အကိုကြီးက ဒီနေ့ ပိုပြီးခန့်ညားနေသလိုပဲ

ကောင်းကင်လင်းလာစဉ်မှာပင် လင်ယုယန်က ဇရပ်ထဲမှ ကျောက်စားပွဲကို သုတ်သင်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသောအပြုံးဖြင့် တေးသွားသဲ့သဲ့တစ်ခုကို ညည်းညူနေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်လက သူမ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ခဲ့သည် အကြောင်းမှာ နာရီခြောက်ဆယ်တိုင်းတွင် သူမ၏အကိုကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

'မင်္ဂလာဆောင်ပြီးစ ဇနီးမောင်နှံတွေတောင် ဒီလောက်ချိုမြိန်မှာမဟုတ်ဘူး ဟီးဟီး'

ဇရပ်၏တိုင်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည့်အလုပ်ကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် လင်ယုယန်က အစားအသောက်သေတ္တာထဲမှ ဆန်ပြုတ်နှင့် နှလုံးသားပုံပေါက်စီများကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ဘေးဘက်မှ အရံဟင်းအနည်းငယ်နှင့် ဆော့စ်များကို ၎င်းတို့ပတ်လည်တွင် စီစဉ်လိုက်ရာ ခမ်းနားသောနံနက်စာပွဲတစ်ခု ပြီးမြောက်သွားသည်။

"ငါမင်းကို စာလုံးအလှပညာသင်ပေးဖို့ပဲ ဒီကိုလာတာလို့ အရင်ကပြောထားတယ် နံနက်စာ ပြင်ဆင်ဖို့မလိုဘူး"

ပန်းကန်များကို ချိန်ညှိရန်ပြင်ဆင်နေသော လင်ယုယန်က ချက်ချင်းနောက်လှည့်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အကိုကြီး"

ထို့နောက် သူမက ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်မတို့မနက်ဖြန် လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းကို ထွက်ခွာတော့မှာဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လအတွင်း ရှင့်ရဲ့လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် နံနက်စာလုပ်ပေးချင်လို့ပါ"

"ကောင်းပြီလေ ဒီလိုရိုးသားမှုကို တွေ့ရတာရှားတယ်"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ကျောက်ခုံပေါ်တွင် နေရာယူပြီး ဆန်ပြုတ်ကိုသောက်ရန် ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ပန်းကန်ကိုချထားပြီးနောက် လင်ယုယန်၏ စိတ်အားထက်သန်သောအကြည့်အောက်တွင် သူက မှတ်ချက်ချသည်။

"ဆန်ပြုတ်က အရမ်းပျစ်လွန်းတယ် မင်းရွေးချယ်တဲ့ ပဲနီစေ့ ကြက်မောက်သီးနဲ့ မြေပဲတွေက အချို အရသာ မရှိဘူး"

"နောက်တစ်ခါ သကြားညိုနည်းနည်းထည့်ကြည့်"

ဝေဖန်မှုက လင်ယုယန်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ထိမှန်သွားပြီး သူမက စိတ်ထဲမှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

'ငါက တကယ်ကို ဇနီးမကောင်းတစ်ယောက်ပဲ'

တိုးတက်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော သူမက ကျန်းပေရန်၏ တုံ့ပြန်ချက်စကားလုံးတိုင်းကို လုံ့လဝီရိယဖြင့် မှတ်သားလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ထို့နောက် ပေါက်စီများနှင့် အရံဟင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ မြည်းစမ်းပြီး တစ်ခုချင်းစီအတွက် သူ၏ဝေဖန်ချက်များကို ပေးသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အကိုကြီး နောက်တစ်ခါ ကျွန်မပိုကောင်းအောင်လုပ်ပါ့မယ်"

စကားပြောရင်း လင်ယုယန်က ကျန်ရှိနေသောအစားအစာများကို စုသိမ်းပြီး အစားအသောက် သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

စားပွဲရှင်းလင်းသွားသောအခါ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းပြီ အခု ငါအရင်တစ်ခေါက်ပေးထားတဲ့ စာလုံးအလှကိုပြ"

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်ယုယန်၏ နောက်ဆုံး အိမ်စာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သွယ်လျသောလက်နက်တစ်စုံကို ထုတ်ယူပြီး သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းအရင်တစ်ခေါက်ပေးတဲ့ သွေးပြောင်းလဲခြင်းတံဆိပ်က တော်တော်လေး ဉာဏ်အလင်း ဖွင့်ပေးခဲ့တယ် မင်းကိုစာလုံးအလှပညာသက်သက်ပဲ သင်ပေးရင် ငါအခွင့်အရေးယူသလို ခံစားရလိမ့်မယ် ဒီအီမေ့ဓားမြှောင်တွေကို လက်ဆောင်အဖြစ်ယူလိုက်"

