အခန်း (၄၈၅)

"အိုး၊ ငါတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကြပါဘူး။"

ယဲ့ယွီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချောင်ရီ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သံသယအသွင်အပြင်သည် ပို၍ပင်လေးနက်လာခဲ့သည်။

သူနဲ့မသိရင် သူ့နာမည်ကို ဘယ်လိုများ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနိုင်တာလဲ။

ချောင်ရီသည် နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်ကို သူသိထားသည်။

သူ့ကို နတ်ဘုံက အချိန်အကြာကြီး မေ့ထားခဲ့ပြီးသား။ ယုတ္တိရှိရှိ ပြောရရင် သူ့နာမည်ကို ဘယ်သူမှ သိသင့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါဆို ဒီကောင်လေး ယဲ့ယွီနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ချောင်ရီ မေးတော့မည့်အချိန်တွင် ယဲ့ယွီသည် မျက်လှည့်ဆရာတယောက်လို မျက်နှာပေးမျိူးဖြင့် သူ့လက်ချောင်းများကို ဖြန့်လိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

သို့သော် ချောင်ရီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤမြင်ကွင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သေဆုံးခြင်း၏ အဆုံးစွန်ဆုံး အသက်ရှူသံမျိုးဖြင့်တုန်ခါနေသော ဤ အနက်ရောင်မီးတောက်သည် ငရဲဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းမှ ရောက်လာပုံရသည်။

၎င်းသည် လူများကို ရှင်းပြ၍မရနိုင်သည့် ရင်တုန်ခြင်းများကို ခံစားရစေသည်။

အခုလေးတင် လင်အာအိုထျန်းကို ဒီမီးတောက်နဲ့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ချောင်ရီ ယခုအချိန်ထိ လောင်ကျွမ်းခံရခြင်းမရှိသေးပဲ အဆင်ပြေနေရခြင်းအကြောင်းရင်းကတော့ သူသည် ၎င်းမီးတောက်စွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့ရန် သူ၏စိတ်ဝိဥာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် နှစ်တစ်ရာကြာ စုဆောင်းထားသည့် စိတ်ဝိဥာဉ်စွမ်းအားကို ကာကွယ်ဖို့တခုထဲအတွက်ပင် အလွန်အကျွံသုံးစွဲခဲ့သည်။

မီးတောက်ဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခံရပါက မီးသွေးခဲဖြစ်ရန်အလွန်သေချာနေပေပြီ။

ချောင်ရီသည် အနက်ရောင်မီးတောက်များမှ ဝေးဝေးနေရန် ကြိုးစားရင်း မသိစိတ်ဖြင့် ကိုယ်တစ်ဝက် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“မင်း မီးတောက်ကြီးကို သတိထားပီးဝေးဝေးမှာထားစမ်းပါဦး။ ငါက အခု စိတ်ဝိဥာဉ်မျှင်မျှင်လေးပဲ ရှိတော့တာ။ အလွန်ပျက်စီးလွယ်တယ်။ မင်းဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောလိုက်”

ချောင်ရီ၏အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ယဲ့ယွီကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ပင် စတင်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချောင်ရီသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီကို သူ၏သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ရင်တောင် သူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သဘောတူလိမ့်မည်။

အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရာအားလုံးကို ဆွေးနွေးနိုင်ပါသည်။

ထို့အပြင် ချောင်ရီသည် နတ်ဘုံအကြောင်း သူနားလည်သည့်အရာနှင့်ဆိုလျှင် ယဲ့ယွီကို လမ်းညွှန်ချက်လေး နည်းနည်းပဲ ပေးဖို့လိုတယ်လို့ ယုံကြည်သည်။

ဤအရာက ဤအောက်တန်းစားနတ်ကို သူ့ကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးအဖြစ် လေးစားစေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏အသိပညာများကိုလေးစားလွန်းအားကြီးသောကြောင့် ဆရာအဖြစ်အတော်လေးရိုးကျိုးသွားကာ

ဂါရဝဖြင့် ချောင်ဆရာကြီးလို့တောင် ခေါ်နေလိမ့်ဦးမည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် သူ တည်ရှိနေသေးသည်ဟူသော အခြေအနေပေါ်တွင် မူတည်ရမည်၊ မဟုတ်ရင် သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ချောင်ရီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တွေးနေသည်များကို နှိုင်းယှဉ်ပါက ယဲ့ယွီက ထိုလောက်အထိ များများစားစားမတွေးခဲ့ပေ။

