ခင်ဗျားတို့ လင်းယွမ်ရှန်းနဲ့ လိုက်နေကြ

လင်းလန်ဟွာက မိမိနှင့် ဒုတိယအိမ်ကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းမှာ မိဘနှစ်ပါးက မျက်နှာလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် မိဘနှစ်ပါးနှင့် အတူမနေလိုတော့ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောဆိုသည်။

ကျန်းရှီနှင့် တန့်ရှီတို့ ဒေါသပေါက်ကွဲလာသောအခါ အဘွားကြီးလင်းသည် လုံးဝမတောင့်ခံနိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

အရင်က ချွေးမနှစ်ယောက်က သူမကိုကြောက်ရွံ့သည်မှာ အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းက ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခြေအနေမှာ မတူတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခင်ပွန်းများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိထားပြီး ဆူပူရန်မှာပင် ခင်ပွန်းများ၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သောကြောင့် အဘွားကြီးလင်းကို မကြောက်တော့ပေ။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဤသို့သော အခြေအနေကို မည်သည့်အခါကမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူ့မရီးမနှစ်ယောက်က သူ့နှာခေါင်းကိုညွှန်၍ ဆဲဆိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"တော်ကြတော့။" ဟု ရုတ်တရက် လင်းယွမ်ရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှီနှင့် တန့်ရှီတို့၏ စကားများကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်၊ ခင်ဗျားတို့က မရီးကြီးနဲ့ မရီးလတ်ကို အဖေနဲ့အမေကို အနိုင်ကျင့်ခိုင်းထားတာလား။" လင်းယွမ်ရှန်းသည် မျက်လုံးနီနီဖြင့် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အမူအရာသည် လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းကို အလွန်သနားနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဘယ်သူက အဖေနဲ့အမေကို အနိုင်ကျင့်လို့လဲ။ ယွမ်ရှန်း၊ မင်းသာ အိမ်ခွဲဖို့ သဘောတူရင် မင်းမရီးကြီးက ဒီလိုဆူပူနေမှာလား။" အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းက ပဉ္စမဦးလေးလင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ အဖေတို့တို့လည်း ညက ကျွန်တော်တို့ကောင်းကောင်းပြောထားပြီးသားပဲ၊ ညီငယ်ပြန်လာရင် အိမ်ခွဲတဲ့ကိစ္စကို ဆွေးနွေးမယ်လို့။ အခု ညီငယ်ပြန်လာပြီ၊ အခုမှ အဖေတို့ ဘာလို့ပြောင်းသွားတာလဲ။"

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့သည် လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း စကားမပြောဝံ့ဘဲ ရှိနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် အဘွားကြီးလင်းသည် ညကတည်းက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ချွေးမနှစ်ယောက်ကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

"ထားလိုက်တော့၊ ကျွန်တော်က အဖေတို့ ချွေးမကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ အိမ်မခွဲရင် သူက ကျွန်တော်နဲ့ ကွာရှင်းမယ်။ သူသွားရင် သာ့ကျွမ်း၊ ရှောင်ကျွမ်းနဲ့ သာ့ယာတို့ အမေမရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း တစ်သက်လုံး တစ်ခုလပ်လုပ်ရတော့မှာပဲ။"

အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မိဘနှစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေတို့က တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ပထမအိမ် ပြိုကွဲသွားတာကို ကြည့်နေနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း အဖေတို့ရဲ့ သားဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

လင်းသာ့ချွေ့သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ မူးမေ့လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူပြန်မပြောရသေးမီ ဒုတိယဦးလေးလင်းကလည်း စကားစပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အိမ်ခွဲမယ်။ အိမ်မခွဲရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဒုတိယအိမ်က ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ အိမ်ကိုပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်းတို့.." ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းသာ့ချွေ့သည် နောက်သို့လန်ကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်၊ ခင်ဗျားတို့ မပြောကြပါနဲ့တော့။" လင်းယွမ်ရှန်းက အလျင်အမြန် ဆိုသည်။

ထို့နောက် လင်းသာ့ချွေ့ကို ထူမလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ နှာခေါင်းအောက်ကို နှိပ်နယ်ပေးမှ လင်းသာ့ချွေ့ ဒေါသကြောင့် သတိမလစ်သွားခဲ့ပေ။

အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။

"မင်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ မ... မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်တွေ။" လင်းသာ့ချွေ့က အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဆိုသည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၏ စိတ်ထဲမှ အပြစ်ရှိစိတ်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အဖေ၊ အဖေကိုယ်ပြောတဲ့စကားကိုယ်ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ပထမအိမ်က အလုပ်အများဆုံးလုပ်တယ်၊ ရှာတဲ့ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ အမေ့ကို မပေးခဲ့ဘူးလား။"

"ဒီပိုက်ဆံတွေကို အမေက ဘယ်မှာသုံးခဲ့လဲ။ ကျွန်တော်တို့ပထမအိမ်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်သုံးခဲ့လဲ။"

အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး အဘွားကြီးလင်းနှင့် လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဖေနဲ့အမေက ညီငယ်ကို သားကောင်းလို့ ထင်တယ်မလား။ သူက စကားတတ်တယ်၊ အဖေနဲ့အမေကို ချော့မော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတကယ် အိမ်အတွက် ဘာလုပ်ပေးခဲ့လဲ။

နောင်တစ်ချိန်မှာ စာမေးပွဲအောင်မယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မပြောနဲ့။ ကျွန်တော့်သား သာ့ကျွမ်းနဲ့ အာ့ကျွမ်းတို့လည်း ဦးနှောက်ကောင်းတယ်၊ ကျောင်းတက်ရင် စာမေးပွဲအောင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်။ ဘာကြောင့် အိမ်က ညီငယ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားစိုက်နေရတာလဲ။"

ဒုတိယဦးလေးလင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့သား သာ့ရှန်းနဲ့ ရှောင်ရှန်းတို့လည်း ကျောင်းသွားတက်ရင် စာမေးပွဲအောင်နိုင်တယ်။

အဖေ၊ အမေ၊ အဖေတို့က ညီငယ်ကိုပဲ သနားတယ်ဆိုရင် ကောင်းပြီ။ အိမ်ခွဲပြီးရင် အဖေတို့ ညီငယ်နဲ့ လိုက်နေလိုက်။" ဟု ဒုတိယဦးလေးလင်းက ဆိုသည်။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့သည် ဘာမှမပြောပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာလည်း လင်းယွမ်ရှန်းနှင့်အတူ နေရန်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာမူ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

***