အလောင်းစောင့်ည

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်ဖန်းရှင်းနှင့် အခြားတစ္ဆေဆရာများ အတူတကွစုရုံးနေကြ၏။ သူ့အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူခြောက်ယောက်ရှိသည်။

ကျိုးဒန်မှာ လူမှုရေးမကောင်းသည်မှာ နှမြောစရာပင် သို့မဟုတ်ပါက သူတို့အဖွဲ့၏အင်အားမှာ ပို၍ပင်ကြီးမားနေမည်ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ကြားလား ဘေးအခန်းကလာတဲ့အသံပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ရေဒီယိုနားထောင်နေပုံပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ဘေးချင်းကပ်အခန်းမှ ရှေးဟောင်းရေဒီယိုတစ်လုံးမှထွက်ပေါ်သော တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစက်မှာ အလွန်မတည်ငြိမ်သော်လည်း လိုင်းပြန်လည်ဖမ်းယူရန် အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနှင့် မပီမသသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အခုလက်ရှိအချိန်က ည ၁၁ နာရီ ၄၀ နောက်နေ့ရောက်ဖို့ မိနစ်နှစ်ဆယ်လိုသေးတယ် ငါတို့ဘေးအခန်းကို သွားကြည့်ကြမလား ကံကောင်းရင် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရနိုင်တယ်"

ဖန်းရှင်း၏မျက်လုံးများမှာ သွေးဆောင်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းမှာ ဘေးချင်းကပ်အခန်းတွင်သာဖြစ်ပြီး အလွန်နီးကပ်လှသည်။

အချိန်မှာ လုံလောက်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ရန်အတွက် လုံးဝအလုံအလောက်ရှိသည်။

"ပစ္စည်းရရင် ဘယ်လိုခွဲဝေကြမလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါကတော့ ဘယ်သူအဆုံးထိ အသက်ရှင်ကျန်မလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်"

တခြားသူများမှာ ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ လုပ်ကြတာပေါ့ ငါတို့ဒီလောက်များနေတာ တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်တောင်မှ နှိမ်နင်းနိုင်မှာပဲ ဒီမှာအလကားထိုင်နေတာက အချိန်ဖြုန်းရာကျတယ်"

"ဒါဆိုရင် လှုပ်ရှားကြစို့ အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့"

ဖန်းရှင်းက ချက်ချင်းတိုက်တွန်းလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်းထဲမှလူတိုင်း အပြင်သို့ထွက်လိုက်ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဘေးချင်းကပ်အခန်းမှ တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အသံမလုံသော သစ်သားတံခါးနှင့် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ပြတင်းပေါက်များကြောင့် ထိုအသံများမှာ အပြင်သို့ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖန်းရှင်းသည် ဒုတိယအခန်း၏တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် သူ၏လက်ကို ချက်ချင်းလှမ်းလိုက်သည်။

မနေ့က ဗလာဖြစ်နေခဲ့သောအခန်းမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိဘဲ စားပွဲတစ်လုံးအပေါ်တွင် ဖုန်တက်နေသော ရေဒီယိုအဟောင်းတစ်လုံး ရောက်ရှိနေသည်။ ထိုရေဒီယိုမှာ တရှဲရှဲအသံများကို ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေပြီး ၎င်း၏လိုင်းမှာ မတည်ငြိမ်ဘဲ မည်သည့်လိုင်းကိုမျှ ဖမ်းယူ၍မရချေ။

"တစ္ဆေအရိပ်အယောင်မရှိဘူး"

ဖန်းရှင်း၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး တခြားသူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တခြားသူများမှာ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

အုပ်စုဖွဲ့လျက် သူတို့သည် အခန်းထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သို့သော် ထိုလူများဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ယခင်ကမတည်ငြိမ်ဖြစ်နေသော ရေဒီယိုမှာ ရုတ်တရက် လိုင်းချိတ်ဆက်မိသွားသည်။ တရှဲရှဲအသံမှာ ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်သွားပြီး သာမန်အသံတစ်ခုက ထိုစက်မှထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟယ်လို အဲ့ဒီမှာဘယ်သူရှိလဲ ဟယ်လို"

ရေဒီယိုမှာ ဖုန်းလိုင်းတစ်ခုကို ကြားဖြတ်ဖမ်းယူမိသကဲ့သို့ ချွတ်ယွင်းနေပုံရသည်။

"ဟယ်လို ကျွန်တော်ပြောတာကြားလား ဟယ်လို"

