သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိရင် ဘာလို့ ကျောက်စိမ်း​ဖြူကို လိုအပ်နေဦးမှာလဲ

“ယခုအခါ၌ ယက္ခုမင်းကြီးက အဓိဋ္ဌာန်ကို တည်တော်မူ၍ 'သမုဒယ' မှ ကြောက်ရွံ့မှု 'တွယ်တာမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီ... 'တွယ်တာမှုမှ ကြောက်ခြင်း'... တွယ်တာခြင်းက လွတ်မြောက်လျှင် ဝမ်းနည်းခြင်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဟူ၍ မရှိတော့ပြီ...."

သူတော်စင်မရွှမ်း မျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ဗောဓိဓမ္မဘုံကျောင်းဆီ ရောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလက်ထဲမှာ သုတ္တန်ကို ချက်ချင်းပိတ်ပြီး တောင်ပေါ် တက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူမဆရာအရှင် ဆရာမြောက်ယင်းသည်လည်း ဦးလေးများ၊ ဆရာတူဦးလေးများနှင့်အတူ သင့်လျော်သော နေရာ၌ ထိုင်နေလေသည်။

ရှီးကျင်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးကတည်းက သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး ချောမောလှပသော သီလရှင်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ မျိုးရိုးက လောကီကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကျင့်သုံးသည်။ လောကီလောကကို တွေ့ကြုံခံစားပြီး စိတ်ခံစားမှု မြင့်မားစွာ ဆုတ်ခွာခြင်းဖြင့် ဝိပဿနာဉာဏ်သို့ ရောက်ကာ ခေါင်းရိတ်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ဥပေက္ခာဉာဏ်သို့ ရောက်သည်။

ရှီးကျင်းက ပြန်လာပြီးနောက် အမျိုးအမည်မသိသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူတော်စင်မရွှမ်းသည် နက်နဲသော တရားအားထုတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး လောကီအာရုံစူးစိုက်မှု နယ်ပယ်သို့ မသိလိုက်ဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျင့်​ကြံမှုသည် ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သလို ယခု သူမ အလောင်းနတ်သုံးဆူကို ဖယ်ရှားပြီး နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီပဲ ဖြစ်သည်။

ဟွေရင်ဗောဓိက သူမသည် ဗောဓိဉာဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး အနာဂတ်တွင် ဉာဏ်အလင်းရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသည် ရုတ်ချည်း ဉာဏ်အလင်းကို အလေးပေး၍ သားသတ်ဓားကို ချကာ ချက်ချင်း ဗုဒ္ဓဖြစ်လာခြင်းဟု ဆိုလို​ကြသည်။ ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေသည် အရေးမကြီးသောကြောင့် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းရရှိသူများသည် အံ့သြဖွယ်တိုးတက်မှုကို ရရှိတတ်သည်။

မူလက သူမသည် ရှီးကျင်း၌ သခင်​လေးနှင့် အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေးကို မတွေ့ကြုံခဲ့ရသလို ထိုနေရာတွင် ကြီးကျယ်သော စာမေးပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်လျှင် ဗောဓိကျောင်းတိုက်ရှိ ဘုန်းကြီးတော်တော်များများက သူတော်စင်ဘွဲ့ ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

သို့သော် သူတော်စင်မရွှမ်း၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုသည် အချစ်ရေး အသွင်အပြင်နှင့် ယှဉ်တွဲနေသည်မှာ အမှန်ပင် ပဟေဋ္ဌိဖြစ်စရာ။

သခင်လေးက ရိုက်ချခံလိုက်ပြီ ဆိုရင် သူမက ဘယ်သူ့ကို ချစ်မိခဲ့တာလဲ။

သူတော်စင်မရွှမ်း ဒီကိစ္စကို တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောဖူးပါ။ သူမဆရာ မြောက်ယင်းက မေးမြန်းသောအခါတွင်ပင် သူမသည် ရိုးရှင်းစွာ ပြုံးပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ဆရာလေးဟွေ့ယင် နှင့်တွေ့ပြီး တောင်ပေါ်မှ သူမ၏ခရီးကို ပြန်ပြောပြသည်။ သူမသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများ၊ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ဖျားနာနေသော ပြည်သူ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် ဝိညာဉ်များကို ကုသပေးနေသည့် သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်ပြောပြ​နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လူ့နှလုံးသားများထဲမှ နတ်ဆိုးဖြစ်လာနိုင်ပုံ၊ လူသားတို့၏ ဘေးဆိုးများသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ဝိညာဉ်များထက်ပင် မည်ကဲ့သို့ ကြီးမားနိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ပိုလို့တောင် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သူမရဲ့ အလှတရားက :"လူ့လောကက အခု ငရဲဖြစ်နေပြီ... ဒီငရဲက ဘယ်တော့မှ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အရမ်းကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟွေ့ယင်းနှင့် အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်လက်ခံကြသည်။

