အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး စက်ပျက်ခြင်း

"သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက တတိယမှတ်တိုင်ကို ကျော်လာခဲ့ပြီ။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့ ကားပေါ်ကဆင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရတော့မယ်။"

ဒီအချိန်မှာတော့ သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ လျိုချင်းချင်း၊ တာချန်၊ ဝမ်ဖုန်း၊ ချင်ခိုင်၊ ယန်ရှောင်ဟွားနဲ့ လီယန် အပါအဝင် စာပို့သမားတိုင်းရဲ့ မျက်နှာတွေက တင်းမာနေပြီး သူတို့ရဲ့အာရုံကြောတွေကလည်း အစွမ်းကုန် တင်းကျပ်နေကြသည်။

ဘာလို့ဆို မကြာခင်မှာ သူတို့ ဒီသဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ ထွက်ခွာကြရတော့မှာမို့ပဲ။

ဘတ်စ်ကားက ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လုံခြုံမှုရှိသေးသည်။

အပြင်ဘက်က အခြေအနေကို အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးသားပဲ။ မိုးရွာနေတဲ့ ဘူတာရုံပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ မြို့နယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ရွာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အားလုံးက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။

ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလိုက်တာနဲ့ ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းပေါ်ကို လျှောက်တက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။

နောက်ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ရောက်လာတာကို စောင့်ချင်ရင်တောင် အဲ့ဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။

"ဘာလို့ ဒီစာပို့တာဝန်က အဲ့လောက်တောင် ခက်ခဲနေရတာလဲ။"

ချင်ခိုင်က အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့ရဲ့ စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားတွေဖြစ်တဲ့ ဝမ်ဖုန်း၊ တာချန်နဲ့ သိမ်းငှက်အိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေ ဆုံသွားတဲ့အခါ တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲက ထိတ်လန့်မှုနဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုကို တခြားတစ်ယောက်က မြင်နေရသည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်သူကမှ စာကိုပို့ပြီး စာတိုက်ကို အရှင်လတ်လတ် ပြန်သွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှုမရှိကြဘူး။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်လို့ ယူဆထားကြပုံရသည်။

"ကားပေါ်ကဆင်းပြီး အလဟဿ အသေခံမယ့်အစား ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်မှာပဲ ဆက်နေလိုက်တာက ပိုကောင်းနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အသက်နည်းနည်းပိုရှည်သေးတာပေါ့။"

ရုတ်တရက် တာချန်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုပေါ်လာပြီး သူက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားက ကားထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်သွားသည်။

လူတော်တော်များများက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အရောင်လက်သွားပြီး

"ဒါလည်း ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အသက်နည်းနည်း ပိုရှည်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စာတိုက်ရဲ့ကျိန်စာသင့်တဲ့အခါ ငါတို့သေရမှာပဲ။ ဒီဘတ်စ်ကားက ကျိန်စာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဘတ်စ်ကားကိုယ်တိုင်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။"

စကားဆုံးတော့ သူက တခြားသူတွေကို တမင်ဖြစ်ဖြစ် မတော်တဆဖြစ်ဖြစ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူတွေအားလုံးက သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်ကူကူတော့ မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ စာတိုက်ရဲ့ စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားအဆင့် ရှိကြတယ်။ သူတို့သာ ဒီမှာကျဆုံးသွားရင် သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကလည်း သိပ်ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ။

"စွန့်စားပြီး စာကိုအောင်မြင်အောင် ပို့နိုင်ရင် ငါတို့ ပဉ္စမထပ်ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနိုင်သေးတယ်။ ဒီမှာဆက်နေရင် သေမှာသေချာနေပြီ။ ရက်အနည်းငယ်ပိုနေရတာနဲ့ နည်းသွားတာက ဘာမှသိပ် မထူးတော့ဘူး။ အဲ့လိုမိုက်မဲတဲ့အလုပ်မျိုးတော့ ငါမလုပ်ဘူး။"

လျိုချင်းချင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ ဒီစာပို့တာဝန်မှာ ပါဝင်မှာပဲ။

