တည်ငြိမ်သောခရိုင်မြို့ငယ်

"နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ရွာကနေ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များခဲ့တယ်။ ဘတ်စ်ကားသာ အဲဒီမှာ ဆက်ရပ်နေခဲ့ရင် ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုးတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိတော့မယ် ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဘေးကင်းသွားပြီ"

"နောက်ထပ်အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကြည့်ရတာ လူပိုတင်တဲ့ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားရဲ့အန္တရာယ်တွေက ထိန်းချုပ်နိုင်သေးပုံပဲ"

သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်၌ အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ယန်ကျန့်နှင့် ကျိုးဒန်ဟုခေါ်သော ထိုလူက သူတို့ကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

"အဲဒီယန်ကျန့် သူ တော်တော်ရက်စက်တာပဲ"

ချင်ခိုင်သည် တာချန်နှင့်အတူ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ယန်ကျန့်ကို ကျန်ရှိနေသေးသောကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တူညီသောအတွေးကို တွေးနေကြသည်။

စတုတ္ထထပ်မှ စာပို့သမားမှာ မတွေဝေဘဲ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

ယခုလေးတင် ရှင်းထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရသော ထိုလူမှာလည်း အားကောင်းသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ပစ်မှတ်ထားခံရသည့်အခိုက်တွင် ခုခံခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်ကိုပင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်များ ဆက်တိုက်မှာ မမှားယွင်းခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူတို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားပြီး သူတို့သည် အရှင်လတ်လတ် ရှင်းထုတ်ခြင်းသာ ခံနိုင်ခဲ့သည်။

"အကယ်၍ ဝမ်ဖုန်းသာ ခုနက လှုပ်ရှားခဲ့ရင် ယန်ကျန့်ကို ဒီနေရာမှာ ဖြုတ်ချဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်လောက်တယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ သဘာဝလွန်က ဖိနှိပ်ခံထားရတယ် ဒါက လူတိုင်းအတွက် အတူတူပဲ။ ငါတို့ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေက ယန်ကျန့်လောက် မအားကောင်းဘူး ဒါက တကယ်တော့ ငါတို့ကို အားသာချက်ပေးတယ်။ ငါတို့သာ ဒီအခြေအနေမှာ ယန်ကျန့်ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ရင် တကယ်ပဲ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဒီပြဿနာကို စဉ်းစားနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဖုန်းက ယန်ကျန့်ကို လှုပ်ရှားခွင့်ပြုပြီး ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘဲ တိတ်တဆိတ် သဘောတူခဲ့ပုံပဲ။ သူ ကြောက်နေတာလား"

သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် ဝမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ဖုန်းမှာမူ သူ၏ထိုင်ခုံ၌ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေပြီး သူ၏အဖော်၏ အစောပိုင်းက သေဆုံးမှုအပေါ် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။

လျိုချင်းချင်းသည်လည်း ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာကို အာရုံမစိုက်ချေ။ သူမ၏စိတ်ထဲ၌ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော မှတ်ဉာဏ်များ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်၊ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သောမှတ်ဉာဏ်များ၊ သဘာဝလွန်လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုထူးဆန်းသောအဘွားအို ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကတည်းက သူမသည် နက်ရှိုင်းသောအတွေးထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

"ခုနက အခြေအနေမှာ ယန်ကျန့်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး"

ထိုအချိန်၌ ယန်ရှောင်ဟွားသည် မမျှော်လင့်ထားသော အံ့ဩမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေ၌ နေရာတစ်ခုဖယ်ရန် သာမန်လူတစ်ဦးကို ဖယ်ရှားခြင်းထက် ပိုကောင်းသောအရာမရှိချေ။

သူမကို သတ်ဖြတ်ရာ၌ အန္တရာယ်မရှိသလို မည်သူ့ကိုမျှလည်း ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ချေ။

ယန်ရှောင်ဟွားသည် ဒုတိယထပ်မှ စာပို့သမားဖြစ်ပြီး ဒီစာပို့အဖွဲ့ထဲ၌ သူမ၌ အဖော်မရှိဘဲ မည်သည့်အချိန်မဆို စွန့်ပစ်ခြင်းခံရနိုင်သူများထဲမှ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်က ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မတည်ငြိမ်တဲ့အချက်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်တာ"

