တောင်နှင့်မြစ်တို့ဖြင့် အစီအရင်တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကြယ်တာရာဖြတ်သန်းသင်္ဘော

နောက်ရက်များတွင် ရွှယ်အန်းနှင့် သူ့မိသားစုသည် အိမ်တံခါးအပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှမထွက်ဘဲ သူတို့၏ ရိုးရှင်းသော အိမ်လေးထဲတွင် နွေးထွေးချိုမြိန်သော အချိန်များကို အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။

ထိုသည်မှယ ထန်ရွှမ်အာ ရှောင်ရှနှင့်အတူ ပေကျင်းသို့ ပြန်မလာခင်အထိပင်ဖြစ်သည်။

………

နံပါတ်တစ် ထျန်းဗီလာတွင်

ရှောင်ရှသည် ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေး ကျွန်မကိုရော ခေါ်သွားပါ၊ တစ်ယောက်ယောက် ပြဿနာရှာခဲ့ရင် ကျွန်မ သူတို့ကို ကူပြီး ရိုက်ပေးနိုင်တယ်"

...

ရှုအန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုဘူး၊ မင်းမှာ ဒီမှာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်"

"ပိုအရေးကြီးတဲ့ တာဝန်လား?"

ရှောင်ရှက အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဗီလာတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ"

ရှောင်ရှနှင့် ထန်ရွှမ်အာတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရွှယ်အန်း၏ စကားကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ရွှယ်အန်းသည် ဗီလာရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး အဝေးရှိ ယွင်မုန့်ရေကန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့ ဖြန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကိုပြောင်းလဲ… မြေပြင်ကိုပြောင်းလဲလိုက်"

ဘုန်း!

သူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ တောင်ငယ်လေးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း မြင့်သည်ထက်မြင့်တက်လာသည်။

အဝေးရှိ ယွင်မုန့်ရေကန်၏ ရေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်လာပြီး ရေကန်အလယ်မှ ရေပန်းတစ်ခုလညါး ထိုးထွက်လာကာ ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

နံပါတ်တစ် ထျန်းဗီလာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို စတင်ကြုံတွေ့နေရသည်။

ထန်ရွှမ်အာနှင့် ရှောင်ရှတို့ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းကမူ ထိုအရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုဗီလာသို့ ပထမဆုံး ပြောင်းရွှေ့လာစဉ်က ဖုန်းရွှေမကောင်းသောကြောင့် တောင်ငယ်လေးကို အင်အားသုံးကာ မြှင့်တင်ပြီး အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်က ရွှယ်အန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် ယခုလောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

ယခုကဲ့သို့ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အမိန့်မပေးနိုင်သလို ဤမျှကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တန်ခိုးအရှိန်အဝါမျိုးလည်း မရှိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ ဖုန်းရွှေပညာကို လေ့လာသော စုန်ရီသာ ဤနေရာတွင်ရှိနေခဲ့လျှင် သူသည် အံ့အားသင့်လွန်းသောကြောင့် မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ရွှယ်အန်း ယခုပြသနေသည့်အရာသည် ကမ္ဘာကြီး၏ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများအားလုံးကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ဆောင်ယူနိုင်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖုန်းရွှေပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

ဆူညံသံများလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူတို့ နံပါတ်တစ် ထျန်းဗီလာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခင်က မထင်မရှားရှိသော တောင်ငယ်လေးသည် ယခုအခါတွင်မူ မိုးထိအောင် မြင့်မားထည်ဝါသော တောင်ကြီးဖြစ်နေသည်။

ယခင်က သေးငယ်သော ယွင်မုန့်ရေကန်သည်လည်း ယခုအခါ ကျယ်ပြောလှပြီး မြူခိုးများဝေဆိုင်းနေကာ အတွင်း၌ စမ်းရေတွင်းတစ်ခုက အဆက်မပြတ် စီးထွက်နေသည်။

မြူခိုးများသည် ထူထပ်ကာ မြူငွေ့မျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ရေကန်အထက်တွင် ရစ်ဝဲနေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီး လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုမြူငွေ့များသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောင်ကြီးသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မြူငွေ့များ၏ အာဟာရဖြည့်တင်းမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော အရောင်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ရွှမ်အာနှင့် ရှောင်ရှတို့သည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူထပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ အံ့အားသင့်နေကြဆဲမှာပင်...