"စာပို့ဖို့ကို ငါသဘောတူတယ်။ ငါတို့ စတုတ္ထထပ်ကို ရောက်နေပြီ၊ နောက်နည်းနည်းပဲ လိုတော့တာ။ အခုမှ နောက်ဆုတ်တာက မိုက်မဲရာကျတယ်။"

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ ဝမ်ဖုန်းက ဒီအချိန်မှာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားတွေတောင် ဒီအတွေ့အကြုံကြောင့် ကြောက်လန့်နေကြပါလား။"

လီယန်က သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။

သူက ဒီလူတွေကို အထင်သေးတာမဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုက သဘာဝကျတယ်လို့ ယူဆသည်။ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေတောင် ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်ကို မတက်ချင်ကြဘူးလေ။ တက်တဲ့သူတွေကလည်း တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့သူတွေပဲ။ အဲ့လိုလူတွေက ကားပေါ်မတက်ရင်တောင် အပြင်မှာ သေကြမှာပဲ။

သူတို့မှာ တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။

ဒီကိုလာဖို့အတွက် တခြားရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းတွေ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

"အပြင်မှာ မိုးတိတ်သွားပြီ..."

ဘတ်စ်ကားက ရှေ့ဆက်သွားနေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုးရွာတဲ့နေရာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ အပြင်ဘက်က အရင်အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်ပေါ်က ရေစက်တွေက အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကြာခင်မှာ ဘာအစအနမှ မမြင်ရတော့ဘူး။

ထူးဆန်းတဲ့ တတိယမှတ်တိုင်ကနေ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူတို့က စတုတ္ထမှတ်တိုင်ဆီကို ဦးတည်နေကြသည်။ ယန်ကျန့်အမြင်အရတော့ ဒီခရီးလမ်းရဲ့ အန္တရာယ်က အရင်မှတ်တိုင်သုံးခုထက် အများကြီး ပိုသာလွန်သည်။

"ဟိုထူးဆန်းတဲ့ အဘွားကြီးက ကားပေါ်က မဆင်းသေးဘူး။ နောက်မှတ်တိုင်နှစ်ခုမှာ တစ္ဆေအရေအတွက်က လျော့သွားပြီးမှ ပြန်တိုးလာတာက နောက်ဆုံးရလဒ်ကို မပြောင်းလဲစေဘူး။ စုစုပေါင်းအရေအတွက်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ၁၃ ကောင်အထိ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါက သတင်းကောင်းမဟုတ်ဘူး..."

ယန်ကျန့်က ဒီအချိန်မှာ စိတ်ထဲ သိပ်မရှင်းမလင်း ခံစားနေရသည်။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုပဲ။

အရင်က စာတိုက်စာပို့တာဝန်အပေါ် အခြေခံပြီး သူ့စိတ်ထဲကို မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

"ကပ္ပတိန်ယန် ခင်ဗျား စတုတ္ထမှတ်တိုင်မှာ ဆင်းမှာလား။"

ရုတ်တရက် မြို့ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှင်းက မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းသွားပြီး သူက လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သိချင်လို့မေးကြည့်တာပါ။ နောက်မှတ်တိုင်က လုံခြုံတဲ့နေရာမှာ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ဖန်းရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကိစ္စကို အဲ့လောက် စပ်စုမနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဘာလဲ ဌာနချုပ်က အမိန့်ရထားလို့ ငါ့အခြေအနေကို လာစုံစမ်းတာလား။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီလိုဆိုရင် မင်း ဝန်ကြီးချောင်ကို သွားသတင်းပို့လိုက်။ သူ့ကိုပြောလိုက် ငါက ဌာနချုပ်အတွက် သဘာဝလွန်အမှုတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ပေးနေတယ်လို့ ပြန်လာလို့ ငါမသေသေးရင် အချိန်ပိုကြေးပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးလို့"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ပါ သေချာပေါက်ပါပဲ။"

ဖန်းရှင်းက အနည်းငယ် အနေရခက်စွာနဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

သူက တကယ်တော့ စပ်စုတာမဟုတ်ဘဲ ဌာနချုပ်ကနေ သတင်းအချက်အလက် ရရှိထားတာဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆက်သွယ်ရေးလှိုင်းက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပေမဲ့ မတည်ငြိမ်ပေမဲ့ ဆက်သွယ်လို့တော့ ရနေသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ……

