ပြာဖြစ်သွားရင်တောင်မှ သူ့ကို ငါမှတ်မိတယ်

ဤရင်းနှီးမှုမရှိသည့်အသံကို ကြားလိုက်သည့်အခါ လင်အာအိုထျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ ဘာလို့ အရူးတွေနဲ့ပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ တွေ့နေရတာလဲ။

ပထမတွင် ကျိုးလန်ချင်သည် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စကားပြောခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အလွန်လှပသည်။

အလှတရားသည် တရားမျှတမှုဖြစ်သည်ဟူသည့် အခြေခံမူအရ ၎င်းကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော် ယခုအသံကို ကြားရသည့်အခါ သူသည် ယခုအသံကို ကြားရသည်နှင့်ပင် ယောက်ျားနတ်တစ်ပါးဖြစ်သည်ကို သိပြီး သူပြောသည့် ပထမဆုံးစကားက ပြန်သွားရန်ဟု ဆိုသည်လား။

ပြီးတော့ ငါ လျှို့ဝှက်ချစ်နေသည့် နတ်သမီးရှေ့မှာ ပြောခဲ့သည်။

ယုတ္တိရှိရှိ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီအရာကို သည်းခံနိုင်မယ်ဆိုရင် စပါးခင်းတွေတောင် စားနိုင်လိမ့်မယ်။

လင်အာအိုထျန်းသည် ဒေါသတကြီး လှည့်လိုက်ပြီး စတင်ကျိန်ဆဲတော့မည့်အချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာသည့်လူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရသေးခင်မှာပင် သူသည် ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဝူဝေမျှော်စင်နတ်ဂိုဏ်းဆီသို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်သည့် နတ်ဖွဲ့စည်းပုံသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သည့် မိုးချုန်းသံများသည် လင်အာအိုထျန်းကို လဲကျစေပြီး ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် ဇာတ်လိုက်သည် နေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် မီးလောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေပုံရသည်။

ကျိုးလန်ချင်နှင့် ရှန်ကွမ်းကျူကျူတို့သည် ရောက်လာသည့်သူက ယဲ့ယွီဖြစ်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူတို့သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

လင်အာအိုထျန်း၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘဲ မည်သူမျှပင် သူ့ကို မကြည့်ခဲ့ကြပေ။

ရှန်ကွမ်းကျူကျူသည် ယဲ့ယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်သွားပြီးနောက် ရှိနေသည့် နတ်သမီးနှစ်ပါး၏ မျက်နှာထားသည် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

ပထမတစ်ဦးက ကျိုးလန်ချင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မူလက စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် သူမနှင့် ရှန်ကွမ်းကျူကျူကြားက ကွဲပြားမှုကို ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်။ ယဲ့ယွီနှင့် သူမသည် နတ်စုံတွဲတစ်တွဲဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ သူတို့တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် သူမအတွက်ကရော။

ယဲ့ယွီနှင့် ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ။

ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ပြေးလာခဲ့ရတာလဲ။

ဤအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည့်အခါ ကျိုးလန်ချင်သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အကွာအဝေးကို ထိန်းထားရန် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူမအပြင် ရှမ်ကွမ်းကျူကျူ ၏ မျက်နှာထားသည် ရှုပ်ထွေးရာမှ အေးစက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

“အရှင်၊ ကျွန်မ ထင်တာ မှားမနေဘူးဆိုရင် ဒါကလည်း ခင်များရဲ့ဇနီး ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။ အင်း…။”

ယဲ့ယွီ နောက်ဘက်မှ အေးစက်သည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယဲ့ယွီသည် သူ၏မျက်ခုံးမွှေးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး လှည့်လိုက်ကာ ပိုင်ရှီးချူးကို “သူမက ရှန်ကွမ်းကျူကျူ၊ အင်း၊ အချစ်နဲ့ အတူတူပဲ။သူလဲကို့အချစ်ပဲလို့ပြောရမှာပေါ့နော်။ သူမမှာ စိတ်နေစိတ်ထားကောင်းရှိပြီး အနာဂတ်မှာ ညီအမတွေအတူတူ ကောင်းကောင်းနေထိုင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် ပိုင်ရှီးချူး၏ မျက်နှာသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမသည် နတ်ဘုံတွင်ပင် အနည်းဆုံး အချစ်ရေးအရပတ်သက်မှုရင်းနှီးသည့် အမျိုးသမီး မိတ်ဆွေသုံးယောက် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ဦးက ပိုင်မြောက်လန်၊ တစ်ဦးက အရင်က တွေ့ခဲ့သည့် ကျုန်ချင်(ကျိူးချင်)ဖြစ်ပြီး အခု။

