စကားအရာတွင် လည်ဝယ်လှသော ပဉ္စမဦးလေးလင်း

ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ သူမသည် ငွေအနည်းငယ်အတွက် ယောက္ခမနှစ်ယောက်ကို ပထမအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် မလိုလားတော့ပေ။

"မတ်လေးက တကယ်ပြောတတ်တာပဲ။ မင်းအခု ကျောင်းတက်နေတာ အိမ်ကပိုက်ဆံနဲ့၊ ဘယ်ကနေရှာပြီး အဖေနဲ့အမေကို စောင့်ရှောက်စရိတ် ပေးမှာလဲ။" ဟု တန့်ရှီက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

"ပြီးတော့ ဉာဏ်လည်းကောင်းတယ်။ ယောင်းမလေးက လက်ထပ်ရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ သူ့ကိုခေါ်ထားရင် တင်တောင်းငွေ ရနိုင်တယ်ဆိုတာ သိတယ်။"

တန့်ရှီ၏ ဤစကားထွက်လာသောအခါ ဒုတိယအိမ်မှ လူအားလုံး၏ မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ညီမငယ်က ငါတို့ဒုတိယအိမ်ကနေ ငွေ၂၈စနဲ့ ၈ပြား ယူထားတယ်။ ညီငယ်၊ မင်းညီမငယ်ကို ခေါ်သွားတာ ငါဘာမှမပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံကို မင်းပြန်ပေး။" ဟု ဒုတိယဦးလေးလင်းက ချက်ချင်း ဆိုသည်။

လင်းလန်ဟွာ၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၅..." ဟု အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်မှောင်သည် ကြုတ်သွားသည်။

ဟုတ်သည်၊ သူသည် လင်းလန်ဟွာကို ခေါ်သွားလိုခြင်းမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမကို တင်တောင်းငွေနှင့် လဲလှယ်လိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

"အိမ်က အခုထိ မခွဲသေးဘူး၊ ဒုတိယအိမ်က ကိုယ်ပိုင်ငွေ သိမ်းထားတာ မဖြစ်သင့်ဘူး။ အခု ဒီပိုက်ဆံရှိမှန်း သိသွားပြီဆိုတော့ ဒီပိုက်ဆံက အဖေနဲ့အမေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သင့်တယ်။"

ဤစကားထွက်လာသောအခါ ဒုတိယအိမ်သည် ဒေါသကြောင့် မီးခိုးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။ မခွဲသေးရင် ပိုက်ဆံတွေအားလုံး ငါ့ပိုင်ပဲ။ လန်ဟွာက ငါ့သမီး၊ လက်ထပ်ရင်ရမယ့် တင်တောင်းငွေလည်း ငါ့ပိုင်ပဲ။" ဟု အဘွားကြီးလင်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားမပြောနိုင်တော့သော ဒုတိယဦးလေးလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၂၊ အစ်ကို၂တို့ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အိမ်အတွက် ဘယ်လောက်စဉ်းစားတယ်လို့ မပြောနဲ့။ ညီမငယ်သာ ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ရင် ဘယ်သူက အစ်ကို၂တို့ဒုတိယအိမ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ငွေ ၂၀ကျော် သိမ်းထားမှန်း သိမှာလဲ။"

ဒုတိယဦးလေးလင်း စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းယွမ်ရှန်းက ထပ်ပြောသည်။

"တော်ပြီ၊ ဒီနေ့ ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ နောက်ဆက်တွဲကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြရအောင်။"

"ခင်ဗျားတို့က အဖေနဲ့အမေကို အိမ်ကပိုက်ဆံတွေ ထုတ်ပြီးခွဲခိုင်းချင်တယ်ဆိုရင် ရတယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော်အရင်ပြောသလိုပဲ၊ အိမ်စုတိုင်းက တစ်လကို အဖေနဲ့အမေကို စောင့်ရှောက်စရိတ် ငွေနှစ်စ ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ဆေးဖိုးဝါးခကို အိမ်စုတိုင်းက မျှဝေခံရမယ်။"

"မရီး၂ကတော့ ကျွန်တော်ပိုက်ဆံမရှာနိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတယ်မလား။" လင်းယွမ်ရှန်းသည် တန့်ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ အိမ်ခွဲရင်ရတဲ့ လယ်ယာမြေတွေကို ကျွန်တော်ရောင်းပြီး ငွေလဲလိုက်ရရင်တောင် အဖေနဲ့အမေကို စောင့်ရှောက်စရိတ် ပေးမှာပါ။ နောက်ပြီး အဆိုးဆုံးက မြို့ပေါ်က စာအုပ်ဆိုင်မှာ စာကူးတဲ့အလုပ် သွားလုပ်ရင်လည်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်ပါတယ်။

စောင့်ရှောက်စရိတ် မပေးချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အိမ်ကပိုက်ဆံတွေကို အဖေနဲ့အမေ အသက်ကြီးရင် သုံးဖို့ ထားလိုက်ပါ။"

ပထမအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နှင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် တွေဝေမှုများ ရှိနေသည်။

သူတို့သည် အဘွားကြီးလင်းလက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိသည်ကို မသိကြပေ။

အဘွားကြီးသည် ညီငယ်ကိုသာ မျက်နှာလိုက်သောကြောင့် ပိုက်ဆံများများရှိလျှင်ပင် သူတို့ကို အသိပေးမည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ်သာ ထုတ်၍ ခွဲပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်မည့်အစား မခွဲဘဲနေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ တစ်လလျှင် ငွေ၂စ စောင့်ရှောက်စရိတ် သက်သာသည်။ တစ်လလျှင် ၂စဆိုလျှင် တစ်နှစ်လျှင် ၂၄စဖြစ်သည်။ တကယ်အိမ်ကပိုက်ဆံကို ခွဲလျှင် ဤပမာဏထက် များစွာပိုမည်မဟုတ်ပေ။

"ရတယ်လေ။ ပိုက်ဆံမခွဲရင်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ၊ အမေက ကျွန်တော့်ကို ဇနီးရှာပေးရမယ်။" ဟု စတုတ္ထဦးလေးလင်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

တစ်ခဏအတွင်း လူအားလုံး အဘွားကြီးလင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အမေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို၂၊ သေသွားတဲ့ အစ်ကို၃တောင် ဇနီးယူခဲ့သေးတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်အလှည့်ကျတော့ ကျွန်တော့်ကို လူပျိုကြီးလုပ်ခိုင်းရတာလဲ။"

အဘွားကြီးလင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စတုတ္ထဦးလေးလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အသုံးမကျတဲ့ကောင်။" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဆက်ဆဲရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းယွမ်ရှန်းက မျက်ရိပ်ပြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘွားကြီးလင်းသည် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ၁၀စပေးမယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စီစဉ်လိုက်။" ဟု စိတ်မရှည်စွာ ဆိုသည်။

စတုတ္ထဦးလေးလင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းယွမ်ရှန်းက ဖြတ်ပြောသည်။

"အစ်ကို၄၊ အစ်ကို၄ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပဲ၊ မုဆိုးမဖြစ်ဖြစ် အိမ်ထောင်ပျက်ဖြစ်ဖြစ် မရွေးဘူးလို့။ ၁၀စဆိုရင် လောက်ပါတယ်။

အမေ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ရင် ၁၀စတောင် မရမှာတော့ သတိထားနော်။" ဟု လင်းယွမ်ရှန်းက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

စတုတ္ထဦးလေးလင်း၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ နောက်ဆုံး "ကောင်းပြီ။" ဟု ဒေါသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရလေသည်။

***