အခန်း (၄၈၇)

ပိုင်မြောင်လန် က သူ့နဖူးကို လက်နဲ့ဖုံးထားပြီး လုံးဝရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

ငါက ဘယ်သူလဲ။

ငါ ဘယ်ရောက်နေလဲ။

အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ငါက ပျော်ရွှင်နေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ထွက်ခွာဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပေမယ့် ခြေတစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းရသေးဘူးလို့ မထင်ထားဘူး။

သူ့ကို နဖူးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်တွန်းလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က ပြန်ပိတ်သွားတဲ့ သီးသန့်ကျင့်ကြံခန်းတံခါးကို ကြည့်ပြီး ပိုင်မြောင်လန် က အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ပူးကပ်နေတဲ့နှလုံးသားနတ်ဆိုးတွေ ရှိနေတာလား။

ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေက နှလုံးသားနတ်ဆိုးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လှည့်စားမှုတစ်ခုလား။

ဒါပေမယ့် ဒါ မမှန်ပါဘူး။ ခုနက တွန်းလိုက်တဲ့ခံစားချက်က အရမ်းတကယ်ဆန်နေတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားမှုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဒါပေမယ့် ဒါက လှည့်စားမှုမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းတဲ့အပြုအမူကို လုပ်မှာလဲ။

ထွက်ခါနီးမှာပဲ နောက်တခါလက်ကထွက်လာပီး ပြန်တွန်းလိုက်တယ်။

နဖူးကိုပဲ တွန်းနေတုန်းလား။

ဒါက ကလေးတွေပဲလုပ်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ အားယားနေတာလဲ။

ဒီအရာတွေအားလုံးက ပိုင်မြောင်လန် ကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်အောင်လုပ်ပြီး အပြင်ကို ထပ်မံထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်မြောင်လန် မမျှော်လင့်ထားသည်က ဒီတစ်ကြိမ် ရလဒ်က အရင်တစ်ခေါက်အတိုင်း အတိအကျတူနေခြင်းပင်။

သူက တံခါးဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာသည့်အခါ မမြင်ရသည့်စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့နဖူးကို ဖိလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြန်တွန်းလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ပိုင်မြောင်လန် က ဒါက လှည့်စားမှုလုံးဝ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ။

ဒါက တကယ်တည်ရှိနေတာ။

သူမကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ထွက်ခွာခြင်းမှ တားဆီးဖို့ ရဲရင့်တဲ့လူတွေ တကယ်ရှိနေတာပဲ။

ဒါက ကိုယ်တိုင်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ချင်နေတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။

ပိုင်မြောင်လန် သည် နေရာတွင်ပင် ဒေါသထွက်တော့မည့်အချိန်တွင် သူ့နှလုံးသားမှ ရင်းနှီးသည့်အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။

"ခဏလောက် ဒီမှာ စောင့်နေပေးပါ။

ငါ... ငါအချစ်အတွက် အံ့ဩစရာတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်။

ကြိုပြီး မချောင်းကြည့်ရဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားလိမ့်မယ်!"

ပိုင်မြောင်လန် သည် အနည်းငယ် ကြောင်သွားခဲ့သည်။

ဒါက သူ့အရှင် ယဲ့ယွီရဲ့ အသံပဲ။

ပြီးတော့ အပြင်မှာ အံ့ဩစရာတစ်ခုတောင် ပြင်ဆင်ထားတယ်လား။ ဘယ်လောက်တောင် ရိုမန်တစ်ဆန်ဆန် စဉ်းစားပေးလိုက်သလဲ။

ဒီလိုဆိုရင် စောင့်ရတာလည်း အကျိုးမယုတ်ပါဘူး။

ပိုင်မြောင်လန် သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် နာခံစွာ ရပ်လိုက်ကာ သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပိတ်လိုက်ပြီး ဒီအံ့ဩစရာက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို တိတ်တိတ်လေး ဘယ်လိုများစပရိုက် အရိုက်ခံရမလဲ ခန့်မှန်းစတင်လိုက်သည်။

သူမ မသိလိုက်တာကတော့။

အပြင်ကလူတွေက သူမထွက်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ ပြာယာခပ်နေကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။

ယဲ့ယွီနဲ့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူတို့က သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုအခန်းရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ရှက်ရွံ့စွာ ရပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်က မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူတို့နဲ့ မီတာငါးဆယ်ပင် မကွာသည့်နေရာတွင် ပိုင်ရှီးချူးက အသံမထွက်ဘဲ၊ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေခဲ့သည်။ မမြင်ရတဲ့ ဖိအားတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်းပုံပေါ်လာခဲ့သည်။ ယဲ့ယွီတစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်နေသလို ခံစားရသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် အရင်က။

