အလောင်းကို နေရာချထားခြင်း

"ခေါင်းဆောင် အပြင်မှာ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ"

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင်၊

လီယန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူအပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံအချို့ကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း သူရရှိသော သတင်းအချက်အလက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသည်။

"ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအပြင်ဘက်မှာ တစ္ဆေဆိုးတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ စပြီးပေါ်လာနေပြီ ငါပတ်ပတ်လည်ကို အမြန်တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဝင်လာရင်း တံခါးကိုပိတ်ခဲ့တယ် ဒါပါပဲ"

ယန်ကျန့်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်၏။

"ခုနက တစ်ယောက်ယောက်သေသွားတာလား"

အနီးအနားတွင် ယန်ရှောင်ဟွားက သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ပြီး သူ၏သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အရောင်တင်ထားသည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်လိုက်တာ ဒီလူတွေက ငါ့အစွမ်းကိုချည့်နဲ့အောင်လုပ်ဖို့ အလောင်းကောင်သံချောင်းကို သုံးခိုင်းပြီး ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးချင်နေကြတာ ဒီလိုသဘာဝလွန်ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို ငါကိုင်ထားတာ ဘယ်သူမှ မလိုလားဘူး"

"ဟုတ်တယ် အလောင်းကောင်သံချောင်းအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်က နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ပေါက်ကြားသွားပြီး အခုလူတော်တော်များများ သိနေကြပြီ အစောပိုင်းက သူတို့ထဲကတစ်အုပ်ကိုသာ ငါတို့မရှင်းပစ်ခဲ့ရင် မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ တာချန်းမြို့ကို တစ္ဆေဆရာတွေ ပိုပြီးရောက်လာမှာ သေချာတယ်"

လီယန်က ပြောလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေဆိုးများကို ချုပ်နှောင်နိုင်စွမ်းရှိသော အလောင်းကောင် သံချောင်းတစ်ခုကို ကိုင်စွဲထားကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။

အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ပိုင်ဆိုင်သူတိုင်းသည် မည်သည့်တစ္ဆေဆိုးကိုမဆို တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းကို ရရှိသည်။

အကယ်၍သာ ၎င်းမှာ ယန်ကျန့်၏လက်ထဲတွင် မရှိခဲ့ပါက မရေမတွက်နိုင်သော တခြားသူများမှာ ရှေးမဆွကတည်းက ၎င်းကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြမည်ဖြစ်ပြီး ကမောက်ကမအခြေအနေများကို ဆောင်ကျဉ်းလာပေမည်။

"ဒီနေ့တော့ သိပ်ပြီးအန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သင့်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ထင်နေတာက ငါတို့ဒီမှာနေတာကြာလေလေ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက ပိုပြီး အန္တရာယ်များလာလေလေပဲ"

ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"အနားယူပြီး အားပြန်ဖြည့်ထားကြတော့ လာမယ့်ရက်တွေမှာ ငါတို့အိပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါသံသယရှိတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နေရာတစ်ခုရှာကာ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်မှာ အမှန်တကယ် အိပ်ပျော်သွားခြင်းမဟုတ်ချေ။ သူသည် သတိကြီးစွာထားလျက် တံခါးအလွန်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ်နားစွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံတိုင်းကို ခြေရာခံနေသည်။

မကြာမီပင်၊

ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှ ကျန်ရှိသောလူများမှာ ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ပုန်းကွယ်နေသော ထောင့်တစ်နေရာစီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်မှုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြန်သည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏တံခါးမှ အလျင်စလိုတံခါးခေါက်သံများပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်ခြင်းက တင်းမာမှုအချို့ကို လျော့ပါးသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်က တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးလာသည်။

နံနက် ၃ နာရီခန့်တွင်….

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ညဘက်တွင် လေထုမြင့်တက်လာသံနှင့် တောအုပ်ထဲမှ သစ်ရွက်များ တရှဲရှဲမြည်သံတို့ ဖြစ်သည်။

လေမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် လေမှာ ၎င်း၏အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာပြီး ငိုရှိုက်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအသံမှာ နေရာအတိအကျမရှိဘဲ လမ်းကြောင်းပေါင်းစုံမှ လာနေဟန်ရှိသည်။

တဝီဝီမြည်နေသောလေမှာ မည်သူမျှသတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ထူးဆန်းသော ငိုညည်းသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအပြောင်းအလဲမှာ အလွန်တဖြည်းဖြည်းဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် အစပိုင်းတွင် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မရှင်းပြနိုင်သော ထိုအသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တိတ်တဆိတ် ဖြစ်တည်သွားသည်။

"အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး ငိုနေတာလား"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများပွင့်လာသည်။ သူယခုအခါ သေချာသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေတိုက်နေစဉ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏အတွင်းပိုင်းမှာ ငိုရှိုက်နေသည်။ ထိုအသံမှာ ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာကို အမှတ်ရစေသော်လည်း ဤနေရာမှ ငိုရှိုက်သံများမှာ အဆပေါင်းများစွာပိုများပြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ဒါဇင် တစ်ဒါဇင်ထက် မကသော အသံများ ရောနှောနေသည်။

"ဒါက အသုဘမှာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေတာနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ"

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ၊

ထိုဖြစ်စဉ်မှာ ယန်ကျန့်အား အသုဘအခမ်းအနားတစ်ခုမှ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသည့် ဓလေ့ကို စဉ်းစားမိစေသည်။

လူတစ်ဦးသေဆုံးပြီး ပထမနေ့တွင် မိသားစုဝင်များမှာ သူတို့၏ဝမ်းနည်းမှုကိုဖော်ပြရန် ငိုကြွေးရန် လိုအပ်သည်။

ယခုအခါ အိမ်ကြီးထဲမှ အဘိုးအိုအလောင်းကောင်မှာ မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးခဲ့သည်။ ပထမဆုံးညတွင် ထိုသို့သော ထူးဆန်းသည့်ငိုသံများမှာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသည့် ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် ထူးဆန်းစွာ တစ်ထပ်တည်းကျနေသည်။

"ခုနစ်ရက် ရက်လည် ပထမနေ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက မငြိမ်သက်ဘူး ညဘက်တံခါးခေါက်သံတွေ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံတွေ"

ယန်ကျန့်သည် ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လျက် ထိုအချက်အလက်များကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါင်းစပ်ကာ ပုံစံတစ်ခုခုကို ကောက်ချက်ချရန် ကြိုးစားနေသည်။

သူယခုယုံကြည်သည်မှာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များမှာ အပြန်အလှန်ဆက်စပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုအတိုင်း လည်ပတ်နေပြီး လုံးဝကြိုတင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူသာ ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အဖြစ်အပျက်များ၏ အစီအစဉ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်ပါက သူတို့သည် အန္တရာယ်များစွာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပေမည်။

"အရာအားလုံးသာ အသုဘ ဓလေ့ထုံးစံတွေအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေတယ်ဆိုရင် ပထမနေ့ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးတာဝန်က အလောင်းကို ငြိမ်သက်စွာထားရှိဖို့ပဲ အဘိုးအိုအလောင်းကောင်ကို ခေါင်းတလားထဲထည့်ဖို့ပေါ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အလောင်းကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ရင် ခေါင်းတလားထဲမှာ သင့်တော်တဲ့ငြိမ်သက်မှုဖြစ်စဉ်မရှိဘဲ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေတာလဲ"

ထိုအတွေးမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ယန်ကျန့်ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော မကောင်းသည့် စိတ်ခံစားချက် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုအလောင်းကောင်မှာ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပိုင်ရှင်မဲ့စွာ ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ၎င်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာဆက်ရှိနေပါက ငြိမ်သက်စွာထားရှိခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ယနေ့တွင် ကျရှုံးမည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းမှာ ထိုကျရှုံးမှု၏အကျိုးဆက်များကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

သူအချိန်ကို တစ်ဖန်ပြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

နံနက် ၄ နာရီသို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် အိမ်ကြီးအတွင်းမှ ထူးဆန်းသောအသံများမှာ လေတဝီဝီ တိုက်ခတ်သံမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့မှာ ရှည်လျားသောငိုရှိုက်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအခါ ထိုငိုရှိုက်သံများမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြောင်းလဲလာပြန်သည်။

ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများမှာ နေရာများရွှေ့ပြောင်းနေကြသည်…

အိမ်ကြီး၏ရှေ့ခြံဝင်းမှ စတင်ခဲ့သော ရင်းနှီးသည့် မကောင်းဆိုးဝါးငိုသံတစ်ခုမှာ ယခုအခါ ရွေ့လျားနေပြီး ယန်ကျန့်သည် ထိုအသံကို အတွင်းရင်ပြင်ဆီသို့ ခြေရာခံလိုက်မိသည်။

အစပိုင်းတွင် အမိုးပေါ်မှလာသော နောက်ထပ်ငိုသံတစ်ခုမှာ အောက်သို့ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ကြားနေရသည်။

အသံများမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာနေပြီး သူတို့၏ဘေးအခန်းမှ လာနေသကဲ့သို့ပင် ခံံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်တကယ်ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်စေသောအရာမှာ သူတို့အခန်း၏တံခါးဝတွင် ငိုညည်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ အပြင်ဘက်တွင်ရပ်လျက် အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုရှိုက်နေသကဲ့သို့ ကြားနေရသည်။