မိုးမခနတ်ဘုရား

ချန်ရှီ ကွယ်လွန်ချိန်တွင် အသက် ကိုးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် နတ်သန္ဓေသားနယ်ပယ် (သို့) ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်၌သာ ရှိသေးသည်။ သူသေဆုံးပြီးနောက် သူ့ဝိညာဉ်က မှော်စွမ်းအင်ကို မယူဆောင်ခဲ့ပါ။ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ရုပ်ခန္ဓာမရှိလျှင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ကြံနိုင်ပါ့မလဲ။

ရုပ်ခန္ဓာမရှိဘဲ ရွှေအမြုတေ၊ အခြေတည်ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် နတ်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ တာအိုနယ်မြေကို တည်ထောင်ရန်၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစည်းရန် သို့မဟုတ် အလောင်းသုံးလောင်းကို သတ်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ထို့အ​ပြင် နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ကျွန်တော်က အရိုးစု ဒါမှမဟုတ် တခြားပုံစံတစ်ခုခုနဲ့ ကျင့်​ကြံနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ချင်းမင်းဆက်ရဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ချင်းကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဥ်တွေ အများကြီးရှိတယ်... သွေးကန်ကျင့်စဥ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ကျင့်စဥ်တချို့ကို ကျွန်တော် ရရှိခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းက အရမ်းမြန်နေတာ"

ကျူးရှို့ချိုင် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်...ဒါပေမဲ့ မင်းသာ အရိုးစုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းအမေက မင်းကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ"

ချန်ရှီလည်း အံ့ဩသွားသည်။

ဟုတ်သည်။ သူ့အမေ ဝူးချင်းယွီက မရဏကမ္ဘာကို လှည့်ပတ်ပြီး သူ့ကိုလိုက်ရှာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဝူးချင်းယွီဟာ အတွေးလွန်ကာ ရူးသွပ်သွားခဲ့​သေးသည်။ အကယ်၍ ချန်ရှီသာ အရိုးစုဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမ သားကို ဘယ်တော့မှ မမှတ်မိလောက်ချေ။

ချန်ရှီကို သူမ မှတ်မိနိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် သူ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

"ဒါဆို သရဲတစ္ဆေက မြင့်မြတ်တဲ့သန္ဓေသားနဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကနေ နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်ဆီ တိုက်ရိုက်တက်သွားနိုင်ပါ့မလား"

ချန်ရှီ ထိုအတွေးကို တွေးကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရယ်မောကာ အတွေးကို ပယ်ချရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရဏကမ္ဘာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အတက်အကျ အမျိုးမျိုးရှိတယ်... ငါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေး တချို့ကို မတော်တဆ မျိုချမိပြီးစိတ်ဝိညာဉ်ကို နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်ကို ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားနိုင်တယ်"

သူ ခေါင်းခါပြန်သည်။ အဲဒီလို အဂ္ဂိရတ်ဆေးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။

"ဒါဆို အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ရှိရမယ်။ အရိုးစု ဒါမှမဟုတ် သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲ့လိုဆို ကျင့်ကြံလို့ရတယ် အဲဒီတုန်းက အဲ့တခြားခန္ဓာကိုယ်က ထွက်လာပြီး အမေ့ကို တစ္ဆေအဖြစ်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာ"

ချန်ရှီသည် သူ့မိခင်၏ ယွမ်ချန်နန်းတော်တွင် သူမြင်တွေ့ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သေသေချာချာ ပြန်စဥ်းစား​နေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးမီးတောက်များသည် မီးအိုင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့်တိုင် ဝူးချင်းယွီက သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်တန်ခိုးနှင့် အကန့်အသတ်မရှိသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများ ရှိသည်။

ဤနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများသည် ချန်ရှီနောက်မှလိုက်လာသော နတ်ဆိုးများ၊ ဘေးဥပဒ်များနှင့် ဘေးဆိုးများ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ချန်ရှီကို ဝိုင်းရံပြီး သူ့ကို ဧကရာဇ်ဧကရာဇ်အဖြစ် လေးစားကြည်ညိုကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တူညီသော စံနမူနာတစ်ခုကို မျှဝေခဲ့ကြသည်- ဤဒုက္ခကမ္ဘာကြီးကို မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် လုံးလုံးလျားလျား လိုက်ဖက်သော အခြေအနေအဖြစ် ပြောင်းလဲရန်၊ ကောင်းကင်ပြင်က နတ်ဘုရားကို ချေမှုန်းပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဆိုးရွားသော ကမ္ဘာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ရန် ဖြစ်မည်။

"ငါသာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်အတုကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ငါ့အမေနဲ့ ပြန်တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီနတ်ဆိုးတွေထဲက တစ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အတ္တဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်... ငါ့အမေက ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ ထိုမြင်ကွင်းကို သတိရမိသည်။ မီးအိုင်ထဲက နတ်ဆိုးတွေအားလုံး ရင့်ကျက်ပြီး တချို့က ပိုသန်မာပေမဲ့ တချို့ကတော့ အားနည်းသေးသည်။ ဘေးဥပဒ်များစွာသည် အမတနတ်ဆိုး သို့မဟုတ် အမဆများဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့အားလုံးထဲမှာ အထူးခြားဆုံးကတော့ စိမ်းပြာရောင် တစ္ဆေလက်သည်း ပိုင်ရှင်ပါပဲ။ သူ့တွင် အကြီးဆုံးသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး ရောင်ဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဝူးချင်းယွီပင် သူ့အပေါ် ပထမဆုံး အထင်ကြီး၊ လေးနက်သည်။

သူ့တွင် ထူးခြားသော အသွင်အပြင်၊ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး စိမ်းပြာရောင်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ မဲနယ်လက်များ၊ ပုံမှန် တစ္ဆေတစ်ကောင်ထက် ရောင်ဝါကောင်းသည်။

သူသည် အမျိုးအမည် မသိနိုင်သော မျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများအားလုံးထဲတွင် တန်ခိုးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အခြားနတ်ဆိုးများနှင့် ဘေးဥပဒ်များပင်လျှင် သူ့ကို ရိုသေလေးစားကြသည်။ ချန်ရှီသည် စိမ်းပြာရောင် တစ္ဆေလက်သည်းပိုင်ရှင်မှာ ဦးလေးချင်းယန်၏ မိဘများလားဟုပင် အကျဉ်းချုံး တွေးမိသည်။

ထို့အပြင် အခြားသော ဘေးဆိုးများစွာလည်း ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးက အလွန်အစွမ်းထက်လှ၏။

"အဲဒီတုန်းက ငါက နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးတော့ သူတို့အားလုံးထဲမှာ အားအပျော့ဆုံးပဲ...အဲဒါကို သူတို့က ငါ့ကို ဧကရာဇ်မင်းအဖြစ် ဂုဏ်ပြုတာလဲ?"

သူ အံ့သြသွားသည်။ မဟာယာနအဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့တွင် အညံ့ဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တခြားသူတွေက သူ့ထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်သည်၊ အထူးသဖြင့် အလွန်တန်ခိုးကြီးပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေလက်သည်းသခင်ပင်။

ချန်ရှီကို ဧကရာဇ်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအချိန်က ချန်ရှီဟာ ဒီရက်စက်တဲ့ သတ္တဝါတွေကို အနိုင်ယူဖို့ တကယ်ပဲ အစွမ်းအစ ရှိခဲ့တာလား။

ချန်ရှီ ရုတ်တရက် မျက်တောင်ခတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အလောင်းသုံးကောင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... အရင်က တစ်ခါလေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးပေမယ့် အဲဒီတုန်းက အလောင်းသုံးလောင်းကို မသတ်ခဲ့ဘူး"