ရုတ်တရက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြေးနေတဲ့ ဘတ်စ်ကားက ရုတ်တရက် ဘရိတ်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်တာကြောင့် အတွင်းက လူတိုင်း၊ ထိုင်ခုံပေါ်က တစ္ဆေတွေတောင် ယိုင်ထိုးသွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ အရေးပေါ်ဘရိတ်လား။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုဖြစ်တာလား။"

တစ်ခဏအတွင်းမှာ လူတိုင်းက သံသယနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်သွားကြသည်။

တချို့က ယာဉ်မောင်းခုံနောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ယန်ကျန့်က ဘရိတ်ကို အမှတ်မထင် နင်းလိုက်တာလားလို့တောင် သံသယဝင်ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်က ယာဉ်မောင်းခုံမှာ ထိုင်နေတာကိုး။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ဒါ ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်တာမဟုတ်ဘူး။"

ထို့နောက် ကားအတွင်းက မီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ငြိမ်းသွားတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီဘရိတ်အုပ်ပြီးနောက်မှာ ဘတ်စ်ကားတစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ပြတ်တောက်သွားသလိုပဲ သူ့ရဲ့အရှိန်က သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုနှေးလာကာ ရပ်တန့်သွားမယ့် အရိပ်အယောင်တွေတောင် ပြနေသည်။

"ကျစ် စက်သေသွားပြီ ဘတ်စ်ကား စက်သေသွားပြီ။"

ဖန်းရှင်းက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

အရာအားလုံးက အရမ်းရုတ်တရက်ကြီး ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားက လမ်းပေါ်မှာ ပျက်သွားပြီး တိုက်ရိုက်စက်သေသွားပုံရသည်။ ဒီစက်သေတဲ့ အခြေအနေက ယန်ကျန့် အရင်ကြုံခဲ့ရတာနဲ့ အနည်းငယ်ကွာခြားပေမဲ့ သဘောသဘာဝကတော့ အတူတူပဲ။

ဒါပေမဲ့ အရှိန်ကြောင့် ဘတ်စ်ကားက ရှေ့ကို ဆက်ပြီး လျှောတိုက်သွားနေတုန်းပဲ။

ကားထဲကမီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နဲ့ တချို့အချိန် ငြိမ်းသွားလိုက်၊ တချို့အချိန် မှိတ်ခနဲလင်းလာလိုက် ဖြစ်နေသည်။

"စက်သေသွားရင် ဘာဖြစ်တတ်လဲ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ သူက ဒီထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို သိပ်မသိသေးဘဲ ကားပေါ်တက်လာတာ မကြာသေးဘူးဆိုတာ သိသာသည်။

ကျိုးဒန်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"စက်သေသွားပြီဆိုရင် ဘတ်စ်ကားက သဘာဝလွန်စွမ်းအား ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားပြီး လမ်းမှာပျက်သွားတာကို ဆိုလိုတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူတွေရော၊ တစ္ဆေတွေရော အကုန်လုံး ကားပေါ်က ဆင်းရမယ်။ ဘတ်စ်ကား ပြန်စက်နှိုးမှ ပြန်စီးလို့ရမယ်။"

"ငါတော့ စက်သေတာ မကြုံဖူးဘူး၊ အရင်ခရီးသည်တွေဆီက ကြားဖူးရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့၊ စက်သေတဲ့အချိန်က မတူဘူး။ ကံကောင်းရင် ချက်ချင်းပြန်စက်နှိုးသွားနိုင်တယ်။"

"ကံမကောင်းရင်ရော။ ဘယ်လောက်ကြာနိုင်လဲ။"

ထိုလူက မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က ရယ်လိုက်ပြီး

"ဆယ်မိနစ်၊ နာရီဝက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ပိုပြီး စိုးရိမ်သင့်တာက ငါတို့ စက်သေလို့ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေတွေကပါ လိုက်ဆင်းလာပြီး အဲ့ဒီတစ္ဆေတွေက ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီး လှုပ်ရှားလာကြတော့မှာကိုပဲ"