အခန်းထဲမှ လူခြောက်ယောက်မှာ လုံးဝတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ရေဒီယိုကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ထိုအသံကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် မဝံ့ရဲကြပုံရသည်။

"ဟယ်လို ဟယ်လို ကျွန်တော်ပြောတာကြားလား"

ရေဒီယိုအတွင်းမှအသံမှာ သူ၏မေးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေသည်။

သို့တိုင်အောင် မည်သူမျှ အဖြေမပေးကြချေ။

ထိုတစ္ဆေဆရာများမှာ မည်သို့မျှမိုက်မဲသူများမဟုတ်ကြ။ သူတို့သည် ထိုသို့သော မကောင်းဆိုးဝါးအသံကို တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုရန် ကောင်းစွာသိရှိကြသည်။

ငါးမိနစ်တိတိကြာအောင် ထိုအသံမှာ မရပ်မနားမေးမြန်းနေသည်။ မည်သူမျှပြန်မဖြေသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ မှိန်ဖျော့ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရှဲ ရှဲ ရှဲ"

လိုင်းမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြတ်တောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့မှာ မှိန်ဖျော့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးသည်။

"ဒါက သိပ်ပြီးထူးထူးခြားခြား မရှိလောက်ပါဘူး ယူပြီးတော့ ဒီအခန်းထဲက အမြန်ဆုံးထွက်သွားကြရအောင်"

ဖန်းရှင်းက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထူးဆန်းသောရေဒီယိုကို လှမ်းယူရန်ပြုလုပ်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရေဒီယို၏လိုင်းမှ တရှဲရှဲအသံမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရှင်းလင်းလာပြီး ထိုအသံပင်လျှင် ထူးဆန်းသောရယ်သံစွက်လျက် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာသည်။

"အာ အဟားဟား တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာပဲ ငါမင်းတို့ပြောတာကြားတယ် ရှဲ"

ထိုစကားများကိုပြောပြီးနောက် ရေဒီယိုမှာ တစ်ဖန်လိုင်းပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။

"ဒါတော့ မကောင်းဘူး"

ဖန်းရှင်း၏မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏အာရုံကြောများမှာ တင်းမာသွားသည်။

သူသည် အစောပိုင်းက စကားပြောခဲ့သော တစ္ဆေဆရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။

"ကျွန်တော့်ကိုမကြည့်နဲ့ ကျွန်တော်ခုနကပေါ့ဆသွားတာ ဒီအရာက လှည့်ကွက်တွေသုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဖန်းရှင်းသည် ရေဒီယိုကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ လုံးဝပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏အတွင်းပိုင်းဖွဲ့စည်းပုံတွင် ဖုန်များပြည့်နှက်နေပြီး တစ်နေရာရာမှ တူးဖော်ယူဆောင်လာခဲ့ဟန်တူသည်။

"ဒါက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းမဟုတ်ဘူး ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ပေးတဲ့ကြားခံနယ်ပဲ"

ဖန်းရှင်းသည် ရေဒီယိုကို ကြိုးစားကစားကြည့်သော်လည်း ၎င်းမှာ တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာမပြချေ။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါက ၎င်းမှာ မုချသက်ဝင် လှုပ်ရှားလာပေမည်။

လောဘကြီးမှုမှာ အကျိုးမပေးခဲ့ချေ။

သူတို့သည် ဘာမျှမရရှိသည့်အပြင် တစ္ဆေကျိန်စာတစ်ခုကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်မိသည်။

"ဒီနေရာကထွက်သွား"

ဖန်းရှင်း၏မျက်နှာမှာ ညှိုးမှောင်သွားပြီး သူသည် ရေဒီယိုကို ပစ်ချကာ အလျင်အမြန်နောက်ဆုတ်သွားသည်။

တခြားသူများမှာလည်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပုံရသည်။

သူတို့တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်စင်္ကြံလမ်းကို လွှမ်းခြုံနေသော မည်းနက်သည့်အမှောင်ထုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၍ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော အမှောင်ထုမှာ အခန်း၏တံခါးခုံအထိပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အနီးအနားတွင် အနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်အိုကြီးတစ်လုံးမှာ စင်္ကြံလမ်းတွင်ရပ်တည်နေပြီး အမှောင်ထုကို တားဆီးထားဟန် ရှိသည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ကျောရိုးထဲသို့ စိမ့်သွားစေသောအရာမှာ ထိုကုလားထိုင်၏ နောက်မှီပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်တစ်စုံပင်။ ထိုလက်များမှာ တောင့်တင်းပြီး အေးစက်နေကာ မည်းနက်သောလက်သည်းများနှင့် လက်ချောင်းများမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့်ပြည့်နှက်ပြီး ဖျားနာနေသော အစိမ်းရောင်နှင့်အနက်ရောင်အကွက်များ ထင်နေသည်။