အင်း၊ ဒါက ဝမ်းနည်းစရာ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုပဲ။

ယဲ့ယွီသည် နတ်ဘုံသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်မှာ သုံးလပင် မပြည့်သေးသည်ကို သိသည်။

ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်လလျှင် တစ်ယောက်ပင်မကတော့ပေ။

ဤနှုန်းအတိုင်း ဆက်သွားပါက ပိုင်ရှီးချူးသည် အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားမပေါင်းမည်မျှနှင့် အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ရမည်ကို တကယ်မသိခဲ့ပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည့်အခါ သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခေါင်းကိုက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုင်ရှီးချူးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှန်ကွမ်းကျူကျူသည် တကယ်ကို ပို၍ ကြင်နာသည်။

သူမသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “နတ်သမီး၊ မင်္ဂလာပါ။” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပိုင်ရှီးချူးသည် အဖြေအနေဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်းကျူကျူသည်လည်း လင်အာအိုထျန်း ရောက်ရှိလာခြင်းအကြောင်းကို လူတိုင်းကို ပြောပြရန် အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီသည် လှောင်ပြုံးမပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ “ငါက မူလက သူ့ကို သွားရှာဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမယ့် သူက ကို့ဆီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါက တကယ်ကို ဘုရားသခင်က ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။”

ကျိုးလန်ချင်သည် “ဘာလို့လဲ၊ သခင်ယဲ့က သူ့ကို သိသလား” ဟု စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူ ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် ငါ သူ့ကို မှတ်မိတယ်!”

ယဲ့ယွီသည် ဤအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ မမြင်ခဲ့ရရင် အဲ့ဒီအိပ်မက်ကနေ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ လက်ဆောင်နဲ့ဆိုရင် ယဲ့ယွီဟာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ အနေအထားကို ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီအရာအားလုံးက အချည်းနှီးပဲ။

၎င်းသည် လုံးဝ ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အခါ သူသည် အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ထိုကောင်လေးကို အခြေအနေအကြောင်း မေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လောလောဆယ်မှာတော့ လုပ်ဖို့ အချိန်မရခဲ့သေးဘူး။

ယခု သူသည် ပိုင်ရှီးချူးကို ဝူဝေမျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် လင်အာအိုထျန်းနှင့် မတော်တဆတွေ့ခဲ့သည်။ ဒါက ကံကြမ္မာမှလွဲ၍ တခြားဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

မင်း ဒီမှာရှိမှပဲ အနာဂတ်တစ်ခု ရှိနိုင်တယ် မဟုတ်လား။

ဒီနေ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့သားတော်အတွက် ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်းကြည့်ချင်တယ်။

ယဲ့ယွီသည် ၎င်းအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ ပို၍ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လေထဲမှ လင်အာအိုထျန်းကို တိုက်ရိုက်နည်းစနစ်သုံးကာနတ်ဘုရားလက်ကြီးတဖက်ဖန်ဆင်းကာ ဖမ်းချုပ်ထားရင်း ကောက်ယူခဲ့သည်။

သူ ဘာလို့ ကိုယ့်လက်နဲ့ကို မဖမ်းတာလဲလို့ မမေးပါနဲ့။

အကြောင်းရင်းကတော့ ရိုးရှင်းသည်။ယောကျာ်းခြင်းထိရမှာ ရွံရှာလို့ပင်။

ဤအချိန်တွင် လင်အာအိုထျန်းသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာခဲ့သည်။

ပြင်းထန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်လန့်ကာ ရုန်းကန်ဖို့ စတင်ကြိုးစားခဲ့သည်။

“ခင်များ ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော့ကို လွှတ်ပေး!”

ဤအကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးလန်ချင်နှင့် ရှန်ကွမ်းကျူကျူတို့သည် သူတို့၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်မိသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် လင်အာအိုထျန်းသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်ကိုလည်း သတိထားမိခဲ့သည်။

ဝူဝေမျှော်စင် နတ်ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေးနတ်ဖွဲ့စည်းပုံသည် အလွန်မြင့်မားသည့် အဆင့်ရှိသည်။

အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ပါက မိုးချုန်းသံများ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

ဆန်းကျယ်နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ နတ်တစ်ပါးပင် နေရာတွင်ပင် သေဆုံးလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်အာအိုထျန်းသည် စစ်မှန်နတ်ဘုရားအဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မသေဆုံးရုံသာမက ဤမျှ မြန်မြန် နိုးလာခဲ့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ကျိုးလန်ချင်နှင့် ရှန်ကွမ်းကျူကျူ နှစ်ဦးစလုံး သတိမထားမိခဲ့ပေ။

လင်အာအိုထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မီးလောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ညာဘက်လက်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်သည် အလွန်တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဖြန်း”

အပြင်းအထန် ရိုက်လိုက်သည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်အာအိုထျန်းသည် ခဏတာ မူးမိုက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ပြန်ကောင်းလာပြီးနောက် သူသည် ဒေါသဆက်မထွက်ဘဲ အလွန်အမင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်မယ်။ ခင်များ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရန်ငြိုးကို ငါက…”

သူ၏စကားကို မပြီးဆုံးနိုင်ခင် အနက်ရောင်မီးတောက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် အပေါ်မှအောက်သို့ လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရမယ်ဆိုရင် ယဲ့ယွီသည် သူ့ကို မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်အာအိုထျန်း၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် ပါးစပ်က တကယ်ကို ရွံရှာစရာကောင်းသည်။

ဒါ့အပြင် သူက အမြဲတမ်း ပြင်းထန်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီသည် ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ရှည်မှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူ့ကို သေဆုံးရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

လင်အာအိုထျန်း၏ လုံးဝသေဆုံးခြင်းနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းသည် မြေပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီသည် သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းလက်စွပ်သည် ရုတ်တရက် ထခုန်လာပြီး သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီသည် ညင်သာစွာ အနားကိုကပ်၍ သွားကြားထဲမှထွက်လာသော လူသတ်သမားလေသံဖြင့် “အပြင်ကို ထွက်လာ၊ မင်းကို ငါ မေးစရာစကားအချို့ ရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ချောင်ရီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလွန်လေးနက်နေပုံရသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ဒီလူက သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူက အင်မတန် အောက်တန်းစားနတ်တစ်ပါးသာ ဖြစ်တယ်။ ငါက စိတ်ဝိဥာဉ်မျှင်မျှင်လေးသာဆိုရင်တောင် သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်လေးနဲ့ မြင်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူက လှည့်စားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါချောင်ရီက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်ကို ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

အသက်အနည်းငယ်ရှူပြီးနောက် ယဲ့ယွီသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လှောင်ပြုံးမပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် “မင်း အပြင်ကို မထွက်နိုင်တာ သေချာလား။ ငါ မင်းရဲ့ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ကို အရည်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်လားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်လား။” ဟု တစ်ဖန် ပြောလိုက်သည်။

"ချောင်ရီရေ"

နာမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ

ချောင်ရီသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူသည် ရှေးဟောင်းလက်စွပ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူများရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဖြောင့်မတ်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပြတ်သားသည့်မျက်နှာ ရှိသည်။

ဘယ်သူ မြင်မြင် သူ့ရဲ့ နတ်ပုံစံကို ချီးကျူးမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ကွမ်းကျူကျူ၊ ပိုင်ရှီးချူးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲတွင် လူတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင် စိတ်ဝိဥာဉ်ဖြစ်ရမည်။

ချောင်ရီသည် ယဲ့ယွီ၏ ရင်းနှီးမှုမရှိသည့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး “သူငယ်ချင်း၊ ခင်များနဲ့ ငါက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကြဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်နော်” ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

၄၈၅ ဆက်ရန်