ခုနစ်ရက်တာ အပြောင်းအလဲ

ယန်ကျန့်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို စောစီးစွာ အာရုံခံမိပြီး အဘိုးအိုကို ခေါင်းတလားသွင်းရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ နောက်ဆက်တွဲအချိန်များမှာ အလွန် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားခဲ့၏။

အိမ်ကြီး၏အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သောလေများ ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေသော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ် မရှိတော့ဘဲ ငိုရှိုက်သံများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသောအချိန်များတွင် အိမ်ထဲမှလူတိုင်းမှာ အနားယူနိုင်ခဲ့ကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီ နေ့လယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ထိုနေရာမှ အရာအားလုံးမှာ ညကနှင့် ဘာမျှမပြောင်းလဲဘဲ အိမ်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ အိမ်အတွင်းမှ မပြောဘဲသိနိုင်သော အေးစက်သည့်အငွေ့အသက်မှာ သိသိသာသာ လွင့်ပြယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအပြောင်းအလဲကို ဖော်ပြ၍မရဘဲ ခံစားကြည့်မှသာ သိနိုင်လေသည်။

"နေ့ဘက်မှာ အိမ်ကြီးက ဘေးကင်းတာလား"

ထိုအတွေးစိတ်ဖြင့်၊

လူတိုင်းမှာ အခန်းထဲမှ တစ်ဖန်ပြန်ထွက်ရဲလာကြပြီး ထိုအချိန်ကာလကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အိမ်ကြီး၏ နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ကြိုးစားကြသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် လူတိုင်းမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်စုရုံးကြပြီး ယခင်ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဆွေးနွေးကြသည်။

အားလုံးမှာ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်၏။

ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ယာယီအားဖြင့် ဘေးဖယ်ထားရမည်။

"ဆယ့်နှစ်နာရီခြားကာလကို အမှတ်အသားပြုရရင် အိမ်ကြီးက နေ့ဘက်ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်းမှာ တော်တော်လေးဘေးကင်းတယ် ဒါပေမဲ့ ညရောက်သွားရင် အန္တရာယ်များလာတယ် မနေ့ညက ထူးဆန်းတဲ့တံခါးခေါက်သံတွေ ငိုသံလိုလေတိုက်သံတွေရှိခဲ့ပြီး အဘိုးအိုအလောင်းကောင်လည်း နေရာရွှေ့ခံရတယ် ပြီးတော့ စင်္ကြံလမ်းနက်ထဲက ရှေးဟောင်းသစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှေ့ကိုတွန်းပို့ခံရတယ်"

ဖန်းရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ချကာ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ် လေးခုလောက်ရှိနေတယ် တစ်ခုချင်းစီက အမင်္ဂလာသတိပေးချက်တွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာပဲ ကံကောင်းတာက ဒီဖြစ်စဉ်တွေက မနက်အစောပိုင်းမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်"

"အကြောင်းက အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဘိုးအိုရဲ့အလောင်းကောင်ကို ခေါင်းတလားသွင်းပြီးသားဖြစ်သွားလို့ပဲ အနီရောင်ခေါင်းတလားထဲကို ထည့်လိုက်တာ"

စကားဆုံးသောအခါ သူသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကို ပထမဆုံးရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူမှာ ယန်ကျန့်ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော ခြေရာခံ၍မရနိုင်သည့် သဘာဝလွန်ထင်ရှားမှုများကို ထိုနည်းလမ်းဖြင့် တားဆီးလိုက်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် စဉ်းစားမိမည်မဟုတ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာဖြစ်နေတဲ့အရာအားလုံးက ဒီအဘိုးကြီးရဲ့အသုဘနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား ပထမနေ့ကနေ ရက်လည်နေ့အထိ နေ့တိုင်းငါတို့က အသုဘအခမ်းအနားရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြီးအောင် လုပ်ပေးရမယ် မဟုတ်ရင် တစ္ဆေဆိုးတွေက ဒီအိမ်ကြီးထဲကို စောစီးစွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး ငါတို့အားလုံးသေရမှာလား"