ရွှယ်အန်းသည် လေထဲတွင်ရပ်ကာ ညင်သာစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တောင်၊မြစ်တို့နဲ့ အစီအရင်တည်ဆောက်"

ဘုန်း!

မြူငွေ့များသည် ရှုပ်ထွေးလှသော အင်းကွက်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အဖြူရောင်မျဉ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တောင်ကြီးသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ စုဆောင်းထားသော မြေကြီးအနက်ရှိုင်းမှ ဝိညာဉ်သွေးကြောစွမ်းအင်ကို ဆွဲယူလိုက်သဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောင်တစ်ခုလုံးကို ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ တောက်ပသွားစေသည်။

အစီအရင်လည်း ပြီးမြောက်သွားသည်။

ယွင်မုန့်ရေကန် အပါအဝင် နံပါတ်တစ် ထျန်းဗီလာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ယခုအခါ မပျောက်ကွယ်နိုင်သော ထူထပ်သည့် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားပါက သူတို့သည် ထိုဒေသ၏ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများဖြင့် ဦးစွယ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့လည်း လုံးဝဝင်ရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ ထိုအစီအရင်အပေါ်တွင် ဂါထာသင်္ကေတများစွာကို ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုနယ်မြေကို ရွှေရဲတိုက်ပမာ ခိုင်မာသောတည်ရှိမှုတစ်ခုအလား သန့်စင်ပြီးမှသာလျှင် မနည်းပင် ကျေနပ်သွားသည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် မြေပြင်သို့ ပြန်ဆင်းလာပြီး လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရတနာနယ်မြေအတွင်း၌ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော အန်းချင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်းချင်းသည် ပိုးအိမ်တစ်ခုဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ ရှည်လျားစွာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ပိုးအိမ်သည် မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ချင်းအာ..."

အန်းယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းမှာ သူမကို နှိမ့်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ခဏလောက် ဆက်အိပ်ဖို့ပဲ လိုတာ၊ ပြီးတော့ ကိုယ် ဒီမှာချထားတဲ့ အစီအရင်ကြောင့် သူ အရမ်းလုံခြုံတယ်၊ သူ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ကြရအောင်"

အန်းယန်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ်တို့က အပြီးအပိုင်ထွက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ၊ မကြာခင်မှာ ကိုယ်တို့ ပြန်လာလည်လို့ရမှာပါ"

"အင်း"

အန်းယန်သည် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အိပ်မောကျနေသော အန်းချင်းကို ပွေ့ချီကာ ဗီလာအတွင်းသို့ ဦးတည်၀င်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ရှောင်ရှနှင့် ထန်ရွှမ်အာတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ရှ"

"ရှိပါတယ်"

"ငါထွက်သွားပြီးရင် မင်း ဒီနယ်မြေကို သေချာစောင့်ရှောက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ရွှမ်အာ... မင်းက မုန့်ရွှယ်နဲ့ တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ပေးရမယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာဖို့လာခဲ့ရင်..."

