ပထမဆုံးတစ်ယောက်

ယန်ကျန့်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ဖွင့်ထားသောတံခါးရှေ့တွင် ရပ်လျက် အတွေးနက်နေသည်။

ယနေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များမှာ ထူးဆန်းပြီး ထူးကဲလှ၏။ အိမ်ကြီး၏တံခါးများပွင့်နေခြင်း၊ ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်ဖြူ၊ နှင့် အရေးတကြီးထွက်ပေါ်လာသော တံခါးခေါက်သံများ…

ထိုအသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာပင် အိမ်ကြီးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေသည်။

အန္တရာယ်မှာ အပြည့်အဝမပေါ်ထွက်သေးသော်လည်း ပထမဆုံးနေ့တွင်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်သော လက္ခဏာများမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ထင်းခုတ်ဓားကိုသုံးရင် ကြားခံနယ်တစ်ခုကို နှိုးဆွပြီး အစောပိုင်းက အဖြစ်မှန်ရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖော်ထုတ်နိုင်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ အက်ရာထနေသော လှံရှည်ကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူသည် တံခါးပေါ်မှ ထူထပ်စွာပြည့်နှက်နေသော လက်ရာများကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ဆီဇာဟိုတယ်မှ သွေးစွန်းနေသော လက်ရာများကို သတိရစေသည်။

သို့သော် ထိုသို့သောအဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် ယန်ကျန့်မှာ မဆင်မခြင် မပြုမူတတ်တော့ချေ။ သူနားလည်သည်မှာ တစ္ဆေများချန်ထားခဲ့သော အချို့သောကြားခံနယ်များကို ကြုံသလို နှိုးဆွ၍မရခြင်းပင်၊ အချို့သောကြားခံနယ်များမှာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့်အခါ ပြင်းထန်သောအကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်မှာ အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရင်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရ၏- တံခါးခေါက်သံ၏ အရင်းအမြစ်ကိုရှာရန် ကြားခံနယ်ကို စွန့်စားအသုံးပြုမည်လော သို့မဟုတ် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သဘောထားပြီး အခန်းသို့ပြန်ကာ အချိန်ကုန်ဆုံးအောင်စောင့်ဆိုင်းမည်လော။

ဒါက သူဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်မဆို အခြေအနေအပေါ် နက်ရှိုင်းသောသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါက ကစားပွဲမဟုတ် ပြန်လည်စတင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိချေ။ ခြေတစ်လှမ်းမှားလိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး၏အဆုံးသတ်ကို ဆိုလိုနေသည်။

ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် ပြန်လည်စတင်နိုင်သော်လည်း သူသည် မဆင်မခြင် စမ်းသပ်ရန် မဝံ့ရဲသေးချေ။

"ငါ စွန့်စားကြည့်သင့်တယ် အခန်းထဲမှာပဲနေပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲနေရုံနဲ့ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့အထိ အသက်ရှင်ဖို့ မလုံလောက်နိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့်၏ ပြတ်သားသောသဘာဝမှာ ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။

သူကြိုးစားကြည့်ချင်သည်။ ပွဲကိုဦးဆောင်လိုပြီး သေခြင်းတရားကို ထိုင်စောင့်နေရမည့်အဖြစ်ကို မုန်းတီးသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာချန်ထားခဲ့တဲ့လက်ရာတွေက တစ္ဆေဆိုးက ငါ့ကိုထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ် တစ္ဆေက ဘယ်သူ့ကိုမှဝင်မလာဘူး မသတ်ဘူး အဲ့ဒီအစား မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လက်ရာတွေကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တယ် ဒါက ကြားခံနယ်ကို ငါ့ဆီကိုတည့်တည့်ပို့ပေးလိုက်သလိုပဲ"

အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ယန်ကျန့်မှာ ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်ဟု အလိုလိုသံသယဝင်နေသည်။

ကြားခံနယ်ကို နှိုးဆွလိုက်ခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆက်တိုက်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို စတင်စေနိုင်သည်။

အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်သော ရှုန်ဝမ်ဝမ်သာ ဒီမှာရှိနေခဲ့လျှင်……. သူသာရှိနေပါက ယန်ကျန့်သည် အခြေအနေ၏အကောင်းအဆိုးကို ချိန်ဆရန် သူ၏ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုနိုင်ပေမည်။

