မျက်နှာဖုံး

အနက်ရောင်ဝါဂွမ်းရှပ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအိုသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့်အခိုက်တွင် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှ ဒစ်ဂျစ်တယ်မျက်နှာပြင်မှ ပြသထားသောနံပါတ်များမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ ၁၁ မှ ၁၃ သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားသည်။

ဂဏန်းနှစ်လုံးတိတိ တိုးလာသည်။

ဒီနံပါတ်မှာ ကျပန်းမဟုတ်ဘဲ ကားပေါ်မှ တစ္ဆေများ၏ အရေအတွက်ကို တိတိကျကျ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဒါက ဆိုလိုသည်မှာ...အဘွားအိုမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းအဖြစ် တစ်ယောက်တည်း တက်ရောက်လာပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"သူမက လူလား တစ္ဆေလား"

ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံ၌ ထိုင်နေရင်း ယန်ကျန့်၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်နေပြီး အဘွားအိုအပေါ်၌ စူးစိုက်စွာ စူးစိုက်ထားသည်။

ရင်းနှီးမှုမှ မွေးဖွားလာသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ ဒီတစ္ဆေနှင့် တာချွမ်းမြို့၌ ကြုံတွေ့ခဲ့စဉ်က သူမ၏လက်ချက်ဖြင့် သုတ်သင်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်၊ သူသည် ပြန်လည်စတင်ခြင်းကြောင့်သာ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ သူမ၏ အစစ်အမှန်သဘာဝကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ယန်ကျန့်သည် သေလုနီးပါးဖြစ်နေပုံရသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုနှင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှု ရောနှောနေသော သက်ရှိ သဲလွန်စများကို မှိန်ဖျော့စွာ ခံစားနေရသည်။ သူသည် သူမမှာ တစ္ဆေဟုတ်မဟုတ်ကို တိတိကျကျ မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် ဝါးခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်ထားသော အဘွားအိုသည် သူမ၏မှိန်ဖျော့ပြီး တိမ်ဖုံးနေသောမျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ယန်ကျန့်အပေါ်သို့ ခေတ္တမျှ ကျရောက်သွားသည်။

"ဟင်"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဘေးမှ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ္ဆေနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် အဘွားအိုမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်ဘဲ သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများမှာ မှိန်ဖျော့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်သောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီးနောက် လမ်းကြားတစ်လျှောက် အတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် မတွေဝေဘဲ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက လူလား တစ္ဆေလား။ ခင်ဗျားရဲ့အသက်အရွယ်အရဆိုရင် ခင်ဗျားက တရုတ်သမ္မတ နိုင်ငံခေတ်ကနေ အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်ခဲ့သင့်တယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့အလောင်းကို တာချွမ်းမြို့က အခန်း ၃၀၁ မှာ တွေ့ခဲ့တယ်"

အခြားသူများမှာ ယန်ကျန့်၏ ရဲရင့်မှုကြောင့် သိသိသာသာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားကြသည်။

"တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်က ဒီအဘွားအိုက တစ္ဆေမဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး ခေါင်းဆောင်က မသေချာဘူး။ သူက သူမရဲ့အထောက်အထားကို အတည်ပြုဖို့ စမ်းသပ်နေတာ"

လီယန်သည် ယန်ကျန့်၏ နည်းလမ်းများကို အပြည့်အဝ သိရှိသဖြင့် ရှင်းပြသည်။

တစ္ဆေများနှင့် ရင်ဆိုင်သည့်အခါ သူ၏ပထမဆုံးပင်ကိုအသိစိတ်မှာ သူတို့ကို စမ်းသပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရန် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ သုံးသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မဆင်မခြင်နိုင်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့၌ ၎င်းမှာ တွက်ချက်ထားပြီး မဟာဗျူဟာကျသည။စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခြင်းနှင့် များစွာ ကွာခြားသည်။

အဘွားအိုမှာ ဘာမှမကြားလိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူပြီး သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမသည် ဘတ်စ်ကား၏ နောက်ပိုင်းသို့ ရွှေ့သွားပြီး နောက်ဆုံး၌ ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်သွားကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

ဘတ်စ်ကားမှာ အခု လူပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမအတွက် ထိုင်ခုံများ မကျန်တော့ချေ။

နောက်ပိုင်းမှ ခရီးသည်များမှာ ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားပြီး ဒီအဘွားအိုနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရန် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလိုကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

