများကို ထုတ်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဒီစာပို့သမားများထံမှ များစွာ အထောက်အကူရမည်ဟု မမျှော်လင့်သော်လည်း အချို့ အခြေအနေများ၌ လူများများရှိခြင်းမှာ အားသာချက်များ ရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်၏ ချက်ချင်းပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေကို လျော့ကျစေသည်။

လီယန်သည် နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

"လျိုရှောင်ယွိ ခေါင်းဆောင် ပြောလိုက်ပြီ။ အဲဒီလူတွေကို ခေါ်ခဲ့"

"နားလည်ပါပြီ"

လျိုရှောင်ယွိက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။

"သူတို့ကို သယ်ယူပို့ဆောင်နေတုန်း သတိထား ပြဿနာတစ်ခုခုပေါ်လာရင် ငါ့ကို ချက်ချင်းဆက်သွယ်"

လီယန်က ထပ်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင်...အတားအဆီးမရှိသောလမ်းမတစ်လျှောက်၌ အထူးယာဉ်အများအပြားမှာ မတူညီသောလားရာများမှ ချဉ်းကပ်လာပြီး ချန်အန်းလမ်းဆုံ၌ ဆုံစည်းကာ တန်းစီရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ယာဉ်တံခါးများ ပွင့်သွားသည်။

အတွင်းမှ လူများကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ လျိုချင်းချင်း၊ ယန်ရှောင်ဟွား၊ ချင်ခိုင်၊ တာချန်၊ ဝမ်ဖုန်းနှင့် တစ္ဆေနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်သောစာပို့သမားတို့ ဖြစ်ကြသည်။

စုစုပေါင်း လူခုနစ်ဦး

"ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီ လူတိုင်း အခြေအနေကောင်းနေပုံပဲ"

ယန်ကျန့်က သူတို့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ထဲမှ များစွာမှာ ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မျက်နှာတင်းမာသွားကြပြီး အချို့မှာမူ သူတို့၏မျက်လုံးများ၌ ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မည်သူမဆို အကြောင်းမဲ့ နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ကြာ ချုပ်နှောင်ခံရပြီးနောက် စိတ်ဆိုးမည် ဖြစ်သည်၊ ယန်ကျန့်က သူတို့ကို နောက်ဆုံးတစ်နာရီ၌မှ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်ကို မပြောလိုတော့ချေ။ သူသာ နောက်ကျခဲ့လျှင် သူတို့ စာပို့ချိန်ကို လွဲချော်သွားနိုင်ပြီး သူတို့၏သေဆုံးမှုမှာ သေချာနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပုံမှန်အခြေအနေများအရ အကယ်၍ နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ်သာ ကြာသွားခဲ့လျှင် သူတို့သည် သူတို့၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံမည့်အစား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပုန်ကန်ပြီး အတင်းအကျပ် လွတ်မြောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

"ယန်ကျန့် ရှင် ငါတို့ကို အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေရင် လုပ်လိုက်လေ။ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

လျိုချင်းချင်းသည် သူ့ကို ပထမဆုံး မေးခွန်းထုတ်သူဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ မင်းတို့ကို မဖြေရှင်းခဲ့တာက အမှားတစ်ခုလို့ ပြောနေတာလား။ ဒီလိုသာဆိုရင် အခုနောက်မကျသေးဘူး။ မင်း မကျေနပ်ရင် အခုပဲ လှုပ်ရှားလိုက်လေ။ ဒီနေရာကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားပြီးသား သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရင်တောင်မှ အရေးမကြီးဘူး။ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ရတာက ငါ့အတွက် အနည်းငယ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတောင် ဖြစ်စေမှာမဟုတ်ဘူး"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံသည် မြေပြင်ကို အားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ခိုင်မာသောလမ်းခင်းမှာ အက်ကွဲသွားပြီး အလောင်းကောင်သံချောင်းမှာ အောက်မှ ကွန်ကရစ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သောဒုတ်ခနဲအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားသည်။

သူတို့အားလုံး လျိုချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး မဆင်မခြင်မပြုမူရန် အချက်ပြရင်း သူတို့၏ခေါင်းများကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ကြသည်။