"အီမေ့ ဓားမြှောင်"

လင်ယုယန်က ကျန်းပေရန်၏ လက်ထဲမှ နှစ်ပေရှည်သော အစွန်းလေးဖက်ပါလက်နက်များကို စပ်စုစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းလက်နက်တိုတွေကို ပိုကြိုက်တယ်လို့ ငါသတိပြုမိတယ် ဒီအီမေ့ ဓားမြှောင်တွေကို မင်းရဲ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတယ် မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်အောင်လို့"

"အကိုကြီးက ဒါတွေကို ကျွန်မအတွက် အထူးသွန်းလုပ်ပေးခဲ့တာလား"

လင်ယုယန်က ပျော်ရွှင်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အင်း"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပဲ ပြန်ရောက်ရင် ပိုလေ့ကျင့်ဖို့ သတိရ"

ထိုသို့ပြောပြီး ကျန်းပေရန်က လှည့်ထွက်ကာ ဇရပ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဓားမြှောင်များကို သူမ၏လက်ထဲတွင် အကြိမ်များစွာ လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် လင်ယုယန်က ၎င်းတို့ကို သူမ၏ရင်ဘတ်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ဖက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။

'ဒါက ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အထိမ်းအမှတ်ပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်တာလား ငါအဖေ့ကို တင်တောင်းပစ္စည်းတွေ ချက်ချင်းပြင်ဆင်ဖို့ အကြောင်းကြားရမယ်'

နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ပြန်ရောက်ပြီး အသေးအဖွဲကိစ္စအချို့ကို စီစဉ်ပြီးနောက် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သော ကျန်းပေရန်က ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်းတွင် ထိုင်ပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အသီးမှာ လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်သီးအရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး ပန်းရောင်အခွံတွင် အဝါရောင်အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်သည်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးသည် အသက်ပေးနိုင်သလို ယူနိုင်သည့်စွမ်းရည်ကြောင့် ကျော်ကြားသည်။

၎င်းကို မည်သို့သန့်စင်သည်ပေါ်မူတည်၍ အလွန်ကွဲပြားသော အာနိသင်များကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ ကုသဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်လျှင် ၎င်းက ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များကိုပင် ပြန်ပေါက်စေနိုင်သည်။

သို့သော် အဆိပ်အဖြစ် ပြုလုပ်လျှင် ၎င်းက ကလီစာများကို လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးစေမည်ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် အဆိပ်ကို ကျင့်ကြံမှုသက်သက်ဖြင့် မထုတ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ကုသရန်ဖြစ်စေ အဆိပ်ခတ်ရန်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးကို ဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်ရန် အလွန်တင်းကျပ်သော အခြေအနေများ လိုအပ်သည်။

ဖို၊ မီးသွေး၊ ဖြည့်စွက်ပစ္စည်းများနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် အားလုံးက မြင့်မားသောစံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီရမည်။

လက်ရှိတွင် ကျန်းပေရန်က ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်ချက်ကိုသာ ပြည့်မီသည်။ အခြားသုံးခုမှာမူ ချို့တဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါကို ငါ့ခရီးရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ပန်းတိုင်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး ကျန်းပေရန်က ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးကို ၎င်း၏ ပိုးထည်သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

နောက်နေ့နံနက်တွင် ခေါင်းလောင်း၏ နက်ရှိုင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်သော အသံက လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာစဉ် ကျန်းပေရန်က စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထွတ်ဖြစ်သော တိမ်တိုက်ထိုးတက်တောင်ထွတ်သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားသည်။

လေးဘက်လေးတန် ရေဖြင့်ဝန်းရံထားသော အထီးကျန်တောင်ထွတ်က မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏တောင်စောင်းများက စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်များနှင့် ဝါးတောများဖြင့် စိမ်းစိုနေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ပုံမှန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့်မတူဘဲ ယနေ့ တောင်ခြေက ဂိုဏ်း၏ နှစ်ဆယ့်လေးခန်းမမှ ရွေးချယ်ခံရသော တပည့်တစ်ရာကျော်ဖြင့် စည်ကားနေပြီး အားလုံးက စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

အလံများကို လိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က နီလာနှလုံးခန်းမ၏ စုရပ်ကို အမြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