ကျိုးဒန်သည် ချဉ်းကပ်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ယူဆချက်ပဲ မင်းမှာပိုကောင်းတဲ့အကြံဉာဏ်တွေရှိရင် ပြောပြလို့ရတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်၏။

"မရှိပါဘူး ဒါကအရမ်းကိုယုတ္တိရှိတဲ့ ကောက်ချက်တစ်ခုပဲ ပြီးတော့ မင်းရဲ့နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့မှတော့ နောက်တစ်ဆင့်က အသုဘအခမ်းအနား ချောချောမွေ့မွေ့ဆက်ဖြစ်ဖို့အတွက် ဒုတိယနေ့ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ကောက်ချက်ချဖို့ပဲ"

ကျိုးဒန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ပထမနေ့က ခေါင်းတလားသွင်းတာဆိုရင် ရှေးခေတ်အသုဘဓလေ့ထုံးစံတွေအရ ဒုတိယနေ့က ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း ဖြစ်သင့်တယ်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏အမြင်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းသည် ရောက်လာပြီး ချေပလိုက်သည်။

"ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း မဖြစ်သင့်ဘူး မနေ့ညက ငိုသံတွေရှိခဲ့တယ် ဒါကြောင့် အဲ့ဒီကိစ္စက ပြီးသွားသင့်ပြီ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဒုတိယနေ့က အလောင်းစောင့်ခြင်းဖြစ်သင့်တယ်"

"အလောင်းစောင့်ခြင်း ဟုတ်လား မဖြစ်နိုင်တာ မင်းက အနောက်တိုင်းအသုဘမျိုးလို့ ထင်နေတာလား အလောင်း အခေါင်းထဲထည့်တာက ပထမနေ့ရဲ့တာဝန်ဆိုရင် ဒုတိယနေ့ရဲ့တာဝန်က အလောင်းစောင့်တာ ဖြစ်ရမယ် ဆိုလိုတာက လူတိုင်းပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှာနေပြီး ခေါင်းတလားကို မထွက်ခွာဘဲ စောင့်ကြပ်ရမှာ"

ဝမ်ဖုန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ကြေညာလိုက်သည်။

"အလောင်းစောင့်ပြီးရင် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကို အသိပေးပြီး နာရေးကိုတက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားရတယ် ဒါကိုလည်း အလောင်းစောင့်တယ်လို့ပဲခေါ်တယ် အလောင်းစောင့်ပြီးရင် ဧည့်ခံပွဲလုပ်ရတယ် ဧည့်သည်တွေကို ကျွေးမွေးရတာပေါ့ ဧည့်သည်တွေပြန်သွားမှ အသုဘယာဉ်တန်းနဲ့ မြေမြှုပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစတာ"

ကျိုးဒန်က ပြောလိုက်၏။

"မင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား ဒီလိုတွက်ရင် ခုနစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး လူကိုမြေမြှုပ်လိုက်ပြီလား တချို့နေရာတွေမှာ အလောင်းကို သုံးရက် ငါးရက် ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ရက်တောင်ထားရတယ် သာမန်ဓလေ့ထုံးစံတွေအရ အလောင်းကို ခုနစ်ရက်ထားပြီး ရက်လည်နေ့ပြီးမှ မြေမြှုပ်တာက ရိုးရာကိုရော သိပ္ပံကိုရော လိုက်နာရာရောက်တယ်"

"ဘာလို့ဆို အရင်ခေတ်က လူတွေက သေဟန်ဆောင်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ပြန်ရှင်လာနိုင်လို့ပဲ ဒါကြောင့် ရက်လည်နေ့ဆိုတာ ပေါ်လာတာ"

"ဒီနေရာက တစ္ဆေခြောက်နေတာကို မင်းက သိပ္ပံအကြောင်း လာပြောနေသေးတယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျိုးဒန်ကို မညှာမတာ ချေပလိုက်သည်။

တခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏အမြင်များကို တင်ပြရင်း အငြင်းအခုံပြုကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆွေးနွေးမှုမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် အဓိကအချက်အချို့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံထားသည်မှာ ဒုတိယနေ့တွင် အဓိကအားဖြင့် တာဝန်သုံးခုပါဝင်သည်။ အလောင်းစောင့်ခြင်း၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း၊ နှင့် ညကင်းစောင့်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