သူ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို မခေါ်လာချင်၍တော့မဟုတ်ပေ….. ရှုန်ဝမ်ဝမ်မှာ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကား၏ သေစေနိုင်သောအန္တရာယ်များကြားတွင် အသက်မရှင်နိုင်မည်ကို သူစိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် မင်းဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ မင်းလိုလူတစ်ယောက်က ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ တုံ့ဆိုင်းနေတာက ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရလို့ဖြစ်မယ် မင်းရဲ့အတွေးတွေကို မျှဝေပါလား ငါတို့လည်း အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်တာပေါ့"

ကျိုးဒန်သည် ယန်ကျန့်၏ မပြတ်မသားဖြစ်နေသောပုံစံကိုမြင်သောအခါ မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။

"ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး ငါ့မှာ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေရှိတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ထင်းခုတ်ဓားကို မည်သို့အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုမည်မဟုတ်ချေ။

ကြားခံနယ်ကို နှိုးဆွခြင်းမှာ ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမသိပါက တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး အတွက် သင့်တော်သောနည်းလမ်းကိုရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

"တံခါးကိုပိတ်လိုက် လောလောဆယ် မီးအိမ်ကိုမထိနဲ့ အခြေအနေကို ဆက်ပြီးစောင့်ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြမယ် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် သတိထားဖို့လိုတယ် ငါ့စိတ်ထဲမှာထင်နေတာက ငါတို့အခုထိအသက်ရှင်နေပြီး တစ္ဆေဆိုးရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို မခံရသေးတာက မပျက်စီးသေးတဲ့ မျှခြေတစ်မျိုးမျိုးကြောင့်ပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီမျှခြေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲသွားမှာပဲ ငါတို့က ဒီမျှခြေကို စောစီးစွာအဆုံးသတ်သွားအောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး"

ထို့နောက် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ရွေးချယ်မှုကိုပြုလုပ်ပြီး တစ်ညတာစောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ အလားတူဖြစ်စဉ်များ ထပ်မံဖြစ်ပွားပါက သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ကြားခံနယ်ကိုနှိုးဆွရန် ထင်းခုတ်ဓားကို အသုံးပြုပေလိမ့်မည်။

ဖန်းရှင်းနှင့် အခြားတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးမှာ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုကြချေ။ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ သူတို့သည် အိမ်ကြီး၏လေးလံသောတံခါးများကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်ကြသည်။

ခိုင်ခံ့သောသစ်သားတံခါးများ ပိတ်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ကြီးအတွင်း၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အဖြစ်အပျက်များ မပေါ်ပေါက်လာသလို အပြင်ဘက်တွင်လည်း မည်သည့်အသံမျှမကြားရတော့ချေ။

အစောပိုင်းက အဖြစ်အပျက်များအားလုံးမှာ အချက်ပေး အမှားတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သစ်သားပေါ်မှ ထူထပ်စွာထင်ကျန်နေသော ညစ်ပတ်သည့်လက်ရာများမှာမူ လူတိုင်း၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြသော်လည်း လူတိုင်းမှာ သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် တစ္ဆေဆိုးမှာ အိမ်ကြီး၏အပြင်ဘက်တွင်သာ ရှိနေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဝင်ရောက်ရန်အသင့်ဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေကြသည်။

အပြင်ဘက်မှာ ဘေးမကင်းတော့ချေ။

"ပြန်ကြရအောင်"

ယန်ကျန့်သည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်တွင် စုရုံးနေသောလူဦးရေမှာ အရင်ကထက် ပိုများလာသည်။ လီယန်နှင့် စတုတ္ထထပ်မှ စာပို့သမားများအပြင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှထွက်ပြီး အိမ်ကြီးထဲသို့ဝင်ရောက်လာသော တစ္ဆေဆရာအားလုံးနီးပါး ရှိနေကြသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သာမန်ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာလေးတစ်ခုပါပဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ဆက်လုပ်ကြ"

ကျိုးဒန်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်တယ် ဒီအလောင်းကောင်ကို ဘယ်သူရွှေ့တာလဲ"