သူသည် နတ်ဘုံ၏ အလယ်တွင် တည်နေရာတစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထောက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် “သုံးလကြာရင် ဒီလျှို့ဝှက်နေရာမှာ နတ်ဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိမယ်၊ မဟုတ်လား။ ဒါဆို မီတာတစ်ရာလောက်မှာ တခြားလျှို့ဝှက်ဘုံတစ်ခု ရှိသေးလား။” ဟု ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဤပြဿနာသည် ယဲ့ယွီကို အချိန်အကြာကြီး ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။

သူသည် အဖြေတစ်ခုကို အသည်းအသန် သိချင်ခဲ့သည်။

ချောင်ရီသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သုံးလကြာရင် ပွင့်လာမယ့် နတ်ဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်တံခါးက သူသိတဲ့အရာထဲမှာ အကြီးမားဆုံးသော အခွင့်အရေးပဲ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယဲ့ယွီသည် ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနိုင်လိမ့်မည်။

ပထမတွင် သူ၏နာမည်ကို ပြောခဲ့ပြီးနောက် အခွင့်အရေးရှိသည့်နေရာကို ပြောပြခဲ့သည်။

ချောင်ရီသည် သူ့ရှေ့မှ လူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် “ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်ဘုံနှစ်ခု ရှိတယ်။ အကွာအဝေးက အရမ်းနီးတယ်။ တစ်ခုကတော့ နတ်ဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဘုံဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သုံးလကြာမှ ဖွင့်မှာ ဖြစ်ပြီး အခု ရှာမတွေ့နိုင်သေးဘူး။ နောက်တစ်ခုကတော့ သေဆုံးခြင်းဘုံလို့ လူသိများတဲ့ မီးဘုံ ဖြစ်တယ်။ အတွင်းထဲမှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး နတ်ဘုရင်တစ်ပါးတောင် အဲ့ဒီမှာ သေဆုံးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားဖို့ အရေးကြီးတယ်။ သခင်လေးက ကျွန်တော့ကို ခေါ်သွားခဲ့ရင် မှားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ရှင်းနေပါတယ်။ နောက်ဆုံးဝါကျသည် ချောင်ရီ၏ ရှင်သန်မှုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အမှတ်ထပ်ထည့်သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီကို သူသည် အသုံးဝင်သည်ကို နားလည်စေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချောင်ရီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရောင်မီးတောက်များသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ခဏတာအတွင်း ချောင်ရီ၏ စိတ်ဝိဥာဉ်သည် လုံးဝပြာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကိုးဆင့် ငရဲပြည်ကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် မီးသည် တကယ်တော့ ငရဲမီးဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဝိဥာဉ်များနှင့် သရဲများအပေါ် သဘာဝတရား၏ သတ်ဖြတ်သည့်စွမ်းအားတစ်ခု ရှိသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိဥာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီးဖြစ်သော ချောင်ရီသည် သဘာဝအတိုင်းပင် မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယဲ့ယွီသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

အဲဒီဘုံနှစလခုကို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ ခင်များရဲ့အကူအညီကို ငါ လိုအပ်ဦးမယ်ထင်နေတာလား။

ငါက ရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်တောင် စမ်းကြည့်ခဲ့ပြီးသား။

သေဆုံးခြင်းနေရာက ဘယ်ဟာလဲဆိုတာကို ခင်များထက် ပိုသိတယ်။

သို့သော် မီးဘုံက အလွန်စွမ်းအားကြီးပုံရသည်။ တစ်နေ့နေ့ ငါ နတ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်သည့်အထိ ငါ စောင့်နေမယ်။

အတွင်းထဲမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာ တစ်ခုခုရှိလားဆိုတာ ဒုတိယအကြိမ် ကြည့်ရတာ ထိုက်တန်ပါတယ်။

ချောင်ရီ သေဆုံးခြင်းနှင့်အတူ ရှန်ကွမ်းကျူကျူ၊ ပိုင်ရှီးချူးနှင့် ကျိုးလန်ချင်တို့သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်နှုန်းဖြင့် တိုက်စားခံနေရသည်။

သူတို့သည် အလွန်သိချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယဲ့ယွီက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ချောင်ရီကို သတ်ပစ်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှမမေးခဲ့ကြပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့အားလုံးက သူတို့၏လင်တော်မောင် ယဲ့ယွီ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရမည်ဟု သဘောတူခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်သည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုံတွင် ဘေးဆိုးကျရောက်ခဲ့သည့်အချိန်မတိုင်မီကပင် နတ်ဘုရင်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်းကျူကျူနှင့် ကျိုးလန်ချင်တို့၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ “လျှို့ဝှက်ဘုံက သုံးလကြာမှ ဖွင့်မှာ။ မင်းတို့က နတ်ဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လိုချင်ခဲ့ရင် အနည်းငယ် ပိုစောင့်ရမယ်။ အော်၊ ပြီးတော့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူအတွက် မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့။ အချစ်လေးက သွေးလိုင်းကို နိုးထစေခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ လိုက်လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင်လမ်း ရှိတယ်။ တခြားသူရဲ့အမွေအနှစ်ကို လက်ခံတာက ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ကျိုးလန်ချင်ကို ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ကွမ်းကျူကျူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် “ဒါဆို အရှင်ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်လိုက်ကြရအောင်။ ချင်ချင်၊ နင်က ယဲ့ယွီကို မြန်မြန်ကျေးဇူးမတင်ဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟာ။ ကျမကို ပေးလိုက်တာလား။ ရှင် မလိုချင်ဘူးလား။”

