အခန်း (၃၇၀)

Vol. 37 Ch. 370

ရှီကျွင့်ကျဲက မထိခိုက်ထားသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နဖူးကို အသာထောက်ပြီး ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ ပတ်တီးစည်းထားသည်ကို သေချာစွာ တွေ့ရသည်။

လက်တလော နာကျင်မှုကြောင့် သူသည်ကား အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေမှ အမှန်တကယ် ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည်ကို သိလိုက်ရသည်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ရှိ နူးညံ့သော ခုတင်ကြီးကို ခံစားမိသည့်အတွက် ရှီကျွင့်ကျဲသည် အိပ်ယာပေါ်မှ အသာထကာ စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ထရပ်ကာ တံခါးပေါက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် အပြင်ဘက်မှ ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းက သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ချက်ချင်း စင်ရောက်လာသည်။

အောက်ထပ်၌ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းစင်များ၊ ရှေ့ဟောင်းကြွေထည်ပုလင်းများနှင့် အိုးများစွာ ရှိသည်။

ကျန်းကျန်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများစွာ စုဆောင်းထားသည်ဖြစ်ရာ ရှီကျွင့်ကျဲသည်လည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အကြောင်းကို အနည်းငယ် နားလည်ထားသည်။

သို့သော် ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့် အပြာနှင့် အဖြူရောင် ကြွေထည်များကို အပြင်ဘက်၌ ထားရှိသည်ကို မည်သူကမှ သူ့ကို မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှီကျွင့်ကျဲသည် နံရံကိုမှီကာ သတိထား၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး၌ ခုတင်ပေါ်မှ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကိုင်ထား၍ ခုခံကာကွယ်သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် နေလိုက်လေသည်။ ခြေသံများက ပိုမိုနီးကပ်လာသည်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပို၍ စိုးရိမ်သည့်အရိပ်အယောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသူက သူ့ကို ကယ်ခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားနှင့် လိုအပ်ချက်များကို မသိရှိသေးခင်တွင် သတိအပြည့်အဝ ထားရှိခြင်းသည် မှန်ကန်ပေသည်။

ခြေသံများက တံခါးဝတွင် ရပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်းက ရေနွေးတစ်ခွက်ဖြင့် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရှီကျွင့်ကျဲ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူသည်ကား အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ဇနီးသည်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းကျန်းက အေးတိအေးစက် အသံပြုကာ ရေခွက်ကို ရှီကျွင့်ကျဲထံ ပေးလိုက်သည်။

ရှီကျွင့်ကျဲ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာနေသကဲ့သို့ ခံစားနေခဲ့ရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ရေခွက်ကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်ကာ ရေကို တစ်ခါတည်း သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဒါက အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးလား”

ကျန်းကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စက်တုံ့ပြန်လာခဲ့ပြန်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲမှ ခွက်ကို ယူကာ ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်လေးကို ရှီကျွင့်ကျဲ၏ နဖူးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဖျားနာခြင်း မရှိသည်ကို မြင်ရသည်တွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ကျန်းကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရင်းနှီးသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသည့်အတွက် ရှီကျွင့်ကျဲ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများက ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

သူ ပြုံးလိုက်ကာ လက်များကို ဆန့်ထုတ်၍ ကျန်းကျန်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်း၏ လည်ပင်းကို သူ၏ ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ၏ လေသံတွင် အနည်းငယ်မျှ ချွဲနွဲ့သည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

“ဇနီးလေး၊ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ၊ မင်း ငါ့ကို နမ်းတယ်လို့တောင် အိပ်မက် မက်ခဲ့တယ်”

ကျန်းကျန်းက လက်ဆန့်ထုတ်၍ သူ့ကို ရိုက်ချင်သော်လည်း၊ သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နူးညံ့သွား၍ သူ၏ နဖူးကို နှစ်ချက်သာ တို့လိုက်နိုင်သည်။

