ပထမဆုံးည

သန်းခေါင်ကျော်သွားသည်နှင့် ဒါက စာတိုက်၏တာဝန် စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။ စတုတ္ထထပ် စာပို့သမားများမှာ ဒီနေရာတွင် ခုနစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။

ဖိနှိပ်မှုကြီးစိုးပြီး မှောင်မိုက်နေသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လွှမ်းခြုံထား၏။

ယန်ကျန့်နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော အခြားတစ္ဆေဆရာများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ သတ္တိကောင်းကြသော်လည်း သတိထားရမည်ကိုတော့ သိကြသည်။

အိမ်ကြီးတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အခြေအနေကို နားမလည်သေးဘဲ မည်သူမျှ မဆင်မခြင်ပြုမူရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမိုဘေးကင်းသော နေရာများတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက လေထုကို အသက်ရှူကြပ်စေပြီး အနက်ရောင် တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပိန်လှီသည့် အဘိုးအိုအလောင်းကောင်တစ်လောင်းသာ ကျန်ရစ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပိတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာ အမူအရာကင်းမဲ့နေကာ အေးစက်နေသော သူ၏သေဆုံးနေသည့် ခြေထောက်များမှာ အလောင်းကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားသည်။

ခန်းမဆောင်၏နောက်တွင် ခေါင်းတလားတစ်လုံးရှိ၏။

သို့သော် မည်သူမျှ အဘိုးအိုကို ထိုခေါင်းတလားထဲသို့ ထည့်ရန်မပြောနှင့် အလောင်းကောင်အနီးသို့ပင် ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ သူတို့သည် ၎င်းကို မလှုပ်မယှက်၊ မနှောင့်ယှက်ဘဲ ထားလိုက်ကြသည်။

အလောင်းကောင်မှာ အားလုံးအတွက် ချဉ်းကပ်၍မရသော တားမြစ်ထားသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။

ကျိုးဒန်ပင်လျှင် ခေတ္တခဏကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူက အလောင်းကောင်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများမှာ တန်ဖိုးရှိပုံမပေါ်၊ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းဖြစ်ရန် မလွယ်ကူဟု တွက်ဆလိုက်ပြီးနောက်တွင် ထပ်မံစိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ချေ။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သောလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ရှေ့တံခါးမကြီးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်ကြီးနှစ်လုံးကို မရပ်မနား လွှဲယမ်းစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မီးအိမ်နှစ်လုံးမှာ တောက်ပသောအနီရောင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ကြချေ။ မည်းနက်နေသော "奠" (အသုဘ) စာလုံးတစ်ခုမှာ ယခုအခါ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားပြီး တစ္ဆေအလင်းတန်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သော အလင်းရောင်ဖြင့် မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပနေသည်။ ထိုမီးအိမ်များ၏ ထူးဆန်းသောအလင်းရောင်မှာ ဖိနှိပ်မှုကြီးစိုးပြီး မှောင်မိုက်နေသော လောကကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး မျက်စိလည်လမ်းမှားနေသော ဝိညာဉ်များကို ဖိတ်ခေါ်နေသယောင် ရှိနေသည်။

အနီးအနားတွင် သစ်အိုတောအုပ်ကြီးမှာ တရှဲရှဲမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လေပြေများက ၎င်း၏သစ်ကိုင်းများကို လှုပ်ခတ်ကာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် ဧည့်သည်များ မရှိသည်တော့မဟုတ်။

ဝမ်ကျိုးနှင့် အခြားတစ္ဆေဆရာနှစ်ဦးတို့မှာ ထိုတစ္ဆေခြောက်သော တောအုပ်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ အတူတကွစုရုံးလျက် သူတို့၏မျက်နှာများမှာ တင်းမာမှုနှင့် ထိတ်လန့်လုနီးပါး ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ လမ်းပျောက်နေကြသည်။

တစ္ဆေများကျက်စားသော တောအုပ်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အစောပိုင်းက သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကား ရုတ်တရက် ပြန်လည်စက်နှိုးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ တောအုပ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုသဖြင့် သူတို့သည် ကွေ့ကောက်သောလမ်းအတိုင်း မသွားဘဲ ဖြတ်လမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ယုတ္တိရှိသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည့်အရာကို သူတို့မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ တောအုပ်က သူတို့ကို မညှာမတာ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်သည်။ သူတို့၏လမ်းကြောင်းအတိုင်း နောက်ပြန်လှည့်သော်လည်း ရင်းနှီးသောလမ်းဆီသို့ ပြန်မရောက်နိုင်တော့ချေ။

