မိသားစုစားပွဲ

ဆရာ ကျိုးပုဖိန်၏ ဈာပနကို ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ကျင်းပခဲ့သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက ကောင်းကင်ဘုံသားတပည့်တစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ၊ အာဏာရှိအကြီးအကဲများ၊ တောင်ထွတ်သခင်များနှင့် အထွတ်အထိပ်အကြီးအကဲများစွာပင်၊ သူတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတွင် ရှိနေသရွေ့ အားလုံး လာရောက်ဂါရဝပြုကြသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် ကျိုးပုဖိန်နှင့် မျိုးဆက်တူဖြစ်သော နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲအများစုမှာ ကွယ်လွန်သွားကြပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံသားသို့ ထိုးဖောက်ခဲ့ခြင်းမရှိလျှင်ပေါ့။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည်လည်း အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီချန်သည် ဆရာ၏ ရုပ်အလောင်းကို ဓားသင်္ချိုင်းသို့ ပို့ဆောင်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။

ဆရာကွယ်လွန်ပြီးနောက် လီချန်သည် သူ၏စိတ်အခြေအနေကို ချိန်ညှိရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရပြီး ခေါင်းလောင်းထိုးကျင့်ကြံမှုတွင် လုံးဝနှစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။

ဒုတိယနှစ်တွင် ချိုင်ရှောက်သည် မဟာကျုံးရှီးအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။

ပိုင်ယွင်သည်လည်း ထိပ်တန်းအဆင့် ကျုံးရှီးဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လီချန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဤတပည့်နှစ်ဦးသည် တာအိုလက်တွဲဖော်များအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ကြသည်။

တပည့်နှစ်ဦးကြားတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုအချို့ ရှိနေကြောင်း လီချန်သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိခဲ့သည်။ ပိုင်ယွင်သည် တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး ချိုင်ရှောက်သည် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော်လည်း အချစ်ရေးကိစ္စများတွင် သူသည် သိပ်မတက်ကြွလှပေ။

တတိယနှစ်တွင် ပိုင်ယွင်သည် နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်ပေါ်တွင်ပင် သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

လီချန်က သူမကို ချိုင်ယင်းရွှယ်ဟု နာမည်ပေးခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာတော့ သူမမွေးဖွားစဉ်က နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေပြီး ညအချိန်ဖြစ်သော်လည်း အခန်းကို နေ့ခင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်းစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူတိုင်းက သူမကို နှင်းလုံးလေးဟု ခေါ်ကြသည်။

....

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်သွားသည်။

နှင်းလုံးလေးသည် တစ်နှစ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်၏ အသည်းကျော်လေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤကလေးငယ်သည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး စကားချိုသာကာ လီချန်သည် ကလေးများကို သိပ်မကြိုက်သော်လည်း နှင်းလုံးလေးကိုမူ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘိုး၊ ရှောင်ဟေးက သမီးကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်"

ဝဝတုတ်တုတ်နှင်းလုံးလေးသည် ပြေးလာပြီး အဝေးရှိ ရှောင်ဟေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ နှုတ်ခမ်းစူလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်နေသည်။

ရှောင်ဟေးသည် လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ ပုံမှန်ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ ရှုပ်ထွေးခြင်းနှင့် အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက သူမကို ဘယ်တုန်းက အနိုင်ကျင့်ခဲ့သနည်း။

သူမ သူ့ကျောပေါ်တက်ခွင့်ပြုရန် မလဲလျောင်းပေးရုံမျှသာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ရှောင်ဟေး၊ နှင်းလုံးလေးကို မင်းကျောပေါ် ခဏတက်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီလောက်နဲ့ မင်း သေသွားမှာမှ မဟုတ်တာ"

လီချန်က ရှောင်ဟေးကို ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဟေးသည် အော်မြည်လိုက်ပြီးနောက် မလိုလားစွာ လဲလျောင်းလိုက်သည်။

ဤဘိုးဘေးငယ်လေးကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်၍ မဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

မကြာမီမှာပင် နှင်းလုံးလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ပြေးလာပြီး သူ၏အမွေးများကို ဆွဲကာ တက်ရန်ကြိုးစားသည်။ အမွေးများသည် အလွန်ချောမွေ့သောကြောင့် သူမသည် အနည်းငယ်တက်ပြီးနောက် ပြန်လျှောကျသွားသည်။ သို့သော် နှင်းလုံးလေးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး ရှောင်ဟေးမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

ကောင်းကင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အရှင်သခင်ဖြစ်သော သူ၊ ငှက်အားလုံး သူ့ကို လက်အောက်ခံရသော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆော့ကစားပေးရသည်။ ပျင်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ!