"ကျိုးဒန် ငါအစောပိုင်းက ပြောပြီးသားပဲ ဘယ်သူကမှ လူတွေကိုခြောက်လှန့်ဖို့ ဒီအဘိုးကြီး အလောင်းကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ရွှေ့နေမှာမဟုတ်ဘူး"

အပြင်ဘက်တွင် ငြိမ်သက်သွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော လူတစ်ဦးက အလျင်စလို ရှင်းပြသည်။

"လူကမရွှေ့ဘူးဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲရှိတယ် အလောင်းကောင်က သူ့ဘာသာသူရွှေ့တာပဲ ဒီအလောင်းကောင်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လို့ ငါအရင်ကတည်းက သံသယရှိခဲ့တာ ငါတို့ဒါကိုချုပ်နှောင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှာရင် တစ္ဆေဆိုးပြန်လည်ရှင်သန်လာတာနဲ့ ငါတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်တယ် ငါထင်တာတော့ ငါတို့အလောင်းကောင်သံချောင်းကို သုံးသင့်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်တွင် အလောင်းကောင် သံချောင်းရှိကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ ဒါက တစ်ဝက်တစ်ပျက် လူသိရှင်ကြားဖြစ်နေသော အချက်အလက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တာဟိုင်မြို့တွင် ရဲကျန့်နှင့် သူ၏ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုအတွင်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာ ပေါက်ကြားခဲ့ပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်၏အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ကြောက်ရွံ့သလို လိုချင်တပ်မက်ကြသည်။

လက်ရှိအခြေအနေများတွင် လူများမှာ သူတို့၏ဆန္ဒများကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး ပေါ်ပေါ်တင်တင် လုပ်ဆောင်ခြင်းကို သဘာဝအတိုင်း ရှောင်ရှားကြသည်။ ထိုကိစ္စကိုကိုင်တွယ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ယန်ကျန့်အား အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ဆုံးရှုံးသွားစေရန် တွန်းအားပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် စကားပြောသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန်းရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်မှာ အေးစက်သွားသည်။

"ငါအရင်က အရမ်းအ纵လျော့ပေးခဲ့ပုံပဲ အခုတော့ ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ ခွေးတွေကြောင်တွေကတောင် ငါ့ကိုလာပြီး အမိန့်ပေးရဲနေကြပြီ စကားများမနေနဲ့တော့ ငါ့ကိုတိုက်ချင်လို့လား ငါ့ကိုသတ်လိုက် အဲ့ဒါမင်းအပိုင်ပဲ ငါသုံးအထိရေမယ် အဲ့ဒီအချိန်အထိ မင်းတို့မတိုက်ခိုက်ရင် ငါတိုက်ခိုက်တော့မှာ"

"ကျွန်တော်က အကြံပြုရုံသက်သက်ပါ အကြံပြုရုံပါပဲ"

ထိုတစ္ဆေဆရာ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူက အလျင်စလို ပြင်ပြောလိုက်သည်။

တခြားသူများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှ ာအမူအရာများမှာ မသေချာမရေရာဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူတို့၏မျက်နှာများအရ သူတို့သည် ကြိုတင်ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ထားခဲ့ကြောင်း ပြောရန် မခက်ခဲချေ။

"နှစ်"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ကြတော့မှာလား။

ကျိုးဒန်သည် အခြေအနေကိုအကဲခတ်ရင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ထိုအရူးများကို စကားလုံးများ သို့မဟုတ် နာမည်ဂုဏ်သတင်းဖြင့်သာ ခြိမ်းခြောက်၍မရချေ။ အကယ်၍ မလှုပ်ရှားပါက သူတို့ဘယ်တော့မှ သင်ခန်းစာရမည်မဟုတ်။

သုံး

တတိယအကြိမ်ရေတွက်ချိန်တွင် တောင်းပန်နေဟန်ရှိသော တစ္ဆေဆရာမှာ ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်ရန်နိုးထလာသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ သူသည် လှုပ်ရှားရန်အသင့်ပြင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာဖုံးကွယ်ထားခဲ့သဖြင့် တခြားသူများကို အမှတ်မထင်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် အေးစက်မည်းနက်နေသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

