ဟေး၊ နင် တောင်နီခန်းမထဲ ဝင်ချင်လား

ရန်ပိ ဂျင်ဆင်းမြက်သီးကို မစားဘဲ နောက်သို့သာ ဆုတ်လိုက်သည်။ နွားလှည်းက စီးရတာ အဆင်မပြေပါ။ အဆက်မပြတ် လှုပ်နေတာက သူ့အောက်က မြက်ခြောက်တွေနဲ့တောင် ဆောင့်ချက်တွေက သူ့အရိုးတွေကို နာကျင်စေ၏။ ဒါပေမယ့် နာကျင်မှုက သူအသက်ရှင်နေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသိလို့ ထင်နေရပုံပေါ်လေသည်။

အထက်ကမ္ဘာ ပြိုလဲမှုက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ သူဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထက်မြက်သူပင်။ သူ၏ နတ်သန္ဓေသားမှာ မကောင်းသော်လည်း ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးသည် သူနှင့်ရွယ်တူများထက် များစွာသာလွန်သည်။ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း နတ်သန္ဓေသားကို ရရှိခဲ့သော သူ့မျိုးနွယ်စုက လူများတွင်ပင် သူ့ထက်အဆပေါင်းများစွာ အားနည်းကြသည်။

အသက်တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တွင် သူ့ကိုရွေးချယ်ပြီး အထက်ကမ္ဘာသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးဆယ့်သုံးပါး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် မိသားစုဆယ့်သုံးစု၏ ခမ်းနားသော အစီအစဉ်တွင် စတင်ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးများသည် ၎င်းတို့၏ ဆိုးညစ်သော အသွင်ပြောင်းမှုများကြောင့် နှောင့်ယှက်ခံခဲ့ရပြီး တာဝန်ယူရန် ခက်ခဲနေ၏။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကိုယ်စား အာဏာကျင့်သုံးပြီး ယင်နှင့် ယန်နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးတွင် မိသားစုဆယ့်သုံးစု၏ စွမ်းအားကို စုစည်းရန် အလွန်ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို လိုအပ်သည်။

သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် ဤလေးလံသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးနီးပါးကို ၎င်းအတွက် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ရှုထောင့်မှ မိသားစုဆယ့်သုံးစုကို ရှုမြင်ပြီးမှသာ သူတို့ရင်ဆိုင်ရသည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်လာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်လာပြီးနောက် မိသားစုကြီးများသည် ဤကျွန်းတွင် တွယ်ကပ်နေသော ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လုံးလုံးပုပ်သွားခဲ့သည်။ မရဏကမ္ဘာက ပို၍ပင် ယိုယွင်းလာခဲ့၏။ မိသားစုဆယ့်သုံးစုက အဖွဲ့ဝင်များသည် အမှီအခိုကင်းစွာ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရုံသာမက မိသားစုအတွင်း သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်အမျိုးမျိုးတို့သည်လည်း ရာဇ၀တ်မှုများကျူးလွန်ကာ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အင်အားစုများကို စုစည်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤကြီးမားပြီး ယုတ်ညံ့သော သင်္ဘောကြီးကို အချိန်တိုအတွင်း မဖြစ်နိုင်သော စွမ်းဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ရုံမက ဖျက်မပစ်နိုင်သော စစ်သင်္ဘောအဖြစ်သို့ တွန်းပို့ခဲ့ရသည်။

သူ၏ ပန်းတိုင်သည် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို ချေမှုန်းပစ်ခြင်းမှ တစ်ဖက်က ခြိမ်းခြောက်မှုကို လက်ခံရခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက အမတ ဖုန်းရော့ထုံသည် အထက်ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်လာသောအခါတွင် ဤအရာသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော တွေးခေါ်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။

“ပြီးသွားပြီ…”

ပြောင်းရွှေ့လာ ရွာသားများသည် ကြင်နာကြပေမယ့် တချို့ကတော့ သူက အသုံးမဝင်သည့်အတွက် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြပါသည်။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သေး။ နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဖန်းအာ အမည်ရှိ မိန်းကလေးကသာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံမှန်သုတ်ပေးသည်။ သူမသည် အညစ်အကြေးများကို စိတ်မခုဘဲ သူ့ဒဏ်ရာများမှ အဖုများကို သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။

အဖွဲ့သားတွေက ထမင်းချက်ဖို့ လှည်းရပ်လိုက်တဲ့အခါ မိန်းကလေးက သူ့ကို ထမင်းတစ်ပန်းကန် ကျွေးသည်။ ရန်ပိ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေး၏။

"ရှောင်ဖန်း... အဲဒီလူက အသက်မရှင်နိုင်​တော့ဘူး!"