သို့ဖြစ်၍ သူသည် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားနိုင်ပြီး ဤပျင်းစရာကောင်းပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော အချိန်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ အိပ်ငိုက်နေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဟု ထင်ရသော ဓားလွယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး တောင်ပေါ်မှ တက်လာခဲ့သည်။

"အဒေါ်၊ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ"

ဆော့ကစားနေသော နှင်းလုံးလေးသည် သူစိမ်းတစ်ဦး တက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ချိုသာသောအသံဖြင့် လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ။ အဒေါ်က ဦးလေးကို လာတွေ့တာ"

ဓားလွယ်အမျိုးသမီး လီယွီဝေသည် ဤသို့သော ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးကို မြင်လျှင် ချက်ချင်းပင် ချစ်ခင်သွားသည်။

"အဒေါ်၊ အဒေါ့်ရဲ့ ဦးလေးက ဘယ်သူလဲဟင်"

နှင်းလုံးလေးက သူမ၏ခေါင်းကို စောင်းကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ငါ့ရဲ့ဦးလေးပဲ"

လီယွီဝေသည် ထိုင်နေသော လီချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါ သမီးရဲ့ ဆရာအဘိုးလေ"

နှင်းလုံးလေးက လျင်မြန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကလေးလေး၊ မင်းရဲ့အဖေနဲ့အမေက ဘယ်သူတွေလဲ"

လီယွီဝေသည် နှင်းလုံးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"သမီးရဲ့ဖေဖေက ချိုင်ရှောက်လို့ခေါ်တယ်၊ မေမေက ပိုင်ယွင်လို့ခေါ်တယ်၊ သမီးရဲ့ တရားဝင်နာမည်က ချိုင်ယင်းရွှယ်၊ သမီးရဲ့ အိမ်ခေါ်နာမည်က နှင်းလုံးလေး"

နှင်းလုံးလေးသည် သူမ၏လက်ချောင်းလေးများကို ရေတွက်ကာ တစ်ဆက်တည်း ပြောချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကလေးလေး၊ မင်းက ချိုင်ရှောက်နဲ့ ပိုင်ယွင်ရဲ့ ကလေးကိုး"

လီယွီဝေသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် နှင်းလုံးလေးကို ပွေ့ချီကာ လီချန်ထံသို့ သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်၊ "ဦးလေး"

"အဖေ့ရဲ့ အသက် ၁၀၀ ပြည့်မွေးနေ့အတွက် ငါကိုယ်တိုင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

လီချန်သည် လီယွီဝေ အဘယ်ကြောင့် လာသည်ကို သိသည်။

သာမန်လူများ အသက် ၁၀၀ အထိ နေထိုင်ရသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

လီချန်အဖေတွင် နှစ်များစွာ မကျန်တော့ကြောင်း သူသိသည်။

"အဘိုးသာ ဒါကိုကြားရင် အရမ်းပျော်နေမှာ"

လီယွီဝေသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

ဤဦးလေးသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်သုံးဆယ်က လီမိသားစုသို့ တစ်ကြိမ်သာ ပြန်လာခဲ့ပြီး ထိုမှစ၍ တစ်ခါမှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ကိုယ်တိုင်ပြန်လာရန် စိတ်ကူးရှိနေသည်ဆိုသောအချက်က သူမကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေသည်။

"ယွီဝေ၊ မင်း ဘာလို့ ကျုံးရှီးအဆင့်ကို မထိုးဖောက်နိုင်သေးတာလဲ"

လီချန်က ရုတ်တရက် လီယွီဝေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီယွီဝေသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူမသည် ဤအသက်အရွယ်တွင် ကျုံးရှီးအဆင့်ကို မထိုးဖောက်နိုင်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ထိုးဖောက်နိုင်သည့်တိုင် သူမ၏အောင်မြင်မှုများသည် အကန့်အသတ်ရှိလိမ့်မည်။

"ဦးလေး၊ လုပ်စရာတွေ အရမ်းများနေလို့ နှောင့်နှေးသွားတာပါ"

လီယွီဝေက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို သဘာဝကျကျ သိရှိသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် လီချန်သည် နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ပေ။ လူတိုင်း၌ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုများ ရှိကြသည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ယောက် မဖြစ်လာဘဲ လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းသည် နှစ်တစ်ရာကျော်သာ ရှိသည်။ လီယွီဝေသည် ကျုံးရှီး သို့မဟုတ် မဟာကျုံးရှီး ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ်တွင် များများစားစား ကွာခြားမှုမရှိပေ။

လီမိသားစု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ သူနှင့်အတူ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။

သူတည်ရှိနေသရွေ့ သူသည် လီမိသားစု၏ တည်ငြိမ်မှုတိုင်ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ နယ်မြေအတွင်း သူတို့ကို ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေစေရန် လုံလောက်သည်။

......

