တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ပါပဲ

'စနစ် မင်းထူးဆန်းနေတယ်'

အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှုက လင်ယုယန်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူ၏အတွေးများကို လုံးဝသေချာသွားသည်။ လူငယ်သူရဲကောင်းပြိုင်ပွဲအတွင်း သူ အထူးသတိထားနေရမည် ဖြစ်သည်။

တတိယရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်ရင်း ကျန်းပေရန်က လင်ယုယန်ထံသို့ အသံလွှင့်လိုက်သည်။

"မင်းဘက်က ဘာပြန်ပေးနိုင်မလဲ"

"မင်းဘက်က ဘာပြန်ပေးနိုင်မလဲ"

လင်ယုယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော ထိုစကားလုံးများက သူမ၏ရင်ဘတ်ကို စူးရှသောမြှားများကဲ့သို့ ထိုးဖောက်သွား၏။

'အကိုကြီး သူ သူတကယ်ပဲ သဘောတူခဲ့တယ်'

'ပြီးတော့ စကားလုံးရှစ်လုံးအပြည့် သုံးခဲ့တယ်'

သူမက မေးခွန်းထုတ်စဉ်က ကျန်းပေရန် သဘောတူမည်ဆိုသော ဖြစ်နိုင်ခြေကို လင်ယုယန် လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူမ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်တင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသံလွှင့်နည်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အကိုကြီးကို ကျေနပ်စေမယ့် ဆုလာဘ်တစ်ခုကို သေချာပေါက် ပေးအပ်မှာပါ ဒါပေမဲ့ သေချာစဉ်းစားဖို့ အချိန် နည်းနည်းလောက်ပေးပါနော် ဟုတ်ပြီလား"

အခန်းထဲမှ ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ယုယန်က သူမ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်လုံးကို ကြိတ်ချေလိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရလေသည်။

နောက်ထပ်ဘာပြောရမည်ကို သူမစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အနက်ရောင်အရိပ်လေးတစ်ခုက သူမထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။

လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုဖြင့် လင်ယုယန်က ၎င်းကိုဖမ်းလိုက်ရာ ဝါးပြွန်ငယ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် အကိုကြီးရေးထားသော စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

[သန်ဘက်ခါ မော်အချိန်တွင် ငြိမ်းချမ်းရောင်ခြည်ရွာအပြင်ဘက်ရှိ ဇရပ်တွင်တွေ့မယ်]

သူမ၏တုန်ရီမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း လင်ယုယန်က ပြန်လည်အသံလွှင့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး ကျွန်မအချိန်မီ ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

စာကို အထပ်ထပ်အခါခါဖတ်ရင်း လင်ယုယန် အတည်ပြုလိုက်သည်။

ချိန်းဆိုမှုတစ်ခုပင်တည်း……

'နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ ထာဝရချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သစ္စာဆိုကြမလား ဒါမှမဟုတ် သူအရင်ဆုံး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသင့်လား ငါဘယ်လိုတင်တောင်းပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်သင့်လဲ အဖေက သဘောတူပါ့မလား မဟုတ်ဘူး သူသဘောတူရမယ်'

သူမ၏နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်စွာခုန်ပေါက်ရင်း လင်ယုယန်က နီလာနှလုံးခန်းမမှ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နောက်နေ့နံနက်တွင် နီလာနှလုံးခန်းမ၏ စည်ကားမှုမစတင်မီ ကျန်းပေရန်က နောက်ကျောဘက် တောင်တန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

အစီအရင်ခန်းမကို ဖြတ်သွားစဉ် သူက သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကိုသုံး၍ အတွင်းမှ ဝူချင်းစစ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏အတွင်းမှ အတွင်းအားက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေပြီး ၎င်း၏သန့်စင်မှုမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက် လာခဲ့ပြီ။

'သူက နည်းနည်းတော့ကြမ်းပေမဲ့ သူ့ရဲ့ပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားပါပေတယ်'

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတွင် အသက်နှစ်ဆယ်မတိုင်မီ အနက်ရောင်သခင်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်နိုင်သူများမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

ကျန်းပေရန်က ဂိုဏ်းက သူ့အပေါ် အနာဂတ်တွင် အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုလောင်းထည့်မည်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နိုင်သည်။

တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အိမ်နီးချင်းခြံဝင်းသို့ သွားကာ ကျောက်စိမ်း ရနံ့ပန်းကို စစ်ဆေးသည်။

၎င်း၏ဝတ်ဆံများ၏ အရောင်ကို လေ့လာပြီးနောက် သူက ဝတ်မှုန်ကူးချိန်နှင့် မဝေးတော့ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း သူက သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စိန်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ရွှေကျီးကန်း အမြုတေနှစ်စက်ကို ဝတ်ဆံများပေါ်သို့ အစက်ချလိုက်သည်။ ထိုအရာက ၎င်းကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမိုထိရောက်စွာ စုပ်ယူနိုင်ရန် ကူညီပေးလိမ့်မည်။

သူ၏ပုံမှန်အလုပ်များကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် သူက တောင်အောက်သို့ဆင်းပြီး ရေမှန်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အစ်ကိုကြီးကျန်း"

ဝင်ပေါက်တွင် တံမြက်စည်းလှဲနေသော ရှောင်လေးက သူ့ကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ"

သူအထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပင်မခန်းမမှ အသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဧည့်သည် ရောက်နေတာလား"

ကျန်းပေရန်က ရှောင်လေးကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက် ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပါ"

'ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက တပည့်'

ရှီဖုန်းလန်က အခြားဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဘာကြောင့်လက်ခံတွေ့ဆုံနေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ကျန်းပေရန်က ပိုမိုမစပ်စုတော့ပေ။