ကျူးရှို့ချိုင်: "မင်းသေဆုံးပြီး ရှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ မင်း နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်ကို အနည်းဆုံးတော့ ရောက်ထားပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက မင်းမှာ ရုပ်ခန္ဓာမရှိဘူး မင်းရဲ့အပြင်ပိုင်းပုံစံက အရိုးစု ဒါမှမဟုတ် အလောင်းတစ်လောင်းပဲ ဆိုတော့ အလောင်းသုံးကောင်ကို သတ်စရာ မလိုဘူး"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မက်မောလွန်းနေပြီ ထင်ပါရဲ့... အခုတော့ သက်ပြင်းချနိုင်ပါပြီ"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ဖန်ကျစ်နဲ့ ဖန်ကျွိကရော ဘာလို့ အစွမ်းထက်​နေတာတုန်း"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းသေတုန်းက ကိုးနှစ်ပဲရှိသေးတာ... တပ်မက်မှုဆိုတာ ဘာလဲ မင်းမသိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဆရာ မပြောတော့နဲ့ နားလည်ပါတယ်... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမကို ချစ်တယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"

ကျူးရှို့ချိုင်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ သွန်သင်မှု မှန်သည် မှားသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သံသယဝင်လာ​တော့သည်။

အရှေ့က ကောင်းကင်ယံ၌ နေနှစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားကာ ၎င်းတို့၏ ရောင်ခြည်များသည် ဘုံကျောင်းများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် တောက်ပနေသည်။ ချန်ရှီ နတ်ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ကာ အထက်မှ ဧရိယာကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။ နံ့သာပေါင်းဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ထိုဘုံကျောင်းများကို မြင်ခဲ့ရပြီး မြို့ရွာများက ဘုံကျောင်း ပတ်လည်တွင် မြောက်မြားစွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။

ဤကျေးရွာများနှင့် မြို့များထဲမှာ လူအများအပြား နေထိုင်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ဘဝများသည် လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး သဟဇာတ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ စားဝတ်နေရေး အလုံအလောက်ရှိဖို့ မတောင်းဆိုနိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ဘဝတွေက တခြားနေရာတွေထက်စာရင် ပိုကောင်းနေပါပြီ။

ဒီလို ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ လူအများစုဟာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး အအေးဒဏ်ကို ခံနေကြရလို့ အစာရှာဖို့ ရုန်းကန်နေရသည်။ လယ်သမားများစွာတို့သည် တန်ခိုးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လုယက်သတ်ဖြတ်ခြင်းတွင် ပါဝင်လာကြသည်။

သို့သော် ဤနေရာကတော့ လုံးဝအေးချမ်းနေသဖြင့် အမှန်တကယ် ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်​နေသည်။

"ဧကန္တ ငါအရင်က ဒီမှာရှိခဲ့ဖူးပြီး သူတို့ရဲ့နတ်ဘုရားတွေကို ရှင်ပြန်ထမြောက်​စေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား"

ချန်ရှီ အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ပြည်နယ်များ၏ မြေပုံကို စစ်ဆေး​နေခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် အလင်းရောင်မရှိသဖြင့် မရောက်ဖူးကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ပြနေပါသည်။

"ဒီနတ်ဘုရားက မပျောက်ပျက်သေးဘဲ ဒီနေ့အထိ ရှင်သန်နေတဲ့ ဟွာရှနတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်လား"

ချန်ရှီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ဆိုးရွားသော အသွင်အပြင်တွင် တွယ်ကပ်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကောင်းကင်၌ နေလနှင့် ကြယ်တို့သည် ဘိုးဘေးပြည်က နေနှင့်လတို့ မဟုတ်ဘဲ အာကာသထဲက နတ်ဘုရားအစစ်နဲ့ ပိုတူနေ၏။

ကြယ်တွေမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်တွေဟာ စိတ်ကူးယဉ် ဖန်တီးမှုတွေနဲ့ ပိုတူပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းနဲ့ ဆန်းကြယ်ပါသည်။

ချန်ရှီ သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဟေးကော်.. နည်းနည်း သတိထားဦး"

ဟေးကော်က လှည်းထဲတွင် ထိုင်ကာ မြေပုံကို စစ်ဆေးနေသည်။ ဒါကိုကြားတော့ သူက မြေပုံကို ချက်ချင်း ချလိုက်ပြီး ခုန်ထွက်ကာ နောက်ကနေ လိုက်လာဖို့ သတိပေးလိုက်သည်။ ဒီရွာက တော်တော်ထူးဆန်း၏။ အကယ်၍ သူအန္တရာယ်ကြုံပါက ဟေးကော်က အကောင်းဆုံးအကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