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်။

လီချန်သည် အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်မှ ထွက်ခွာပြီး ပိုင်ယွီမြို့သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ပိုင်ယွီမြို့သည် များစွာပြောင်းလဲသွားပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်သုံးဆယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတော်လေး ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လီမိသားစု၊ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းနတ်ဘုရား လီချန်ကြောင့် အများကြီးပါသည်။ သူ့ကြောင့် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ပိုင်ယွီမြို့တွင် အရင်းအမြစ်များစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အင်အားစုများစွာသည် လီမိသားစုနှင့် နီးကပ်ရန် တက်ကြွစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြရာ ပိုင်ယွီမြို့၏ လက်ရှိစည်ပင်ဝပြောမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လီအိမ်တော်သည် များများစားစား မပြောင်းလဲပေ၊ ၎င်းသည် ယခင်ကအတိုင်း စံအိမ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီချန်သည် လီအိမ်တော်ပတ်လည်ရှိ ဗိသုကာပုံစံသည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် လီမိသားစုထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းခံခဲ့ရပြီး ကျယ်ပြန့်ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံစုတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

လီချန်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် လီမိသားစုသို့ ဘယ်တော့မှ မပြန်သော်လည်း သူတို့သည် သူ၏ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းအထွတ်အထိပ်အကြီးအကဲအဆင့်အတန်းကို အားကိုး၍ သူတို့၏ ထွန်းကားမှုကို လွယ်ကူစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ပိုင်ယွီမြို့ရှိ အထင်ရှားဆုံးမိသားစု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လက်ရှိလီမိသားစုသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စာပေနှင့် အရာရှိမိသားစုသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့သည် သိုင်းပညာသို့လည်း ခြေလှမ်းခဲ့ကြပြီး မိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်များစွာ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ကြသည်။ လီယွီဝေမှလွဲ၍ ထူးချွန်သော အရိုးအမြစ်အရည်အချင်းရှိသော အခြားနှစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းအတွင်းစည်းတပည့်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ဝှစ်!

လီချန်သည် လီအိမ်တော်၏ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ယနေ့ လီအိမ်တော်သည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပုံရပြီး ဧည့်သည်များ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်း မရှိပေ။

"အစ်ကိုကြီး"

တံခါးဝတွင် စောစောကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေသော လီခွင်းသည် အလွန်ဝမ်းသာစွာဖြင့် ထွက်ကြိုလိုက်သည်။

လီခွင်းသည် အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ် လူအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။

သူသည် ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူအိုမင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်၏။

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လီခွင်း၏နောက်ရှိ လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငယ်ရွယ်သူများနှင့် အသက်ကြီးသူများ နှစ်မျိုးစလုံးရှိပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့သည် လီမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်များဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

လီယွီဝေသည် လီခွင်း၏နောက်တွင် ရပ်နေသည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ တခြားဧည့်သည်တွေ မရှိရတာလဲ"

လီချန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဖေက ဒီနေ့ အစ်ကိုကြီး ပြန်လာတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုစားပွဲပဲ လုပ်ပြီး အပြင်လူတွေကို မဖိတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်"

လီခွင်းက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီချန်သည် လီအဖေ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နားလည်ပြီး ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်ကာ လီအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ပင်မခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်တွင် လီချန်သည် အစေခံများ၏ အကူအညီဖြင့် ထောက်မထားသော သူ၏အဖေ လီတုန်းလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ဆံပင်သည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး သူ၏အိုမင်းသော မျက်နှာသည် အသက်အရွယ်အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏ဘဝနေဝင်ချိန်သို့ ရောက်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

သူ့အဖေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ စီးထွက်နေသည်ကို သူခံစားနိုင်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

"အဖေ"

လီချန်သည် ရှေ့သို့တိုးပြီး လီတုန်းလင်ကို ဖေးမလိုက်သည်။

"မင်း ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်"

လီတုန်းလင်သည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

သူမသေဆုံးမီ သူ့သားကို မမြင်နိုင်တော့ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ့သားသည် သူနှင့်အတူ သူ၏ အသက် ၁၀၀ ပြည့်မွေးနေ့ကို ကျင်းပရန် ကိုယ်တိုင်ပြန်လာခဲ့ရာ သူကျေနပ်နေပြီ။

ဤမိသားစုစားပွဲသည် ရိုးရှင်းပြီး လီမိသားစုဝင်များသာ အဘိုးကို မွေးနေ့ဆုတောင်းများ ဆုတောင်းပေးကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်းသည် အဘိုး၏ အသက် ၁၀၀ ပြည့်မွေးနေ့၏ အရေးပါမှုကို ယခုတစ်ကြိမ် သိရှိကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီမိသားစု၏ ကောင်းကင်ဘုံသား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုင်ယွီမြို့ရှိ အင်အားစုများစွာသည်လည်း လီအိမ်တော်ကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့ကို နှောင့်ယှက်ရန် မရဲဝံ့ခဲ့ပေ။

လီမိသားစု၏ တည်ငြိမ်မှုထောက်တိုင်ဟု လူသိများသော ကောင်းကင်ဘုံသား လီချန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည် မဟုတ်လော။

သူတို့သည် သူတို့၏နေရာကို သိကြသည်။ သူတို့ကဲ့သို့သော အင်အားစုသည် ဤသို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်းကျွမ်းကျင်သူနှင့် ဆက်ဆံရေးထူထောင်ရန် မည်သို့ အရည်အချင်းပြည့်မီနိုင်မည်နည်း။