ထိုလက်များ၏အခြားတစ်ဖက်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်နေပြီး အလွန်တွင် ဘာရှိသည်ကို ခွဲခြား သိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထို့အပြင် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စင်္ကြံလမ်းထဲမှ အနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကြီးမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်များ၏ တွန်းပို့ခြင်းကိုခံနေရပြီး ကြမ်းပြင် တစ်လျှောက်ခြစ်ဆွဲကာ စိတ်ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ကျွီကျွီအသံကို ဖြစ်ပေါ်စေနေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဖန်းရှင်းနှင့် တခြားသူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့တောင့်တင်းသွားကြပြီး မည်သူမျှ ထိုအမင်္ဂလာရှိသောကုလားထိုင် သို့မဟုတ် ၎င်းနောက်မှ ပုန်းကွယ်နေသောအရာဆီသို့ ချဉ်းကပ်ရန်မဝံ့ရဲဘဲ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အခန်းမှာ ဘေးမကင်းတော့ချေ။ သူတို့သည် ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ သွားရမည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ယန်ကျန့်သည်လည်း အနက်ရောင်ကုလားထိုင် ရွှေ့ပြောင်းနေသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူ့အနားသို့ သိပ်မနီးကပ်သေးချေ။ သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးအချို့ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ဖန်းရှင်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာမူ ယန်ကျန့်၏အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေခဲ့သည်။

"သူတို့အခန်းထဲကထွက်ပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးထဲကို ဝင်သွားကြတာလား"

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူအချိန်ကို တစ်ဖန်ပြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ည ၁၁ နာရီ ၅၅ မိနစ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဒုတိယနေ့မှာ မစတင်သေးချေ။

"တစ်ယောက်ယောက်က မိုက်မဲတဲ့အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာဖြစ်ရမယ် မဟုတ်ရင် ရှင်သန်ရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ဒီကြောက်တတ်တဲ့ကောင်တွေက ခန်းမဆောင်ကြီးထဲကို စောစီးစွာဝင်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ဒါကို အသားကျနေပါပြီ။

အုပ်စုရှိလျှင် အရူးများ အမြဲရှိနေမည်သာ။

သို့သော် ဒါကလည်း ကောင်းပါသည်။

အရူးများမှာ ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သေဆုံးသွားလျှင် ကျန်သူများမှာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်။

"အပြင်ထွက်ဖို့အချိန်တန်ပြီ ပထမနေ့မှာ ကင်းစောင့်ခြင်းက အဓိကဆိုတာ ငါအတည်ပြုပြီးလောက်ပြီ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာက အခန်းထဲကစတင်ခဲ့တာ ဆိုလိုတာက အတွင်းမှာနေရင် သေဖို့ အခွင့်အလမ်း အရမ်းများတယ်"

ယန်ကျန့်သည် အကြောဆန့်ကာ ထပြီး တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် စင်္ကြံလမ်း၏နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မှောင်မိုက်နေသည်။

တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကြီးမှာ ဆဋ္ဌမအခန်း၏နေရာတွင် အဝေး၌ရှိနေပြီး ယခုလောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသေးသည်။

အရင်ကနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သိသိသာသာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဆန့်ကျင်ဘက်စင်္ကြံလမ်းသို့ လှည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ညှိုးမှောင်သွားသည်။

တခြားသူများနေထိုင်ခဲ့သော စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် အမှောင်ထုက လုံးဝလွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ ပထမအခန်း၏တံခါးဝတွင် နောက်ထပ် အနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ထင်ရှားနေသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်မှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အိမ်ကြီးမှာ လုံးဝကျူးကျော်ခံရလုနီးပါး အန္တရာယ်ရှိနေသည်။

"ဒါက ပထမဆုံးနေ့ပဲရှိသေးတာ ဒုတိယနေ့မတိုင်ခင်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ"

ယန်ကျန့်သည် မည်သူမှားယွင်းခဲ့သည်ကို အာရုံမစိုက်တော့ချေ။

ထိုအစား သူသည် ထိုအသိတရားကြောင့် အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေမှာ ယခုပေါ်လာပြီး ဤမျှနီးကပ်နေပါက နောက်ဆက်တွဲရက်များမှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။

သူတို့သည် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့အထိ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နိုင်ပါမည်လော။

