ပေ့ချ်နှင့် ရှယ်လ်ဒွန်

စတန်းဖို့ဒ် တက္ကသိုလ်သည် ဆန်ဖရန်စစ္စကိုဒေသ၊ ဆီလီကွန်တောင်ကြားအနီးတွင် တည်ရှိပြီး၊ ကမ္ဘာကျော်ပုဂ္ဂလိက သုတေသနတက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့ထိပ်ဆုံး ဆယ်ခုအတွင်း ပါဝင်ပြီး နိုဗယ်ဆုရှင်များစွာနှင့် စီးပွားရေးထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ဤစီးပွားရေးထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များတွင် HP၊ Yahoo၊ Nike၊ Logitech၊ Firefox၊ Cisco၊ eBay စသည့် ကုမ္ပဏီများ၏ တည်ထောင်သူများအပြင် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ စီးပွားရေးအမှုဆောင်အရာရှိများစွာလည်း ပါဝင်သည်။

ယနေ့တွင် ဖုန်းယွီသည် အင်တာနက်နည်းပညာပိုင်းတွင် အလွန်လေးစားသော ပါရမီရှင်နှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လာရီ ပေ့ချ် နှင့် ဆာဂေး ဘရင်း တို့ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက ဤနှစ်ဦးသည် ကမ္ဘာကျော် ဂူးဂဲလ် (Google) ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လာရီ ပေ့ချ်သည် သူတို့၏ ရှာဖွေရေးနည်းပညာ တန်ဖိုးကို မမြင်သေးပေ။ သူသည် ဆာဂေးနှင့် တိုင်ပင်ကာ ဒေါ်လာ ၁ သန်းဖြင့် Yahoo သို့ ရောင်းချရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ Yahoo ၏ တည်ထောင်သူသည် သူတို့၏ ကျောင်းသားဟောင်းများ ဖြစ်သည်။

ဆာဂေးသည်မူ ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခု စတင်ရန် အခွင့်ကောင်းဖြစ်သည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့၌ ဒေါ်လာ ၁၀,၀၀၀ ပင် မရှိသော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကို ရှာနိုင်သည်ဟု သူတွေးခဲ့သည်။

စတန်းဖို့ဒ်တက္ကသိုလ်တွင် ဖုန်းယွီ၏ ကြော်ငြာစာရွက်များက အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်လုပ်ငန်းမဆို သူ့ကို စည်းရုံးနိုင်ပါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် စဉ်းစားပေးမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ဆာဂေးသည် ထိုကြော်ငြာကို မြင်ပြီးနောက် နည်းပညာကို ရောင်းချမည့်အစီအစဉ်ကို ဖျက်ရန် လာရီကို စည်းရုံးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ သုတေသနအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရရှိရန် လူများကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

ဖုန်းယွီသည် ထိုနာမည်နှစ်ခုကို အမြဲ အာရုံစိုက်ရန် ရာ့ဖ်ကို မှာထားခဲ့သည်။ ဆာဂေး ဖုန်းဆက်လာသည်ကို သိသောအခါ ဖုန်းယွီက သူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်လေ့လာမည်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် သို့မဟုတ် ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားပေးနိုင်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ထိုနှစ်ဦးသည် ဖုန်းယွီကဲ့သို့သော ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း သူဌေးကြီး၏ လေ့လာမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တက္ကသိုလ်အနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ နည်းပညာကို အလေးမထားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဖုန်းယွီသည် ကိုယ်ရံတော် ရှစ်ဦးနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာရာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်။ လူတိုင်းက မည်သူက ဤမျှကိုယ်ရံတော်များစွာနှင့် လာရောက်သူဖြစ်သည်ကို သိချင်နေကြသည်။ နာမည်ကြီး မင်းသားလား၊ သို့သော် အာရှလူမျိုးတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။ ဘရုစ်လီကဲ့သို့ အာရှကလာသည့် ကွန်ဖူးစတားကြီးလားဟုပင် တွေးလိုက်ကြသည်။

ဖုန်းယွီသည် Forbes မဂ္ဂဇင်းနှင့် အင်တာဗျူးခဲ့သော်လည်း ဓာတ်ပုံများ ဖော်ပြရန် သဘောမတူခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သတင်းစာအချို့တွင် ဖုန်းယွီ၏ ဓာတ်ပုံများ ပါလာသော်လည်း ဖြန့်ချိမှု ပမာဏမများသောကြောင့် လူသိနည်းသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူများသည် ဖုန်းယွီကို မမှတ်မိကြပေ။

