စွန့်ပစ်ထားသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး

သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားအနီးတွင် ကျန်ရစ်နေသော တစ္ဆေကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် အဖွဲ့သည် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ချေ။

တောအုပ်ထဲတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးတစ်ခုရှိ၏။ ထိုလမ်းမှာ ကွေ့ကောက်နေပြီး သိပ်မရှည်လျားလှဘဲ အဆုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်လေသည်။

လမ်းဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်လုံး တည်ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ဟန်တူကာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးပုံရ၏။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏တံခါးဝတွင် မီးအိမ်နီနှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားကာ ထိုအချိန်၌ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ၎င်းတို့မှာ ထူးဆန်းပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် တူနေလေသည်။

တောအုပ်ကြီးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသလို ခံစားရကာ အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လူများကို ပို၍အံ့ဩစေသည့်အချက်မှာ တစ္ဆေသည် ထိုဧရိယာထဲသို့ ခြေချနိုင်စွမ်းမရှိပုံရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ မရှင်းပြနိုင်သော အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပိတ်ပင်ခံထားရပြီး မည်သူ့နောက်ကိုမျှ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်မှ သဘာဝလွန်မိုးစက်များပင်လျှင် တောအုပ်ကို ရှောင်ကွင်းသွားပြီး မိုးတစ်စက်မျှ မကျရောက်ခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့်ပင် တစ္ဆေ၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ချေရှိသော ခရီးသည်အချို့မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်သွားကာ ကံဆိုးမှုမှ ကံကောင်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူများကို ခေတ္တခဏ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ လူအတော်များများပင် ရှိနေခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားများအပါအဝင် စုစုပေါင်း လူအယောက် နှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေ၏။

ဘတ်စ်ကားစက်ပျက်သွားသော်လည်း တစ္ဆေ၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသော ခရီးသည်အရေအတွက်မှာ ထင်ထားသလောက် မများပြားခဲ့ပုံရသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျပါသည်။

သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်လာသူအများစုမှာ တစ္ဆေဆရာများသာ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏စွမ်းအားများမှာ အလွန်ကွာခြားကြသော်လည်း အားလုံးတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိကြသည်။

အန္တရာယ်မှာ အခုမှစတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့သည် တောအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သေဆုံးနှုန်းကို သိသိသာသာ လျှော့ချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုတောအုပ်သာ တစ္ဆေ၏ချဉ်းကပ်မှုကို တားဆီးမထားခဲ့ပါက လူအများစုမှာ ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးနှင့်ပြီး ဖြစ်လောက်သည်။

"ငါ ရှေ့ဆက်မသွားချင်တော့ဘူး ဒီတောထဲမှာပဲ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကား ပြန်စက်နှိုးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြန်ပြေးတက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာတော့မယ် ရှေ့ဆက်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားထွက်သွားရင် ငါတို့ဒီမှာ ပိတ်မိသွားနိုင်တယ် ငါနဲ့အတူနေချင်တဲ့သူရှိလား ငါ့နာမည်က ဝမ်ကျိုး ငါ့မှာတစ္ဆေနယ်မြေရှိတယ် အချိန်အနည်းဆုံးနဲ့ လူတွေကို ဘတ်စ်ကားပေါ် ပြန်ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်"

ဝမ်ကျိုးအမည်ရှိ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တောနက်ထဲသို့ ဆက်မဝင်လိုတော့ချေ။ သူသည် ဤနေရာတွင် ယာယီခိုလှုံပြီး ဘတ်စ်ကားဆီပြန်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရန် စီစဉ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် တခြားလူအများအပြားမှာလည်း ခြေစုံရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်း တကယ်ပြောနေတာလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်းမေးလိုက်၏။

ဝမ်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါတကယ်ပြောနေတာပေါ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါက နောက်စရာလား ပြီးတော့ ကားပေါ်တက်တဲ့အခါ အမှားအယွင်းမရှိရအောင် တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကူညီတွန်းလှန်ပေးမယ့်လူတွေလည်း ငါလိုအပ်တယ် မင်းတို့က ယန်ကျန့်နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဟိုအိမ်ကြီးဆီ တကယ်သွားကြမလို့လား သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပန်းတိုင်ရှိတယ် ငါကတော့ သူတို့နဲ့ ပန်းတိုင်မတူဘူး"