"အခု အရေအတွက် ဘယ်လောက်ရှိလဲ ၁၃ ကောင်လား ဟားဟား သေစေနိုင်လောက်တဲ့ တစ္ဆေဆယ့်သုံးကောင်လုံး ကားပေါ်က ဆင်းလာကြတော့မယ်။"

"ဒီလိုအခြေအနေမှာ မင်းက ဘာလို့ရယ်နေတာလဲ။"

လျိုချင်းချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က ပြောတယ်။

"မဟုတ်ပါဘူး ငါက ဒါကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့ တကယ်ထင်လို့ပါ လာစမ်းပါ ငါတကယ်သိချင်နေပြီ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ ဘယ်နှစ်ယောက်များ စက်သေပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မလဲဆိုတာကို"

ပြီးတော့ သူက တခြားသူတွေကို မျက်လုံးကစားပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

တခြားသူတွေကတော့ စိတ်ထဲမှာ အေးစက်သွားပြီး မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

"ခေါင်းဆောင် ကြည့်ပါဦး ရှေ့မှာ ရှေးဟောင်းအိမ်တစ်လုံးရှိတယ်..."

လီယန်က ဒီအချိန်မှာ အမြန်ထောက်ပြလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားက လျှောတိုက်သွားနေတုန်းပဲ။ စက်သေသွားပေမဲ့ ကားအတွင်းခန်းထဲမှာတော့ လုံခြုံမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးသည်။

ဘတ်စ်ကား လုံးဝရပ်တန့်သွားတဲ့အချိန်မှာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေက ချက်ချင်း ကျရောက်လာလိမ့်မည်။

ခဏလောက် လျှောတိုက်သွားပြီးနောက်မှာ ရုတ်တရက် လမ်းဘေးက သစ်အိုတောအုပ်တစ်ခုထဲမှာ ရှေးဟောင်းအိမ်တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ အိမ်က သစ်သားဘန်ဂလိုအိမ်ဖြစ်ပြီး ဘတ်စ်ကားသာ အရှိန်မလျှော့ခဲ့ရင် ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကို သတိထားမိဖို့ ခက်လိမ့်မည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ရဲ့ တံခါးတွေက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး ဒီနေရာမှာ အချိန်အကြာကြီး စွန့်ပစ်ထားခဲ့သလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတံခါးတွေအပေါ်မှာ မီးအိမ်နီနှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်။

မီးအိမ်တွေက အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ထင်းခနဲပေါ်လွင်ကာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး ငါတို့ စာပို့ရမယ့်နေရာက တကယ်ပဲ ဒီနေရာလား"

စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားတွေ ခဏတာ မှင်သက်သွားကြသည်။

ဒီနေရာမှာ ခုနစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ စာတိုက်ရဲ့ နောက်ထပ်တာဝန်တစ်ခုကို သူတို့ မမေ့ကြသေးဘူး။

ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မသိသေးတဲ့နေရာ နတ်ဆိုးတွေလို အမင်္ဂလာဖြစ်တဲ့နေရာမှာ ခုနစ်ရက်မပြောနဲ့ တစ်နာရီတောင် နေဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘယ်လိုပဲ တွေးနေပါစေ၊ အဖြစ်မှန်ကတော့ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက လမ်းဘေးမှာ ရုတ်တရက် စက်သေသွားခဲ့ပြီး အနီးအနားက တောအုပ်ကိုဖြတ်ကာ ထိုရှေးဟောင်းအိမ်ရဲ့ ပင်မတံခါးဆီ တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေတဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လမ်းကွေ့လေးတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

ဘတ်စ်ကား ရပ်သွားပြီ။

ကားထဲက မီးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေတဲ့ အကြိမ်ရေက နှေးကွေးသွားပြီး နောက်တစ်ခါ ငြိမ်းသွားရင် ပြန်လည်လင်းလာတော့မှာ မဟုတ်သလိုပဲ။