အဆုံးမရှိ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ဝမ်ကျိုးနှင့် သူ၏အဖော်များမှာ ရှေ့ဆက်ရန်လမ်းမရှိ၊ နောက်ဆုတ်ရန်လမ်းမရှိဘဲ လုံးဝပိတ်မိသွားကြတော့သည်။

"ဒီတောအုပ်က အရင်ကထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူး ဒါက သာမန်တောအုပ်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့ ငါတို့သာ တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ တကယ်ရောက်နေတယ်ဆိုရင် အနှောင့်အယှက်ပေးနေတဲ့ သဘာဝလွန်အရင်းအမြစ်ကို ရှာပြီးဖြေရှင်းရမယ် မဟုတ်ရင် ငါတို့ဒီမှာ ထာဝရပိတ်မိနေတော့မှာပဲ"

ဝမ်ကျိုး၏မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။

သူသည် ပြန်လည်စက်နှိုးသွားသော ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် လွဲချော်ခဲ့ပြီး အိမ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသော တခြားသူများနှင့်လည်း ကွဲကွာသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် ထွက်ပြေးရန်လမ်းမရှိသော ကျိန်စာသင့်နေရာတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေပြီး လောကကြီးက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် နားမလည်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများသာ ရှိနေသည်။

"ဒီတောအုပ်က သေးငယ်ပုံရပေမဲ့ အထဲမှာလမ်းပျောက်သွားတာနဲ့ အဆုံးမရှိကျယ်ပြောသွားတယ် ဒီမှာ သဘာဝလွန်အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖို့က အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်"

နောက်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့သာ အဖြေရှာမတွေ့ရင် ဒီမှာသေရတော့မှာပဲ ငါတို့ဘတ်စ်ကားလွတ်သွားပြီ အချိန်ဆက်ဖြုန်းနေရင် အိမ်ကြီးဆီကိုတောင် ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် သူတို့သည် လမ်းကိုပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အိမ်ကြီးဆီသို့ စွန့်စားသွားရောက်ရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

"ဟုတ်တယ် ယန်ကျန့်မှာ ထွက်ပြေးဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိရမယ် သူက တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လာတာမဟုတ်ဘဲ ဒီအိမ်ကြီးဆီကို တမင်တကာ လာတာပဲ သူလာရဲမှတော့ သူပြင်ဆင်ထားမှာပဲ တခြားသူတွေကလည်း ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြတာဖြစ်မယ်"

"ကံဆိုးတာက ငါအစောပိုင်းက ရွေးချယ်မှုမှားသွားတာပဲ မင်းနောက်လိုက်ရင် ဘတ်စ်ကားဆီကို ဘေးကင်းကင်းပြန်ရောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ အခုတော့ မင်းကငါတို့ကို လမ်းမှားခေါ်လာပြီး ဒီအရှုပ်အထွေးထဲကို ရောက်စေခဲ့တယ်"

အခြားတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးက သူတို့၏အခြေအနေအတွက် ဝမ်ကျိုးကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျိုးက ပြန်ပြောသည်။

"အခုမှ ဒီလိုပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ မင်းက ငါဘတ်စ်ကားဆီ ပြန်မသွားချင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား ငါက တောအုပ်နည်းနည်းလေးကို ဖြတ်သွားရုံနဲ့ ဘာရှုပ်ထွေးမှုမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ တွက်ခဲ့တာ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်မှာလဲ ပြီးတော့ အစောပိုင်းက အခြေအနေအရ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကား စက်နှိုးတာနဲ့ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားနိုင်တယ် တစ်စက္ကန့်လေး နောက်ကျသွားရုံနဲ့ လုံးဝလွတ်သွားနိုင်တယ်"

"တစ်စက္ကန့်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမှာ တစ်မိနစ်တောင် လောင်းကြေးမထပ်ရဘူး အဲ့ဒီသဘောတရားကို မင်းနားမလည်ဘူးလား"

"အချိန်က ပိုပြီးအရေးကြီးလေလေ သတိထားမှုက ပိုလိုအပ်လေလေပဲ ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းရှင်ခြင်းကိစ္စမှာ မင်းအမှားလုပ်လို့မရဘူး"