ကျိုးလန်ချင်သည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် ယဲ့ယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ သူမသည် နတ်ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်ကို သူတို့ရယူသွားတာကို တကယ်မနာလိုခဲ့ဘူး။

သူမသည် မူလက ယဲ့ယွီက ၎င်းကို လက်ခံလိမ့်မည် သို့မဟုတ် ရှန်ကွမ်းကျူကျူကို ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဘာလို့ အခု သူမရဲ့ခေါင်းပေါ် ကျလာတာလဲ။

ယဲ့ယွီသည် “ငါက နတ်ဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ပိုင်ရှီးချူးနဲ့ ရှန်ကွမ်းကျူကျူတို့က ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ အနည်းငယ် ထူးခြားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးက မင်းအတွက်ပဲပေါ့” ဟု အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ယဲ့ယွီသည် သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် နတ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။

ပြီးတော့ ငါတို့က သုံးလ စောင့်ရသေးတယ်။ ဒါက နည်းနည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး။

၎င်းကို စားရတာ အရသာမရှိပေမယ့် လွှင့်ပစ်ရမှာက နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ယွီသည် နတ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူသည် တခြားသူတစ်ယောက်၏ နတ်ဘုရင်အမွေအနှစ်ကို ဘယ်လိုစိတ်ဝင်စားမှာလဲ။

ကျိုးလန်ချင်သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ယဲ့ယွီကို သူ၏ကျေးဇူးတင်မှုကို အလျင်အမြန် ဖော်ပြခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီကလည်း သုံးလကြာရင် လူကိုယ်တိုင် သူနဲ့အတူ သွားမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့သည်။

သူသည် ချောချောမွေ့မွေ့ ရရှိနိုင်သင့်သည်။

ကျိုးလန်ချင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မေးခွန်းတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ဒါဆို သုံးလကြာပြီးနောက် လုပ်ဆောင်ချက်က ယဲ့ယွီနဲ့ သူမတို့နှစ်ဦးတည်းပဲ ရှိမယ့် အချိန်အဖြစ် သတ်မှတ်မလား။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျိုးလန်ချင်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပူနေသလို ခံစားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။

ယဲ့ယွီသည် ကျိုးလန်ချင်၏ အမူရာပြောင်းလဲမှု သေးသေးလေးကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဤအချိန်တွင် သူသည် ရှန်ကွမ်းကျူကျူနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ပိုင်မြောက်လန်က သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား။ သူ မနိုးသေးဘူးလား။”

ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ကွမ်းကျူကျူသည် ယဲ့ယွီကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး အရှင်၊ ဘာလို့ စိတ်ကို အသုံးပြုပြီး ဆက်သွယ်ရတာလဲ။ ဘာလို့ အသံကျယ်ကျယ် မပြောလိုက်တာလဲ။”

ယဲ့ယွီ၏မျက်နှာထားသည် ဤသို့ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏အသံကို ဆက်လက်ထုတ်လွှင့်ခဲ့သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့…အင်း၊ သူမက သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှိနေသေးတာ ကောင်းတယ်။ ပြန်သွားပြီး သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ သူမကို မကြာမီအချိန်အတွင်း သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုကနေ ထွက်မလာအောင်လုပ်ပါ။ သူမပြီးသွားပြီးနောက်မှာလည်း ဆက်ပြီး သီးသန့်ကျင့်ကြံနေအောင် လုပ်ပါ။ ငါတို့ နှစ်အနည်းငယ် စောင့်ကြရအောင်။”

ဤအရာက ရှန်ကွမ်းကျူကျူ၏ စိတ်နှလုံးကို သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။

ဘာလို့ ကျမရဲ့အရှင်က ဒီလိုလုပ်တာလဲ။

အခုလေးတင် ရောက်လာတဲ့ ပိုင်ရှီးချူးကြောင့်လား။

ဤအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည့်အခါ ရှန်ကွမ်းကျူကျူသည် သူမ၏အကြည့်ကို ပိုင်ရှီးချူးဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

၄၈၆ ဆက်ရန်