အစောပိုင်းက အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်လုံခြုံသည်ဟု ခံစားလာရသောအခါ အချို့လူများမှာ သူတို့၏အစီအစဉ်များကို ပြောင်းလဲလာကြသည်။

အစောပိုင်းက ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်နောက်သို့လိုက်ပြီး အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရန် ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဝမ်ကျိုး၏အဆိုပြုချက်မှာ ပို၍လက်တွေ့ကျနေသလိုပင်။

"ငါ့ကိုပါ ထည့်တွက်လိုက် မင်းနဲ့အတူနေခဲ့မယ်"

"ငါလည်း မင်းရဲ့အစီအစဉ်ကို သဘောတူတယ်"

မကြာမီပင် ဝမ်ကျိုး၏အဆိုပြုချက်အတိုင်း လိုက်နာရန်ရွေးချယ်သော အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့တုံ့ပြန်မှုအပေါ် မည်သူမျှ အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

အားလုံးမှာ လူစိမ်းများသာဖြစ်ကြ၏။ မည်သူက ဘာလုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ ဘယ်ကို သွားချင်သည်ဖြစ်စေ လုံးဝသူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားရန် တွန်းအားပေးသည့် တာဝန်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

"အရူးတွေ"

ကျိုးဒန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒီတောအုပ်က တကယ်ရော ဘေးကင်းပါ့မလား။

အဲ့လောက်တော့ အကောင်းမမြင်ကြနဲ့။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ပင် မဝင်နိုင်သောနေရာသည် မုချဧကန် စိတ်ကူးမမီနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို သိုဝှက်ထားပေလိမ့်မည်။ အန္တရာယ်က ပေါ်မလာသေးခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဤတောအုပ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာနေခြင်းသည် ပညာရှိရာမရောက်သည့် ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။

ရှေ့မှဦးဆောင်နေသော ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးမပြုဘဲ သူ့၏တစ္ဆေမျက်လုံးကိုပင် ပိတ်ထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုစဉ် တောအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူသည် မနှိုးဆွသင့်သော ဖြစ်တည်မှုများကို သွားရောက်မစမိစေရန် တစ္ဆေမျက်လုံးကို မလိုအပ်ဘဲ လျှောက်မကြည့်စေချင်တော့။

"အမြန်သွားကြ ဒီတောအုပ်ထဲကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားမှဖြစ်မယ် ဒီနေရာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး အချိန်ကြာကြာနေရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ် အခုလောလောဆယ် အန္တရာယ်က မပေါ်သေးဘူး ဒါကငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ"

သူက လေသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုသတိပေးစကားကိုကြားသောအခါ လီယန်၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်ကျုံ့သွားပြီး သူ့ခြေလှမ်းများကို အလိုအလျောက် ပို၍သွက်လက်စေလိုက်သည်။

တခြားစာပို့သမားများမှာလည်း ယန်ကျန့် ခြေလှမ်းသွက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ နောက်ကျကျန်ရစ်မည်စိုးသဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့သည် တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှေ့ရောနောက်ပါ မည်းနက်နေပြီး အရွက်ကျဲပါးသော သစ်ပင်အိုများ ရှိနေ၏။ ထိုသစ်ပင်တို့၏ ပင်စည်များမှာ မထူထဲဘဲ အနည်းငယ်သွယ်လျသော်လည်း အလွန်ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး တမင်တကာ စီစဉ်စိုက်ပျိုးထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် တောအုပ်ထဲတွင် ချုံပုတ်များ လုံးဝမရှိချေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များနှင့် သစ်ကိုင်းခြောက်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မြူခိုးပါးပါးတစ်ခုက တောအုပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး မှိုင်းညို့နေသော ခြုံလွှာတစ်ခုအလား အေးစက်ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်ကို ပေါင်းထည့်ပေးနေသည်။