ရွာလူကြီးတွေကလည်း :"သူ့ကို အဲဒီမှာပဲ ထားလိုက်ပါ... ငါတို့ မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ချဖို့လည်း အချိန်တန်ပြီ”

"သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

ရှောင်ဖန်းက ဇွတ်ပြောသည်။

"အသက်ရှုနေသရွေ့ ကယ်တင်နိုင်မှာ.."

သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက သူမကို မဆွဲဆောင်နိုင်တော့သဖြင့် ခေါင်းသာ ခါပြကြသည်။

"စားစရာတွေ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ... မင်းကိုယ်တိုင်တောင် မစားပဲ သေနေတဲ့လူကို ကယ်တင်နေတာပဲ"

ရှောင်ဖန်းကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရန်ပိကို ဆက်လက် ကျွေးမွေး​နေခဲ့သည်။ အဲဒီလိုလုပ်ရင်းနဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်တွေပါ စီးကျလာ၏။

"အသက်ရှင်ချင်ရင် ကယ်တင်နိုင်မှာပါ! ရှင် အသက်မရှင်ချင်ရင် ဘယ်သူက ကယ်နိုင်မှာလဲ"

ရန်ပိ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဖွဲ့က ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ မူလရွာသည် နတ်ဆိုးများကြောင့် ပျက်စီးသွားသလို ကန့်ညောင်ကလည်း တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားသောကြောင့် အိမ်အသစ်ရှာရန် လိုအပ်လာသည်။

ခရိုင်မြို့သည် ကမောက်ကမဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်၌ ခရိုင်သည်လည်း မလုံခြုံတော့ပေ။ ကောက်ပဲသီးနှံများ ပျက်ပြားသွားကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခရိုင်အတွင်းရှိ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များက လူများကို လုယက်သတ်ဖြတ်ကြသည်။ လူသတ်ဓားပြများ သိမ်းပိုက်ထားသော မြို့သည် ကာလအတန်ကြာ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ခမျာ ပိုမိုဝေးလံသော ဒေသသို့သာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ကြသည်။ ရန်ပိ ကျားကုတ်ကျားခဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများ အနာကျက်စပြုလာသည်။ ရှောင်ဖန်းလည်း ဝမ်းသာသွားကာ နွားလှည်းကို မှီခိုင်းထားပြီး သူမက ဆံပင်ကို ဖြီးပေး၏။

"ပြင်ဆင်ပေးရင်းနဲ့ သူက တော်တော်ချောလာတယ်"

သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အဖွဲ့သည် နတ်ဆိုးများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နတ်ဆိုးက အဖိုးအိုတစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့အဖွဲ့တွင် ပညာရှင်တစ်ဦးသာရှိ၍ လုံ့လစိုက်ထုတ်ကာ ကာကွယ်ပေမယ့် ရွှေအမြုတေ အဆင့်သို့သာ ရောက်ထားတာကြောင့် ထိုနတ်ဆိုးကို တွန်းလှန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အဖွဲ့၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ နေရာတိုင်းတွင် ငိုရှိုက်သံတိုးတိုးလေး ကြားနေရသည်။ ထိုစဥ် ရန်ပိ၏ သေဆုံးနေသော နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး နတ်ဆိုးကိုသတ်ရန် သူ၏ မှော်အစွမ်းကို ဆင့်ခေါ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ခွန်အားကို မစုစည်းနိုင်ခဲ့။

သူခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ချန်ရှီ ပေးခဲ့တဲ့ ဂျင်ဆင်းအသီးကို မျိုချလိုက်တော့သည်။ ချိုမြသော လေအေးအေးက သူ့လည်ချောင်းနှင့် ဗိုက်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး သူ့အတွင်းအင်္ဂါများကို အာဟာရဖြည့်ပေးသည်။

ရွာသားတွေရဲ့ အကူအညီအတွက် ပြန်ဆပ်ရမည်။ နှလုံးကွဲသွားရင်တောင်မှ နတ်ဆိုးက နောက်ထပ် မတိုက်ခိုက်ခင် နောက်ဆုံး လူတိုင်းကို သတ်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်လို့မဖြစ်ချေ။ သူက သတိရှိသောသူ ဖြစ်သည်။ အစွမ်းအနည်းငယ်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်လျှင် နတ်ဆိုးကို ချေမှုန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မြူခိုးထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ကင်းမြီးကောက် နတ်ဆိုးက ပြန်ပေါ်လာပြန်၏။