သူသည် ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ ခြေလှမ်းလှမ်းဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပိုင်ရှီးချူးကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေလဲမသိတဲ့ နေရာမှာ ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါက ယဲ့ယွီကို ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာပဲ သီးသန့်ကျင့်ကြံခန်းရဲ့တံခါးက ပွင့်တော့မယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးခြားတဲ့တိုက်ဆိုင်မှု လဲ။ သူ့အမေက တိုက်ဆိုင်မှုအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး တိုက်ဆိုင်မှုက အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။

ဘာလို့ အခုပဲ ထွက်သွားရမှာလဲ။

ယဲ့ယွီသည် ပိုင်ရှီးချူးနှင့် ပိုင်မြောက်လန်တို့ကို အရမ်းစောစောစီးစီး တွေ့ဆုံဖို့ မဖြစ်စေရဘူးလို့ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နိမိတ်ပြခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် တစ်ခုခုကြီးကြီးမားမား သေချာပေါက်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီက မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ဘာအရာမှ မကျန်ရစ်စေဘဲ ပြန်တွန်းလိုက်သည်။ ပိုင်မြောက်လန်က ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာ နောက်သို့ ပြန်တွန်းလိုက်ခြင်းကို ခံရသည်။ ထို့နောက် သူက တံခါးမှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ပြီးမှ ယဲ့ယွီက ပိုင်ရှီးချူးကို အလွန်ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် မြန်မြန်နိုးလာတာလား။ ဘာလို့ အခန်းထဲမှာ ကို့ကို မစောင့်တာလဲ။ အပြင်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်လား"

ထိုသို့သော စိတ်အားထက်သန်တဲ့ မေးခွန်းသုံးခုကို မည်သည့်အဖြေမှ မရခဲ့ပေ။

ပိုင်ရှီးချူးက အဲ့ဒီမှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေရုံသာမက မျက်လုံးထဲမှာပင် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။ ဒီလိုဖြစ်လေလေ ပို၍ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ရှန်ကွမ်းကျူကျူကလည်း ပိုင်ရှီးချူးရဲ့မျက်နှာထားက နည်းနည်း ထူးခြားနေတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူကလည်း "အပြင်မှာ ဘာလုပ်စရာရှိလို့လဲ။ ကျွန်မရဲ့နေရာကို လာပြီး နတ်ဝတ်စုံမော်ဒယ်အသစ်လေးတွေကို ဘာလို့မကြည့်တာလဲ။ ကျွန်မက မကြာသေးခင်ကမှ ကြိုက်တဲ့ နတ်ဝတ်စုံတော်တော်များများ ဝယ်ထားတယ်။ ပိုင်အစ်မနဲ့ သေချာပေါက်လိုက်ဖက်မှာပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားတွေပြောပြီးသွားတဲ့အခါ အခြေအနေက တိတ်ဆိတ်နေဆဲပဲ။

ပိုင်ရှီးချူးက သူတို့ရဲ့စကားကို လုံးဝတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်တဆိတ် ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင် သူတို့က ပိုင်မြောက်လန် သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုလုပ်နေတဲ့ သူတို့နောက်က နေရာကို ကြည့်နေခဲ့တာ။

သူဘာတွေးနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါက ယဲ့ယွီနဲ့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို အလွန်ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင် သူတို့က ပိုင်ရှီးချူးကို အခုချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့နောက်က ပိုင်မြောက်လန်က မသေချာသေးတဲ့အချက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါ။ ဒါကြောင့် သူက တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ရှေ့ကို ဆက်ရမလား၊ နောက်ကို ဆုတ်ရမလားဆိုတာ မသိခဲ့ပေ။

အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲဆိုတာ မသိတော့ပါဘူး။ ယဲ့ယွီက ဒီလိုဆက်သွားလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက ပိုင်ရှီးချူးရဲ့ဘေးကို ချက်ချင်းရောက်လာပြီး ညင်သာစွာ "တစ်ခုခုပြောစရာရှိရင် ပြန်ရောက်တော့မှ ပြောကြရအောင်။ ဘာလို့ ဒီမှာပဲရှိနေရမှာလဲ" လို့ ပြောလိုက်သည်။ ပိုင်ရှီးချူးက ဘာမှတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ယဲ့ယွီကိုပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။ ဒါက ယဲ့ယွီကိုကို အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက "ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နောက်ဆုံးတော့ ပိုင်ရှီးချူး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီက အရမ်းပေါ့ပါးတဲ့ တခေါခေါနဲ့ ဟောက်နေသံကိုသာ ကြားခဲ့ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီက လုံးဝကြောင်သွားခဲ့တယ်။ ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိခဲ့ဘူး။ သူက ပိုင်ရှီးချူးက ပြဿနာရှာဖို့ ဒီမှာရောက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုကြည့်ရတာ သူက အိပ်မွေ့ချနေတာပဲ။

