မျှော်လင့်ချက်မရှိလျှင် စိတ်ပျက်စရာမရှိ၊ နှောင်ကြိုးမရှိလျှင် နာကျင်စရာမရှိ

ဘုန်းဟူသောအသံကျယ်နှင့်အတူ အစီအရင်ခန်းမ၏ သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ဝူချင်းစစ်က သူ၏ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားမိရင်း "အကိုကြီး ကျွန်တော် အဆင့်တက်သွားပြီ" ဟု အော်ဟစ်ရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာစဉ်မှာပင် တံခါးဝတွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်နေသော ကျန်းပေရန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အကိုကြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ပေးနေခဲ့တာလား"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဝူချင်းစစ်၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နီရဲလာသည်။

ကျန်းပေရန် မရှင်းပြမီမှာပင် ဝူချင်းစစ်က လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ပင်ပန်းခံပြီး စောင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

"မဟုတ်ဘူး မင်းအဆင့်တက်သွားတာကို ငါသတိပြုမိလို့ လာကြည့်တာ"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်"

ဝူချင်းစစ်က လေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ 'အကိုကြီးက အမြဲတမ်း အပြင်ပန်းမှာ အေးစက်နေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်က နွေးထွေးတယ် ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်တော့ ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး' ဟု တွေးနေသည်။

ဝူချင်းစစ်၏ သံသယဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

ထိုအစား သူက ဘေးဘက်ရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"မင်းအခု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခန့်ညားပြီး အားကောင်းထူးချွန်တယ်လို့ ထင်နေလောက်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းဆံပင်တွေက စေးကပ်နေပြီး အနံ့ကလည်း ဆိုးလိုက်တာ သွားဆေးကြောလိုက်ဦး"

"အာ ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းပေရန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဝူချင်းစစ်က အဆင့်တက်ပြီးနောက် အတွင်းရောအပြင်ပါ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏အကိုကြီး၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝတ်ရုံသန့်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်က ယုံကြည်မှုများပြန်လည်ပြည့်ဝစွာဖြင့် နံနက်စာပြင်ဆင်နေသော ကျန်းပေရန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး ခင်ဗျားပြင်ဆင်ပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအစီအရင်ကြောင့် ကျွန်တော့်အဆင့်တက်တာ ချောမွေ့ခဲ့ပါတယ်"

ကြက်သွန်မြိတ်များ လှီးဖြတ်နေသော ကျန်းပေရန်က ခေါင်းလှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အလုပ်ဖြစ်တယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့ အရမ်းကို အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ဒီတစ်ကြိမ်ကတော့ ငါတို့ မီးချိတ်ပိတ်ပီအန်းရဲ့ ကျောက်သလင်းအစွယ်နှစ်ချောင်း၊ ရွှေနီရောင်စက္ကူ ဆယ့်ငါးရွက်၊ ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက်ကျောက်သလင်း အစသုံးစ၊ မီးခြင်္သေ့သားရေနှစ်ခု၊ သုံး……………"

"အကိုကြီး စိတ်မပူပါနဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ကျွန်တော်မှတ်ထားပါတယ် အနာဂတ်မှာ အပြည့်အဝ ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝူချင်းစစ်က လက်နှစ်ဘက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းနားလည်ရင် ပြီးတာပဲ"

ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"အနက်ရောင်သခင်အဆင့်ကို အဆင့်တက်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ"

"ကျွန်တော့်အတွင်းအားရဲ့ သန့်စင်မှုက တိုးလာပြီး သိုင်းကွက်တွေအသက်သွင်းတဲ့အခါ တုံ့ပြန်ချိန်က ပိုမြန်လာတယ် ကျန်တာကတော့ တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ စမ်းသပ်ကြည့်ရမှာပဲ"

"အိုး ငါမင်းနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးရမလား"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ဓားကို ရပ်တန့်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝူချင်းစစ်က ချက်ချင်းပင် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး မလိုပါဘူး အကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ပျော်ခိုင်းပါဦး အဆင့်တက်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို နည်းနည်းလောက် ပိုခံစားပါရစေဦး"