နှစ်ယောက်သား ရှေ့နှင့်နောက် တစ်ဦးစီဖြင့် ဘုံကျောင်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ စောင်းတစ်လတ်ဖြင့် တီးခတ်နေသည်။ ကြိုးများက ခြောက်သွေ့သွားသော်လည်း အသံက တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့လာသည်။

“ကြာပန်း ပြုတ်တဲ့အခါ မွှေးပြီး လူတွေက နို့နဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဝမ်တန်တွေကို မြည်းစမ်းဖို့ အပြိုင်အဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်ကြတယ်.... လက်နှစ်ချောင်းကို အရင်ဖြတ်ပြီး သားသတ်ဆိုင်မှာ ချိတ်ထားတယ်... ပေါင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြတ်ပြီး ဟင်းချက်တယ်... အသက်မကုန်စေနဲ့.. လတ်ဆတ်တဲ့ အသားတွေကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ရမယ် ဗိုက်ဆာရင် ကြည့်လိုက်စမ်း... ယောကျာ်းအသားက ငါးတွေ အရမ်းဆူနေပေမယ့် မိန်းမ အသားစားရင် အဆီရွှဲမယ်..."

ဒီသီချင်းကို လူတော်တော်များများက နားထောင်​နေခဲ့ကြ၏။ အဘိုးအိုက ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ဆိုသည်။

"ဟိုမှာ လူတွေက ခြေနှစ်ချောင်းသိုးလို့ ခေါ်ကြတယ်... အပြင်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုးထိန်းတွေ ရှိတယ် လူတွေကို အမဲလိုက်တယ်။ ဖမ်းမိပြီးတာနဲ့ အသားဆိုင်တွေမှာ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲချပြီး ဖောက်သည်တွေကို သူတို့ အသားလိုချင်တဲ့ နေရာကို ပြုံးပြ မေး​လေတယ်... လယ်ထွန်သမားရဲ့ ဓားက မျှော်လင့်ထားသလို ထက်မြက်တယ်။ အသားတွေကို ထွင်းထုနိုင်တယ်"

“သုံးရက်လောက်ကြာတော့ အသားကုန်တော့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... နေဝင်တဲ့အရပ်မှာ ငါ့ခင်ပွန်းကို ရှာ... ထမင်းချက်ဖို့ ဇနီးကောင်းတစ်ဦးကို ဘုရားရှင်က ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး သူ့ခင်ပွန်းကို အသက်ရှင်ဖို့ အိမ်ပြန်ခေါ်လာပေးနိုင်တယ်.... အူတွေကိုသာ မြှုပ်ထားနိုင်ပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ စောစောစီးစီး ကျီးကန်းတွေနဲ့ စွန်တွေကြောင့် မသေခဲ့ဘူး”

သီချင်းဆိုရင်း မျက်ရည်တွေ ကျလာပြီး :"ချစ်ပရိသတ်တို့... ပြင်ပကမ္ဘာက ငရဲဖြစ်နေပါပြီ ငါတို့နဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမရှိပါဘူး ငါတို့မှာ မိုးမခနတ်ဘုရားရဲ့ အကာအကွယ် ရှိလို့ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစားအတွက် စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး"

ချန်ရှီ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

အဘိုးကြီးပြောပြတဲ့ အခြေအနေကိုလည်း သူကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသည်။ အမှန်ပင် လူသားစားသည့်ကိစ္စများရှိခဲ့ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော လူသားများကို စားသုံးရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို တီထွင်ခဲ့ကြသည်။

အဘိုးအိုက သီချင်းဆိုပြီးတဲ့အခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူ့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးပေမယ့် အဘိုးအိုက ခေါင်းခါပြသည်။

"မလိုပါဘူး တကယ်ပါ... မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိဘဝကို မြတ်နိုးပြီး အပြင်မထွက်ကြနဲ့ ... အပြင်ထွက်တဲ့ဘဝက တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ.."