အခြားတစ္ဆေဆရာက ချေပလိုက်သည်။

သို့သော် တတိယအဖော်က ဝင်ဖြန်ဖြေသည်။

"တော်ကြတော့ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့ အခုချိန်မှာ ငါတို့ဒီအကျပ်အတည်းကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ဖို့ အတူတကွလုပ်ဆောင်ဖို့လိုတယ် ပြီးတော့ မင်းတို့သတိမထားမိဘူးလား သန်းခေါင်ကျော်သွားကတည်းက ဒီတောအုပ်က ပိုပြီးထူးဆန်းလာတယ် တစ်ခုခုလှုပ်ရှားနေသလိုပဲ"

"ငါလည်း ခံစားမိတယ် ဒီမှာအချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့ ဟိုဘက်ကိုသွားကြရအောင်"

ဝမ်ကျိုးကိုယ်တိုင်လည်း မရှင်းပြနိုင်အောင် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေလိုတော့ဘဲ မဆိုင်းမတွ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

အဖော်သုံးဦးမှာ သူတို့၏အငြင်းပွားမှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး အတူတကွပူးပေါင်းကာ ရှင်သန်ရေးနည်းဗျူဟာများကို စဉ်းစားကြသည်။

တစ္ဆေဆရာများအနေဖြင့် သူတို့၏စိတ်များမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော်လည်း ယုတ္တိမမဲ့သေးချေ။ သူတို့မှာ သတိရှိပြီး အာရုံစူးစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ဆက်လျှောက်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့၏ရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သောတောအုပ်ထဲ၌ ပုံရိပ်သုံးခု ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထုကြောင့် သူတို့၏ပုံစံများမှာ မထင်ရှားဘဲ မည်းနက်သောပုံရိပ်များသာဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ချဉ်းကပ်လာကာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင်မပြချေ။

"ဒါတွေက သက်ရှိလူတွေဖြစ်ဖို့မလွယ်ဘူး"

ထိုအတွေးမှာ သုံးဦးလုံး၏စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ပြေး

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်များ ချဉ်းကပ်မလာမီ သူတို့သည် နောက်လှည့်ကာ တစ်စက်ကလေးမျှ မဆိုင်းမတွဘဲ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တစ္ဆေဆရာများဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏အကန့်အသတ်ရှိသော အစွမ်းမှာ အမှားလုပ်ရန် နေရာ မပေးချေ။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို သူတို့ကိုင်တွယ်နိုင်ကောင်းနိုင်သော်လည်း တစ္ဆေများစွာရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသော ပုံရိပ်သုံးခုမှာ သေမိန့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့အဝေးကြီးမပြေးရသေးမီ ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ထိုအရိပ်မည်းများမှာ တောအုပ်ထဲမှ အဝေးတစ်နေရာတွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏အရေအတွက်မှာ နှစ်ဆတိုးလာပြီး ရှေ့မှသစ်ပင်များကြားတွင် ဝေဝါးသော လူပုံသဏ္ဌာန်ခြောက်ခု ပြန့်ကျဲနေသည်။

"လမ်းကြောင်းပြန်ပြောင်း"

ဝမ်ကျိုးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

တခြားနှစ်ဦးမှာလည်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာသည်။ ပုံရိပ်ခြောက်ခုမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း သူတို့ကိုမြင်ရုံနှင့်ပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားစေသည်။

နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ်ပုံရိပ်သုံးခုမှာ တောအုပ်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

သွားကိုကြိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျိုးနှင့် သူ၏အဖော်များမှာ မဆိုင်းမတွဘဲ နောက်ထပ်လမ်းကြောင်း တစ်ခုသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက အစောပိုင်းက ပုံရိပ်တွေက တစ္ဆေအစစ်တွေမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေကျွန်တွေဖြစ်နိုင်တယ် ငါတို့လန့်သွားတာဖြစ်မယ် ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

တစ်ဦးက ထွက်ပြေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါမှန်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ ဘယ်ငတုံးက အဲ့ဒါကိုလောင်းကြေးထပ်မှာလဲ ငါတို့က တစ္ဆေ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နီးကပ်နေပြီ ဘတ်စ်ကားကြောင့်သာ ငါတို့ အသက်ရှည်နေတာ ဒီမှာတစ္ဆေအစစ်တွေနဲ့တွေ့ရင် ငါတို့လုံးဝခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ကျိုးက ပြေးရင်း ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဒါက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းပင်တည်း။

သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာကို ရောက်လာရတာလဲ။

"ရှေ့ကိုကြည့်"

ရုတ်တရက် သုံးဦးသားမှာ တုန်ယင်လျက် တစ်ဖန်ရပ်တန့်သွားကြသည်။

တောအုပ်၏ပိုနက်သောနေရာတွင် ထူးဆန်းသောပုံရိပ်အုပ်စုသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်များကို ကျောမှီကာ သူတို့နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည်။

မဟုတ်ဘူး။

လုံးဝမလှုပ်ရှားတာတော့မဟုတ်….