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် မင်းကို ငါဒီမှာမလိုတော့ဘူး ကြယ်တာရာရှုပ်ထွေးခန်းမကိုပြန်ပြီး မင်းရဲ့ခန်းမသခင်ကို သတင်းကောင်း ဝေမျှလိုက်ဦး ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာရှိတုန်း ညီငယ်တချို့ကိုလည်း ကြွားလိုက်ဦး"

ထိုသို့ပြောပြီး ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝါးပြွန်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဝူချင်းစစ်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းနောက်တစ်ခါ စုဆောင်းရမယ့် ပစ္စည်းစာရင်းပဲ"

"နားလည်ပါပြီ"

ဝါးပြွန်ကို ဖမ်းယူရင်း ဝူချင်းစစ်က ချက်ချင်းမထွက်ခွာသေးပေ။

ထိုအစား သူ၏မျက်လုံးများက စဉ့်နှီတုံးပေါ်မှ လှီးဖြတ်ထားသော ကြက်သွန်မြိတ်များပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

ဝူချင်းစစ် တံတွေးကျမတတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ရယ်လိုက်သည်။

"မသွားခင် ကြက်သွန်မြိတ်ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်လောက် စားချင်လား"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

ခဏအကြာတွင် ကြက်သွန်မြိတ်ဆန်ပြုတ်ခုနစ်ပန်းကန်ကို စားသုံးပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်က ကျေနပ်စွာ လေချဉ်တက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းပေရန်က ရေမှန်ခန်းမသို့ ပုံမှန်အတိုင်း ဦးတည်လိုက်သည်။

သူ သစ်ခွရေစင်အဆောင်၏ ပင်မခန်းမသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ့ကိုစောင့်နေသော ရှီဖုန်းလန်က ပုံမှန်အတိုင်း လောင်းကစားဘုတ်ပြားကို ပြင်ဆင်ရန် ချက်ချင်းမပူဆာခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူမက တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ပေရန်လေး ငါမင်းကို မျက်နှာသာ တစ်ခုလောက် တောင်းလို့ရမလား"

"မရဘူး"

ကျန်းပေရန်က ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အား…… အနည်းဆုံးတော့ ငါပြောတာကို အရင်နားထောင်ပါဦး"

သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူမက ဆက်ပြောသည်။

"အရင်တစ်ခေါက်လာလည်တဲ့ ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက တပည့်ကို မှတ်မိလား သူ့နာမည်က ရင်ချိုးယန်တဲ့ သူက အရမ်းလိမ္မာယဉ်ကျေးတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ သူ့ဆရာနဲ့ငါက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေဖြစ်လို့ သူက သူ့ဆရာကိုယ်စား လက်ဆောင်တွေ တစ်ခါတစ်လေ လာပို့ပေးတယ် အား…….. ထွက်မသွားနဲ့လေ ငါပြောလို့ပြီးတော့မယ်"

ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျန်းပေရန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်တားရင်း ရှီဖုန်းလန်က သူမ၏စကားကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"မင်းအရင်တစ်ခေါက်က မန်ဝင်းကို သူရဲကောင်း ခြေသလုံးအိမ်တိုင်ကစားနည်းက လူများများနဲ့ဆို ပိုပျော်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား မန်ဝင်းက ဝင်မကစားဘူးဆိုတော့ ငါတို့သူ့အစား ချိုးယန်ကို ခေါ်လာလို့မရဘူးလား သူဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်ပြောမှာမဟုတ်ဘူး ငါကတိပေးတယ်"

ကျန်းပေရန်၏ ယွီမန်ဝင်းအပေါ်ထားသော ဒေါသကို အရင်တစ်ခေါက်က မျက်မြင် တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ရှီဖုန်းလန်က သူ တိတိကျကျတားမြစ်ထားသော အရာများကို လူအများ လုပ်ဆောင်ခြင်းကို မုန်းတီးကြောင်း သိထားသည်။

သူမနှင့်အတူ ကစားရန် သဘောတူစဉ်က သူချမှတ်ခဲ့သော စည်းကမ်းများထဲမှ တစ်ခုမှာ သူမက အခြားမည်သူ့ကိုမှ ထိုအကြောင်း မပြောပြရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက အရင်လုပ်ပြီးမှ ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

[ရွေးချယ်မှု ၁: ရှီဖုန်းလန်၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူပါ။ ဆုလာဘ်: ကပ်ဘေးဖယ်ရှားနတ်ဆိုးသံစဉ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်မှု ၂: "လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်းအခြေခံအရည်အသွေးအမှတ် +၁]

