ဒါက မင်းရသင့်ရထိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ

အမှန်တွင် ရွှယ်အန်း မပြောခင်မှာပင် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြပြီးဖြစ်သည်။

"စားလို့ကောင်းလား"

အန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

ကလေးမလေးနှစ်ယောက်မှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြတော့သည်။

အန်းယန်လည်း တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် အလွန်နူးညံ့သော်လည်း တင်းအိနေသော အသားတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်မွှေးကြိုင်ကာ လန်းဆန်းချိုမြိန်သော အရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

သို့သော် သူမ နှစ်ချက်သုံးချက်မျှ ဝါးပြီးနောက် နဂါးအသည်းသည် ရုတ်တရက် အရည်ပျော်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူသွားသည်။

...

အန်းယန်သည် သူမ၏ ခွန်အား သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည်လည်း လှုပ်ရှားလာသည်။

သို့သော် အန်းယန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် တားမြစ်တံဆိပ်၏ အရေးပါသောကန့်သတ်မှုဆီ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ လုံးဝ တိုးတက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုအချက်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။

"ယောက်ျား၊ တစ်လုတ်စားကြည့်ပါဦး"

အန်းယန်က ရွှယ်အန်း၏ အခြေအနေမမှန်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်သောကြောင့် စကားလမ်းကြောင်း အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ဟိုးအရင်ကတည်းက ဒါတွေကို အဝစားခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်းနဲ့ ကလေးတွေပဲ စားကြပါ"

ထိုအချိန်မှာပင်...

ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီထဲကို တစ်ယောက်ယောက် ဝင်သွားတာ သေချာလား"

"သူဌေး၊ လုံးဝသေချာပါတယ်၊ လုံးဝမမှားပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူဌေး အနံ့မရဘူးလား၊ သူခိုးက အထဲမှာ ဟင်းချက်နေတာ သိသာတယ်"

"ခွေးမသား၊ တစ်ယောက်ယောက်က မစ္စတာရွှယ်ရဲ့ အိမ်ဟောင်းမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့၊ ဒီနေ့ ငါ တုဖန်းက သူ့ကို အရေမခွာဘဲနဲ့တော့ မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး..."

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် သူခိုးကို ဖမ်းရန် အတင်းဝင်ရောက်တော့မည့်သူများမှာ ပေကျင်းရှိလူမိုက်တစ်စုဖြစ်သော တုဖန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့သည် တံခါးနောက်တွင် ဟင်းချက်ခါးစည်းဝတ်ဆင်ပြီး ယောင်းမတစ်ခုပင် ကိုင်ထားသော ရွှယ်အန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားကြသည်။

"ရွှယ်... မစ္စတာရွှယ်"

တုဖန်းသည် ပထမဆုံး သတိပြန်လည်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တုဖန်းကို အပေါ်အောက် ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို အံ့ဩနေတာလဲ၊ မင်း ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ် လေ့ကျင့်နေပြီလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တုဖန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား မစ္စတာရွှယ်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း စလုပ်နေပါပြီ"

"ဪ၊ တိုးတက်မှုကရော ဘယ်လိုလဲ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တုဖန်းသည် မော့ပင်မကြည့်ဝံ့ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ခုထိတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ကျွန်တော် မခံစားမိသေးပါဘူး"

ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း မခံစားမိတာ သဘာဝပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ ကျင့်ကြံဖို့ အရည်အချင်း လုံးဝမရှိလို့လေ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တုဖန်း ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆို သူ့ကို ဤသို့ပြောသူမှာ ၎င်းသည် ပထမဆုံးလူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစကားများ ရွှယ်အန်းထံမှ ထွက်လာသောအခါ တုဖန်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေသည်။

အရည်အချင်းမရှိခြင်းဆိုသည်မှာ သူ အနာဂတ်တွင် ကျင့်ကြံနိုင်မည် မဟုတ်တော့ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

တုဖန်းသည် ငတုံးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

အနာဂတ်တွင် မည်သည့်အရာမှာ အတန်ဖိုးဆုံးဖြစ်မည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများပင် ဖြစ်သည်။

သူသာ သူ၏ လက်ရှိနေရာတွင် ပိုကြာကြာနေလိုပါက ပိုမိုအားကောင်းသော စွမ်းအား လိုအပ်လိမ့်မည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤခေတ်၏ စွန့်ပစ်ခံတစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေ သူ ကျင့်ကြံလိုဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ ရွှယ်အန်းထံမှ ထွက်လာသော စကားများသည် သူ၏ နောက်ဆုံး စိတ်ကူးယဉ်မှုအစအနကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

တုဖန်း၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားစဉ်မှာပင်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ နောက်မှ တုတ်များကိုင်ဆောင်ထားသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

တုဖန်းမှာ အသံတိုးတိုးဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

"သခင်ရွှယ် ဒါတွေအားလုံး ကျွန်တော် စီစဉ်ထားတာပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူခိုးလေးတွေက သခင်ရွှယ်ရဲ့ အိမ်တော်ဟောင်းကို နှောင့်ယှက်မှာ စိုးလို့ ကျွန်တော် လူတွေကို ၂၄ နာရီ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ၊ သူတို့က သခင်ရဲ့ အိမ်တော်ဟောင်းထဲကို တစ်ယောက်ယောက် ဖောက်ဝင်သွားတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာပါ"

"ဖြစ်နိုင်တာက သခင် အလျင်စလို ပြန်လာတော့ ဒီလူတွေက သခင်ကို မမှတ်မိဘဲ အထင်လွဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