လီယန် နားလည်သည်။

ယန်ကျန့် ထိုစာပို့သမားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းမှာ မည်သည့်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးကြောင့်မှမဟုတ်ဘဲ ထိုစာပို့သမား၌ အချို့သောစွမ်းရည်များ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ယခင် တစ္ဆေစာတိုက်၌ တွေ့ဆုံမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းပစ်ခြင်းမှာ ပညာရှိရာကျသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရှေ့မှလမ်းမှာ ရှည်လျားပြီး အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေဦးမည်မှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အန္တရာယ်ကျရောက်သည့်အခါ ယန်ကျန့်ကို ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက ၎င်းမှာ သေစေနိုင်သည်။

"ပြီးတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ထိုင်ဖို့အတွက် လူနှစ်ယောက်က ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းပေးရမှာပဲ။ ဒါက ရှောင်လွှဲမရဘူး ခေါင်းဆောင်သာ မလှုပ်ရှားရင်တောင်မှ ဘတ်စ်ကားထဲက တခြားသူတွေက မလွဲမသွေ ပဋိပက္ခတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားမှာပဲ"

လီယန်သည် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဒါက ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတဲ့အဖြစ်မှန်ပဲ။

လူနှစ်ယောက် သေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ စတေးခံရမဲ့သူ မဖြစ်ချင်ဘူး။

ကျိုးဒန်၏ အချိန်မီပေါ်ထွက်လာမှု၊ ယန်ကျန့်နှင့် ပူးပေါင်း၍ တစ်ယောက်တစ်ကောင် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ပေါင်းစည်းထားသောပုန်ကန်မှုကို မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

"နောက်မှတ်တိုင်မှာ နောက်ထပ်တစ္ဆေတွေ မတက်လာပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လီယန် သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌...ကားခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ယခုလေးတင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ မည်သူမျှ သေဆုံးသွားသောနှစ်ဦးအကြောင်းကို ဆွေးနွေးမည်မဟုတ်ချေ။ ကျန်ရှိနေသူများမှာ သူတို့၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စိတ်သာ ခံစားရပေလိမ့်မည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်၌ သေဆုံးခဲ့သူများမှာ ယခင်က နှစ်ဦးထက် မနည်းချေ။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဒီဘတ်စ်ကားကို မည်သို့မောင်းနှင်ရမည်ကို ဆက်လက်လေ့လာနေသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရန် သွားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကားခန်းပတ်လည်၌ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

သူ အစောပိုင်းက ရပ်တန့်သည့်အခါ သူ အလွန်ရှင်းလင်းခဲ့သည်၊ ဘတ်စ်ကားရပ်တန့်သည့်အခါ တံခါးများပွင့်သွားပြီး ၎င်းဘေးမှ ဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်မှ အချက်ပြမီးနှစ်လုံး လင်းလာသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဒီခလုတ်ကို အသုံးပြုရုံမျှဖြင့် သူသည် ဘတ်စ်ကား၏ တံခါးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ဘတ်စ်ကားရဲ့စတီယာရင်ဘီးကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့ ဘတ်စ်ကားရဲ့ တံခါးခလုတ်ကို ထိန်းချုပ်တာကတော့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားရင်း အကယ်၍ သူ အောင်မြင်ခဲ့ပါက ထိန်းချုပ်မှုတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အရယူနိုင်ပြီး သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အန္တရာယ်များကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု တွေးတောနေသည်။

သူသည် ကားခန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေအရေအတွက်မှာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ၁၃ သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ အကယ်၍ ဘတ်စ်ကားသာ ကံမကောင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပါက ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလုံး လူများနှင့် တစ္ဆေများအားလုံး ဆင်းသက်ရပေလိမ့်မည်။