ရွှယ်အန်း၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှောင်ရှ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာရဲရင် သက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထန်ရွှမ်အာဘက်သို့ လှည့်ကာပြောသည်။

"ရွှမ်အာ... အခု ဒီနယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုထူထပ်လာပြီ၊ ပြီးတော့ ငါ မြေအောက်က ဝိညာဉ်သွေးကြောကိုလည်း ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်၊ မင်း ကြိုးစားကျင့်ကြံရမယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာရှောင်ချင်ရင် အရင်ဆုံး ကိုယ့်မှာ လုံလောက်တဲ့ အစွမ်းအစရှိဖို့ လိုတယ်"

ထန်ရွှမ်အာ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"သိပါပြီ"

ထိုအချိန်တွင် အန်းယန်သည် သူမ၏ညီမ အန်းချင်းကို နေရာချထားပြီးနောက် ကလေးမလေးနှစ်ယောက် လက်ကိုဆွဲကာ ထွက်လာသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ဗီလာကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားချက်တစ်ချက် ထုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

အားကောင်းသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ပင်လယ်သို့ ထိုးဆင်းသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒီနေရာကို စိတ်မပူရအောင် ငါ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားထံမှ သိမ်းယူခဲ့သော သင်္ဘောကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသင်္ဘောရာပေါင်းများစွာသည် ယခုအခါ တစ်စီးတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်အထက်တွင် ပျံဝဲသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေသောကြောင့် စိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"ယန်အာ၊ သွားကြစို့"

ရွှယ်အန်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အန်းယန်နှင့် သူ့သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြယ်တာရာဖြတ်သန်းသင်္ဘောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထန်ရွှမ်အာနှင့် ရှောင်ရှတို့လည်း မော့ကြည့်နေကြသည်။

ကြယ်ယာဉ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ရှမှာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူဌေးကတော့ သူဌေးပါပဲ၊ တကယ်ကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်လွန်းတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး သူမသည် လှည့်ထွက်ကာ ဗီလာထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဆက်ပင် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ရွှယ်အန်းသည် ကြယ်သင်္ဘောကို မောင်းနှင်နေပြီး ကောင်းကင်အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိကာ အာကာသထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

အန်းယန်နှင့် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည် လျှို့ဝှက်နည်းပညာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ခြေရင်းအောက်ရှိ အပြာရောင်ကမ္ဘာလုံးကြီးကို အံ့အားသင့်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ရွှယ်အန်းက ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်သည်။

"လှလား"

"အင်း၊ တကယ်လှတယ်"

"အင်း ဒါဆို သေချာထိုင်ကြ၊ ကိုယါတို့ အခု ထွက်ခွာတော့မယ်"

ရွှယ်အန်းသည် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ကြယ်သင်္ဘောကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။

ကြယ်သင်္ဘောသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်ပြီး အရှေ့ရှိ အာကာသထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ စွမ်းအားကြီးသော သတ္တဝါများသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဥရောပရှိ အမှောင်ရှေးဟောင်းရဲတိုက်အတွင်း၀ယ်...

အမှောင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဖန်မုန့်ရွှယ်သည် တုန်ရီသွားပြီး အမိုးခုံးအထက်ရှိ အလင်းတန်းကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ဝဲလာသည်။

"ရွှယ်အန်း... ခရီးလမ်းဖြောင့်ဖြူးပါစေ"

ကျုံးတုမြို့တွင်လည်း အလားတူစွာပင်။

ကြိုးစားလေ့ကျင့်နေကြသော မီးတောက်ဖီးနစ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာထွက်သွားပြီ"

ကျိုးတာ့နျို့သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးယိလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အပြင်လောကက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ သိရအောင် ဆရာ့နောက်ကို လိုက်သွားချင်လိုက်တာ"

လေထုမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချန်ဟောက်သည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်လောကကို မြင်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်က အင်အားကြီးဖို့လိုတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့တွေ ပိုပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရမယ်၊ နားလည်ကြလား"

"နားလည်ပါပြီ"

အဖွဲ့ဝင်အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။

ရွှယ်အန်း၏ ထွက်ခွာသွားမှုကြောင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အရာအားလုံးသည် တဖန် ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်သွားပြီး အဝေးရှိ ကြယ်တာရာများပြည့်နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှယ်အန်းသည် ကြယ်သင်္ဘောဖြင့် အာကာသထဲတွင် ခရီးနှင်နေလေသည်။