'ဟူး ဒီလမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဘေးဒုက္ခကောင်ဆီကနေ ငါဘာလို့လွတ်မြောက်လို့မရတာလဲ'

ရှီဖုန်းလန် စကားဆုံးသည်နှင့် ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုက ကျန်းပေရန်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ချီတုံချတုံမဖြစ်ဘဲ သူက ဒုတိယတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"လုံး ဝ မ ဖြစ် နိုင် ဘူး"

သူမည်မျှ ပြတ်သားစွာငြင်းပယ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က ပါးဖောင်းလိုက်သည်။

"ဘာများအရေးကြီးနေလို့လဲ ငါမင်းကို တောင်းပန်နေတာလေ အနည်းဆုံးတော့ သူမကို ငါတို့နဲ့ တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းကစားခွင့်ပေးပါ မင်းမကျေနပ်ရင် ငါသူမကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်မယ် ဘယ်လိုလဲ"

ရှီဖုန်းလန်၏ တောင်းပန်နေသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင် ရင်ချိုးယန်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့်အကြောင်း တစ်ခုခုများ ပြောပြထားသေးလား"

"မပြောထားပါဘူး မပြောထားပါဘူး တစ်လုံးတစ်ပါဒမှ မပြောထားဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းသည်။

"ကောင်းပြီ"

"ဒါဆိုရင် ငါဒီလောက်လိမ္မာနေမှတော့ မင်းသဘောတူမှာလား"

"မတူဘူး လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို ဖျောင်းဖျ၍မရနိုင်ကြောင်း သိရှိပြီး ရှုံးနိမ့်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ပေရန်လေး မင်းက ဘာလို့ သူငယ်ချင်းအသစ်ဖွဲ့ရတာကို ဒီလောက်မုန်းနေရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မျှော်လင့်ချက်မရှိရင် စိတ်ပျက်စရာမရှိဘူး နှောင်ကြိုးမရှိရင် နာကျင်စရာမရှိဘူး"

မျက်တောင်နှစ်ချက်ခတ်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်၏ စကားများတွင် နက်နဲသောဉာဏ်ပညာများ ပါဝင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က စစ်တုရင်ခုံကို ထုတ်ယူပြီး မေးလိုက်သည်။

"လောင်းကြေးထပ်ဦးမှာလား မထပ်တော့ဘူးလား"

"ထပ်မယ် ထပ်မယ်"

ချက်ချင်းပင် ရှီဖုန်းလန်က သူမ၏နက်နဲသောအတွေးများကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူမ၏ သံကြိုးနတ်သမီးအရုပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူမ၏ ပုံမှန် အကြိုက်ဆုံးနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂိုဏ်း၏ဝင်ပေါက်တွင် အဖြူအနက် ပညာရှိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကူချင်းဟွမ်းက လှေကား၏နောက်ဆုံးအထစ်ကို တက်လှမ်းပြီး တိမ်တိုက်ထိုးတက်တောင်ထွတ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

"အား အကိုကြီး ချင်းဟွမ်းပါလား ပြန်လာပြီလား"

"ချင်းဟွမ်း ငါမင်းကို အရင်တစ်ခေါက်က ခိုင်းထားတဲ့ကိစ္စ အာ ကွက်တိပဲ မင်းကို အားကိုးလို့ရမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ"

"ညီငယ်ချင်းဟွမ်း မင်းရှာတွေ့ခဲ့လား ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါ ခြေသုံးချောင်းအိုးပဲ လက်တစ်ထောင်သခင်လို့ ခေါ်တာနဲ့ တကယ်ထိုက်တန်တာပဲ မင်းက စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ အားအကိုးရဆုံးလူပဲ"

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကူချင်းဟွမ်းကို မြင်သူတိုင်းနီးပါးက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းက အရင်ကထက် ပိုတောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

'ကောင်းပြီ တာဝန်အားလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီ အကိုကြီးကို သွားရှာဖို့ အချိန်တန်ပြီ'

သူ၏လက်ထဲမှ သိုလှောင်လက်စွပ် လေးကွင်းကို လှည့်ကစားရင်း ကူချင်းဟွမ်းက ငန်းပျံတောင်ထွတ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။