"ဒီလမ်းကို တမင်တကာ ရှင်းလင်းထားတာများလား လမ်းကိုပိတ်ဆို့နေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်မှမရှိသလို လမ်းပေါ်မှာ သစ်ကိုင်းကျိုးတစ်ခုတောင် မတွေ့ရပါလား"

ယန်ကျန့်သည် ရှေ့သို့အမြန်သွားနေရင်း အကဲခတ်နေမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေ၏။

"ဒီသစ်ပင်တွေက နေ့စဉ်ဘဝမှာ မြင်တွေ့ရတဲ့ မျိုးစိတ်တွေတောင်မဟုတ်ဘူး သေနေပေမဲ့ တကယ်မသေဆုံးသေးသလိုပဲ"

ယုတ္တိမတန်သော အရာများစွာရှိနေပြီး သူသည် အားလုံးကို ရေတွက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့တိုင်အောင် သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးချေ။

အနည်းဆုံးတော့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေသူတိုင်းမှာ ဘေးကင်းနေသေးပြီး မည်သူမျှ ထိုတောအုပ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကံကြမ္မာနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးပေ။

ထိုသို့ဖြင့် တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာလျက် ယန်ကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်ထဲမှ ကျယ်ပြန့်သော ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကွင်းပြင်၏ရှေ့တွင် ကြီးမားသော အိမ်အိုကြီးတစ်လုံး တည်ရှိနေ၏။ ထိုအိမ်မှာ အစောပိုင်းက လမ်းမပေါ်မှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အဆောက်အအုံပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာပဲ"

သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်၏။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလျက် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်များကို ထုတ်ပြထားသည်။

မည်သို့ပင်ကြည့်စေကာမူ သူမသည် ထူးကဲစွာလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်လွင်နေ၏။ သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်သောအခါ သူမ၏ ပြည့်စုံပုံရသော အပြုံးတွင် သဘာဝမကျသော တောင့်တင်းမှုတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး သူမ၏ လက်နှင့်ခြေထောက်များ၏ အနေအထားမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိတ်တိုင်းကျ အနေအထားထားခြင်းခံရပြီးမှ ဓာတ်ပုံရိုက်ခံထားရသော လှပသည့် အရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သောအရာမှာ နောက်ခံမြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ခံမှာ ပို၍အသစ်ဖြစ်သော အိမ်ကြီးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး တရုတ်ရိုးရာပုံစံ ဗိသုကာလက်ရာဖြစ်ကာ သူ့ရှေ့မှ အိမ်နှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေသည်။ သို့သော် ဓာတ်ပုံထဲမှ အိမ်ကြီးမှာ အသစ်စက်စက် ဆောက်လုပ်ထားပုံရပြီး သူ့ရှေ့မှ အိမ်ကြီးမှာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သကဲ့သို့ ဟောင်းနွမ်းနေ၏။ တံခါးပေါ်မှ ဆေးများပင် အရောင်မှိန်ဖျော့ကာ မွဲပြာရောင်အသွင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒီဓာတ်ပုံကို ဒီနေရာမှာပဲ ရိုက်ခဲ့တာ သေချာတယ် လုံးဝမှားစရာမရှိဘူး"

ယန်ကျန့်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့အာရုံကြောများ တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

သဲလွန်စတိုင်းက ဤအိမ်ကြီးဆီသို့ ညွှန်ပြနေပြီး ၎င်းမှာ သဘာဝလွန်လှုပ်ရှားမှုများ၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အရင်းခံအကြောင်းတရားတော့ ဖြစ်မည်မဟုတ်ချေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေများမှာ ၎င်းနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှုပ်ထွေးစွာ ဆက်စပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာတိုက်၊ တစ္ဆေဗီရို၊ တစ္ဆေပန်းချီကားတို့နှင့် ဆက်စပ်မှုများအားလုံးမှာ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

"ဘယ်လိုစိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့သူက ဒီလိုအိမ်ကြီးကို ဒီနေရာမှာ လာဆောက်ထားရတာလဲ ဟိုခေတ်ဟိုအခါက ဒီလိုနေရာမျိုးပိုင်ဆိုင်တာက ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက လာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