ဒီအချိန်၌ ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုမှာ အလွန်အမင်း မိုက်မဲရာကျပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်၌ လူတိုင်းကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်ဟူသောအချက်မှာ သူသည် အခြားသူများကို စာပို့တာဝန်၌ ပါဝင်ခွင့်ပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်ကို ပြသနေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စရာဖြစ်သော်လည်း ယုတ္တိနည်းအရ အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးမှုများ မရှိခဲ့ချေ အချိန်ဖြုန်းတီးရုံသာဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောအသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးရမည်လော။ ကြည်လင်သောစိတ်ရှိသူမည်သူမဆို ပညာရှိရာကျသောရွေးချယ်မှုမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သိသည်။

"အဲဒါတွေ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့နယ်မြေပဲ ခင်ဗျား ငါတို့အပေါ် သတိထားတာကို နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ အခုအာရုံစိုက်သင့်တာက စတင်တော့မဲ့စာပို့တာဝန်ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာပဲ"

ဝမ်ဖုန်းက တင်းမာမှုကို ဖြေလျှော့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်တတ်သူဖြစ်သည်၊ သူသည် ယန်ကျန့်က သူ၏သွေးစွန်းနေသော သစ်သားတူကို အစောပိုင်းက ယူသွားသည့်အခါမှာပင် ဒေါသပေါက်ကွဲခြင်းမရှိခဲ့ချေ။

အခု သူသည် ပြဿနာဖြစ်ပွားစေရန် ပို၍ပင် ဆန္ဒမရှိချေ။

"ယန်ကျန့် ခင်ဗျားက ဒီမှာ ခေါင်းဆောင်ပဲ ခင်ဗျားပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ ကျွန်တော့်မှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိဘူး"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြောသည်။ သူ အစောပိုင်းက နှိမ်နင်းခြင်းခံခဲ့ရပုံကို မဖော်ပြဘဲ သူ၏ရပ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သဘောထားပြောင်းလဲမှုကို မြင်လိုက်သည့်အခါ အခြားသူများမှာ သူတို့၏မကျေနပ်ချက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ကြပြီး မည်သည့်မကျေနပ်မှုကိုမဆို လောလောဆယ်တွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်ကြသည်။ အရာအားလုံးမှာ ဒီအခက်အခဲပြီးဆုံးသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။

စာပို့တာဝန်မှာ အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အတူတကွ နေထိုင်ခြင်းပင်လျှင် ရှင်သန်မှုကို အာမ မခံနိုင်ချေ၊ အသေးအဖွဲမကျေနပ်ချက်များအပေါ် တွေးတောနေရန် နေရာမရှိချေ။

ယန်ကျန့်သည် အဖွဲ့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဘတ်စ်ကား ရောက်လာရင် ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ ချက်ချင်း ဖြေရှင်းမယ် ဒါမှမဟုတ် ရှင်းလင်းပစ်မယ်။ အဲဒီနောက် လူတိုင်း တက်ကြ။ အပေါ်ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့ လုပ်ရမဲ့ပထမဆုံးအရာက ထိုင်ခုံတစ်ခုံကို အရယူဖို့ပဲ။ မင်းတို့ ကျရှုံးခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် ထိုင်ခုံအလုံအလောက် မရှိရင် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမဲ့အရာတွေက မင်းတို့အတွက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး"

"အများဆုံးကတော့ မင်းတို့ အဲဒီဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ သေလိမ့်မယ်"

သူ၏စကားများမှာ ရှိနေသူတိုင်းကို ကျောချမ်းသွားစေသည်။

"ဘတ်စ်ကားက လူပြည့်နေရင်ကော"

ယန်ရှောင်ဟွားက စိတ်မသက်မသာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သဘာဝလွန်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် သူမသည် ဒီအခြေအနေ၌ အားအနည်းဆုံးဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ ထိုင်ခုံအတွက် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ပညာရှိစွာ ရွေးချယ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲဒီဘတ်စ်ကားပေါ်က ခရီးသည်အားလုံးက လူသားတွေ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွားက ဖိမေးသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ကြားဖြတ်ရှင်းပြသည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ခရီးသည်တချို့က လူသားတွေအစား တစ္ဆေတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ထိုင်ခုံတွေပြည့်နေပြီး မင်း မတ်တပ်ရပ်လို့မရရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို မောင်းထုတ်ပြီး သူတို့ထိုင်ခုံကို ယူရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ မှားယွင်းတဲ့တစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားမိရင် မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်ပေါ့ အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေမလဲဆိုတာက မေးခွန်းဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါက..."