မြူခိုးများက ၎င်းတို့​​ကို ဖုံးအုပ်ထားကာ အုပ်စုတွင်းရှိ လူတိုင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လူတွေက အချင်းချင်း လက်တွေ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စကားမပြောဝံ့။ သန်မာသော အမျိုးသားများသာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြသည်။

ပညာရှင်သည် သူ၏ ရွှေအမြုတေကို မြှင့်တင်ကာ ပတ်၀န်းကျင်ကို တောက်ပစေသော်လည်း ပေအနည်းငယ်အတွင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှေရောင် အမြုတေကို ရွှေ့ကာ နွားလှည်းပတ်လည်တွင် တောက်လျှောက် တောက်နေ​စေ၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ရွှေအမြုတေက ရပ်တန့်သွားပြီး ရှန်း၏ ကြီးမားလှသော၊ အစွယ်နှင့် ရဲရင့်သော မျက်နှာကြီးက တောက်ပလာခဲ့​သည်။

လူတွေက အော်ဟစ်နေကြရာ ရှန်းက ပိုလို့ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ဟကာ သူတို့ကို ခုန်အုပ်လိုက်ပါ​တော့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ခါးသီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရှန်းလည်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အသားတောင်တန်းတစ်ခုလို ဘယ်ညာ ပြိုကျသွား​ပေသည်။

အခိုးအငွေ့တွေတောင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ လူတွေက အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ စာသင်သားလေးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကြတော့သည်။

"ငါမဟုတ်ဘူး... ငါဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး သူ့ဘာသာ ပြုတ်ကျသွားတာ!"

"ဆရာက တန်ခိုးကြီးလိုက်တာ!"

အဘိုးအိုက :"ဆရာက ဘာမှမလုပ်လိုက်ရဘူး ဒီတစ္ဆေကို သတ်နိုင်သွားပြီ"

လူတွေက ချီးမြှောက်ပြီး ပညာရှင်ကို လေထဲကို ပစ်တင်နေကြလေ၏။ ရှောင်ဖန်းသည် နွားလှည်းကို မှီနေသော ရန်ပိကို ကြည့်​နေသော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

လူတွေက ကင်းမြီးကောက်ရဲ့အသားကို ထွင်းနေကြသည်။ ဤကင်းမြီးကောက်နဲ့သာဆို သူတို့ အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်နိုင်သည်။ ခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အားလုံးက ရယ်မောပြီး စကားပြောနေကြဆဲ။ သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကင်းမြီးကောက်စီးထားတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်စု ချဉ်းကပ်လာ​နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွာသားတွေလည်း အံ့အားသင့်ပြီး လုပ်လတ်စတွေ ရပ်သွားကာ ပညာရှင်လည်း တုန်လှုပ်သွား၏။

"အစိုးရလူတွေ!"

အစိုးရတပ်သားတွေက သားရဲကိုထိန်းပြီး သူတို့အနားမှာ ရပ်လိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သားရဲကို ကြည့်ကာ ရွာသားများကို ပြန်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက သိသိသာသာကို မည်းမှောင်သွားပြီး။

"ဒါက ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

ရွာသားများ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အချို့က ပညာရှင်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်ပြန်မလှည့်ရဲ။

"ဒီသားရဲက အစိုးရရဲ့ တိရစ္ဆာန်ပဲ"

သက်လတ်ပိုင်း မျက်နှာက မည်းမှောင်လာပြီး : "မင်းက အစိုးရရဲ့ တိရိစ္ဆာန်ကို သတ်လိုက်တာ ကြီးကျယ်တဲ့ ရာဇ၀တ်မှု ကျူးလွန်လိုက်တာပဲ... မင်းတို့ မပြောဘူးလား လာကြစမ်း! ယောက်ျားတွေကို သတ်ပြီး အသက်သုံးဆယ်အောက် မိန်းမတွေကို သိမ်းသွား!"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများ၏ ကျောဘက်ရှိ သူရဲကောင်းများသည်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ နတ်ကွန်းများမှ နတ်သန္ဓေသားများကို ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အခြေတည် ဝိညာဉ်များနှင့် နတ်ဝိညာဉ်များက တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါသတ်တာ! ငါ သတ်လိုက်တာ!"