ကျိုးဒန်လည်း တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အိမ်ကြီးကို အနည်းငယ် အထင်ကြီးဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သူ့အာရုံမှာ တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်နီနှစ်လုံးပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ကို လုယူလိုသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သည်။

ဒီကောင်က မီးအိမ်နီတွေကို မျက်စိကျနေသည်။

သူသည် အိမ်ကြီး၏အဝင်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ယူရန် စိတ်သွေးဆောင်ခံနေရသည်။

"ဒါတွေက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်လောက်တယ် မီးအိမ်နီတွေပဲ သူတို့ရဲ့အသုံးဝင်ပုံက ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

ကျိုးဒန်က ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဘယ်လိုလဲ ခွဲယူကြမလား တစ်ယောက်တစ်လုံးပေါ့ မင်းဒီမှာရှိနေမှတော့ ငါတစ်ယောက်တည်း အကုန်လုံးယူလို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သေချာတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မမိုက်မဲနဲ့ ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ မျှခြေကိုသွားမဖျက်ဆီးနဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို သွားနှိုးဆွမိရင် မင်းကို ငါအပြစ်ပေးရလိမ့်မယ် အဲ့ဒီမီးအိမ်တွေကိုလိုချင်ရင် ငါထွက်သွားတဲ့အထိစောင့် ပြီးမှ မင်းစိတ်ကြိုက်ယူ"

"သဘာဝကျသားပဲ ငါတို့ထွက်သွားတဲ့အထိ ငါစောင့်မယ်"

ကျိုးဒန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့အကြည့်ကို မလိုမကျစွာ လွှဲလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ငါတို့တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲဝင်ရတော့မလား"

လီယန်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ပတ်လည်တွင် တံတိုင်းများကာရံထားပြီး အထဲသို့ဝင်ရန် အခြားလမ်းမရှိဘဲ တံတိုင်းကို ကျော်တက်ရန်သာရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော်လည်း တံတိုင်းကိုကျော်တက်ခြင်းသည် မဆင်မခြင်နိုင်လွန်းပြီး ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်သလိုဖြစ်မည်ဟု သူခံစားနေရ၏။

"တံခါးဖွင့် ငါတို့ရှေ့တံခါးကပဲ ဝင်မယ်"

သူသည် တံတိုင်းများကို ကျော်တက်မည့်အတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

လီယန်သည် ဟောင်းနွမ်းပြီး အရောင်မှိန်နေသော သစ်သားတံခါးဆီသို့ ချက်ချင်းချဉ်းကပ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပါဝင်သော ထိုတံခါးပင် ဖြစ်၏။

တံခါးနောက်ကွယ်မှ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသောအခါ လီယန်သည် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် အသင့်တော်ဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပုံရသည်။

"သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို စောပြီးအသုံးမပြုနဲ့"

ယန်ကျန့်က သတိပေးလိုက်သည်။

"သိပြီ"

လီယန်က လက်လှမ်းပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးကို ထိလိုက်သည်။

ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပွားခဲ့ချေ။

အားအနည်းငယ်သုံးလိုက်သောအခါ၊

တံခါးမှာ ကျွီခနဲမြည်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟသွားသည်။

တံခါးမှာ သော့ပင်ခတ်မထားချေ။ အိမ်ကြီး၏ပိုင်ရှင်မှာ ခဏတာ အပြင်ထွက်သွားပြီး မကြာမီပြန်လာရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပိတ်ထားရုံသာ ဖြစ်သည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ ပထမဆုံးပေါ်လာသောအရာမှာ အားလုံး၏မြင်ကွင်းကို ကာဆီးထားသော အကာအရံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ငါ့အနားမှာပဲကပ်နေ"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အက်ရာထနေသော လှံရှည်ကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့တက်လှမ်းသွားပြီး အကြီးမားဆုံးသော စွန့်စားမှုကို သူကိုယ်တိုင် ရယူလိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ရှေ့မှဦးဆောင်ရန်မှာ သူ၏တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရ၏။ သူသည် တခြားသူများကို သူ့အတွက် လမ်းရှင်းပေးရန် တွန်းအားပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။