ထွက်ပြေးရန် နေရာမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သရဲခြောက်တဲ့ဘတ်စ်ကားက မစထွက်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် ယာဉ်မှာ မရွေ့လျားသည်ကို မကြာမီ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရပ်တန့်နေပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က စက်ကို ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ် တံခါးများမှာ ပွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ အဘွားအို ထိုင်ခုံမယူသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘတ်စ်ကား ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားအင်ဂျင်မှာ မပိတ်ရသေးချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ကားခန်းမှာ အနည်းဆုံး ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းသည်။

အဘွားအိုမှာ အလောင်းကောင်တစ်လောင်းကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ထိုင်ခုံလွတ်တစ်ခု ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားမှ တစ္ဆေများ မထွက်ခွာဘဲ ထိုင်ခုံတိုင်းမှာ နေရာယူထားသည်။

"ဟူး ဟူး"

အပြင်ဘက်၌ အေးစက်သောလေတစ်ချက် စတင်တိုက်ခတ်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရွှေ့လျားစပြုလာသည်။ မှိန်ဖျော့သောတစ္ဆေရွာ၌ မီးများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ မဟုတ်ဘူး ထိုအရာများမှာ မီးများမဟုတ်၊ ထူးဆန်းသောဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့် တောက်ပနေသော မီးပုံးများဖြစ်သည်။

မီးပုံးများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေပြီး ဘတ်စ်ကားဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယိမ်းထိုးနေသည်။

မီးပုံးများပတ်လည်၌ ချထားသောအရိပ်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များကို ဖော်ပြနေသည်။

ပြီးတော့ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မီးပုံးများ၏ အရေအတွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးများလာပြီး အားလုံး ဘူတာရုံဆီသို့ စုစည်းလာကြသည်။

"ရွာထဲက တစ္ဆေတွေ ထွက်လာပြီ။ ကျစ် ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် လူတိုင်း သေတော့မှာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီအဘွားကြီးထိုင်ဖို့ ထိုင်ခုံတစ်လုံး ဖယ်ပေးရမယ် မဟုတ်ရင် ဒီဘတ်စ်ကားက စထွက်မှာ မဟုတ်ဘဲ ငါတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

အတွေ့အကြုံရှိသော ခရီးသည်တစ်ဦးက အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဝေးမှ တစ္ဆေတစ်အုပ်သည် ထူးဆန်းသောမီးပုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နီးကပ်လာနေသည်။

ဘတ်စ်ကားတံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး ဝိညာဉ်များ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်သည်နှင့် ကားခန်းထဲမှ လူတိုင်းအတွက် သေခြင်းတရား ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်၊ တစ်ဦးကို စတေးခြင်း သို့မဟုတ် လူတိုင်းကို ဆုံးရှုံးခြင်း။ ထိုမျှမှာ လူတိုင်းအတွက် ရှင်းလင်းနေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကားခန်းအတွင်းမှ တင်းမာပြီး ဖိနှိပ်နေသောလေထုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ရန်လိုမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေများ မထွက်ခွာနိုင်ပါက ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လူသားများကို အတင်းအကျပ် ဆင်းခိုင်းနိုင်သည် မဟုတ်လော။

"ဒါ မကောင်းတော့ဘူး"

ယန်ကျန့်နောက်သို့ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော စာပို့သမားများမှာ ယခုအခါ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သိရှိနေကြသည်။

ဘတ်စ်ကား ပြည့်သွားသည်နှင့် ၎င်းကို ရွေ့လျားစေရန် စတေးမှုတစ်ခုမှာ မလွဲမသွေဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားပါက ရပ်တန့်မှုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တစ္ဆေများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ဆွဲဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို သေဒဏ်ပေးပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒီအချိန်၌ မည်သူမျှ ပထမဆုံးလှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲချေ။

လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတိဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ပြိုင်ဘက်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို မသေချာကြချေ။ မှားယွင်းသောလူကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။

တင်းမာမှုများ တိုးပွားလာပြီး လေထုမှာ ပိုမိုလေးလံလာကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပဋိပက္ခတစ်ခုအတွက် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ထောင့်တစ်နေရာ၌ မထင်မရှားထိုင်နေသော ယောက်ျားတစ်ဦး တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ဒီလိုအချိန်မျိုးတွေမှာ ငါတို့ ရှေ့ထွက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းဖို့လိုတယ် မဟုတ်ရင် လူတိုင်း သေလိမ့်မယ်။ ငါ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို ရှင်းထုတ်မယ် မင်းက စာပို့သမားတစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းလိုက်။ ဘယ်လိုထင်လဲ"