ပညာရှင်က အမြန်ခုန်ထွက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ။

"ငါ့လုပ်ရပ်အတွက် ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်... သူတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး! သခင်​ကြီးရဲ့ ရှန်းသားရဲက လူတွေကို စားနေတော့ ငါသတ်လိုက်တာ!"

သက်လတ်ပိုင်း အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများက သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် အေးလာသည်။

“မင်းက စာသင်သားလား?”

ပညာရှင်က :“ကျားကျင့် ၁၉၆၆ မှာမွေးတယ်”

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြုံးကာ: "မင်းအသက်ကို ကယ်တင်ပြီး​ပြီ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ မင်းရဲ့ ဇနီးဖြစ်ဖို့အတွက် ဒီအမျိုးသမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ကို မင်း ရွေးချယ်နိုင်တယ်"

ထိုလူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

“ယောက်ျားတွေကို သတ်ပြီး ရှန်းတွေကို ကျွေးမွေးလိုက်.. အသက် ၃၀ အောက် အမျိုးသမီးတွေကို ခေါ်သွား! !”

ပညာရှင်လည်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ငါ့မှာ အပြစ်ရှိတယ်ဆို သတ်လိုက်ပါ... သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပါ!"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်က ရယ်ပြီး ပြော၏။

"မင်း ပညာတတ် ကျင့်ကြံသူ... မင်းက အသုံးဝင်တယ် အစိုးရရဲ့ကျွန် သေသွားတော့ လျော်ကြေး ပေးရမယ်.. ယောက်ျားတွေက ကျွန်တွေကို ကျွေးမွေးပြီး မိန်းမတွေကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းစားပြီး အကြွေးဆပ်ဖို့ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ခိုင်းရမယ်"

ပညာရှင်က ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ထိရဲသူ သေရမယ်! !"

"မင်းက အရမ်းခေါင်းမာတာပဲ!"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ခေါင်းယမ်းပြီး “သူ့ကိုလည်း သတ်ပစ်” လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

သူရဲကောင်းများက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး တစ်ပြိုင်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားမီးတွေ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး ရွာသားတွေဆီ ပြေးသွားကုန်၏။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ချောင်းဆိုးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ သူရဲကောင်းများ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့ရောင်ဝါများ ပြိုကျကာ ဝိညာဉ်များ ပေါက်ကွဲသွားတာကြောင့် မြေပေါ်သို့ လဲကျကာ သေဆုံးသွားကြ​လေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားလည်း ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ခြေထောက်များ အားနည်းနေသဖြင့် ရှောင်မပြေးနိုင်ပေ။ သူ့ခြေထောက်တွေက လမ်းလွဲသွားအောင် လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မြှောက်ပင် မမြှောက်နိုင်ခဲ့။

ရွာသားများသည် အံသြနေသော ပညာရှင်ကို ​ပြန်ကြည့်ကြသည်။

သူလည်း ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိလိုက်။ သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ အကြည့်သည် သူ့အပေါ်မှ ဖြတ်သွားကာ နွားလှည်းပေါ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား? မင်း ငါတို့ကို ဘယ်လို​တောင် တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ... ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ရန်... ငါက မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်ပြည်နယ် ခရိုင်မှူး ရန်ကျန့်ရဲ့တူပဲ... မိသားစုဆယ့်သုံးစုထဲက ရန်မိသားစုကို မင်းသိရဲ့လား"

နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရန်ပိ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ရန်မိသားစုကလား... ထင်ကျိုး ရန်မိသားစုကလား"

လူတိုင်းက သူ့ကိုကြည့်လာ၏။ သတ္တိရှိသွားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်က လည်ချောင်းထောင်လိုက်ကာ။

"မှန်တယ်! မင်း ထင်ကျိုး ရန်မိသားစုကို သိလား... ငါသေရင် မင်းလည်း ဘယ်လို အဆုံးသတ်မလဲ သိသင့်တယ်..."

အသံက ကောင်းကင်အထိ ပဲ့တင်ထပ်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ဝိညာဥ်က ရုတ်တရက် ပြိုလဲကျသွားလေ၏။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ထိုနေရာ၌ပင် အေးခဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ရန်မိသားစု... ဟားဟားဟား! ရန်မိသားစု!"