တစ္ဆေပုံရိပ်များမှာ ဝမ်ကျိုးတို့အဖွဲ့ကို အာရုံခံမိသောအခါ သူတို့၏လည်ပင်းများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် လိမ်လှည့်ကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

တစ်ခုပြီးတစ်ခု သက်မဲ့ခေါင်းများ ထူထပ်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ကာ နွေးထွေးမှုကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရာပေါင်းများစွာ။

ထောင်ပေါင်းများစွာ။

မရေမတွက်နိုင်သော အရေအတွက်မှာ သစ်ပင်များနောက်မှ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလာကြသည်။ သစ်ပင်တိုင်းတွင် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ခုခု ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် သစ်ပင်တစ်ပင်စီမှာ ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေဆိုးကို ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အရိုးထဲထိစိမ့်အောင် အေးစက်သောလေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

ဝမ်ကျိုးနှင့် တခြားသူများမှာ ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရေခဲရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေကြသည်။

ဒါက သာမန်တောအုပ်တစ်ခုမဟုတ် တစ္ဆေတောအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။

အံ့ဩစရာမရှိတော့ချေ။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ သူတို့ကိုလိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော တစ္ဆေများမှာ ထိုနေရာသို့ မဝင်ရောက်လိုကြခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ချေ။

ဤနေရာမှအန္တရာယ်များမှာ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ခြိမ်းခြောက်မှုများထက် ဆယ်ဆမက ကြီးမားလှသည်။

"ပြီးဆုံးသွားပြီ"

သုံးဦးသား၏မျက်နှာများမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူတို့သည် ပြေးခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ထွက်ပြေးလိုစိတ်မရှိတော့၍မဟုတ်၊ လမ်းအားလုံးမှာ ပိတ်ဆို့နေပြီး တစ္ဆေများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရကာ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်းမရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရန်လိုသောတစ္ဆေများမှာ သစ်ပင်များနောက်မှထွက်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

လမ်းကြောင်းတိုင်းမှ အဆုံးမရှိ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

မကြာမီ တောအုပ်ထဲတွင် သူတို့၏ သွေးပျက်ဖွယ်ရာ နောက်ဆုံးအော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အရာအားလုံး နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းမတိုင်မီ အသက်ရှင်ရန်အတွက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ထူးဆန်းသောတစ္ဆေများမှာ တောအုပ်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားသကဲ့သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ပုန်းကွယ်သွားကြသည်။ တောအုပ်မှာမူ ၎င်း၏လှည့်စားတတ်သော ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် သတိမပြုမိလိုက်သည်မှာ တောအုပ်၏ပတ်လည်တွင် သစ်ပင်သစ်သုံးပင် တိတ်တဆိတ် ပေါင်းထည့်ခံလိုက်ရခြင်းပင်တည်း။ ၎င်းတို့မှာ တခြားသစ်ပင်များထက် များစွာငယ်ရွယ်ပြီး မည်းမှောင်နေသော သစ်ပင်အိုများနှင့်ယှဉ်လျှင် ထူးဆန်းစွာ ဖြူဖျော့နေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ၎င်းတို့မှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

အေးစက်သောလေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

သစ်ပင်သစ်များမှာ သစ်ပင်အိုများနှင့်အတူ လွှဲယမ်းနေပြီး သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ မှိန်ဖျော့သော တရှဲရှဲအသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်မှာမူ ဝမ်ကျိုးနှင့်သူ၏အဖွဲ့၏ကံကြမ္မာကို လုံးဝမသိရှိချေ။

သူသည် အိမ်ကြီး၏တတိယအခန်းထဲတွင် ဘေးကင်းစွာနေထိုင်လျက် တံခါးကို စောင့်ကြပ်ကာ အချိန်ကုန်ဆုံးရန် စောင့်မျှော်နေသည်။

အိမ်ကြီးမှာ ညဘက်တွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ တခြားတစ္ဆေဆရာများမှာ မည်သည့်နှောင့်ယှက်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်ကြချေ။ ဒါက စိတ်သက်သာရာ ရစရာဖြစ်သည်။အကယ်၍ သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ဆူညံသံက တခြားသူများကို သတိပေးမည်ဖြစ်ပြီး တကယ့်အန္တရာယ်ကျရောက်လာသောအခါ အသင့်မဖြစ်ဘဲ မနေရတော့ပေ။