စားသောက်ဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆံပင်အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးပြီး မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် လူငယ်နှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုအရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ကိုယ်ရံတော်များ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

“လာရီ ပေ့ချ်၊ ဆာဂေး ဘရင်းလား” ဖုန်းယွီက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆရာက”

ကိုယ်ရံတော်များက ကုလားထိုင်ကို ဆွဲပေးရာ ဖုန်းယွီ ထိုင်လိုက်သည်။ “ငါက ဖုန်း။ မင်းတို့ရဲ့ သုတေသနမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်မဲ့သူပေါ့။ တိတ်တိတ်နေပါ… သိပ်စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့”

ဖုန်းယွီသည် သူ့ရှေ့မှ ပါရမီရှင်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံး ဆံပင်အနည်းငယ် ကောက်နေပြီး မုတ်ဆိတ်များထားသည်။ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ ဖုန်းယွီ လိုအပ်သည်မှာ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် နည်းပညာဖြစ်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်က အရေးမကြီးပေ။

ထိုနှစ်ဦးသည် ဖုန်းယွီကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုခဲ့သော်လည်း ဖုန်းယွီ၏ လက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

“ဆရာဖုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နည်းပညာက ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်နည်းပညာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တီထွင်ထားတဲ့ တွက်ချက်မှုနည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး ဝက်ဘ်စာမျက်နှာတွေကို အဆင့်သတ်မှတ်ပေးပါတယ်…” လာရီ ပေ့ချ်က စကားဆက်ပြောနေပြီး စကားရေပန်းစားမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လာရီ ပေ့ချ်၏ ပြောဆိုမှုများစွာကို ဖုန်းယွီ လုံးဝနားမလည်ပေ။ အလွန်နည်းပညာဆန်သည်။ ဖုန်းယွီက နားလည်ရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ သူသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူဖြစ်ပြီး သုတေသနပြုလုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

“ခဏနေပါဦး၊ လာရီ၊ ဆာဂေး၊ ငါက သိပ္ပံပညာရှင် သို့မဟုတ် အင်ဂျင်နီယာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ပြောတာတွေကို ငါ နားမလည်ဘူး” ဖုန်းယွီသည် လာရီ ပေ့ချ်ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ မဖြတ်ပါက လာရီ ပေ့ချ်သည် တစ်နာရီကျော်ကြာ ပြောနိုင်ပြီး ဆာဂေးကလည်း ဘေးကနေ ဖြည့်စွက်ပေးနေလိမ့်မည်။

လာရီနှင့် ဆာဂေးတို့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်နည်းပညာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။

လာရီ ပေ့ချ်သည် ကိစ္စမရှိဟု ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဤနည်းပညာကို ရောင်းချရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ပြီး ဖုန်းယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းမရှိပါက Yahoo မှ ကျောင်းသားဟောင်းများထံ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သို့သော် ဆာဂေး ဘရင်းသည် ဤနည်းပညာကို ဆက်လက်တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် စိတ်ကူးထားသူဖြစ်သည်။

“ဆရာဖုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နည်းပညာက အနာဂတ်အတွက် တကယ်ကို အလားအလာရှိပါတယ်။ အသုံးပြုသူတွေ လိုချင်တဲ့ ဝက်ဘ်စာမျက်နှာတွေကို ပိုမြန်မြန် ရှာဖွေနိုင်ပြီး အသုံးပြုသူတွေကို အလွန်အဆင်ပြေစေကာ ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေရဲ့ ဝင်ရောက်မှုနှုန်းကိုလည်း အများကြီး တိုးစေနိုင်ပါတယ်…”

ဖုန်းယွီက လက်ပြလိုက်သည်။ “လာရီ၊ မင်းတို့ မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ ငါ မင်းတို့နည်းပညာကို နားမလည်ပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အနည်းငယ်က ငါ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အခုသိချင်တာက မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒီနည်းပညာကို ရောင်းချချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးပြီး မင်းတို့ ဒီနည်းပညာကို ဆက်တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်တာလား”

လာရီသည် ကျောင်းပြီးလိုသူဖြစ်ပြီး နည်းပညာကို ရောင်းချရန် ပိုစိတ်ပါသည်။ ဆာဂေးသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရရှိရန် ပိုစိတ်အားထက်သန်သည်။