ယန်ရှောင်ဟွား၏ မျက်ဆံများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များသည်။

သူတို့ မစတင်မီမှာပင် သူတို့သည် သူတို့၏အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆက် ဘာတွေရှိနေသေးလဲဆိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံမျှဖြင့် မည်မျှအန္တရာယ်များမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်သည်။

စာပို့ခြင်းကို ပြီးမြောက်အောင် ရှင်သန်နိုင်ရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ယန်ရှောင်ဟွားတစ်ယောက်တည်းသာမက အခြားလူတိုင်းမှာလည်း မျက်နှာထားတင်းမာနေကြသည်။ သူတို့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည့်စိန်ခေါ်မှုများကို တွေးတောရင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

တာဝန်သတ်မှတ်ချိန်မှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

ကိုးနာရီမထိုးမီ...ယန်ကျန့်သည် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖုန်းချွမ်းထံမှ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ပေါ်လာပြီ။ ဒါက ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ လေထဲကနေ ထွက်လာသလိုပဲ ပြီးတော့ အခု မင်းတို့ဆီကို လမ်းမအတိုင်း မောင်းလာနေပြီ"

"ရောက်လာပြီလား"

ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်း သူ၏အကြည့်ကို အခြားလားရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

အဝေး၌...လမ်းမီးများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေပြီး ဧရိယာပတ်လည်၌ မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပုံရပြီး မြင်ကွင်းကို ပုံပျက်ဝေဝါးသွားစေသည်။ မှိန်ဖျော့သော ဝါကျင့်ကျင့် ရှေ့မီးကြီးနှစ်လုံး လင်းထိန်လာသည်နှင့် ထူးဆန်းသောဘတ်စ်ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဘတ်စ်ကားမှာ လုံးဝပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ပြီး သာမန်အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တစ်စီးနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်ချေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ သူ၏အမြင်အာရုံကို လေးဆဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဘတ်စ်ကား၏ အစစ်အမှန်ပုံစံမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒါက သာမန်ဘတ်စ်ကားတစ်စီးမဟုတ်ဘဲ သံချေးတက်ပြီး ပြားကာ ပုံပျက်နေသော အမှိုက်ယာဉ်တစ်စီး ဖြစ်သည်။

"အမြင်အာရုံတွေ သက်ရောက်မှုရှိနေတယ်။ ဒါက သဘာဝလွန်နှောင့်ယှက်မှုပဲ... ငါ့ရဲ့လက်ရှိ အခြေအနေအောက်မှာတောင် ငါ ဖိနှိပ်ခံနေရတုန်းပဲလား"

သူသည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှ အမြင်အာရုံမှာ အနီးမှုန်နေသကဲ့သို့ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားသိရှိရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည်ကို သိရှိလိုက်သည်။ သူ မြင်နိုင်သမျှမှာ ပြတင်းပေါက်များနား၌ ထိုင်နေသော ဝေဝါးသည့်ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သရဲခြောက်သောဘတ်စ်ကား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးနှင့် နှောင့်ယှက်မှုမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။

၎င်းသည် ယန်ကျန့်ကို အကယ်၍ ဘတ်စ်ကားသာ တစ္ဆေမျက်လုံးနှင့် တိုက်ရိုက်တိုက်မိပါက ၎င်းမှာ လုံးဝ "ပျက်စီး" သွားနိုင်သည်ဟူသော ထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်ကိုပင် ပေးသည်။

သူသည် စွန့်စားရန် မဝံ့ရဲချေ။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုသို့သောကိစ္စမျိုးကို ကြိုးစားခဲ့သော နောက်ဆုံးလူမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ ထိုလူမှာ ယန်ကျန့်၏ ဖခင်မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ချေ။

"ဒါပဲ ဒါက ဘတ်စ်ကားပဲ"

အခြားလူတိုင်းသည်လည်း ချဉ်းကပ်လာသည့်ဘတ်စ်ကားကို တွေ့ရှိပြီး ချက်ချင်း အာရုံစိုက် သွားကြကာ ရှေ့ဆက်လာမည့်အရာများအတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ္တိမွေးလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီးအနား၌ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာနှင့် အခြားသူများမှာ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ရွှေ့လျားစပြုလာကြသည်။

တစ္ဆေခြောက်သောဘတ်စ်ကားကိုယ်တိုင်မှာ ချက်ချင်းခြိမ်းခြောက်မှုမဟုတ်သော်လည်း အန္တရာယ်မှာ ဆင်းသက်လာသော မည်သူမဆို သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာမဆိုမှ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်။