အသုဘယာဉ်တန်း၊ မြေမြှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရက်လည်အခမ်းအနားများမှာမူ ဖြစ်နိုင်ခြေအနည်းဆုံးဟု ယူဆကြသည်။

"တကယ်တော့ ငါတို့တစ်ခုချင်းစီကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုကြိုးစားကြည့်ပြီး ဘယ်ဟာ အလုပ်ဖြစ်လဲဆိုတာ ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ရတယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်သည်။

ထိုအကြံပြုချက်မှာ ကောင်းမွန်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ ရှေးရိုးဆန်ပုံရသည်။

ကြိုးစားကြည့်ခြင်း

ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်ပြီး

"ဒီလိုစွန့်စားမှုတွေလုပ်ဖို့ မင်းမှာအသက်ဘယ်နှစ်ချောင်းရှိလို့လဲ အကယ်၍ အလောင်းစောင့်ရမယ် ဆိုရင် ငါတို့က အဘိုးအိုအတွက် အလောင်းစောင့်ပေးနေရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"

"ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေက ငိုကြွေးမြည်တမ်းဖို့ဆိုတာက ပြောရုံသက်သက်ပဲ ဒီအဘိုးကြီးက သေနှင့်ပြီးပြီ သူ့မှာသက်ရှိဆွေမျိုးတစ်ယောက်မှမရှိဘူး ငိုကြွေးမြည်တမ်းဖို့ရောက်လာတဲ့အရာတွေက တစ္ဆေဆိုးတွေဖြစ်နေပြီး ငါတို့သတ်မှတ်ထားတဲ့နေ့ကို လွဲချော်သွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာက ငါတို့ပဲ မနေ့ညက သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တွေ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

ဖန်းရှင်းက ချက်ချင်းဝင်ရောက်ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှင်းလင်းလှသည်။

အကယ်၍ ခေါင်းတလားသွင်းခြင်းအစား အခြားလုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက ထိုသဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များမှာ ထိန်းချုပ်မရဖြစ်ကာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေမည်။

လမ်းကြောင်းလွဲသွားသည်နှင့် နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများမှာလည်း ဆက်တိုက်မှားယွင်းသွားလိမ့်မည်။

အိမ်ကြီးမှာ တစ္ဆေခြောက်သောအိမ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"အခုအချိန်ရှိသေးတယ် မင်းတို့ဆွေးနွေးချင်ရင် ညနေပိုင်းကျမှထားလိုက်ကြ အခုရထားတဲ့ နေ့ဘက် ဘေးကင်းတဲ့အချိန်ကို ငါတို့မဖြုန်းသင့်ဘူး ငါထင်တာက အိမ်ကြီးကို သေချာစူးစမ်းလေ့လာပြီး ဘယ်နေရာတွေက အန္တရာယ်ရှိလဲဆိုတာ အရင်ဆုံးဖော်ထုတ်ထားမှ ငါတို့ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်မှာ အရေးကြီးတယ် မနေ့ညက အရမ်းအလျင်လိုသွားတယ် ငါ မစစ်ဆေးလိုက်ရတဲ့နေရာတွေ အများကြီးပဲ"

ကျိုးဒန်က ပြောလိုက်၏။

"ကျိုးဒန် မင်းဆိုလိုတာက သဘာဝလွန်ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ခိုးမလို့မလား"

ဖန်းရှင်းက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး

"မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို အကြောင်းမရှိစွပ်စွဲရတာလဲ ဘာကိုခိုးတာလို့ခေါ်လဲ ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာမှာ မန်နေဂျာရှိလို့လား ငါက ဒါကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းခြင်းလို့ခေါ်တယ် ငါက ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ ပိုင်ရှင်မဲ့သဘာဝလွန်ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းတာက ငါ့တာဝန်မဟုတ်ဘူးလား ငါမယူရင် ဒီလိုသဘာဝလွန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်"

"ငါက လူတိုင်းရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် စဉ်းစားပေးနေတာ ဒါကြောင့် ဒါက ခိုးမှုမမြောက်ဘူး လုံးဝမမြောက်ဘူး"