လာရီက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဆရာဖုန်း၊ ရောင်းချမယ်ဆိုရင် ဆရာ ဘယ်လောက် ပေးနိုင်လဲ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်ဆိုရင် အမြတ်ကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲ”

“ဒီနည်းပညာကို ရောင်းချမယ်ဆိုရင် ငါ ဒေါ်လာ ၁ သန်း ပေးနိုင်တယ်။ ဒီဈေးနှုန်းကို ငါ့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မပေးနိုင်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်”

ဖုန်းယွီ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် လာရီက သဘောတူချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒေါ်လာ ၁ သန်းဆိုသည်။ ဆာဂေးနှင့် ခွဲဝေလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ပိုက်ဆံရှိသွားမည်။ အရင်ဆုံး ကျောင်းပြီးအောင် လုပ်ပြီး နောက်မှ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်နိုင်မည်။

သို့သော် ဆာဂေးကို သတိရလိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အစီအစဉ်ကို သူ နားထောင်ချင်နေလိမ့်မည်ဟု သိလိုက်သည်။

“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အရင် ဒေါ်လာ ၁၀ သန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို နည်းပညာ ရှယ်ယာ ၅ ရာခိုင်နှုန်းစီ ပေးမယ်။ မင်းတို့က ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်နည်းပညာကို လူတွေနဲ့အတူ ဆက်လက်တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးရမယ်။ ကုမ္ပဏီဖွံ့ဖြိုးဖို့ ပိုက်ဆံပိုလိုအပ်လာရင်လည်း ငါပဲ ဖြေရှင်းပေးမယ်။ ငါ အနာဂတ်ကို မြင်ရရင် ဒေါ်လာသန်း ၁၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့တောင် ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကိုပါ မလျှော့ချဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်တွင် တီထွင်လာမဲ့ နည်းပညာအားလုံးကတော့ ကုမ္ပဏီပိုင်ဖြစ်ရမယ်”

လာရီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မည်သည့် ရူးသွပ်သူမဆို မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကို ရွေးရမည်ကို သိသည်။ ဒုတိယရွေးချယ်မှုတွင် သူတို့ အလုပ်ပိုလုပ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်း ဒေါ်လာငါးသိန်းစီရရှိသည်နှင့် အတူတူပင်။ သို့သော် ၎င်းသည် ရှယ်ယာပုံစံဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ ဖုန်းယွီ၏ နောက်ဆုံးစကားဖြစ်သော ‘ပို၍လိုအပ်သောငွေကို ဖုန်းယွီက ဖြေရှင်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှယ်ယာများကိုပါ မလျှော့ချ’ ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖုန်းယွီကို စိတ်ကျေနပ်စေသော ရလဒ်များ ပြုလုပ်ပေးနိုင်ပါက သူတို့၏ ရှယ်ယာတန်ဖိုးသည် ဆယ်ဆ တိုးလာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တီထွင်သော နည်းပညာများ ကုမ္ပဏီပိုင်ဖြစ်သွားသည်ကိုလည်း သူတို့က မကန့်ကွက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာရှင်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဒီတစ်ခါ လာရီ စကားမပြောရသေးမီ ဆာဂေးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယအစီအစဉ်ကို ရွေးချယ်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းယွီလည်း ပုံမှန်လူတိုင်းသည် ဒုတိယအစီအစဉ်ကို ရွေးချယ်မည်ကို သိသည်။ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ရရှိရန် ခက်ခဲသည်။ သူသည် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာပေးခဲ့ရသော်လည်း နစ်နာသည်ဟု မယူဆပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ထိုနှစ်ဦး၏ ပါရမီသည် သူ့အတွက် ရာပေါင်းများစွာသော အမြတ်အစွန်းများ ယူဆောင်လာပေးမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ သဘောတူပြီ။ ဒါက စာချုပ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရင် ဒီ ဂူးဂဲလ်ကုမ္ပဏီရဲ့ ပူးတွဲတည်ထောင်သူတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ဂူးဂဲလ်ဆိုတာက ၁၀ ရဲ့ ၁၀၀ ထပ်ကိန်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ငါတို့ ရှာဖွေမဲ့ အချက်အလက်တွေ ဘယ်လောက်များလဲဆိုတာကို ပြတယ်။ ငါတို့ အံ့မခန်းတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်”

…

******