စိတ်ဓာတ်မာကျောလာသော လျိုရှီ

လူတိုင်းသည် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း ပြန်လာမည်ကို အတူတကွ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သိပ်မကြာလိုက်ခင်မှာပင် လီသာ့သည် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက ငွေ၃၁စပါ။ ယွဲ့... ယွဲ့အာ၊ ဒါကိုယူလိုက်ပါ။" အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းသည် ငွေစထည့်ထားသော အဝတ်စကို ကိုင်မြှောက်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ရှေ့သို့ ပို့ပေးသည်။

ဤငွေများကို ရရှိရန်အတွက် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဖခင်၊ သားနှစ်ယောက်နှင့် တူနှစ်ယောက်တို့ ဝိုင်းဝန်းကူညီမှသာ မိခင်ဖြစ်သူကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိခင်ဖြစ်သူကို သော့ဖွင့်ခိုင်းပြီးမှ ငွေကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငွေရသည်နှင့် ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့ရသောကြောင့် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ကိစ္စကိုပင် မမေးမြန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ငွေကို မယူသေးပေ။

"လန့်သွားခဲ့တာက ကျွန်မအမေပါ။ ဒီငွေကို သူ့ဆီ သွားပေးလိုက်ပါ။

နောက်ပြီး ရှင်တို့ သုံးယောက်လုံး ကျွန်မအမေ့ကို တောင်းပန်ရမယ်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခွင့်လွှတ်တယ်လို့ ပြောမှ ရှင်တို့ သွားလို့ရမယ်။"

အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၏ မျက်နှာသည် တစ်ချက်ပျက်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် မျက်နှာပူခြင်း၊ မပူခြင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ငွေကိုကိုင်ကာ လျိုရှီထံသို့ သွားခဲ့သည်။

"ခယ်မလေး၊ ဒီငွေကို လက်ခံပေးပါ။ မနက်က ကိစ္စအတွက် တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်။" အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းသည် မျက်နှာကြီးတစ်ခုလုံး ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနှင့် ညီငယ်၏ ဇနီးကို တောင်းပန်ရသည်မှာ သူ၏ ခဲအိုဆိုသော ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။

လျိုရှီသည် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ငွေကိုလက်ခံလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆက်လက်၍ အခက်တွေ့အောင် မလုပ်တော့ပေ။

လျိုရှီက ငွေကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချရင်း ဘေးသို့ အမြန်ဆုတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယဦးလေးလင်း ရှေ့တက်လာပြီး လျိုရှီကို တောင်းပန်သည်။

ပြီးနောက် လင်းလန်ဟွာ၏ အလှည့်ဖြစ်သည်။

လင်းလန်ဟွာ တောင်းပန်ပြီးနောက် ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လျိုရှီက ရုတ်တရက် စကားစပြောလာသည်။

"ဝူအိမ်က စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းသွားတဲ့ကိစ္စက ငါ့သမီး ယွဲ့အာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

လင်းလန်ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဆတ်ဆတ်တုန်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားရင်း ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ ရှိနေသည်။

"နောက်ဆိုရင် ငါ့သမီး ယွဲ့အာကို ဘယ်တော့မှ လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။" လျိုရှီ၏ အသံသည် မာကျောလှသည်မဟုတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိဟန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြောဆိုနေသည်။

မျက်လုံးပေါင်းများစွာက မိမိအပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ခေါင်းငုံ့ထားသော လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ လင်းမိသားစု၏ အသုံးမကျဆုံး လျိုရှီ ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ယခု သူမကိုပင် ဤသို့ စကားပြောရဲနေပါ့လား။

"ဟုတ်ကဲ့။" စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းလန်ဟွာသည် အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ခု၊ နောက်ဆိုရင် လျိုအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ မလာနဲ့တော့။ မဟုတ်ရင် ငါ... ငါ နင်တို့ကို အလွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။" လျိုရှီသည် အားမရှိသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

သူမသည် စိတ်ထားနူးညံ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် လင်းမိသားစုက အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်သော လျိုရှီ မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့က သူမ၏သမီးကို ထပ်မံအနိုင်ကျင့်လျှင်၊ သူမကို ထပ်မံအနိုင်ကျင့်လျှင် သူတို့အား ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

လျိုရှီ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဟိုင်ကန်းနှင့် လူများပင် အနည်းငယ် လေးစားသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဟိုင်ကန်းသည် အခုလေးတင်တော်စပ်ထားသည့် မွေးစားအမေအပေါ် လေးစားမှု ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။

သူ ဟိုင်ကန်း၏ မွေးစားအမေသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်လား။

လင်းလန်ဟွာ၏စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"သိ... သိပါပြီ။" ဟု အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျိုရှီသည် မျက်လုံးများကို လွှဲလိုက်ပြီး လင်းမိသားစုမှ ဤလူသုံးယောက်ကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့ပေ။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က ထွက်ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြတော့။" ဟု လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆို၏။

လင်းမိသားစု မောင်နှမသုံးယောက်သည် ဘီးတပ်ထားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြသည်။ အတန်ငယ်ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ခြံထဲတွင် တစ္ဆေများရှိနေသကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

"ဟား ဟား ဟား ဟား..." ဟိုင်ကန်းသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ရယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်လူများလည်း အားရပါးရ ရယ်မောကြတော့သည်။

လင်းမိသားစု မောင်နှမသုံးယောက်မှာမူ ခွေးလိုက်ခံရသကဲ့သို့ ပို၍ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

လင်းမိသားစု မောင်နှမသုံးယောက် လျိုအိမ်ခြံဝင်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟိုင်ကန်းသည် ခဏမျှထိုင်နေပြီးမှ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။

"မွေးစားအမေ၊ ယွဲ့အာ၊ လီရှောင်၊ ကိစ္စတွေလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ဆက်မနေတော့ပါဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။" ဟု ဟိုင်ကန်းက လျိုရှီနှင့် လူများကို လက်သီးဆုပ်ပြီး အရိုအသေပေးကာ ပြောသည်။

"ဒီလောက်ညဉ့်နက်နေပြီ၊ အိမ်မှာပဲ တည်းလိုက်ပြီး မနက်ဖြန်မှ ပြန်ပါလား။" ဟု လျိုရှီက စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် တားဆီးသည်။

***