စာပို့သမား

တစ္ဆေစာတိုက်မှ စာပို့သမားများဟု ဖော်ပြခြင်းမှာ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ လျိုချင်းချင်း၊ ချင်ခိုင်၊ ဝမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ထိုလူကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုလူမှာ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါး သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး နုပျိုပုံရသော်လည်း သူ၏အသက်ထက် ကျော်လွန်သောစူးရှမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏အမူအရာမှာ မာနကြီးပြီး အေးစက်စွာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်စေချေ။

ယန်ကျန့်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်နှင့်အတူ ထိုလူကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မသိဘူး"

"ခင်ဗျား လူအများကြီးကို မသိပါဘူး ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သိပြီ။ ငါက ကျိုးဒန်ပါ ချောင်ယန်ဟွာနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ ငါတို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အစည်းအဝေးကို လွဲချော်ခဲ့တယ် မဟုတ်ရင် ငါတို့ အရင်ကတည်းက တွေ့ပြီးလောက်ပြီ"

ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကျိုးဒန်ဟု မိတ်ဆက်ရင်း ချောင်ယန်ဟွာနှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ဌာနချုပ်နှင့် ဆက်နွယ်မှုများ ရှိပုံရသည်။

ယခင်ခရီးသည် ဖန်းရှင်းမှာလည်း တာဝန်ခံတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဌာနချုပ်သည် လူအတော်အတန်များများကို ကားပေါ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး တစ္ဆေများ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို ဖိနှိပ်ရန် ဘတ်စ်ကားကို အသုံးချနေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်သွားသည်။

ကျိုးဒန်၏ စကားများမှာ အရာများစွာကို အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်၊ သူ၏အင်အားမှာ သိသာ ထင်ရှားသည် သူသည် ခေါင်းဆောင်အဆင့်အစည်းအဝေးများသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် အမည်စာရင်းတင်သွင်းခံရသော တစ္ဆေဆရာများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိလို့လား"

ယန်ကျန့်သည် ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိချေ။

သူသည် စာပို့သမားအရေအတွက်ကို လျှော့ချခြင်းမှာ ဒီအခြေအနေ၌ မထိခိုက်ဟု ထင်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျိုးဒန်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် ထူးခြားသောမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးမှာ လူ့အရေပြားနှင့်တူသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးသော်လည်း သူစိမ်းဆန်သောမျက်နှာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံး။

ကျိုးဒန် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏အမူအရာမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှ ဒစ်ဂျစ်တယ်မျက်နှာပြင်မှ ဂဏန်းများ ခုန်တက်သွားသည်။

၁၃ မှာ ၁၄ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီအပြောင်းအလဲမှာ ကျိုးဒန် လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်ခြင်းကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားရန် ရပ်တန့်သွားသည်၊ သူသည် ကျိုးဒန်ကို ယုံကြည်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာကိုစောင့်နေကြသေးလဲ။ လှုပ်ရှားတော့"

"ဒါ မကောင်းတော့ဘူး"

အကြောက်ဆုံးမှာ တစ္ဆေဆရာများမဟုတ်ဘဲ သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ ဝမ်ဖုန်းနှင့် တာချန်ကဲ့သို့သော လေးထပ်စာပို့သမားများ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာ တိုက်ခိုက်စပြုပါက တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးမှာ သေချာသည်။ မည်သူဖြစ်သည်ဆိုသည့်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

"သူ ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားတာလား"

ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ သို့မဟုတ် ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိ၍ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝမ်ဖုန်းနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်နေသော စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ကျူးကျော်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တယ် မင်း မဆိုးဘူး။ အတိအကျ အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ မင်းကို နေခွင့်မပြုနိုင်တာ"

ယန်ကျန့် စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်မှာ ထွက်ပျံသွားသည်။

၎င်းသည် ထိုင်ခုံကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားသည်။

သို့သော် စာပို့သမား၏ တုံ့ပြန်မှုများက သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်ပြီး သူ ကိုင်းညွတ်ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီထက်ပိုကောင်းအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို အချိန်အကြာကြီး လေ့လာခဲ့ပြီးပြီ မင်းရဲ့သဘာဝလွန်လက်နက်အကြောင်း ငါ ထိုးထွင်းဉာဏ်တချို့ ရထားတယ်"