ဘတ်စ်ကား၏ အကာအကွယ်မရှိဘဲ ဤမျှများပြားသောတစ္ဆေများနှင့် လူများ စုရုံးနေပါက သူတို့သည် ချက်ချင်း သုတ်သင်ခံရနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုအတွေးမှာ ယန်ကျန့်၏ နှလုံးကို အေးစက်သွားစေသည်။

"ငါ ဘတ်စ်ကားရဲ့တံခါးခလုတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မဲ့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒါသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရင် ဒီ ၁၃ ကောင်သောတစ္ဆေတွေထဲက တစ်ကောင်က လူ့အသိစိတ်ကို မဖျက်ဆီးဘူးလို့ ငါတောင်မှ အာမမခံနိုင်ဘူး"

သူသည် ထိုင်ပြီး သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုလားချေ။ သူသည် သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကို ထိန်းချုပ်လိုသည်၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာဖြစ်လျှင်ပင် ကောင်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားသည် အဆုံးမရှိဟုထင်ရသော အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်၌ ဆက်လက်ခရီးနှင်နေသည်။

လမ်းမှာ ကွေ့ကောက်နေသည်၊ အဝေး၌ မှိန်ဖျော့ပြီး ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မရှင်းလင်းဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော လွင်တီးခေါင်များနှင့် ထူးဆန်းသောသစ်တောအိုများကိုသာ ဘတ်စ်ကား၏ ရှေ့မီးကြီးများဖြင့် လင်းထိန်စေသည်၊ ခေတ်မီအဆောက်အအုံများ သို့မဟုတ် ဖြတ်သန်းသွားလာသော ယာဉ်များ သို့မဟုတ် သက်ရှိလူများ မရှိချေ။

ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ လက်တွေ့နှင့် ထူးဆန်းသောနယ်ပယ်ကြားမှ လမ်းဆုံတစ်ခုဖြစ်လာပုံရပြီး ဘတ်စ်ကားမှာ ဒီအမှတ်များကို ဆက်သွယ်ပေးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နေရာတိုင်း၌ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မရှိချေ။

ဒီမှတ်တိုင်နှင့် နောက်တစ်မှတ်တိုင်ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ အတော်အတန် ဝေးပုံရသည်။

ဘတ်စ်ကားမှာ အနည်းဆုံး မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် မောင်းနှင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး၌ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မှောင်မိုက်သောလမ်းမတစ်လျှောက်၌ မှိန်ဖျော့သောလမ်းမီးများ စတင်ပေါ်ထွက်လာသည်။

လမ်းမီးများမှာ လမ်းဘေးတစ်လျှောက် တန်းစီနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာကို လင်းထိန်စေသည်။

ဘတ်စ်ကား ဆက်လက်ရွေ့လျားသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် အလွန်သာမန်ဖြစ်သော ခရိုင်မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့သို့ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဒီခရိုင်မြို့ငယ်လေးမှာမူ ထူးဆန်းမှုအချို့ကို ဖော်ပြနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ လမ်းများပေါ်၌ လူများမရှိဘဲ ဗလာကျင်းကာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး သေဆုံးသွားသောမြို့တစ်မြို့နှင့်တူသည်။

သို့သော် ခရိုင်မြို့ငယ်လေး၌ လမ်းမီးများ လင်းထိန်နေသည်၊ အချို့ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်များ လင်းထိန်နေသည်၊ လမ်းများမှာ သန့်ရှင်းပြီး ပေါင်းပင်များ မပေါက်ရောက်ဘဲ ရှင်းလင်းစွာ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အကယ်၍ ဒီမှာ ဘယ်သူမှမနေဘူးဆိုရင် ခရိုင်မြို့ငယ်လေးမှာ ဒီလောက်မပျက်မစီး ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒုတိယမှတ်တိုင် ရောက်တော့မယ် ဒါပေမဲ့ ဒါ ဘယ်လိုတစ္ဆေနေရာမျိုးလဲ"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါတွေအားလုံးက ၁၉၉၀ ခုနှစ်တွေက ပုံစံတွေနဲ့ အလှဆင်မှုတွေပဲ၊ နိုင်ငံထဲမှာ ဒီလိုခရိုင်မြို့ငယ်မျိုး ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး"

"ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်နားမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်မှ မပေါ်လာပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကားခန်းထဲမှ လူများမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် တင်းမာလာကြသည်။

ထိုအချိန်၌ ဘတ်စ်ကားမှာ လူပြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင် တက်ရောက်လာခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် နေရာဖယ်ပေးရန် ဆင်းသက်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

မကြာမီ...မှတ်တိုင်၏ တည်နေရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းမှာ လမ်းတစ်လမ်း၏ လမ်းဆုံတစ်ခု၌ ဖြစ်သည်။

လမ်းဆုံမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ဒီခရိုင်မြို့နှင့် ကောင်းစွာဆက်သွယ်ထားသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဒီလမ်းဆုံ၏ အလယ်၌ စက္ကူပြာများဖြင့် ပြည့်နေသော ကြေးစည်ပိုင်းအိုးတစ်လုံး ရှိနေသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသူများကို ဂုဏ်ပြုရန် စက္ကူမီးရှို့နေခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြာမှာ လတ်ဆတ်နေသေးသည်၊ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သောသုံးရက်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အနီးအနား၌ မပြီးဆုံးသေးသော အဝါရောင်စက္ကူများ ရှိနေသည်။

ထိုအဝါရောင်စက္ကူများ၏ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်...

ရုတ်တရက်...တစ်စုံတစ်ယောက် သိရှိလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို ဘတ်စ်ကားထဲမှ အေးစက်တောင့်တင်းနေသော အလောင်းကောင်တစ်ခုထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

အလောင်း၏အရေပြားမှာ ဖယောင်းကဲ့သို့ ဝါကျင့်နေပြီး သက်မဲ့နေသည်၊ အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက်က သူ၏မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အသက်ရှူခြင်းမပြဘဲ လူ့မျက်နှာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေပြီး အလွန်ထူးဆန်းပုံရသည်။

"တူညီတဲ့အဝါရောင်စက္ကူ ဟုတ်လား။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒီတစ္ဆေက ဒီနေရာကလား။ မဟုတ်ရင် ဒီအဝါရောင်စက္ကူက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာလို့ရှိနေမှာလဲ"

"သတင်းကောင်းကတော့ မှတ်တိုင်နားမှာ တစ္ဆေတွေမရှိဘူး"

ဘတ်စ်ကားမှာ မှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဒီလမ်းဆုံ၌ ဘေးကင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားတံခါးမှာ ပွင့်သွားသည်။

ထိုလမ်းဆုံ၌ ရုတ်တရက် အေးစက်သောလေတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ပတ်လည် တိုက်ခတ်ကာ လမ်းလယ်ခေါင်မှ ကြေးစည်ပိုင်းထဲမှ စက္ကူပြာများမှာ လေထဲ၌ နေရာအနှံ့ ပျံဝဲသွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသောအနံ့တစ်ခု လေထုထဲ၌ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ပြီးတော့ ကြေးစည်ပိုင်းအတွင်း၌ မလောင်ကျွမ်းသေးသော အဝါရောင်စက္ကူများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဒီအဝါရောင်စက္ကူများမှာ လေထဲ၌ ပျံဝဲနေပြီး ဒီလမ်းဆုံ၌ လှည့်ပတ်နေကာ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာဘဲ အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...မျက်နှာကို အဝါရောင်စက္ကူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဖယောင်းဝါရောင် အသားအရေရှိအလောင်းမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။ တစ္ဆေသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကားခန်း၏ နောက်ဘက်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် တစ္ဆေက ဆင်းတော့မယ်"

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း သူတို့၏တင်းမာနေသောအာရုံကြောများကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့လိုက်ကြသည်။

တစ္ဆေဆင်းသွားခြင်းမှာ ထိုင်ခုံလွတ်သွားပြီး ရှေ့ဆက်ခရီးအတွက် အကျိုးရှိသောနေရာတစ်ခု ဖန်တီးပေးသည်။

သို့သော် တစ္ဆေ မဆင်းမီမှာပင်...

ရုတ်တရက်...