သို့သော် သူက အုပ်စုထဲသို့ ဝင်ရန်ကြိုးစားစဉ်မှာပင် သူ၏အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော မလိုလားစိတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

'ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အရမ်းကို စေ့စပ်လွန်းနေပြီ'

နီလာနှလုံးခန်းမ၏ ဘေးတွင် ရေမှန်ခန်းမ၏ အဖွဲ့က ရပ်နေပြီး ခန်းမနှစ်ခုလုံး၏ တပည့်များက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နီးကပ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့နှင့် မပူးပေါင်းမီမှာပင် ကျန်းပေရန်က အခြားခန်းမများမှ တပည့်များ၏ မနာလိုဝန်တိုဖြစ်သော အကြည့်များကို ခံစားမိနိုင်သည်။

သူနောက်မှ တစ်ယောက်တည်းတက်သွားရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျန်းဟယ်ချင်း၏ အသံက အနီးအနားမှ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပေရန် မြန်မြန်တန်းစီလိုက် ဘာတွေအချိန်ဆွဲနေတာလဲ"

' ခန်းမသခင်က သူ့ကို သစ်ခွရေစင်အဆောင်ထဲကို မခေါ်သွင်းခဲ့တဲ့အတွက် အငြိုးအတေးထားနေတုန်းပဲ ထင်တယ် လူပျိုကြီးဖြစ်တာနဲ့ တန်တယ်'

'အကိုကြီး'

ကျန်းဟယ်ချင်းက "ပေရန်" ဟု အသံထွက်လိုက်သည်နှင့် လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားမိန်းကလေး လေးယောက်၏ နှလုံးသားများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

စပ်စုနေသော လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ သူတို့က လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သုံးလ... သူတို့၏အကိုကြီးကို တစ်ချက်လေးမြင်တွေ့ရရန် ဖြစ်နိုင်သမျှနည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ကံကြမ္မာက သူတို့ကို အမြဲတမ်း ခွဲခွာစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူတို့၏ဆန္ဒ နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်ဝခဲ့ပြီ။

ဖန်းချိုးယောင်က ငိုချင်စိတ်ပင် ဖြစ်လာသည်။

လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းခရီးစဉ်အတွက် အုပ်စုလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် နေရာတစ်နေရာရရှိရန် သူမက ဇီသာ ကို နှစ်လကြာ မနားမနေ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျိုဇီဂျင်းနှင့် ယွီညီအစ်မများ၏ အကူအညီဖြင့် နေရာတစ်နေရာ ရရှိခဲ့သည်။

ထိုကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးက ရိုးရှင်းသောပန်းတိုင်တစ်ခုအတွက်သာဖြစ်သည်။ သူ၏အကိုကြီးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကျေးဇူးတင်ရန်ပင်။

'အကိုကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီးခန့်ညားနေသလိုပဲ'

ကျန်းပေရန်၏ ထူးခြားသောလမ်းလျှောက်ဟန်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်းချိုးယောင်က သူက အခြားတပည့်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

လျိုဇီဂျင်း၏ ပါးပြင်များလည်း အနည်းငယ်နီမြန်းသွားသည်။

သူမ၏အကိုကြီး၏ မျက်နှာကို မြင်ရုံမျှဖြင့် လွန်ခဲ့သောလများက သူ၏ တင်းကျပ်သော ဝေဖန်မှုများ၏ ပဲ့တင်သံများကို ပြန်လည်သတိရစေပြီး သူမ၏နှလုံးခုန်သံကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် မြန်ဆန်စေသည်။

ယွီညီအစ်မများ၏ အချိန်အတော်ကြာ မပြည့်ဝခဲ့သော စပ်စုချင်စိတ်ကလည်း ပြန်လည်နိုးကြားလာပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့၏အကိုကြီးတွင် မည်သို့သော လျှို့ဝှက်ပါရမီများ ရှိနေသေးသည်ကို ဖော်ထုတ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။

ယွီညီအစ်မများအပြင် ရေမှန်ခန်းမ၏ အခြားအမျိုးသမီးတပည့်များကလည်း အလားတူပင် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

နီလာနှလုံးခန်းမနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီးနောက် သူတို့က ကျန်းပေရန်မှလွဲ၍ ထူးချွန်သော အမျိုးသားတပည့်အများစုနှင့် ရင်းနှီးလာကြသည်

သူ၏နာမည်က လူငယ်သူရဲကောင်းပြိုင်ပွဲစာရင်းတွင် ပါဝင်နေသော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။