စတုတ္ထထပ်စာပို့သမားက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ယန်ကျန့်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"လှံရဲ့ဒီအစွန်းက တစ္ဆေတွေကို ချုပ်နှောင်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုစာပို့သမားသည် ယန်ကျန့်ကို ထင်းခုတ်ဓားဖြင့် မခုတ်ဘဲ လှံ၏အလောင်းကောင်သံချောင်းထိပ်ဖြင့် သူ့ကို ထိုးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

"သနားစရာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

စာပို့သမားသည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူကျပ်စေသောမှောင်မိုက်မှုတစ်ခု သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြီးမားသောအရိပ်တစ်ခု သူနှင့် တိုက်မိပြီး သူ့ကို ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

သူ၏လည်ပင်းမှာ ဆင်းသက်သည့်အခါ ကျိုးသွားပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ သက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေသည်။

"ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးတယ်။ ဘတ်စ်ကားအတွင်းက ဖိနှိပ်မှုနဲ့တောင်မှ ယန်ကျန့်က ချေမှုန်းနိုင်တဲ့ အားသာချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတုန်းပဲ။ သူက ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်"

ချင်ခိုင်၊ တာချန်၊ သိမ်းငှက်အိုကြီးနှင့် အခြားသူများမှာ ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ရှုရင်း တွေးတောမိကြသည်။

ဒီသိရှိမှုနှင့်အတူ သူတို့သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လျင်မြန်စွာပင် နောက်ထပ်ကံမကောင်းသော ခရီးသည်တစ်ဦးကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ပစ်ချခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ကျိုးဒန်သည်လည်း အောင်မြင်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးမှာ အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်စွန့်ပစ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

ကျိုးဒန်သည် ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အထင်ကြီးစရာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို ရှည်လျားသောလှံကို လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ရင်း အခြားခရီးသည် တစ်ဦးအပေါ်၌ စူးစိုက်လိုက်သည်။

"အဲဒီထိုင်ခုံကို ရွှေ့လိုက်။ ထိုင်ခုံနှစ်လုံး လွတ်ရမယ်"

ခရီးသည်မှာ ခုခံရန် မဝံ့ရဲဘဲ ချက်ချင်း ထိုင်ခုံပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုင်ခုံများ လွတ်သွားသည်နှင့် အဘွားအိုမှာ နောက်ဆုံး၌ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမသည် လွတ်နေသောနေရာသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ၏ဝါးခြင်းတောင်းကို ကပ်လျက်ထိုင်ခုံ၌ ချထားလိုက်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်က ထိုင်ခုံနှစ်လုံး နေရာယူတာလား။

ဒါက ခရီးသည်အချို့ကြား၌ မျက်ခုံးပင့်သွားစေသည်။

မဟုတ်ဘူး။

ခြင်းတောင်းကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ရေတွက်သည်။

ပါးနပ်သူများမှာ အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အစောပိုင်းက ဂဏန်းခုန်တက်သွားခြင်းမှာ ဒီအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျိုးဒန်သည် ထို့နောက် လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံးကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ဒစ်ဂျစ်တယ်မျက်နှာပြင်၏ နံပါတ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

၁၃

ကားပေါ်မှ တစ္ဆေအရေအတွက်မှာ တစ်ကောင် လျော့ကျသွားသည်။

"ဝတ်ဆင်သူကို တစ္ဆေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံးလား"

ယန်ကျန့်သည် ယာဉ်မောင်းနေရာ၌ သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လည်မရောက်မီ ၎င်းကို ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်သည်။

လူပိုတင်ခြင်း၏ အန္တရာယ်မှာ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

"ဘုန်း"

တစ္ဆေခြောက်သောဘတ်စ်ကားမှာ လုပ်ငန်းပြန်လည်စတင်ပြီး သူ၏တံခါးများမှာ ဆောင့်ပိတ်သွားသည်။ ဖြည်းညင်းစွာပင် ၎င်းသည် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားစပြုလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသောရွာ၌ မီးပုံးများ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး လှိုင်းများကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးကာ ဘတ်စ်ကားဘူတာရုံဆီသို့ တိုးဝင်လာနေသည်။

သို့သော် ဘတ်စ်ကား အရှိန်မြှင့်တင်လာသည်နှင့်အမျှ မီးပုံးများနှင့် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး၌ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။