ဘယ်လိုခွဲမလဲ

အားလုံးသည် သားအရင်းများဖြစ်ကြပါလျက် ဘာကြောင့် မိဘနှစ်ပါးလုံးကို သူ့ဆီ ပစ်ချရတာလဲ။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဤအခြေအနေအရ အိမ်ခွဲသည့်ကိစ္စသည် ရှောင်လွှဲ၍မရတော့ပေ။ မိဘများ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူနှင့်အတူ လိုက်နေလိုသည့်ပုံပင်။

သူငြင်းပယ်ရဲမည်လား။ လုံးဝမငြင်းပယ်ရဲပါ။

သူသည် စာမေးပွဲအောင်မြင်ရန် ကြိုးစားနေသူဖြစ်သောကြောင့် ဂုဏ်သတင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ မိဘများကို တကယ်စွန့်ပစ်ခဲ့လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် ဝေးဝေးသို့ မရောက်နိုင်ပေ။

ဤသို့ဖြစ်မည့်အစား မိဘများက သူ့ကို မျက်နှာလိုက်နေစဉ်တွင် အိမ်ခွဲသည့်အခါ မိမိအတွက် အကျိုးအမြတ်များများ ရယူခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းယွမ်ရှန်းသည် အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၊ ဒုတိယဦးလေးလင်းနှင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းတို့ကို စိတ်ပျက်သောအမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အစ်ကိုတွေအားလုံးက ဒီလိုသဘောထားရှိမှတော့ ကျွန်တော်ဆက်ပြီး တင်းခံနေရင် အစ်ကိုတွေရဲ့ အမုန်းကိုပဲ ရမှာပဲ။"

"အဖေ၊ ဒါဆို ခွဲလိုက်ကြရအောင်။" ဟု လင်းသာ့ချွေ့ကို ဆိုသည်။

လင်းမိသားစု ပထမအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နှင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းတို့ ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းယွမ်ရှန်း၏ စကားသည် နားထောင်၍ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ ယနေ့ အိမ်စုများ အဆင်ပြေပြေ ခွဲနိုင်လျှင် ပြီးပြီ။

လင်းမိသားစုမှ မိဘနှစ်ပါးသည် လင်းယွမ်ရှန်းကို စိုးရိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောပေ။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့သည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ပါးနပ်ကြသည်။ အိမ်ခွဲလိုက်လျှင် သူတို့လက်ထဲမှ ငွေကြေးများ နည်းပါးသွားမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် လင်းယွမ်ရှန်းကို စာသင်ရန် ထောက်ပံ့ဖို့ ခက်ခဲသွားမည်ကို သူတို့သိသည်။

သို့သော် သူတို့သည်လည်း ပထမအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ဆက်လက်ဆူပူနေလျှင် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် အငယ်လေးတို့နှင့် လုံးဝအဆက်အသွယ်ပြတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် သားသုံးယောက်စလုံး သူတို့ကို လုံးဝဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် လင်းယွမ်ရှန်း အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ဤမျှလောက် မြန်ဆန်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ရွာသူကြီးကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။" ဟု စတုတ္ထဦးလေးလင်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေသည်။

"အစ်ကိုလေး၊ ခဏစောင့်ဦး..." လင်းယွမ်ရှန်းက စတုတ္ထဦးလေးလင်းကို တားလိုက်သည်။

ပထမအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နှင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းတို့၏ မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူနောင်တရသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ရွာသူကြီးကို ခေါ်တဲ့ကိစ္စက အရေးမကြီးသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး ဆွေးနွေးပြီး မိသားစုအတွင်း အားလုံးခွဲဝေပြီးမှ ရွာသူကြီးကို လာပြီး ကြီးကြပ်ခိုင်းတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါမှ အပြင်လူတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို မခံရမှာပေါ့။" ဟု လင်းယွမ်ရှန်းက ဆိုသည်။

အကြီးဆုံးဦးလေးလင်း၊ ဒုတိယဦးလေးလင်းနှင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းတို့ မျက်လုံးချင်းဖလှယ်ပြီး သဘောတူကြောင်း ပြလိုက်ကြသည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့ကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ထိုင်စေသည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ဒီအိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုခွဲကြမလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။" ဟု လင်းယွမ်ရှန်းက လင်းသာ့ချွေ့နှင့် အဘွားကြီးလင်းတို့ကို ဆိုသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူသည် အဘွားကြီးလင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော မျက်ရိပ်တစ်ခု ပြလိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အဘွားကြီးလင်းသည် ချက်ချင်း စကားစပြောတော့သည်။

"ငါနဲ့မင်းတို့အဖေက ရှိနေသေးတာပဲ၊ မဖြစ်မနေခွဲချင်တယ်ဆိုရင် အိမ်ကအိမ်နဲ့ လယ်ယာမြေတွေကိုပဲ ခွဲလိုက်။ ကျန်တာတွေက ငါတို့နှစ်ယောက်နဲ့ပဲထားမယ်။"

လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အဘွားကြီးလင်းကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းမိသားစု ပထမအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နှင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းတို့မှာမူ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြသည်။

"မဖြစ်ဘူး။ အမေနဲ့အဖေက ညီငယ်နဲ့ပဲ နေချင်တာဆိုတော့ အိမ်ကပိုက်ဆံတွေအားလုံး ညီငယ်ဆီ ရောက်သွားမှာပေါ့။" ဟု ဒုတိယဦးလေးလင်းက ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်။ အိမ်ကပိုက်ဆံတွေက ပထမအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နဲ့ စတုတ္ထညီလေးတို့ အတူတူရှာထားတာ၊ ညီငယ်က ဒီနှစ်တွေအတွင်း စာသင်ရင်း ပိုက်ဆံပဲ သုံးခဲ့တာ။ အိမ်ခွဲတယ်ဆိုရင် အားလုံးကို ထုတ်ပြီးခွဲရမှာပေါ့။" ဟု အကြီးဆုံးဦးလေးလင်းက ထပ်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်။ အမေ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ညီငယ်အတွက် အမေနဲ့အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဇနီးတောင် မရှာပေးခဲ့ဘူး။ အခုအိမ်ခွဲရင် ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံကို ခွဲပေးရမယ်။" ဟု စတုတ္ထဦးလေးလင်းကလည်း ဆိုသည်။

အဘွားကြီးလင်းသည် သားသုံးယောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တုတ်ကောက်ကို မြေကြီးနှင့် ဆောင့်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့မင်းတို့အဖေက မသေသေးဘူး၊ မင်းတို့က ပိုက်ဆံတွေအားလုံးကို ခွဲချင်နေကြပြီ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို လေပဲစားပြီး နေစေချင်တာလား။"

ကျန့်ရှီသည် အဘွားကြီးလင်းက လူကြီးဂုဏ်ကိုပြပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

***