"ယနေ့ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေအတိုင်းဆို ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေတောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရုံလေးပဲ ရှိတယ်... ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မတင်လိုပါဘူး.. စိတ်ဝိညာဉ်အားလုံးက ဗုဒ္ဓဘုံက ဆင်းသက်လာပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်ကြတယ်..."

လူ့ဘ၀ဖြစ်လာစေရန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လောကီနက်နဲသော အရာများသည် ဤဝိညာဉ်များအတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ အချို့သူများသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရှင်မပြန်မီ စစ်မှန်သော ဉာဏ်အလင်းရရှိရန် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဘဝကို ကြံ့ကြံ့ခံနေကြရသည်။

ဆရာကြီး မြောက်ယင်းက ပြုံးပြီး :“လောကီဒုက္ခကို မလှည့်ဖြားဖို့ ဗောဓိက မင်းကို လမ်းပြနေတယ်... ​​ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ လေ့ကျင့်ပေးတယ်.. ငါတို့ ကျင့်​​ကြံသူတွေက ဉာဏ်အလင်းရဖို့အတွက် ကြံ့ကြံ့ခံသင့်တယ်!"

သူတော်စင်မရွှမ်း : "ဆရာ့​ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဗောဓိဟွေ့ယင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက်လည်း ကျေးဇူးပါ အရှင်ဘုရား..."

သူမသည် ဘုံကျောင်းက ထွက်ခွာသွားပြီး ယင်စွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သေမျိုစကမ္ဘာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဗောဓိဟွေ့ယင်းပင် မဖြေရှင်းနိုင်သော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို သူမ ခံစား​နေရသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ ဗုဒ္ဓနယ်မြေ တကယ်ရှိရဲ့လား။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ ဖြူစင်သော မြေသည် အလွန်လှပပါက ထိုအရပ်၌ နေထိုင်သော ဝိညာဉ်များသည် အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဘာကြောင့် ဤလောကထဲ လာရောက်ကြလေသလဲ။ မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်သည် လှပသည် မဟုတ်လော။

"ဆရာတူအစ်မ!"

ကိုရင်များစွာက ချဉ်းကပ်၍ စကားစမြည် ရယ်မောကြသည်။ သူမကိုတွေ့တော့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးပြပြီး ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ... တိုးတိုးသာသာလုပ်.. ဗောဓိဟွေ့ယင်းအပေါ် အမှားမလုပ်မိစေနဲ့... ငါက သူမလောက် လေးနက်မနေဘူး"

ကိုရင်တစ်ပါးသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် :"ဒီတစ်ခါ တောင်ဆင်းလမ်းမှာ တောင်နီခန်းမ အဆောင်ဆွဲဆရာ အဖွဲ့က လူတွေကို ကယ်တင်တဲ့ ဆရာကြီးတွေနဲ့ တွေ့တယ်.... အကူအညီတောင်းပြီး အနီးနားက ဘုံကျောင်းတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်... နတ်ဘုရားက အမိုးခုံးလို တက်လာပြီး ကိန်းဝပ်နေတာ... ဘုံကျောင်းထဲမှာရှိတဲ့ အလင်းရောင်က ဘိုးဘွားတွေ သီးပင်းစိုက်လို့ရတဲ့ အလင်းရောင်တွေ... သူတို့မကြာခင် ရိတ်သိမ်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

နောက်ထပ် ကိုရင်တစ်ပါးကလည်း ရယ်မောရင်း။

“အဲဒီကဆရာကြီးက ဒီနတ်ဘုရားကို နည်း​ပြချန်က အသက်ပြန်ရှင်စေခဲ့တဲ့သူလို့ ပြောတယ်.. ကျ​နော်တို့ကိုလည်း အဖွဲ့မှာ ပါဝင်ခိုင်းတယ်... ကျ​နော်တို့အားလုံးကလည်း အသက်ကယ်ဖို့ သွားတာဆိုတော့ ပူးပေါင်းလိုက်ကြတယ်လေ.. အဲဒီညနေမှာ နည်း​ပြချန်နဲ့တွေ့တယ်... တခြားဆရာတွေကတော့ ကျ​နော်တို့ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"နည်းပြချန်?"