ဒီကိစ္စက တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတယ်။

အရင်က နတ်ဆိုးဘုံ မှာ ရှိခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ပိုင်ရှီးချူး ဒီလိုပြုမူတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။

အိုး၊ ဒါမမှန်ပါဘူး။ နတ်ဆိုးဘုံမှာ ရှိခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ပိုင်ရှီးချူးက လုံးဝမအိပ်ခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် မနေ့က မတူခဲ့ဘူး။ သူမက အရမ်းပင်ပန်းပြီး စောစောအိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ လဲစောစောအိပ်ငိုက်နေခဲ့တာ။ အင်း၊ တကယ်တော့ အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်နေနေ ပိုင်ရှီးချူးကို အရင်ဆုံး ဖယ်ရှားရမယ်။

ပြီးတော့ သူက ပြန်လာပြီး ဒီအချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပိုင်မြောက်လန်ကို ခဏလောက် အဝေးကိုထားဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာမယ်။ သူတို့ကို ဘုရင်တွေအဖြစ် မမြင်ရစေဘဲ ထားဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။

ချက်ချင်းဆိုသလို ယဲ့ယွီရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူက များသောအားဖြင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ကတော့ ဒီလောက်အထိ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားတာ။ ယဲ့ယွီရဲ့မျက်နှာမှာ အတော်လေးစိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့အပြုံးတွေပေါ်လာနေတယ် ။ ဒါပေမယ့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဟာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားအားလုံးနဲ့ ယုန်တစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ယဲ့ယွီက အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိထားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူက ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို တိတ်တိတ်နေဖို့ အမူအရာပြလိုက်ပြီး ပိုင်ရှီးချူးကို ထမ်းပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုနေရာရဲ့ အပေါ်ပိုင်းက ချက်ချင်းပွင့်သွားခဲ့တယ်။

ပိုင်မြောက်လန်က ကောင်းကင်ကနေ တည့်တည့်ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမက အမြဲတမ်း စိတ်မရှည်တတ်သူ။

အံ့ဩစရာအကြောင်း ကြားလိုက်ရတော့ သူက ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ခဏလောက်စောင့်ပြီးတဲ့အခါ ရုတ်တရက် အပြင်မှာ အသံမရှိတော့ပေ။ ဒါက ပိုင်မြောက်လန်ကို တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိရှိစေခဲ့ပြီး အပြင်ကို နှစ်ကြိမ် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ယဲ့ယွီဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ သူမက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုဖြစ်နေနိုင်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့် သူက အတားအဆီးကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားတာက ယဲ့ယွီက ပိုင်ရှီးချူးကို ထမ်းပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို သူ မတော်တဆတွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

ဒီမြင်ကွင်းက ပိုင်မြောက်လန်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို စွမ်းအင်တွေ မငြိမ်မသက်ဖြစ်သွားစေပြီး သူ့မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့သည်။

"အရှင်၊ ဒါကခုနကပြောခဲ့တဲ့ အံ့ဩစရာလား"

နတ်စွမ်းအင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ဒီဝါကျရဲ့အသံက အလွန်ကျယ်လောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် အိပ်မွေ့ချနေသည့် ပိုင်ရှီးချူးကို တိုက်ရိုက်နှိုးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။

သူမက ပတ်ပတ်လည်ကို လစ်ဟာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ပေါ်က ပိုင်မြောက်လန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုလုံးက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ယွီရဲ့ပခုံးပေါ်ကနေ ခုန်ချလိုက်သည်။

သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အချစ်က အံ့ဩစရာ စပရိုက်လုပ်ပေးမယ်ဆိုတာ သူ့ကိုပြောတာလား ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် အချိန်ကို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က နှစ်ပေါင်း ၂၀,၀၀၀ ကျော်ကြာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ခဲ့ကြဘူး။အရင်ကလိုပဲ ကျွန်မနဲ့ အရာအားလုံးကို အငြင်းပွားရတာကို ကြိုက်နေတုန်းပဲလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဝမ်းကွဲညီအစ်မ "

၄၈၈ ဆက်ရန်