ရွှေဆံထိုး

လက်မှုပညာသည်လီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒီဝါးချောင်းက လုပ်ရတာလွယ်တယ်၊ လက်မှုပညာမတတ်တဲ့သူတောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

"ဒီလိုလုပ်၊ အချောင်းတစ်ရာကို ကြေးပြား ၁၅ပြားနဲ့ တွက်မယ်။ ဦးလေးက မင်းရဲ့ အဒေါ်နဲ့ ညီမတွေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ သူတို့ကို လက်ခရအောင်လို့ပေါ့။"

သူသည် ဝါးပြားများကို ပြုလုပ်၍ ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် အိမ်ရှိ ဇနီးနှင့် ချွေးမများကို ဓားငယ်ဖြင့် ဝိုင်းစက်ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ခိုင်းလျှင် ပြီးစီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ တစ်ရာလျှင် ၁၅ပြား၊ ဆယ်ချောင်းလျှင် ကြေးပြား၁.၅ပြား၊ သူမအိမ်တွင် လူတစ်ယောက်ငှား၍ လုပ်ခိုင်းခြင်းထက်ပင် ဈေးသက်သာနိုင်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါဆို ဦးလေး စီစဉ်ပေးပါ။ ပြီးသွားရင် တစ်ရာကို တစ်စည်းစည်းပြီး တစ်စည်းကို ၁၅ပြားနဲ့ ရှင်းကြမယ်။ ကျွန်မ အရင်ဆုံး အစည်းတစ်ရာ မှာထားမယ်။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောရင်း အိတ်ထဲမှ ငွေ၅စကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက စပေါ်ငွေ ၅စပါ၊ ပစ္စည်းပြီးသွားရင် ကျန်တဲ့ငွေကို ပေးပါ့မယ်။"

လက်မှုပညာသည်လီသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ငွေမယူပေ။

"ဝါးချောင်းအတွက် စပေါ်ငွေ မယူတော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ဦးလေးက မင်းရဲ့ အဒေါ်တို့ကို ဝါးချောင်းလုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးသွားရင် သူတို့ကို မင်းအိမ်ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ ပို့တဲ့အချိန်ကျမှ တစ်စည်းကို ၁၅ပြားနဲ့ သူတို့ကို ရှင်းပေးလိုက်ရင် ဖြစ်ပြီ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ဦးလေးပြောသလို လုပ်ကြတာပေါ့။"

လက်မှုပညာသည်လီနှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းသို့ ပို့ပြီးနောက် မီးသွေးဖုတ်ရန် လူရှာရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

စားသောက်ဆိုင်တွင် ထင်းသုံးရန် စိတ်မကူးထားသောကြောင့် ထိုအခါ လိုအပ်သော မီးသွေးပမာဏမှာလည်း မနည်းလှပေ။

မီးသွေးသုံးခြင်းသည် ကောင်းသည်၊ အစားအစာများကို အပူပေးနိုင်သည့်အပြင် ဆိုင်ကိုလည်း နွေးထွေးစေသည်။ ထိုအခါ ကျောင်းမှ ပညာတတ်များသည် သူမ၏ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေထိုင်လိုကြမည်မှာ သေချာသည်။

.....

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လကုန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေ့တွင် လီရှောင်သည် အလုပ်စောစောဆင်းသည်။

သူသည် လျိုမိသားစု စားသောက်ဆိုင်သို့ အချိန်မီရောက်ရှိပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

နွားလှည်းပေါ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်နှင့် စကားပြောနေသော်လည်း လီရှောင်သည် စိတ်မပါဘဲ ရှိနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်တိုလာသောအခါမှ လီရှောင်က သူမကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်။" ဟု မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာပစ္စည်းလဲ။"

မေးနေရင်း အနီရောင်အဝတ်စကို လက်ခံလိုက်သည်။

အတွင်းတွင် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်အချို့ ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများတွင် အရောင်တောက်သွားသည်။

"ကြည့်လိုက်၊ ကြိုက်ရဲ့လား။" လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အနီရောင်အဝတ်စကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် ထုပ်ပိုးထားသည်မှာ လှပသော ရွှေဆံထိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေသည်။

ဆံထိုးပေါ်တွင် ပန်းပုများမှာ သေသပ်လှပပြီး ဆံထိုး၏ ပုံစံမှာလည်း ကျော့ရှင်းလှပသောကြောင့် ဈေးနှုန်းမနည်းလှသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြည့်ရင်း ကြိုက်နှစ်သက်သွားပြီး လက်ထဲတွင်ကိုင်၍ အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ "ဒီပစ္စည်းက ဈေးမပေါဘူးမလား။" ဟု မေးသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။" ဇနီးဖြစ်သူ စိတ်ကျေနပ်သည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်။

ထို့နောက် သူ၏အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သစ်သားဆံထိုးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခေါင်းပေါ်မှ သစ်သားဆံထိုးကို ဖြုတ်၍ မိမိဝယ်လာသော ရွှေဆံထိုးနှင့် လဲလှယ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

လီရှောင်၏ အကြံအစည်ကို သိရှိသွားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ။ ရှင်ဝယ်လာတဲ့ ဒီပစ္စည်းက အရမ်းထင်းလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ဝတ်ပြီးထွက်သွားရင် ပျောက်သွားမှာလည်း ကြောက်တယ်။"

ဤရွှေဆံထိုးသည် အလေးချိန် သုံးလျန်နီးပါး ရှိသည်။

လက်ခနှင့်ပေါင်းလျှင် ငွေစ ၄၀ကနေ ၅၀လောက်အထိ တန်ဖိုးရှိနိုင်သည်။

ပျောက်သွားလျှင် သူမငိုရမည်။

အဲ၊ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒီလူ ဆိပ်ကမ်းမှာ အလုပ်လုပ်တာ တစ်လမပြည့်သေးဘူးမလား၊ ဆိပ်ကမ်းမှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ ဒီလောက်လွယ်သလား။

လီရှောင်သည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု ယူဆသည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန် ငါမင်းကို ငွေဆံထိုးတစ်ချောင်း ထပ်ဝယ်ပေးမယ်။" ဟု ဆိုသည်။

***