အစောပိုင်းက ကျိုးဒန်ဟုခေါ်သောလူမှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"ကျိုးဒန် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်း ဒီမှာဆင်းတာ ရူးနေလို့လား"

တာဝန်ခံဖြစ်သူ ဖန်းရှင်းဟုခေါ်သောလူက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကျိုးဒန်သည် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ ဆင်းလိုက်သည့်အခိုက်တွင် တိုက်ခတ်နေသောလေမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသော်လည်း မည်သည့်အချိန်မှန်းမသိသည့်တစ်ချိန်၌ သူသည် ထူးဆန်းသော လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲမှ ပျံဝဲနေသော အဝါရောင်စက္ကူသုံးရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ စိတ်မကျေနပ်သေးဘဲ ကြေးစည်ပိုင်းသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်။

သို့သော် သူ မနီးကပ်မီမှာပင် ပျံဝဲနေသောစက္ကူပြာများမှာ ထူထဲလာပုံရပြီး ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ အမြင်အာရုံကို ကွယ်ကာထားသည်။

"ကျစ်"

ကျိုးဒန်သည် ကျိန်ဆဲရင်း လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားရာ အလွန်မလွယ်ကူသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကြေးစည်ပိုင်းအနီး၌ ထူးဆန်းသောခေါက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး အနက်ရောင်စက္ကူပြာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောပုံရိပ်တစ်ခု မသဲမကွဲ ရပ်နေပြီး အနီးကပ် တိုးဝင်လာနေသည်။

"ဒီအရူး သူ အဲဒီကြေးစည်ပိုင်းကို လိုချင်နေတာ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"မကောင်းဆိုးဝါးပစ္စည်းတစ်ခုက ဒီလောက်စွန့်စားရကျိုးနပ်လို့လား"

ထင်ရှားသည်မှာ အချို့မှာ စက္ကူပြာများပါသောကြေးစည်ပိုင်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါးပစ္စည်း တစ်ခုဖြစ်သည်ကို နားလည်ကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ မသိကြချေ။

ကျိုးဒန်မှာ ရဲရင့်ပြီး လောဘကြီးကာ ဒီထူးဆန်းသောနေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လုယူရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ သူ၏တိုးတက်မှုမှာ မချောမွေ့ချေ။ သူ မဆင်းမီ အပြင်ဘက်မှာ အဆင်ပြေနေသော်လည်း ဆင်းသက်ခြင်းမှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ပျံဝဲနေသောစက္ကူစများမှာ ဖုံးလွှမ်းနေသောမှောင်မိုက်မှုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အလင်းရောင်ကို မှိန်ဖျော့သွားစေသည်။

"ကျိုးဒန် မြန်မြန်တက်တော့ မင်း သေချင်ပေမဲ့ ငါတို့ မသေချင်ဘူး"

အနက်ရောင်စက္ကူပြာများမှာ ကားခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေကာ လောင်ကျွမ်းနေသောအနံ့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ကျိုးဒန်သည် အသုံးမဝင်သည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်၌...မျက်နှာပေါ်၌ အဝါရောင်စက္ကူပါသောတစ္ဆေမှာ ဆင်းသက်သွားခဲ့ပြီး ဘတ်စ်ကား၏ သတင်းအချက်အလက်ပြသမှုပေါ်မှ နံပါတ်မှာ ၁၃ မှ ၁၂ သို့ လျော့ကျသွားသည်။

နံပါတ်မှာ တစ်ခု လျော့ကျသွားသည်။

တစ္ဆေ ဆင်းသွားပြီ။

ကျိုးဒန်သည် ဘတ်စ်ကားတံခါးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

ဒီဘတ်စ်ကား၏ စည်းမျဉ်းမှာ ရိုးရှင်းသည်၊ ထွက်ပေါက်မှ လုံးဝ မတက်ရောက်ရ၊ သို့မဟုတ်လျှင် သင် ကပ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ကျိုးဒန်သည် ဘတ်စ်ကားတံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်လေကြောင့် ယိုင်နဲ့သွားပြီး လွင့်ပါသွားလုနီးပါးဖြစ်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးမှာပင် ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