ယန်ကျန့်သည် အလွန်အမင်းသတိရှိနေပြီး သူ၏အတွေးများမှာ အရာသုံးခုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်-

ဘေးအခန်းမှ သော့ခတ်ထားသောအခန်း၊ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှ အဘိုးအိုအလောင်းကောင် နှင့် ခန်းမဆောင်နောက်မှ အနီရောင်ခေါင်းတလား……

"သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းနဲ့ အလောင်းကောင်အတွက် ငါပြင်ဆင်ပြီးသားပဲ ဒါပေမဲ့ ခန်းမဆောင်နောက်က အနီရောင်ခေါင်းတလားကရော ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ခေါင်းတလားများမှာ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းများအနေဖြင့် သူနှင့်မစိမ်းလှချေ။

ယခင်က တစ္ဆေတမန်တော်မှာ တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲမှ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုခေါင်းတလားမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခုမှာမူ အနီရောင်ဖြစ်သည်။

"ရိုးရာအယူအဆအရ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားတွေက သဘာဝမကျတဲ့သေဆုံးမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး အနီရောင်ခေါင်းတလားတွေကတော့ ငြိမ်းချမ်းစွာသေဆုံးတာကို ကိုယ်စားပြုတယ် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ သဘောဆောင်တဲ့ အသုဘပေါ့ ဒါက ရိုးရာအစဉ်အလာတစ်ခုသာဖြစ်ပေမဲ့ ရှေးခေတ်ထုံးတမ်းတွေမှာ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ တားမြစ်ချက်တွေရှိတတ်တယ် အရောင်ရွေးချယ်မှုမှာတောင် အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ကြုံသလိုရွေးလို့မရဘူး"

"အကယ်၍ တစ္ဆေတမန်တော်ကို ပထမဆုံးအကျဉ်းချခဲ့တဲ့သူတွေက အစောပိုင်းခေတ်က တစ္ဆေဆရာတွေဖြစ်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့အနက်ရောင်ခေါင်းတလားရွေးချယ်မှုက အန္တရာယ်ကို သွယ်ဝိုက်ညွှန်ပြနေတယ် အလားတူပဲ အခုအနီရောင်ခေါင်းတလားက ပင်မခန်းမဆောင်ထဲက အဘိုးအိုက ငြိမ်းချမ်းစွာသေဆုံးခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေတယ်"

ယန်ကျန့်၏စိတ်ထဲတွင် အသိပညာနှင့်မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ္ဆေအရိပ်ထဲမှ စုပေါင်းမှတ်ဉာဏ်များမှ ရယူထားသော ရိုးရာထုံးတမ်းစဉ်လာ အစအနများပင်တည်း။

"ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့က ရိုးရာအရ ဝိညာဉ်ပြန်လာတာကို ကိုယ်စားပြုတယ် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲက အဘိုးအိုက တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်မှုဖြစ်လာမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတာ သဘာဝကျတယ် အဲ့ဒီနေ့က အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်နိုင်ပြီး ငါအပါအဝင် ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းကို သုတ်သင်သွားနိုင်တယ်"

"စာက အဘိုးအိုအတွက်ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မယ် အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ဒီအလောင်းကောင်က တစ်ဦးတည်းသော လက်ခံနိုင်သူဖြစ်ပေမဲ့ သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းထဲမှာလည်း မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ် ဒါ့အပြင် ခုနစ်ရက်အကြာမှာ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက ဒီနေရာကို နောက်တစ်ခေါက် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ပြီး တခြားတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ချသွားနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေလည်းရှိတယ်"

"ဒါကြောင့် စာတိုက်ရဲ့တကယ့်မစ်ရှင်က စာပို့ဖို့မဟုတ်ဘဲ စာပို့သမားတွေ ဒီခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုအသက်ရှင်အောင် နေထိုင်ကြမလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်တာဖြစ်မယ်လို့ ငါသေချာတယ်"

"ပထမနေ့က အခုမှစတင်ရုံပဲရှိသေးတယ် ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်က ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး စာတိုက်က စိန်ခေါ်မှုမရှိဘဲ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် အခြေအနေကို စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးသပ်အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အိမ်ကြီးထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း"

အသံမှာ အပြင်ဘက်မှလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်ကြီး၏ထူထဲသော ရှေ့တံခါးကို အားဖြင့်ထုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

အသံမှာ မှိန်ဖျော့သော်လည်း ၎င်း၏ရှင်းလင်းမှုမှာ တိတ်ဆိတ်သောညကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် တံခါးခေါက်နေတာလား"