တုဖန်းက အရှည်ကြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အရင်ကမ္ဘာကြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်တုန်းက ရှီမိသားစုကို လျှို့ဝှက်ကာကွယ်ပေးဖို့ လူတွေ စီစဉ်ခဲ့တာလည်း မင်းပဲ မဟုတ်လား"

တုဖန်းက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက ဥက္ကဋ္ဌချင်ကလည်း လူတွေ လွှတ်ထားပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေက သိပ်မတော်ကြမှာ စိုးလို့ ကျွန်တော်က ဒေသခံလူမိုက်တချို့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာပါ"

"ဒီလူမိုက်တွေက တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အားမကောင်းပေမဲ့ ဒေသခံမြေအနေအထားနဲ့ အခြေအနေကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်၊ သူတို့ရှိနေရင် ဦးလေးရှီတို့ မိသားစု ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေဖြစ်ရင် ကူညီနိုင်မှာပါ"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်းကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်"

တုဖန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတော့မည်အပြုတွင် ရွှယ်အန်းထံမှ ထွက်လာသော နောက်စကားတစ်ခွန်းသည် သူ့ကို နေရာမှာပင် ကြက်သေသေသွားစေသည်။

"မင်း အရင်က မှားခဲ့တာတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဒီလို စေတနာထားခဲ့တဲ့ အချက်နှစ်ချက်ကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်"

အခွင့်အရေး...

မစ္စတာရွှယ်က ငါ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်တဲ့လား

တုဖန်းသည် သူတုံးအသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားကာ ခေါင်းကိုသာ တုံးအစွာ ညိတ်နေနိုင်သည်။

"ဟုတ်"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး နဂါးအသည်းတစ်ဝက်ကျော် စားပြီးသော်လည်း ဆက်မစားနိုင်တော့သည်မှာ ထင်ရှားသော သူ့မိသားစု၀င်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆက်စားဦးမလား"

အမျိုးသမီးသုံးဦးလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းခါပြကြသည်။

"မစားတော့ဘူး၊ အစပိုင်းတော့ အရမ်းအရသာရှိပေမဲ့ အများကြီးစားပြီးတော့ ဗိုက်ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားရတယ်"

အန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဗိုက်ကြီးက အရမ်းပြည့်နေတာ နေလို့မကောင်းဘူး"

ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

နျန်နျန်သာလျှင် နောက်တစ်ဖတ်ကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဟမ်းစတားတစ်ကောင်ပမယ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးနေသည်။

"သမီးတော့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ"

ရွှယ်အန်းက ရယ်မောပြီး ကျန်နေသော နဂါးအသည်းတစ်ဝက်ပါသော ပန်းကန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ရော့၊ ဒါ မင်းအတွက်ပဲ"

တုဖန်းက ပန်းကန်ကို အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ယူလိုက်သည်။

"သခင်ရွှယ်၊ ဒါက..."

"ဒါက ငါ မင်းကို ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

ရွှယ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်"

တုဖန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

စားကြွင်းစားကျန်ဖြစ်နေတဲ့ ပန်းကန်တစ်ချပ်က အခွင့်အရေးလား?

တခြားတစ်ယောက်သာ ဤသို့ပြောလာပါက တုဖန်းသည် ၎င်းတို့ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု သေချာပေါက် ယူဆပြီး ပန်းကန်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ စကားကို သူ မထီမဲ့မြင် မပြုဝံ့ပေ။

ပြီးတော့ ဒီဟင်းက ဘာနဲ့လုပ်ထားတာလို့ အနံ့က အရမ်းမွှေးနေတာလဲ

"တစ်ဖက် မြည်းကြည့်"

ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့"

တုဖန်းသည် တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူ ခဏ ၀ါးပြီးနောက် တုဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက် မသတီစရာ ချွေးများ ထွက်လာသည်။

အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော သူ့မျက်လုံးများသည်လည်း ကြည်လင်စပြုလာသည်။

ဤသည်မှာ နဂါးအသည်း၏ သွေးကြောနှင့် ခြင်ဆီကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော အစွမ်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် တုဖန်းသည် သူသည် ရုတ်တရက်ပင် သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တည်ရှိမှုကို ခံစားနိုင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုမှာ သူ့ကို အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။

"သခင်ရွှယ်..."

ရွှယ်အန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"ဒါက မင်းရသင့်ရထိုက်တဲ့အရာပဲ"

သို့သော် တုဖန်းက ထိုသို့မမြင်ပေ။ သူသည် ပန်းကန်ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် ခါးကိုင်းကယ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်... သခင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်တာ တစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် သခင့်ရဲ့ သစ္စာရှိခွေးတစ်ကောင်လို မြင်းတစ်ကောင်လို အမှုထမ်းပါ့မယ်"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားတော့။"

ထို့နောက် သူသညါ အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

တုဖန်းသည် သူ၏ ခါးကိုင်းထားသော အနေအထားကို တစ်မိနစ်ကျော် ထိန်းသိမ်းထားပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်မတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ တုဖန်း၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တုဖန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ သခင်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ၊ ငါ တစ်ဖတ်စားပြီးပြီ၊ ကျန်တာက ဂိုဏ်းအတွက် အကျိူးဆောင်တဲ့သူတွေအတွက်ပဲ၊ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

လက်အောက်ငယ်သားများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မေတို့၏ ခေါင်းဆောင်အပေါ် လေးစားမှုမှာ ပိုလို့ပင် တိုးလာသည်။

"နောက်ပြီး ဒီနေရာကို စောင့်ဖို့ လူတွေ ပိုလွှတ်ထားဖို့ သတိရဦး၊ သခင်က တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ"

"နားလည်ပါပြီ”