မျက်နှာဖုံးမှာ မခိုင်မမြဲ ကပ်နေပြီး အပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးနေသည်။

သူသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများဖြင့် တိုက်စားခြင်းခံနေရသည်။

ဒီနှောင့်ယှက်မှုမှာ သေစေနိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားတံခါးမှာ ဆောင့်ပိတ်သွားသည်။

ကျိုးဒန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ပတ်လည်မှ ဝေ့ဝဲနေသောစက္ကူပြာများထဲ၌ ပုံရိပ်အများအပြား နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျရှုံးသွားပြီလား"

သူ တောင့်တင်းသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ ဘတ်စ်ကားတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပြန်ပွင့်လာသည်၊ လုံးဝမဟုတ်သော်လည်း တစ်ဝက်ဖြစ်ကာ လူတစ်ဦး ဖြတ်သန်းသွားရန် လုံလောက်သည်။

ကျိုးဒန်၏ မျက်ဆံများမှာ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ခဏတာအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ဘတ်စ်ကားတံခါးမှာ ဒုတိယအကြိမ် ပိတ်သွားသည်။

ယာဉ်မှာ စတင်ထွက်ခွာပြီး ရှေ့သို့ ရွေ့လျားကာ ဒီစက္ကူပြာများဖြင့် ပြည့်နေသောလမ်းဆုံကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်ခွာသွားသည်။

"မင်း အဲဒီလိုစွန့်စားရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိသားပဲ"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေလက်နှင့် တစ္ဆေအရိပ်လက်ကို ခလုတ်မှ ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ကျိုးဒန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပြီး စီမံနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဆင်းလိုက်တာနဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယန်ကျန့်။ ခင်ဗျား လှုပ်ရှားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး"

ကျိုးဒန်သည် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩမိသည်။

"မင်းအသက်က တန်ဖိုးရှိတယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ နားလည်ပြီ"

ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပျက်စီးမှုအတိုင်းအတာအမျိုးမျိုးရှိသော အဝါရောင်စက္ကူသုံးရွက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ လောင်ကျွမ်းပြီး မပြည့်စုံဘဲ တစ်ရွက်မျှပင် မပျက်မစီး မရှိချေ။

" ခင်ဗျားကို တစ်ရွက်ပဲ ပေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ရွေးချယ်မှုပဲ"

သူသည် သူ၏တန်ဖိုးကို ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းကံက မကောင်းဘူး ပြီးတော့ မင်းသာ အဲဒီကြေးစည်ပိုင်းကို တကယ်ပဲ ယူဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ရင် မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် ၎င်းတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မတွေဝေဘဲ အပျက်အစီးအနည်းဆုံး အဝါရောင်စက္ကူကို ယူလိုက်သည်။

ဒီအရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကပ်ထားတာ အထူးအသုံးဝင်မှု ရှိရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ တစ္ဆေရဲ့မျက်နှာပေါ်ကနေ ဆုတ်ဖြဲရဲမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် အပြင်ဘက်က အဝါရောင်စက္ကူက ကျိုးဒန်ရဲ့ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

"အဲဒီကြေးစည်ပိုင်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ငါသာ ပြန်ယူနိုင်ခဲ့ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ မယူနိုင်ခဲ့တော့လည်း အဆင်ပြေပါတယ် နောက်တစ်ခါ ဖြစ်နိုင်ရင်ပေါ့"

ကျိုးဒန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ နောက်ဘက်မှ သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားသည်။

သူသည် အတော်အတန် ရဲရင့်သည်။ယခုလေးတင် ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းတရား၏ အစွန်း၌ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်မှာ ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

ဒါက အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုသို့သောထူးဆန်းသည့်နေရာ၌ ထူးဆန်းသည့်အရာများကို လုယူဝံ့သည်။

သို့သော် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ယန်ကျန့်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်ပုံရသည်။ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပိတ်နှင့်ပြီးသောတံခါးကို တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်သည်၊။ကြည့်ရသည်မှာ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်း၌ သူ ဒီဘတ်စ်ကားကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ဖြတ်သန်းသွားသောလမ်းဆုံကိုသာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