သူတော်စင်မရွှမ်း အနည်းငယ် လန့်သွားပြီးမှ ပြုံး​ပြလိုက်သည်။

"ဒါ... နည်း​ပြချန်ရဲ့ နာမည်က ချန်ရှီလား"

ကိုရင်များစွာက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ပြုံးပြီး။

"အစ်မက ချန်ရှီကို သိတာလား သူက ထိပ်တန်း ပညာရှင် ပဲ ..."

အခြားကိုရင်တစ်ပါးက လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတဲ့အခါ နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ မေးဖို့ တန့်သွားခဲ့သည်။

"အိုး မဟုတ်သေးဘူး... သခင်လေးက ချန်ရှီဆီမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဒီနည်းပြချန်က သခင်လေးကို သတ်ခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင် ချန်ရှီပဲ.. သခင်လေးက သူတော်စင်မရွှမ်း ရဲ့ ချစ်သူပါ…”

ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်း မသိတဲ့အတွက် အတွင်းကျကျ ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းက ပြုံးပြီး :"ချန်ရှီနဲ့ ငါက သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ... လျှောက်မပြောကြနဲ့!"

ကိုရင်တွေမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောဝံ့ဘဲ ကမန်းကတန်း ထွက်သွားကြလေသည်။

"ချန်ရှီဆိုတဲ့ နာမည်ကို ထပ်ပြောရင် ငါ့နှလုံးသားက ကမောက်ကမ ဖြစ်တော့တာပဲ.. ဆရာကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းအချစ်ကို စွန့်လွှတ်ရင် မင်းမှာ စိုးရိမ်စရာ ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိ​တော့ဘူး... ငါလွှတ်ချလိုက်ပြီ အဲဒါကြောင့် အလောင်းသုံးကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ရနိုင်ခဲ့တာလေ..."

သူမ၏ တရားအားထုတ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လာရင်း သူမနောက်ကွယ်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်-

"ရွှမ်းရွှမ်း မတွေ့တာကြာပြီ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား"

သူတော်စင်မရွှမ်း အလွန်တုန်လှုပ်သွားကာ တရားထိုင်ချင်ခဲ့သော စိတ်များ ရုတ်တရတ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စွန့်ပယ်ပြီး အလောင်းသုံးလောင်းကို သတ်ပြီး​ပြီမို့ တပ်မက်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီဟု တွေးထင်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ဤအသံသည် ငြိတွယ်မှုပေါင်း တစ်ထောင်ကို ပြန်လည် ဆွဲငင်စေခဲ့သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှီဟာ ဗောဓိဓမ္မဘုံကျောင်းမှာ ရပ်နေတဲ့ သူမကို အဝေးက လက်ပြနှုတ်ဆက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချောမောလှပသော သူတော်စင်မရွှမ်းသည် လေထဲတွင်ရပ်နေကာ တံခါးဝက လူတစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့နောက်မှာတော့ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆင်းတုတော်ကြီး တစ်ခုရှိ၏။

"ဒကာလေးချန်... ငါမင်းအတွက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှူမယ်... ထိပ်တန်းဆုအတွက် မင်းမပြိုင်ပါနဲ့"

"ခန္ဓာကိုယ်လှူဒါန်းတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ"

"အဲဒါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပေးတာလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်!"

...

သူတော်စင်မရွှမ်း ပြုံးပြီး တောင်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် နှစ်ယောက်သား ကျောက်စိမ်းတုံးဖြူ လှေကားထစ်များပေါ်တက်ကာ ဗောဓိဓမ္မဘုံကျောင်း ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် လမ်းမဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ အလင်းရောင်ကို ဗုဒ္ဓကမ္ဘာမှ မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုပါသည်။ ကံကောင်းရင် တိမ်ပင်လယ်အလယ်မှာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေတောင် မြင်နိုင်၏။ မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ တရားဒေသနာ ဟောကြားခြင်းကို ခံကာ ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၌ ထိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ချန်ရှီသည် ကံမကောင်းသည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာပြီး သူမြင်သမျှမှာ အဆုံးမရှိသော တိမ်ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ဗောဓိဓမ္မဘုံကျောင်း၏ တောင်ထွတ်များသည် ရွှေရောင်အမိုးခုံးများ သို့မဟုတ် တိမ်ပင်လယ်အတွင်း နစ်မြုပ်၍မရသော ကျွန်းများနှင့် ဆင်တူသည်။

"ကျွန်မကိုလာတွေ့တာလား.."