ရန်ပိ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေပုံရသည်။

"ဒီဟာတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ့အသက်ကို စွန့်လိုက်ရတာပေါ့.. သူတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးမလို့လဲ!"

"ဖူး!"

သူ့ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ ထွက်လာသည်။ ရှောင်ဖန်း အပြေးရောက်လာကာ ရန်ပိ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး သူ့လျှာကို မကိုက်မိသွားစေရန် သူမလက်ချောင်းကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ရန်ပိ သူမလက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ကိုက်ခဲ့ပြီး သွေးထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဂျင်ဆင်းအသီးသည် ထိရောက်မှုရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မကြာမီ သူ သတိ ပြန်လည်လာခဲ့သည်။ ကောင်မလေးရဲ့ လက်မနဲ့ လက်ညိုးကို အရိုးတွေ မြင်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ထားမိတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့မှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရပြန်၏။

"ရှင့်ဒဏ်ရာ ဘယ်လိုနေလဲ?"

ရန်ပိ ထထိုင်ဖို့ ရုန်းကန်လိုက်သည်။

"ငါ သွေးတွေ အန်ထွက်လာပေမယ့် ပိုကောင်းလာပါပြီ မင်းလက်က အဆင်ပြေလား"

သူသည် မိန်းကလေး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချီနှင့် သွေးအချို့ကို သူမထံ လွှဲပြောင်းပေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူမ ဒဏ်ရာကို အာဟာရဖြည့်ပေးရင်း ကုသပေးပေးရမည်။ ရှောင်ဖန်း သူမလက်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတတ်နိုင်ခဲ့။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ၏စောင့်ရှောက်မှု အောက်တွင် ရန်ပိ လှည်းပေါ်မှဆင်းကာ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အနာများလည်း အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့သည်။

ရန်မိသားစုမှ အဖြစ်အပျက်တွေကို စသိကတည်းက သူပြန်လည် မွေးဖွားလာသလို ခံစားခဲ့ရပြီး အလေးအနက်ထား ကျင့်ကြံတော့၏။

စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်ဟောင်းများကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဖန်း သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် အသစ်များကို ဝတ်လိုက်သည်။ အဝတ်ကြမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့က သူ့အပေါ် လုံးဝ သဘာဝကျသည်။

သူသည် စစ်မှန်သော ရွာသားတစ်ဦးကဲ့သို့ အစမှ အစပြုကာ ရွာသားများနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ နတ်ဆိုးများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို မောင်းထုတ်ကာ ရွာရှိ အမျိုးသမီး၊ ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည်။

သူက ပညာရှင်နဲ့ ကလေးတွေကို ပညာတွေသင်ပေးရင် ရှောင်ဖန်းကလည်း သူ့ကို ပြုစုရင်းနဲ့ တာအိုကျင့်စဥ်တွေ သင်ယူခဲ့ပါသည်။

ရွာသူရွာသားများသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အခြေချနေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာတွင် ဘဝသစ်တစ်ခု စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ငါးဖမ်းပိုက်များဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ရည်ရွယ်၍ လှေငယ်များ ဆောက်ကြသည်။

တစ်လကျော်အကြာတွင် ရန်ပိနှင့် ရှောင်ဖန်းတို့သည် ရွာလူကြီးများ၏ ခမ်းနားသော အခမ်းအနား တစ်ခုတွင် လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြား၌ တောင်နီခန်းမက ကျင့်ကြံသူတစ်စု ဖြတ်သွားရာ ရန်ပိ ရွာသူရွာသားများအား တရားဓမ္မ သင်ကြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရရာ မထွက်သွားဘဲ ရပ်ပြီး အကြာကြီး ကြည့်နေကြသည်။

"ဟေး!"

တောင်နီခန်းမရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှာ မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။

"ငါက တောင်နီခန်းမရဲ့ မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်ဌာနခွဲရဲ့ ခန်းမသခင် ထျန်ယွဲ့အာပါ... နင်က လူတော်ပဲ... ရွာသားတွေက နင့်စကားနားထောင်ပြီး တော်တော်အကျိုးရှိခဲ့တယ်... ငါတို့ရဲ့ တောင်နီခန်းမ နည်းပြချန်က မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်ကိုရောက်လာပြီး ဟွာရှနတ်ဘုရားတွေကို ပြန်အသက်သွင်းပြီးပြီ... တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နေတယ် ငါတို့လည်း လူလိုနေတာ... ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းပါလား"

