ကျောင်းတွင် မနေလိုပါ

လင်းရှောင်ယွဲ့၏အိမ်သည် နောင်တွင် ငွေကုန်ကြေးကျခံ၍ ရှောင်ချင်ကို ကျောင်းတက်ခွင့် မပြုတော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

"ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်ဆိုရင် သူတို့ကို ကျောင်းတော်ဆီ အပ်လိုက်ပါပြီ။" ဆရာလီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများပင် အရောင်တောက်လာသည်။

ဆရာလီအား နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆရာလီ၏ ညွှန်ကြားချက်အချို့ကို နားထောင်ပြီးမှ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ကျောင်းတော်မှ ပညာတတ်တစ်ဦးကို မေးမြန်းပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို စာရင်းသွင်းဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်၍ မှတ်ပုံတင်ခြင်း၊ ကျောင်းလခပေးသွင်းခြင်းနှင့် ဝတ်စုံများ လက်ခံခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် အသက်ငယ်လွန်းသောကြောင့် အဆောင်နေထိုင်ခွင့် မရရှိဘဲ နေ့စဉ် အိမ်ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေ့စဉ် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပို့ဆောင်ရန် မြို့ပေါ်သို့ သွားလာနေသောကြောင့် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြိုပို့ရန် အဆင်ပြေသည်။

ရှောင်ချင်မှာမူ သူသည် ကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်။

သို့သော် နှစ်ဝက်စာ အဆောင်ခသည် ငွေ၃စကျသင့်မည်ကို သိရှိသွားသောအခါ ရှောင်ချင်သည် မနေလိုတော့ပေ။

"ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်နေပါ့မယ်။ ရှောင်ကျစ်နဲ့ အတူတူ ကျောင်းတက်လို့ရတာပေါ့။" ဟု ရှောင်ချင်က ဆိုသည်။

အိမ်တွင် စည်ကားပြီး နေထိုင်ရသည်မှာလည်း ကျယ်ဝန်းသောကြောင့် ကျောင်းတော်ထက် များစွာသာလွန်သည်။

ထို့အပြင် သာ့ရှီရွာမှ လာရောက်ရသည်မှာလည်း မဝေးသောကြောင့် အပန်းမကြီးပေ။

ရှောင်ချင် စကားပြောနေစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုခေါ်သည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သုံးယောက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လီဟွိုက်ယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုဟွိုက်ယွီ။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ထွက်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်ချင်၏ ပါးစပ်ထဲမှ 'အစ်ကိုလီ' ဆိုသော စကားသည် ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

ဒေါ်လေးက လီဟွိုက်ယွီကို အစ်ကိုဟုခေါ်ပြီး သူက 'အစ်ကိုလီ' ဟုခေါ်လျှင် မသင့်တော်ပေ...

"အစ်ကိုကြီးဟွိုက်ယွီ။" ဟု လင်းရှောင်ကျစ်ကလည်း ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အေး ရှောင်ကျစ်။"

လီဟွိုက်ယွီသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် သူ၏ လက်သည် လင်းရှောင်ကျစ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ခုခံသော်လည်း မရဘဲ လီဟွိုက်ယွီ၏ ပွတ်သပ်ခြင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခံလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ မင်းတို့အားလုံး ပြီးသွားပြီလား။" ဟု လီဟွိုက်ယွီက မေးသည်။

ဘေးမှ စာရင်းသွင်းဌာနကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ စာသင်သားဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ကျစ်ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်ကတော့..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟွိုက်ယွီ၊ ကျောင်းတော်က အဆောင်အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။" ဟု တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က လီဟွိုက်ယွီအား မေးသည်။

ကျောင်းတော်၏ စည်းကမ်းအရ ခုနစ်နှစ်အထက် ကျောင်းသားများသာ ကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်ခွင့်ရှိသည်။

သူတို့ သာ့ရှီရွာမှ ပညာတတ်များသည် အိမ်ပြန်နေထိုင်သူ မရှိသလိုပင်။

လီဟွိုက်ယွီသည်လည်း ကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်သောကြောင့် သူနှင့် အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် အဆင်ပြေသည်။

ရှောင်ချင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမကောင်းသောကြောင့် အိမ်တွင်နေထိုင်လျှင် မိသားစုဝင်များ၏ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိပြီး စားသောက်နေထိုင်မှုသည် ကျောင်းတော်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် ဆရာလီက ရှောင်ချင်သည် နောက်နှစ်အစောပိုင်းတွင် ခရိုင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

ခရိုင်စာမေးပွဲသည် ပညာတတ်များအတွက် ၂၁ ရာစု ကမ္ဘာပျက်မတိုင်မီက အလယ်တန်းစာမေးပွဲထက်ပင် အရေးကြီးနိုင်သည်။ အင်း... အထက်တန်းစာမေးပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မလားပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးတာတော့ အရေးကြီးတယ်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်ခြင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စာသင်ကြားနိုင်မည်လား။

နောက်နှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ၏ ခရိုင်စာမေးပွဲဆိုလျှင် အချိန်က သုံးလကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

"ချင်းယွင်ကျောင်းတော်ရဲ့ အဆောင်အခြေအနေက ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်နေတဲ့ အဆောင်ခန်းမှာ အခန်းဖော်တစ်ယောက်က ဒီနှစ်ဝက်မှာ မလာနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် မင်းတို့ကို လာရှာတာက ရှောင်ချင်ကို မေးချင်လို့။"

"ရှောင်ချင်၊ မင်းက အတန်း '၃/က' ထဲ ဝင်သွားတာလား။" ဟု လီဟွိုက်ယွီက ရှောင်ချင်အား မေးသည်။

ရှောင်ချင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိမိကျောင်းတော်တွင် မနေလိုကြောင်း ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လီဟွိုက်ယွီက အရင်ဆုံး ပြုံး၍ စကားစပြောလိုက်သည်။

"ငါသိသားပဲ၊ ဒီကောင်လေးက တော်တယ်ဆိုတာ။ ငါတို့နေတဲ့ အခန်းမှာ ငါတို့နဲ့ အတန်းတူတဲ့ ကျောင်းသားတွေပဲ နေလို့ရတယ်။ မင်းလာတာ အတော်ပဲ။"

ရှောင်ချင်၏ မျက်နှာတွင် အခက်တွေ့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏ အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အဟမ်း၊ အစ်ကိုဟွိုက်ယွီ။ ရှောင်ချင်က ကျောင်းတော်မှာ မနေချင်ဘူးတဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လီဟွိုက်ယွီအား ပြောလိုက်သည်။

လီဟွိုက်ယွီသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ၊ "ဘာလို့ ကျောင်းတော်မှာ မနေတာလဲ။ ကျောင်းတော်မှာ နေတာက ပိုအဆင်ပြေတယ်လေ။

ငါတို့ အတန်း '၃/က' က နောက်နှစ်မှာ ကျောင်းတော်ရဲ့ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရမှာ၊ အောင်မြင်ပြီးမှ ခရိုင်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခွင့်ရမှာ။

ကျောင်းတော်မှာ နေရင် အတန်းဖော်တွေနဲ့ စာဆွေးနွေးလို့ရတယ်၊ ဆရာတွေကို မေးမြန်းဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ပိုများတယ်။" ဟု လီဟွိုက်ယွီက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

***