ကြောင်၍ ကြည့်နေမိခြင်း

"လင်းယွမ်ရှန်းက အပေါ်ယံမှာတော့ ဒီညီမငယ်ကို လက်ခံတယ်လို့ ပြောပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ ဒီကောင်မလေးကို အစေခံလို သုံးပြီး အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုခိုင်းထားတာ။

ဒီကောင်မလေးက အရင်က ပျင်းရိနေကြဆိုတော့ ဘယ်မှာ လူကို ပြုစုတတ်မှာလဲ။ ငါအိမ်မှာ ရှိတုန်းက လင်းအိမ်ဘက်ကနေ အဘွားကြီးလင်းက အဲ့ဒီကောင်မလေးကို ဆုံးမတဲ့အသံကို ခဏခဏ ကြားရတယ်။"

"အိုး၊ ငိုနေတာများ သနားစရာတောင်ကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီကောင်မလေး အိမ်၅မှာ နေရတာ သက်သာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် သနားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒီအခြေအနေရောက်နေတာတောင် အဲ့ဒီကောင်မလေးက ရွေးနေတုန်းပဲ။ သာမန်အိမ်ဆိုရင် ဆင်းရဲတယ်ဆိုပြီး မကြိုက်ဘူး။" ဟု သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးက မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ သူက စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ထားတဲ့သူ၊ နာမည်လည်း ပျက်နေပြီ။ အခြေအနေကောင်းတဲ့သူ ဘယ်သူက သူ့ကို လိုချင်မှာလဲ။"

"ဒီတစ်ခါတော့ လျိုသူဌေးကြီးက ယတြာချေဖို့ လူရှာတယ်။ သူက လျိုသူဌေးကြီး ချမ်းသာတယ်၊ လျိုအိမ်မှာ အစေခံတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားတော့ စကားနှစ်ခွန်းမပြောဘဲ သဘောတူလိုက်တော့တာပဲ။"

လူတိုင်း ခေါင်းခါကြသည်။ လင်းမိသားစုက သမီးအငယ်ဆုံးက ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးသည် ဆက်ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရှေ့တွင် မင်္ဂလာပွဲ စတင်တော့သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လီရှောင်သည် ဧည့်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သတို့သမီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ အနီရောင်ခေါင်းဖုံးကို ဖုံးအုပ်ကာ ကျိုးရှီနှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့၏ တွဲခေါ်မှုဖြင့် မိမိထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ တစ်လှမ်းချင်း မိမိထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီရှောင်၏ နှလုံးခုန်သံသည် တည်ငြိမ်လာပြီး သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးနှင့် မျက်ဝန်းအိမ်တစ်ခုလုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား အနီရောင်ပန်းပွင့်ပိုးစ၏ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားမှူးက မောင်နှံနှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာပွဲကို စတင်ကျင်းပသည်။

အဓိကသက်သေများမှာ လျိုရှီနှင့် ရွာသူကြီးဖြစ်ပြီး ဤမောင်နှံနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

မောင်နှံနှစ်ဦး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ကန်တော့ပြီးနောက် မင်္ဂလာပွဲ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အိမ်နောက်ဘက် မင်္ဂလာအခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီး ရှေ့ခြံတွင် စားသောက်ပွဲ စတင်သည်။

လီရှောင်သည် အိမ်နောက်ဘက်သို့ သွား၍ ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ချင်သော်လည်း သူဘယ်လိုလွတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ လူအများအပြားက သူနှင့်အတူ အရက်သောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် လီရှောင်သည် ရှေ့ခြံတွင် ပိတ်မိနေသည်။

ထို့အပြင် ညသန်းခေါင်ကျော်အထိ လူအများအပြားက မင်္ဂလာဦးည အခန်းထဲတွင် စနောက်ရန် အော်ဟစ်ကြပြီးမှ အိမ်နောက်ဘက်သို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံရသည်။

ဟိုင်ကန်းရှိနေသောကြောင့်၊ လီရှောင်ကလည်း ဇနီးဖြစ်သူကို အခြားသူများ မမြင်စေလိုသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် စနောက်ခြင်း မဖြစ်မြောက်ခဲ့ပေ။

မင်္ဂလာအခန်းထဲတွင် ခဏမျှ ဆူညံပြီးနောက် လူတိုင်း မင်္ဂလာလက်ဆောင်ငွေ အနည်းငယ်ရပြီးနောက် လူစုခွဲသွားကြသည်။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီရှောင်သည် ယိုင်နဲ့သော ကိုယ်ဖြင့် အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပြန်လှည့်၍ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော သတို့သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှောင်သည် မိမိ၏ အရက်ရှိန် အနည်းငယ် ပြေသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် အခန်းတွင်း မီးရောင်သည် လင်းထိန်နေပြီး သတို့သမီး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ပိုမိုတောက်ပစေသည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီရှောင်၏ နှလုံးသည် လေးလံစွာ ခုန်နေသည်။

တစ်လှမ်းချင်း၊ မိမိ၏ သတို့သမီးထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သို့သော် မရောက်သေးမီမှာပင် ခုတင်ပေါ်မှလူက သူမ၏ ခေါင်းအုပ်ပဝါကို ဖွင့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လူတွေ သွားကြပြီလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တံခါးဝကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ ကြောင်၍ ကြည့်နေမိသည်။

သူ့ဇနီးလေးက လှမှန်း သူသိသော်လည်း၊ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်သောအခါ ဤမျှလောက် လှပသွားလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ခဲ့မိပေ။

မူလကပင် ရှည်လျားသော မျက်ခုံးများသည် ဆွဲထားပြီးနောက် ပိုမိုလှပသွားသည်။

ဖြူဖွေးသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပေါင်ဒါမှုန့်ပါးပါးလေး လိမ်းထားသောကြောင့် မျက်နှာအသွင်အပြင်များသည် ပိုမိုသေသပ်လှပသွားသည်။

ထို့အပြင် ထိုလှပသော နှုတ်ခမ်းလေးသည် နှုတ်ခမ်းနီဆိုးထားသောကြောင့် ပို၍နီရဲနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

အို၊ နောက်ပြီး၊ ယွဲ့အာ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ယနေ့ သူလက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ရွှေဆံထိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

တကယ်လှလိုက်တာ၊ ထိုရွှေဆံထိုးသည် သူ့ဇနီးလေးနှင့် အမှန်ပင် လိုက်ဖက်သည်။

"ယွဲ့... ယွဲ့အာ..." လီရှောင်သည် ခေါ်လိုက်ပြီးကာမှ မိမိ၏ လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဤသို့ကြောင်ငေးနေသော အမူအရာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်စေခဲ့သည်။

***