ကောင်းရော…

သူ့မျက်နှာမှာ ထူထဲပုံရသည်။ သူသည် အကြောင်းပြချက်နှင့် ဆင်ခြေအပြည့်အစုံကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ သဘာဝလွန်ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို မနှောင့်ယှက်ရဘူး သူတို့ကို အရင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်တွေက အိမ်ကြီးရဲ့မျှခြေကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ခေါင်းဆောင်ယန်ပြောတာ သဘာဝကျတယ်"

ကျိုးဒန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စကားမှာစကားပင်……

လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ဆွေးနွေးမှုများကို ပြန်လည်စတင်သောအခါ သူသည် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး သူ့အတွက် ပိုမိုစူးစမ်းလေ့လာရန် တန်ဖိုးရှိပုံရသော နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ခုနစ်ရက်တာ၏ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သော ခေါင်းတလားသွင်းခြင်းမှာ သံသယမရှိဘဲ အတည်ပြုပြီး ဖြစ်သွားသည်၊ ထိုတစ်နေ့လုံးတွင် မည်သည့်ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်မျှ မဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယနေ့အတွက် အခြေအနေမှာမူ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘဲ ဆွေးနွေးရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မကြာမီ ညသည် ကျရောက်လာသည်။

အိမ်ကြီးမှာ ထင်ရှားသောပြောင်းလဲမှုများ မပြသသေးသော်လည်း မရှင်းပြနိုင်ဘဲ အေးစက်လာပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအေးစက်သောခံစားချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ညအချိန် လေမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် တိုက်ခတ်လာသည်။

ညကိုးနာရီမှစ၍ အိမ်ကြီးမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဟု ခံစားလာရသည်။

အေးစက်သောညလေမှာ ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေပြီး ဆယ်နာရီတွင် ငိုရှိုက်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဆယ့်တစ်နာရီတွင် ငိုရှိုက်သံများမှာ ပိုမိုသိသာထင်ရှားလာသည်။ ယခင်သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ လေသံမဟုတ်ဘဲ အိမ်ကြီးကိုယ်တိုင်မှာ ထူးဆန်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ကြီးအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ ထူးဆန်းသောအသံ အမျိုးမျိုးကို စတင်ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် အခန်းထဲတွင် နေနေသည်။

သူသည် စင်္ကြံလမ်း၏နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ထူးဆန်းသော ကိုက်ဖြတ်သံများကို ကြားနေရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို တွန်းရွှေ့ခြစ်ဆွဲနေသံနှင့် ဘေးအခန်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရေချိုးနေပြီး ရေပက်နေသံလိုအသံမျိုးကိုပါ ကြားနေရသည်။

"ထပ်လာပြန်ပြီလား"

ယန်ရှောင်ဟွားမှာ အနည်းငယ် ထုံကျင်နေပုံရသည်။ သူမသည် ထောင့်တွင်ကွေးကွေးလေးထိုင်လျက် ထိုအနီရောင်မီးပုံးပျံကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် ညည်းညူရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားနှင့် အိမ်ကြီးထဲမှ ပထမဆုံးနေ့ကို အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူမမှာ အသားကျသွားပုံရပြီး ယခင်ကလောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဒါက ရင့်ကျက်လာမှု့ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ စာပို့သမားတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး စာတိုက်၏ဒုတိယထပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၌ အလားအလာအချို့ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

သို့သော်လည်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ ရှောင်လွှဲမရနိုင်ချေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်အသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အထူးသဖြင့် အခန်းအပြင်ဘက်မှ အဆုံးမရှိသောစင်္ကြံလမ်းတွင် စုစည်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဧရိယာကို သွားရောက်စစ်ဆေးရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲကြချေ။

အချိန်မှာ ဆယ့်တစ်နာရီခွဲသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဒုတိယနေ့အထိ နာရီဝက်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအဖြစ်အပျက်မှာ များစွာစောစီးစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး နေ့တစ်နေ့၏နယ်နိမိတ်ကို ဝေဝါးသွားစေပုံရသည်။

ဒါကတော့ သတင်းကောင်းတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။