ပင်မခန်းမတွင် ဧည့်သည်ရှိနေသောကြောင့် သူက ပန်းဥယျာဉ်ကို အရင်ပြုစုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းပြီး ဂေါ်ပြားငယ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ သူက ဘော်စကိုင်းနီ တစ်ပင်ဘေးတွင် ငုံ့ချလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ခန့်ကြာပြီးနောက် ပင်မခန်းမတွင် စကားစမြည်ပြောနေသော နှစ်ယောက်က ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ရှီဖုန်းလန်၏ အသံက သိသိသာသာ ကျယ်လောင်လာသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ချိုးယန် ငါက မင်းကို မင်းဂိုဏ်းကိုပြန်ဖို့ အရမ်းယုံကြည်ရတဲ့ တပည့် တစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းမလို့ စီစဉ်ထားတာ ဒါပေမဲ့ သူကလေ အရမ်းအလုပ်များနေတာ ဒီခန်းမသခင်က သူ့ကိုခေါ်ဖို့တောင် အချိန်မပေးနိုင်လောက်အောင်ပဲ ဒါကြောင့်"

"ခန်းမသခင်ရှီကတော့ အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကနေ ပြန်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ လိုက်ပို့စရာမလိုပါဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က "အလုပ်များ" ဟူသော စကားလုံးကို တမင်အလေးပေးပြောနေသည်ကို ကြားရသောအခါ ကျန်းပေရန်က သူမ သူ့ကိုရည်ရွယ်၍ ပြောနေမှန်း သိလိုက်၏။

သူက သူမရှိရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

'ကောင်းရောပဲ ဒါဆိုရင် အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်နိမ့် ရွေးချယ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့သူက သူကိုး'

ရှီဖုန်းလန်၏ ရှေ့တွင် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ဆံထုံးအဖြစ် လျော့တိလျော့ရဲ ထုံးထားပြီး ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် ထိန်းထားကာ ရွှေရောင်ဆံထိုးတန်ဆာဖြင့် အလှဆင်ထားရာ ၎င်း၏တွဲလောင်းကျနေသော ပုလဲများက သူမ၏နားတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သူမ၏မျက်ခုံးများက သဘာဝအတိုင်း နက်မှောင်ပြီး သူမ၏အသားအရေက ပေါင်ဒါမပါဘဲ အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများက အနီရောင်တောက်တောက် ဖြစ်နေ၏။

သူမက ခါးတွင် မြစိမ်းရောင်ခါးပတ်ဖြင့် စည်းထားသော အဝါရောင်တောက်တောက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်လုံးကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

'တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ'

စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန်က တူးဆွခြင်းသို့ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က တစ်ချိန်လုံး ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသောကြောင့် သူကမော့ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်းပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်အခါတွေက မတူတော့ဘူး တောင်ပတ်ဝန်းကျင်က မကြာသေးခင်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတယ် မင်းလိုအလှလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းခရီးသွားခွင့် ငါမပြုနိုင်ဘူး"

"ခန်းမသခင်ရှီကတော့ မြှောက်ပြောလွန်းပါတယ်"

"မြှောက်ပြောတာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး အစောပိုင်းက တံခါးဝမှာ မင်းနဲ့ငါတွေ့တုန်းက ငါတို့ရဲ့ ယောကျ်ားလေးတပည့်တွေ မင်းကို မျက်လုံးကျွတ်ကျမတတ် ကြည့်နေကြတာ မမြင်ဘူးလား"

"သူတို့က ခန်းမသခင်ရှီကို ကြည့်နေကြတာ ဖြစ်မှာပါ"

"သူတို့ဘယ်သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလဲဆိုတာ ငါအတိအကျသိတယ် အာ တကယ်နှမြောစရာပဲ အဲ့ဒီတပည့်သာ သူဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရလဲဆိုတာ သိရင် ညပေါင်းများစွာ ငိုယိုပြီးအိပ်ရလိမ့်မယ်"

စကားပြောနေစဉ် ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း သူက ပန်းများကို ပြုစုခြင်းတွင် လုံးဝစိတ်ဝင်စားနေပြီး သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ တပည့်က အရိုအသေပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ ကျွန်မကို ဆက်ပြီး မစနောက်ပါနဲ့တော့"

ကျန်းပေရန် မလှုပ်မယှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က သူ့ကိုဆွပေးခြင်းကို လက်လျှော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါမင်းကို ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်တော့မယ် ပြန်လမ်းမှာ သတိထားသွားပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခန်းမသခင်ရှီရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပည့်ကို အခုသွားခွင့်ပြုပါဦး"

ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ချိုးယန်က လှည့်ထွက်ကာ သစ်ခွရေစင်အဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ နားကွယ်ရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်။

"အခုနောင်တရနေပြီလား ပေရန်လေး ငါက မင်းကို ချိုးယန်ကို ပြန်လိုက်ပို့ခိုင်းမလို့ အိုး အဲ့ဒါက ငါအခုလေးတင် နှုတ်ဆက်လိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးတပည့်လေ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့သတင်းကောင်းကိုတောင် နားမထောင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

"ခန်းမသခင်ရှီရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့လိုကံကောင်းခြင်းမျိုးကို ခံစားဖို့ ကံမပါလာဘူးထင်တယ်"

ကျန်းပေရန်၏ လုံးဝနောင်တမရသောအမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်မှု မရနိုင်တော့သဖြင့် "ဟွန်း" ဟုသာ ပြောပြီးမှ ဆိုလိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ ဒီနေ့မရှိဘူး ဒါကြောင့် မြန်မြန်လုပ် ပေရန်လေး ငါတို့စောစောကစားကြရအောင်"