"လီယန်၊ တံခါးပွင့်တာနဲ့ ချက်ချင်းဆင်း၊၏ လုံးဝမတွေဝေနဲ့။ ဘတ်စ်ကားပေါ်က တစ္ဆေတွေအားလုံး လှုပ်ရှားလာကြတော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုမဆို သေစေနိုင်တဲ့ တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံကို သွားနှိုးဆွမိပြီး သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့ရဲ့ အက်ရာထနေတဲ့ လှံရှည်ကိုကိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ လေသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ အော်ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးစွာနဲ့ သူ့လေသံထဲမှာ အလျင်လိုတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာသည်။

"ငါသိတယ် ခေါင်းဆောင်"

လီယန်က သူ့ထိုင်ခုံကနေ ထနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ လူသွားလမ်းမှာ တည့်တည့်ရပ်ပြီး ထွက်ပေါက်တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တံခါးပွင့်တဲ့အချိန်မှာ တစ္ဆေနယ်မြေကိုသုံးပြီး တန်းထွက်မယ်။"

တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကလည်း တိတ်တဆိတ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကားထဲက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့ တစ္ဆေဆိုးတွေကြောင့် သူ့ဦးရေပြားတွေ ထုံကျင်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ချင်ခိုင်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုလို့တောင် ဆိုးနေသေးသည်။ သူ အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အေးစက်ပြီး ခဲနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဘယ်လိုရောက်လာမှန်းမသိဘဲ သူ့ခြေထောက်ပေါ် တင်ထားသည်။

သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ခဲနေတဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်းကောင်က အခုတော့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူကိုပြပြီး သူ့နဲ့ ထိတွေ့လာခဲ့ပြီ။

မှတ်တိုင်သုံးခုလုံးမှာ သူက ငြိမ်သက်နေပြီး သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကား စက်သေသွားတာနဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"ချက်ချင်း ဆင်းရမှာလား။"

ယန်ရှောင်ဟွားက ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွကိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်စွာနဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ဖြူဖျော့နေပြီး အနီရောင်မီးပုံးပျံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒီအနီရောင်မီးပုံးပျံက သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်မှုအကြောင်းပြချက်ပဲ။

ဒါကိုသာ ဆုံးရှုံးသွားရင် သူမရဲ့ နောက်ဆုံးတန်ဖိုးလေးပါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာဖြစ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူကို ဘယ်သူကမှ ကယ်တင်မှာမဟုတ်ဘူး။

တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ သုံးစက္ကန့်... အချိန်က တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးလာသည်။

သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက လုံးဝရပ်တန့်သွားပြီး လမ်းဘေးမှာ စက်သေနေသည်။ လူတိုင်းက အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့် ရောက်လာမှာကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်က မကြာရှည်လှဘူး။

မကြာခင်မှာပဲ၊

ကားထဲက မီးတွေ လုံးဝငြိမ်းတော့မလို ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားတဲ့ တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။

ထွက်ပေါက်တံခါးတင်မကဘူး ဝင်ပေါက်တံခါးပါ ပွင့်လာသည်။

"မြန်မြန်သွားကြ"

တစ်ယောက်ယောက်က အော်လိုက်ပြီး ခရီးသည်အားလုံးက ကားအပြင်ကို တိုးဝှေ့ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"သွားမယ်"

ယန်ကျန့်လည်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူက ထွက်ပေါက်တံခါးကနေ မထွက်ဘဲ ဝင်ပေါက်တံခါးကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဘာလို့ဆို စက်သေသွားပြီးနောက်မှာ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက သူ့စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီမို့ ဘယ်ကနေ တက်တက်၊ ဘယ်ကနေ ဆင်းဆင်း အရေးမကြီးတော့ဘူးလေ။

ဒီအတွေးကို သူတစ်ယောက်တည်း တွေးမိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

ဖန်းရှင်းလည်း ဝင်ပေါက်တံခါးကနေ ပြေးထွက်သွားသည်။

ယန်ရှောင်ဟွားက ဒီအသေးစိတ်ကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူမက ထွက်ပေါက်တံခါးကို တိုးဝှေ့ မဆင်းရဲဘူး မတော်တဆ တက်နင်းခံရမှာစိုးလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် တံခါးပွင့်တာနဲ့ သူမက ယန်ကျန့်နောက်ကနေ ကပ်လိုက်သွားတော့သည်။