ရန်ပိသည် တောင်နီခန်းမ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် လူများကြားတွင် ၎င်း၏သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို သိထားတာ ကြာပါပြီ။ အရပ်​ဒေသ အသီးသီး၌ လူတို့ကို ကူညီခြင်း၊ လူဆိုးတို့ကို ဒဏ်ခတ်ခြင်း၊ တန်ခိုးကြီးသူတို့ကို ဒဏ်ခတ်ခြင်း၊ အရပ်ရပ်၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်စေသော နတ်ဆိုးတို့ကို သတ်ပစ်တာအား ဦးဆောင်၍ လုပ်နေကြသည်။

"မင်းရဲ့ နည်းပြချန်က ဘယ်သူလဲ"

ထျန်ယွဲ့အာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လက်ရှိ ထိပ်တန်း ပညာရှင်ချန်ရှီ!"

ရန်ပိ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါတောင်နီခန်းမထဲ ဝင်မယ်"

ထျန်ယွဲ့အာက ပြုံးပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ မြစ်နားမှာ နေလို့မရဘူး.. မြန်မြန်ပြောင်းသွား မြစ်ကမ်းနားက ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်လို့မရဘူး အနီးနားက ဘုံကျောင်းကို သွားပါ... အဲဒီနေရာမှာ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ လယ်ကွင်းတွေ စိုက်ထားတယ်... ရှန်ကျိုး ဘိုးဘွားပိုင်မြေရဲ့ နေနဲ့လရှိတယ် ညဘက်ဆိုရင် ကြယ်တွေကိုတောင် မြင်ရတယ်!"

သူမ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ထုပ်ပိုးလိုက်... ငါ နင်တို့ကို အဲဒီကို လိုက်ပို့ပေးမယ်!"

သတင်းကြားတော့ ရွာသားတွေက တုံ့ဆိုင်းသွားကုန်သည်။ သူတို့ အိမ်တွေ ဆောက်ပြီးပြီ။ ရွေ့ပြောင်းခြင်းက သူတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ရေဆိုးမြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထျန်ယွဲ့အာ ပြုံး၍။

"တောင်နီခန်းမမှာ လူပန်ဂိုဏ်းက ညီအကိုတွေ အများကြီးရှိတယ်... သူတို့က အိမ်တွေ မြန်မြန်ဆောက်နိုင်တယ် အဲဒါကြောင့် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး... မိသားစုကို ခေါ်လာပြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရုံပဲ"

ရန်ပိ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ရွာသူရွာသားတွေနဲ့ အတူ ပူးပေါင်းလိုက်၏။

ဆယ်ရက်ကျော် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထျန်ယွဲ့အာပြောခဲ့သည့် ဘုံကျောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဗိမာန်တော်သည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီ လေထဲတွင် နေရောင်တွဲလောင်း ကျနေသဖြင့် နွေးထွေးကာ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အတော်များများသည် မီးဖိုတွင် အလုပ်များလုပ်ကြပြီး အုတ်ကြွပ် ဖုတ်ကာ အိမ်ဆောက်ကြသည်။ ဘုံကျောင်းကို ပတ်လည် ဗဟိုပြုထားသော မြို့ငယ်လေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်လာ၏။

ထျန်ယွဲ့အာက သူတို့ကို အခြေချ​ပေးပြီးနောက် ရန်ပိကို ဘုံကျောင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီဘုံကျောင်းမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားက ဟွာရှနတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ နည်းပြချန်ကြောင့် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့တာ"

ရန်ပိ ကြည့်လိုက်တော့ ဘုံကျောင်းရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တွဲဆိုင်းတွေကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်ဖက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နံရံပေါ်မှာရေးထားတဲ့ ရှေးအက္ခရာသုံးလုံးကို တွေ့ရသည်။

ဖန်ကျူကဲ!

ရန်ပိ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာခဲ့သည့် နတ်ဘုရားများ ကိန်းဝပ်ရာ ဘုံကျောင်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခိုက် အပြင်ဘက်က ရှုပ်ပွနေသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။

တစ်ချိန်က သူသည် မိသားစုဆယ့်သုံးစု အတွက် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူသည် အသက်ရှင်ရန် သတ္တိအသစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ စွမ်းအားအားလုံးက ကိုယ့်အတွင်းက လာတာ... တခြားသူတွေကို အားကိုးလို့မရဘူး ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးရမယ်!"