ချန်ရှီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး :"မဟုတ်ဘူး ငါ အနီးနားက ဟွာရှဘုရားတွေကို အသက်ပြန်သွင်းနေတာ... မင်းကို ရုတ်တရတ် သတိရသွားတော့ ဝင်လာတွေ့ဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာ"

သူတော်စင်မရွှမ်း အရမ်းပျော်နေသေးပြီး ပြုံးပြ၏။

"လာဖို့ စဉ်းစားနေတယ်မလား"

ချန်ရှီ သူမတို့အနားမှ ဖြတ်သန်းနေရတယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြချင်ပေမယ့် အဲဒါကို တွေးပြီးတာနဲ့ မပြောဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ မိတ်ဟောင်း ဆွေဟောင်းတွေ ဆုံတဲ့အခါ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိသည်လေ။

ဘေးဥပဒ်သည် တစ်နှစ်နီးပါးကြာသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းတွင် များစွာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းသည် သူမ၏ခရီးသွားလာမှုကို ပြန်ပြောင်းပြောပြပြီး သူမ၏ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကမ္ဘာ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဟွေ့ယင်း၏ စကားကို ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။

“အခုတောင်ပေါ်က ဆင်းပြီး လူ​တွေကို ကယ်တင်သင့်လား ဒါမှမဟုတ် တရားထိုင်၊ လောကီလောကကို ဆင်ခြင်ပြီး နောက်ဆုံး ဉာဏ်အလင်းကို ရယူသင့်လား?"

ချန်ရှီက သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်စိမ်းရုပ်ပွားတော်အား မျှော်ကြည့်ကာ အ​ဖြေပြန်ပေး၏။

"သနားစိတ်ရှိရင် ကျောက်စိမ်းဖြူကို ဘာကြောင့် လိုအပ်နေဦးမှာလဲ... ဗောဓိဓမ္မခန်းမက ရွှေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ တောက်ပနေပြီး ကျောက်မျက်ရတနာတွေ၊ နေရာတိုင်းမှာ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော်တွေလည်း ရှိနေတယ် ဘုန်းကြီး၊ ဆရာလေးတွေက တရားထိုင်ကာ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ကြသည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းက ဒေါသတကြီး အော်ပြီး :"နင်ပြောချင်တာက ငါ့ဗောဓိဓမ္မခန်းမမှာ စာနာစိတ်မရှိဘူးပေါ့!"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး :"ငါပြောတာ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး... ဗောဓိဓမ္မခန်းမက တကယ်မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာလို့ ပြောနေတာ.."

"နင်ပြောချင်နေတာက!"

"ငါ မဟုတ်ဘူး! ငါ့ကို ဆဲဆိုမနေနဲ့!"

သူတော်စင်မရွှမ်း သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် မကျေမနပ် မဖြစ်​တော့ပုံရပြီး ဒေါသလည်း ပျောက်သွားသလို ပြုံးပြလာသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ.. မနှစ်ကရော ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ချန်ရှီက လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏အတွေ့အကြုံများကို ပြန်ပြောပြသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း ဘုံကျောင်းများကို ရှာဖွေမှု၊ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်း နှင့် တိုက်ပွဲ၊ သူ၏ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှု၊ ကယ်ဆယ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် အခြားအရာများအကြောင်း သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

သူမ ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ သူဆက်ပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်ပြီး မတုန်မလှုပ် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် တွေးတောစရာ၊ စဥ်းစားစရာ မရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပုံရပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ကင်းမဲ့နေသည်။ ချန်ရှီ၏ စကားများသည် များပြားလှသော လောက အတွေ့အကြုံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမအား ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းများကို နားလည်လာစေရန် ဆောင်ကြဉ်းပေးသည့် အစီအရီများနှင့် တူသည်။

ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် "ဝင်စားခြင်း သုတ္တန်" ဟု လူသိများသော အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ အတွေးအမြင်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် လူဝင်စားခြင်း သံသရာကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်သည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ နားလည်မှုကို နက်ရှိုင်းစေသည်။

ချန်ရှီ စကားတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမအတွေးတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း လူဝင်စားရာမဂ်တရားခြောက်ပါး၏ အံ့သြဘွယ်ရာ ဘဝင်မှ နိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒကာလေး.. ဘာတွေလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ"

"ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တကယ်ပြောင်းလဲပြီး အသွင်ပြောင်းနိုင်ပါ့မလားလို့ စဥ်းစားနေတာ... ငါက တစ်ခါတလေ သမုဒ္ဒရာကြီးထဲက ယင်ကောင်တစ်ကောင်လောက် အရေးမပါဘူးလို့ ခံစားရတယ် တစ်နေ့ ငါလည်း နတ်ဆိုးဝင်သွားမှာကို စိုးရိမ်တယ်"

ချန်ရှီသည် ရှီးကျင်းမှာ ရှိခဲ့ဖူးသည်ထက် ပိုမိုရင့်ကျက်ပြီး ကလေးဆန်လာကြောင်း သူမ သတိပြုမိခဲ့သည်။

"မင်းငါ့ကို ဘာလုပ်​စေချင်လဲ?"

သူမသည် ထူးဆန်းသော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်မိသည်။ ချန်ရှီ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်။ သူက တိုက်ရိုက်ပြုံးပြရင်း။

တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး တောင်နီခန်းမ အဆောင်ဆွဲဆရာအဖွဲ့ထဲဝင်ဖို့ လိုတယ်.. လူတွေကို ပိုကူညီဖို့၊ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့၊ ပိုရှေးကျတဲ့ ဘုံကျောင်းတွေကို ရှာဖွေပြီး ပိုရှေးကျတဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ မင်းကို လိုတယ်... ရွှမ်းရွှမ်း လေနဲ့မီး၊ ဘေးအန္တရာယ်တွေကြားက စိတ်နှလုံးနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို တွန်းလှန်ဖို့ မင်းကို လိုတယ်..."

သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်လောင်လာပြီး: "ရွှမ်းရွှမ်း ဗုဒ္ဓဘုရားကို တောင်ပေါ်မှာ ထားခဲ့လိုက်ပါ.. မင်းဆင်းလာပြီး နတ်ဆိုးတွေကို ချေမှုန်းပြီး လမ်းကို ခုခံဖို့ ငါ မင်းကိုလိုတယ်!"

"ကောင်းပြီ ငါကတိပေးတယ်!"

သူတော်စင်မရွှမ်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကိုရင်​​လေးတစ်ပါးဟာ ဟွေ့ယင်း၊ ဆရာကြီးမြောက်ယင်း နဲ့ တခြားသူတွေဆီ ပြေးလာပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"ဗောဓိ... ကြောက်စရာကြီး... ချန်ရှီက တောင်ပေါ်တက်ပြီ... စကားနည်းနည်းပဲ ပြောပြီး သူတော်စင်မရွှမ်းကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပါတယ်... သူမကလည်း နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းတော့မယ်တဲ့"

"အတင့်ရဲလိုက်တာ!"

ဆရာလေးမြောက်ယင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ချန်ယင်တူး တောင်ပေါ်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကလည်း လူတစ်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်... အခု သူ့မြေးကလည်း လူကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ တောင်ပေါ်ကို လာပြီး အခု ငါ့တပည့်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားပြီ"

ဟွေ့ယင်း :"မြောက်ယင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါ"

"မင်းလည်း အဲဒီတုန်းက ပြန်ပေးဆွဲခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာမို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးပါလို့ ပြောတာပေါ့!"

သီလရှင်တစ်ပါး ရွှေနန်းတော်မှ ပြေးထွက်လာလေ၏။

"ငါသွားပြီး ငါ့တပည့်မိုက်ကို ​ပြန်ဖမ်းခဲ့မယ်!"

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ဗောဓိဓမ္မဘုံကျောင်းက ရဟန်းသံဃာများနှင့် ဗောဓိတရားရိပ်သာ၏ ပင်မအထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"ဒကာလေးချန်... မင်းကို ကျမ်းလိပ်တစ်လိပ် ပေးမယ် မင်း မကြာခဏ လေ့လာနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ချန်ရှီသည် သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ကာ စာလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြားတွင် ဗောဓိရွက်တစ်ရွက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူတော်စင်မရွှမ်းက ဒီအချက်ကို ဖတ်ပြီးသား ဖြစ်ပေမည်။

"ချစ်ခြင်းမှ ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည် ချစ်ခြင်းမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်... အချစ်မှ လွတ်မြောက်လျှင် ဝမ်းနည်းခြင်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်း မရှိပါ"

ဒါကိုဖတ်ပြီးနောက် ချန်ရှီ စာအုပ်မျက်နှာဖုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ “မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ ထူးမြတ်တဲ့ အရောင်အသွေး ဘုရင်ရဲ့ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားကျမ်း” လို့ ရေးထား​လေ၏။