တစ်ခဏအတွင်း သူတို့၏အခန်းများထဲတွင် သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ ဝမ်ဖုန်း၊ တာချန်၊ ယန်ရှောင်ဟွားနှင့် လီယန်တို့အားလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြသည်။

ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အားအင်နှင့်သတိပြန်လည်ရရှိရန် ခေတ္တခဏအနားယူခြင်းမှလွဲ၍ အိပ်စက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ မည်သည့်နှောင့်ယှက်မှုမဆို သူတို့ကို နိုးထစေရန် လုံလောက်သည်။

" တံခါးခေါက်နေပြန်ပြီလား"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာမှာ ညှိုးမှောင်သွားသည်။

သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိ တံခါးခေါက်သံများနှင့် မိုးသက်မုန်တိုင်းများကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အငြိုးအတေးရှိသည်။

"ဘယ်သူလဲ အပြင်မှာ ဘယ်သူတံခါးခေါက်နေတာလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်၊ ကျိုးဒန်ပင်တည်း။

ဒီလူမှာ သတ္တိကောင်းနေဆဲပင်တည်း။

သို့သော် အပြင်ဘက်မှ ပြန်ဖြေခြင်းမရှိဘဲ တံခါးခေါက်သံများမှာ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ပိုမိုအရေးတကြီးဖြစ်လာသည်။

"တစ် နှစ် လေး ခြောက် စည်းချက်အရကြည့်ရင် အနည်းဆုံး လက်ခြောက်ဖက်လောက် တံခါးခေါက်နေတာ"

ယန်ကျန့်သည် ဂရုတစိုက်နားထောင်ရင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ ဝမ်ကျိုးတို့အဖွဲ့များလား"

လီယန်က ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

သူသည် သူတို့နောက်သို့မလိုက်ဘဲ ဘတ်စ်ကားကိုစောင့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဖွဲ့ကို မမေ့သေးချေ။

"ငါသွားစစ်ကြည့်မယ် မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာနေကြ ငါမပြန်လာမချင်း ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမှ ဘယ်သူမှတံခါးမဖွင့်နဲ့"

ယန်ကျန့်သည် လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အက်ရာထနေသော လှံရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ထွက်လိုက်သည်။

ထောင့်ချိုးတစ်ခုကိုကွေ့လိုက်သောအခါ သူသည် ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် သူသည် ကျိုးဒန်နှင့် ဆူညံသံကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော တစ္ဆေဆရာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းမှာ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အနက်ရောင် တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအို အလောင်းကောင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် အလောင်းကောင်ကို ရွှေ့လိုက်တာလား"

ခဏအကြာတွင် ကျိုးဒန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ မေးလိုက်သည်။

အလောင်းကောင်မှာ မရှင်းပြနိုင်ဘဲ ၎င်း၏အနေအထား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်၊ မူလက ဘယ်ဘက် တိုင်းရှီကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေရာမှ ယခုအခါ ညာဘက်တစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။

၎င်း၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ၎င်း၏နေရာမှာမူ မရှင်းပြနိုင်အောင် လဲလှယ်သွားခဲ့သည်။

"ငါက ပထမအခန်းထဲမှာ အမြဲတမ်းရှိနေပြီး စောင့်ကြည့်နေတာ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး အနားမှာတောင် ဘယ်သူ့အရိပ်မှမမြင်ဘူး ပြီးတော့ ဘယ်သူက ဒီပုပ်သိုးနေတဲ့အလောင်းကောင်ကို အချိန်ကုန်ခံပြီး နောက်ပြောင်နေမှာလဲ"

ဖန်းရှင်းက မျက်နှာတင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အိမ်ကြီး၏အပြင်ဘက်တွင် အရူးအမူးတံခါးခေါက်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ၊ ပိုမိုတောင်းဆိုမှုပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အေးစက်သော မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

"ငါမှတ်မိတာတော့ အိမ်ကြီးရဲ့တံခါးမကြီးက ပွင့်နေတာ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မှိန်ဖျော့စွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏မြင်ကွင်းမှာ တံတိုင်းတစ်ခုဖြင့် ကာဆီးထားသဖြင့် ရှေ့ခြံဝင်းကို မမြင်နိုင်ကြချေ။

တံခါးမကြီးက ပွင့်နေသည်

သို့ဆိုလျှင် အပြင်ဘက်တွင် တံခါးကိုခေါက်နေသူမှာ မည်သူ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာနည်း။