“အပြင်မသွားခင် ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လို ကတိပေးခဲ့သလဲ၊ သတိထားပါ့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ၊ ဘေးကင်းရေးကို ဂရုစိုက်မယ်၊ အန္တရာယ်များတာတွေကိုလည်း မကြိုးစားဘူးလို့၊

ဒါပေမဲ့ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ ရှင် သေနတ်အောက်မှာ သေတော့မလို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီ”

မေ့လဲမသွားမီ ကြုံခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်သတိရသည့်အချိန်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲလည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။

“အဲဒီတုန်းက အရှေ့ဘက်မှာလည်း ရွာမရှိဘူး၊ အနောက်ဘက်မှာလည်း ရွာမရှိဘူး၊ ကတုတ်ကျင်းတွေလည်း သိပ်မရှိဘူးလေ၊ ဒီတော့ ဒီနေရာနားမှာ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တွေနဲ့ ကြုံမယ်လို့ တကယ် မထင်ခဲ့မိဘူး၊

ကံကောင်းလို့ သူတို့ သေနတ်ဖောက်သံကို ကြားတာနဲ့ ပြေးလာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မှောင်နေတော့ သူတို့ ကိုယ့်ကို မမိလိုက်ဘူး”

“ဟားဟား...”

ကျန်းကျန်းက သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ ကျည်ဆံထိမှန်ဒဏ်ရာကို တို့ကာ လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို လက်မောင်းကို ကျည်ဆံနဲ့ ပွတ်မိတာက ကံကောင်းတာလား”

“ကံကောင်းလို့ ကျည်ဆံက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မကျန်ခဲ့တာ၊ ဒါက အတော်လေး ကံကောင်းနေပြီလေ”

ကျန်းကျန်း၏ မျက်နှာက ပို၍ ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်ကို မြင်သည်တွင် ရှီကျွင့်ကျဲလည်း စိုးရိမ်တကြီး သူ၏ နှာခေါင်းကို တို့ထိလိုက်ကာ ပညာရှိစွာ ဖြင့် ချက်ချင်း စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့.. သူတို့ ကိုယ့်နောက်ကို လိုက်လာတာကို မှတ်မိတယ်၊ ဘယ်သူက ကိုယ့်ကို ကယ်ခဲ့တာလဲ၊ နောက်ပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ၊ ကိုယ်တို့ တရုတ်နိုင်ငံကို ပြန်ရောက်ပြီလား။”

ရှီကျွင့်ကျဲက ရင်းနှီးနေသော ကျွန်းသစ်ပရိဘောဂများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်က တရုတ်သံရုံးက လူမှန်း သိသွားလို့ ကိုယ့်ကို နယ်စပ်ကနေ ပို့ပေးပြီး၊ အရေးပေါ်အဖြစ်နှင့် တရုတ်နိုင်ငံကို ပြန်ပို့လိုက်တာလား၊ ကိုယ့်အမေက ကိုယ် ဒဏ်ရာရတာကို သိသွားရင် စိတ်ပူမှာစိုးလို့ မင်းက အရင်ဆုံး ကိုယ့်အတွက် ကုသဖို့ နေရာရှာပေးထားတာလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ ပါကစ္စတန်မှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ရှင် မေ့လဲသွားတာလည်း ငါးနာရီပဲ ရှိသေးတယ်”

ကျန်းကျန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နောက် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှီကျွင့်ကျဲအား ဖွင့်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီမိသားစုတွင်ပင် မဒမ်လီ၊ ဝမ်စုဖန်းနှင့် လီမူဝူတို့သည် ကျန်းကျန်း၏ အပင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကိုသာ သိရှိကြသည်။

ထိုစဉ်က ကျန်းကျန်းသည်က ငယ်လွန်းသည်ဖြစ်ရာ မိသားစု အစာငတ်မသေစေရန် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျန်းက ဤ တယ်လီပို့လုပ်နိုင်ခြင်း၊ အသိစိတ်ရှိခြင်း၊ နေရာလွတ်ဖန်တီးနိုင်ခြင်း စသည့် စွမ်းရည်များကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။