လမ်းဆုံမှ လေပြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး စက္ကူပြာများ ပျံဝဲခြင်းမရှိတော့ဘဲ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ ထိုနေရာ၌ အမျိုးမျိုးကွဲပြားပြီး ထူးဆန်းသောပုံရိပ် ဆယ်ခုခန့် ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ အဝါရောင်စက္ကူများဖြင့် မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အသွင်အပြင်မရှိဘဲ ယခုလေးတင် ဆင်းသွားသောတစ္ဆေမှာ သူတို့ကြားထဲ၌ ရှိနေပြီး သာမန်ပုံပေါက် နေသည်။

အခြားသူများလည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အချို့မှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာကြသည်။

နောက်ကျခဲ့လျှင် ဒီတစ္ဆေများမှာ ကားခန်းထဲမှ လူများကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"တံခါးဖွင့်တာကို မဆိုစလောက်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား။ ဒါက ထိရောက်တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက် အရမ်းစိန်ခေါ်မှုများတယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို သူ၏လက်ထဲမှ အဝါရောင်စက္ကူထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး ဝါကျင့်နေကာ အနည်းငယ် အေးစက်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်မြက်စက္ကူ တစ်ရွက်နှင့်တူသော်လည်း ပုံမှန်အဝါရောင်စက္ကူထက် ကြီးမားပြီး ကျေးလက်သင်္ချိုင်း ပူဇော်ပွဲများအတွက် အသုံးပြုသောပုံစံမျိုး မဟုတ်ချေ။

ဒါက မျက်နှာဖုံးစက္ကူတစ်ရွက်ဖြစ်သည်။

ယခင်က သေဆုံးသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲ ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးပစ္စည်းတစ်ခုပဲ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ဒါမှမဟုတ် ကျိန်စာသင့်အရုပ်နဲ့ ဆင်တူတယ် ဖြစ်နိုင်တာက တစ်ခါသုံးပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ပျက်စီးနိုင်လို့ပဲ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အသုံးဝင်မှုကတော့ မသိရသေးဘူး"

ယန်ကျန့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက တံခါးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး အဆင်ပြေစွာ ကျိုးဒန်ကို ကယ်တင်ကာ စက္ကူတစ်ရွက် ရရှိခဲ့သည်။

တိတိကျကျပြောရလျှင် ဒါက အလွန်အမြတ်အစွန်းများသည်။

"နောက်မှ လေ့လာမယ်"

ယန်ကျန့်သည် အဝါရောင်စက္ကူကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဒုတိယမှတ်တိုင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ဒီတိတ်ဆိတ်သောခရိုင်မြို့ငယ်လေးကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်ခွာသွားသည်။

မြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ၎င်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ကွေ့ကောက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော အဝေးပြေးလမ်းမတစ်ခု ဖြစ်နေပြန်သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်၌ စာပို့သမားအားလုံး တစ်ဖန်ပြန်လည် တင်းမာလာကြသည်။

"တတိယမှတ်တိုင်ပြီးရင် ငါတို့ ဆင်းရမယ်။ တကယ်ပဲ သေစေနိုင်တဲ့အန္တရာယ်က ချဉ်းကပ်လာနေပြီ"

ချင်ခိုင်၊ တာချန်၊ သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ ဝမ်ဖုန်း၊ လျိုချင်းချင်းနှင့် ယန်ရှောင်ဟွားတို့အားလုံး သူတို့၏နှလုံးသားထဲ၌ တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပထမမှတ်တိုင်နှစ်ခု၏ ဘေးအန္တရာယ်များကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် ဒီနေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို အပြည့်အဝ သိရှိလိုက်ကြသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်၌ နေခြင်းမှာ အဆင်ပြေသေးပြီး ဘေးကင်းသည်။

သို့သော် သူတို့သာ မှတ်တိုင်တစ်ခု၌ ဆင်းသက်ရမည်ဆိုပါက သူတို့ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မည်လော။

ဒါက သတင်းစကားတစ်ခု ပို့ဆောင်ခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ သေလုနီးပါးမစ်ရှင်တစ်ခုဖြစ်သည်။