"ကျွီ"

ထိုအချိန်တွင် သူ၏စင်္ကြံလမ်း၏နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ သစ်သားတံခါးပွင့်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ မှိန်ဖျော့ပြီး အနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကြီး၏နောက်မှ လာပုံရသည်။

"သူတို့ဘက်မှာပဲမဟုတ်ဘူး ဒီဘက်ကအခြေအနေတွေကလည်း မကောင်းဘူး ဒီအိမ်ကြီးက ယိုစိမ့်မှုတွေ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ ငါတို့ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့အထိ ခံနိုင်မယ်လို့ငါထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်ကြီးက သုံးရက်အတွင်းမှာ လုံးဝပြိုလဲသွားနိုင်ပုံပဲ"

သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်သည် ထပ်မံစဉ်းစားခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခိုင်မာစွာဖြင့် ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး တခြားသူများနှင့် ပြန်လည်စုဖွဲ့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အိမ်ကြီးထဲမှ မလွဲမသွေကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်များကို အသက်ရှင်ကျော်ဖြတ်ရန် နည်းဗျူဟာများ ချမှတ်ရမည့်အချိန် တန်ပြီဖြစ်သည်။

အဖွဲ့မှာ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည်စုရုံးကြသော်လည်း ကျိုးဒန်မှာမူ မရှိချေ။

သူတို့သည် နာရီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သန်းခေါင်တိတိ။

ဒုတိယနေ့မှာ စတင်ခဲ့ပြီ။

ဒီညကို ညကင်းစောင့်ညဟု သိကြသည်။

ရိုးရာအရ ၎င်းမှာ သေဆုံးသူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ညလုံးပေါက် စောင့်ကြပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

"ယန်ကျန့်"

သူရောက်ရှိလာသည်ကိုမြင်သောအခါ လူအများအပြားမှာ သူ့ကို ချက်ချင်းနှုတ်ဆက်ကြသည်။

ယန်ကျန့်၏အေးစက်သောအကြည့်မှာ သူတို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘက်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ"

ဖန်းရှင်း၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ အမှန်တရားကိုမဖုံးကွယ်ဘဲ သူသည် ရေဒီယိုနှင့်ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

"လောဘလား ငါနားလည်နိုင်ပါတယ် ငါလည်းလောဘကြီးတာပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းက လောဘကြီးပြီး မိုက်မဲသေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့အားလုံးကို ဆွဲချမယ့်အစား စောစောစီးစီး သေသွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ချေပလိုက်သည်။

"အခုက အပြစ်တင်ရမယ့် အချိန်မှမဟုတ်တာ ဟုတ်တယ်မလား ဒီညရဲ့တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ကို အာရုံမစိုက်သင့်ဘူးလား"

ဖန်းရှင်းသည် ယန်ကျန့်နှင့် ငြင်းခုံရန်မဝံ့ရဲဘဲ အကြောင်းအရာကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီညက ညကင်းစောင့်ညဖြစ်ပုံပဲ ငါသာမှန်ရင် အိမ်ကြီးက အခုဆိုရင် နောက်ဖေးခန်းမက ခေါင်းတလားနားကနေရာကလွဲလို့ လုံးဝဘေးမကင်းတော့ဘူး"

"ဒါဆိုရင် ခေါင်းတလားဆီအမြန်သွားပြီး အဲ့ဒီမှာနေကြရအောင်"

"ငါသာမှားခဲ့ရင် ဒီညက ကင်းစောင့်တာမဟုတ်ဘဲ ငိုကြွေးမြည်တမ်းတာဆိုရင် ရိုးရာအရ ခေါင်းတလားကို ခန်းမဆောင်ကြီးဆီကိုရွှေ့ပြီး လူတွေအလောင်းကိုကြည့်လို့ရအောင် အဖုံးကိုဖယ်ရတယ် ငိုယိုတဲ့အခမ်းအနားတွေတောင် ရှိနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

တခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သို့သော် အချိန်မှာ သူတို့ကို တုံ့ဆိုင်းရန် သို့မဟုတ် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ခွင့်မပြုတော့ချေ။

အမှောင်ထုမှာ အိမ်ကြီးတစ်လျှောက် စိမ့်ဝင်လာနေသည်။

အစောပိုင်းတွင် မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ မည်းနက်သောအမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပုံရသည်။ တစ်ခုတည်းသော နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ မြင်နိုင်သောနေရာများမှာ ခန်းမဆောင်ကြီးနှင့် ကောင်းကင်ပေါက်ပါသော ရင်ပြင်သာဖြစ်သည်။