“ငါးနာရီပဲ ရှိ‌သေးတာလား? ကိုယ်တို့ ပါကစ္စတန်မှာပဲ ရှိသေးတာလား”

ရှီကျွင့်ကျဲတစ်ယောက် မသိစိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အပြာရောင်ကောင်းကင်နှင့် တိမ်ဖြူများ၊ အဝေးမှ စိမ်းစိုနေသော သစ်တော၊ ငှက်သံများ ကြားရသည်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်၊ အမြောက်ဆံများဖြင့် ဖျက်စီးထားရသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံနှင့် မတူဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

“တကယ်တော့ ကျွန်မမှာ ရှင့်ကို မပြောရသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်။”

ကျန်းကျန်းက ရှီကျွင့်ကျဲကို ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မည်သို့ စတင်ပြောရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ရှီကျွင့်ကျဲသည်လည်း ကျန်းကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သည်တွင် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းကျန်းက စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အရင်က ကျွန်မအကြောင်း ထူးခြားတာတွေ ဘာများ တွေ့မိခဲ့ဖူးလဲ”

“မင်းက အရမ်းလှတယ်”

ရှီကျွင့်ကျဲက မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းကျန်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှီကျွင့်ကျဲ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ရှင် ဒီလိုချီးကျူးတာနဲ့ ရှင့်ကို စာရင်းရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်”

ရှီကျွင့်ကျဲ နှစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

“အရမ်းလှတာကလွဲလို့ တခြား ဘာမှ မရှိဘူးမလား”

သူ စဉ်းစားပြီး တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

“နောက်တစ်ခုက ကံကောင်းတာ၊ ကိုယ်တို့ ပြင်သစ်မှာတုန်းက မင်း သူများနိုင်ငံရဲ့ ရဲတိုက်တွေကို ခေါင်းပြောင်အောင် လုပ်တော့မလို့လေ”

နောက်ဆုံး၌ အကြောင်းအရာ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်တွင် ကျန်းကျန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မြင်နိုင်တယ်”

ရှီကျွင့်ကျဲ နားမလည်သည့်အမူအရာဖြစ်နေသည်ကို မြင်သည်တွင် ကျန်းကျန်းက နောက်ထပ် တစ်ကြောင်း ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ရဲတိုက်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်တယ်၊ တကယ်တော့ ရဲတိုက်တင်မကဘူး၊ ငါ အဝေးကြီးနဲ့ အနက်ကြီးလည်း မြင်နိုင်တယ်၊ မြေအောက်ထဲအထိ မြင်နိုင်တယ်၊ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကိုလည်း မြင်နိုင်တယ်၊ အဝေးကို မြင်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့... “

သူမ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အိမ်ကနေပြီး ရှင် ပါကစ္စတန်မှာ အရူးနှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရင်း သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတာကိုလည်း ကျွန်မ မြင်နိုင်တယ်”

ရှီကျွင့်ကျဲ၏ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ကျန်းကျန်း ပြောသည်များ အားလုံးကို သူ နားလည်သော်လည်း စကားလုံးများထဲမှ သဘောတရားကို သေချာစွာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူ မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဝေးကြီး မြင်နိုင်တာလား၊ အဲဒါက မသက်မသာ မဖြစ်ဘူးလား”

“မသက်မသာ မဖြစ်ပါဘူး”

ကျန်းကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ”

“မသက်မသာ မဖြစ်ရင် ကောင်းပါတယ်”

ရှီကျွင့်ကျဲက ကျန်းကျန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိပြုမိ၍ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းကျန်း၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

“ကိုယ့်ရဲ့ဇနီးလေးက အရမ်းတော်တာပဲ”

“တကယ်တော့ ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက တခြားကလေးတွေနဲ့ မတူဘူး”