၎င်းမှာ ထိုလူက တစ္ဆေ၏စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းနိုင်သည်ထက် ပိုမြန်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ယန်ကျန့်သည် "နှစ်" ဟုရေတွက်ချိန်တွင်ပင် လှုပ်ရှားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

တစ္ဆေလက်မှာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး တစ္ဆေ၏ဩဇာကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ္ဆေဆရာမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ယန်ကျန့်က သူ့ကို လွယ်ကူစွာ မတင်လိုက်သည်။ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ ထိုလူမှာ လည်ညှစ်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

"သနားစရာပဲ မင်းက ဒီထက်ပိုပြီး စွမ်းရည်ရှိမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းအစွန်းနားက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ မင်းကိုသတ်တာ ကလေးကစားစရာလိုပဲ"

ယန်ကျန့်သည် အလောင်းကောင်ကို အမှိုက်ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆွဲကိုင်ကာ အိမ်ကြီး၏ရင်ပြင်သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။

ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်တင်လိုက်သောအခါ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အားမှာ အလောင်းကောင်ကို အိမ်ကြီးအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

"ယန်ကျန့်က အလောင်းကောင် သံချောင်းကိုတောင် မသုံးခဲ့ဘူး"

တခြားသူများ၏မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

သူတို့သည် ယန်ကျန့်၏ရက်စက်မှုမှာ အလောင်းကောင် သံချောင်းနှင့် တစ္ဆေမျက်လုံးတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသော်လည်း မထင်မရှားသော တစ္ဆေလက်တစ်ခုတည်းကပင် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးကို လွယ်ကူစွာသတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ပေါ့ပေါ့ဆဆ လည်ညှစ်လိုက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကြားမှ ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ္ဆေကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပါက သူတို့ကို လည်ညှစ်ရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ ရဲကျန့်နှင့်တိုက်ပွဲအတွင်းတွင် တစ္ဆေလက်မှာ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သောအစွမ်းကို မပြသခဲ့သနည်း။

နေဦး။

လူတိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့်၏တစ္ဆေလက်မှာ အားမကောင်း၍မဟုတ်ဘဲ သူနှင့်ရဲကျန့်ကြားမှ တိုက်ပွဲမှာ လုံးဝ အဆင့်မတူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏သဘာဝလွန်စွမ်းရည်များ၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှပင် သေစေနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ ပိုမြင့်သော အဆင့်ကြောင့် ထိုအခြေအနေတွင် သိပ်မသိသာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ္ဆေလက်မှာ ရဲကျန့်ကိုမနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အပေါ်တွင်မူ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စေသည်။

"နောက်ထပ်ဘယ်သူလှုပ်ရှားချင်သေးလဲ တစ်ယောက်သတ်တာနဲ့ တစ်အုပ်လုံးသတ်တာ အတူတူပဲ မင်းတို့အားလုံးကို ငါရင်ဆိုင်ရမှာ ဝန်မလေးဘူး"

ယန်ကျန့်သည် လူအုပ်ကိုဝေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တခြားသူများမှာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ဖန်းရှင်းပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏အာဏာရှိရာထူးဆိုသောအရာမှာ သူ၏အသက်ကို အာမမခံနိုင်ကြောင်း သူခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ကြီး၏အန္တရာယ်များမှာ မရှင်းလင်းသေးသဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ချုပ်တည်းထားရုံသာဖြစ်သည်၊ သို့သော် ထိုချုပ်တည်းမှုမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။

"ဘယ်သူမှ ရှေ့မတက်ရဲမှတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အေးဆေးနေကြ ငါ့ရဲ့နေ့ရက်တွေကို မင်းတို့လိုအရူးတွေကို စောင့်ကြည့်ရင်း မကုန်ဆုံးချင်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် သူတို့ကို အေးစက်စွာတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူသည် သူ၏အခန်းသို့ပြန်သွားပြီး မလွှဲမရှောင်သာသော အခိုက်အတန့်ရောက်လာချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ပြဇာတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။

ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော လူအုပ်မှာ ယာယီအားဖြင့် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် လေများပိုမိုတိုက်ခတ်လာသည်။

မီးအိမ်ဖြူမှာ လွှဲယမ်းနေသည်။

အိမ်ကြီးပတ်ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များမှာ အရိပ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေကြပုံရသည်။