သူ ဘောင်းဘီ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ အဘိုးအို၏ ခြေထောက်များသည် အရိုးများ မှလွဲ၍ အသားမရှိ၊ လုံးဝ ကျွတ်ထွက်သွား​ပြီ။

"ငါ့ကို မိုးမခနတ်ဘုရားက ကယ်တင်ခဲ့တာ... အသားသတ်သမားက ငါ့ကို သားသတ်ရုံမှာ ဆွဲထားပြီး အမဲသားလို ခြေသလုံးကနေ အရင်ဆုံး ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်.... သူက အသား အများစုကို ဖယ်ပြီးမှ ငါ့ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့တယ်"

အဘိုးအိုသည် သူ့ဘောင်းဘီ ခြေထောက်များကို နှိမ့်ချကာ စောင်းကို ဆက်လက် ကစားနေကာ သူ့အသံ အက်ကွဲကာ ဆူညံနေသည်။

ချန်ရှီ သူ့အကြည့်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ဘုံကျောင်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အနီးနားတွင် ဘုရားဖူး အများအပြားသည် နံ့သာ ချောင်းများ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အတန်းလိုက် တန်းစီပြီး ခြေလှမ်းတိုင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ကြီးစွာသော ကရုဏာဖြင့် ဘုံကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွား​နေကြသည်။

လူများစွာသည် "မိုးမခနတ်ဘုရားက ငါ့ဆန္ဒကို နားထောင်တယ်..." ဟု ဆိုကာ ရွှင်မြူးနေသော မျက်နှာများ ရွှင်မြူးလျက် ထွက်လာကြသည်။

ချန်ရှီ ဘုံကျောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်မဝင်ဘဲ လူအုပ်အတိုင်း တန်းစီပြီး လိုက်သွားခဲ့သည်။

အလှည့်ရောက်သောအခါ ချန်ရှီ ဘုံကျောင်းထဲသို့ ဝင်ကာ ထိုနေရာတွင် ကိန်းဝပ်နေသည့် ရုပ်တုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရပ်က ၁၂ ပေကနေ ၁၃ ပေလောက်ရှိကာ ဖြူစင်ပြီး ချစ်စဖွယ်အသွင်အပြင်ဖြင့် အသက်ဆယ့်လေးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ငါးနှစ်မျှသာရှိသော မိန်းကလေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြွေစိမ်းကြီးတစ်ကောင် သူ့ဘေးမှာ ရစ်ပတ်နေ၏။ မြွေ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သေးသွယ်သည်။

ချန်ရှီ အမွှေးတိုင်မီးဖိုသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်း ထည့်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ အမွှေးတိုင်ကို လက်မခံရဲပါဘူး"

လင်ပန်းထဲက အမွှေးတိုင်တွေ ရုတ်တရက် ယိမ်းထိုးသွား​လေသည်။ သာယာနာပျော်ဖွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း အဝေးကနေ လာကတည်းက အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ နေမင်းလို အနီရောင် အလင်းတန်းလေး ပေါ်လာတော့မှာကို ငါမြင်လိုက်ရတယ်... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရုပ်ပွားတော် ပေါ်လာတော့မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... မင်းရဲ့ ကုသိုလ်က ငါ့ထက်သာလွန်နေတော့ အမွှေးတိုင်ကို ငါ လက်မခံရဲဘူး"

ချန်ရှီ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်တုံးကြီးထဲက အသွေးအသားလို ရုတ်တရက် အသက်ရှင်လာတဲ့ မိန်းမငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက သူ့ကို ဂါဝရပြုလာ၏။

"မင်္ဂလာပါ တာအိုမိတ်ဆွေ... လျိုချင်းဟုန်လို့ ခေါ်ပါတယ်"

ချန်ရှီ၏ အကြည့်များက သူမအပေါ် ကျရောက်လာသည်။ မြွေစိမ်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။

"ချန်ရှီပါ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ချန်ရှီက စေ့စေ့ကြည့်ကာ :"မင်းလိုအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က တကယ့်ကို ရှားပါတယ်"

သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက မိုးမခနတ်ဘုရား၏ ဇစ်မြစ်ကို မြင်ချင်သည်။ သူ့ပုံစံအစစ်အမှန်မှာ အလွန်ကြီးမားသော မြွေစိမ်းတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အတုအယောင်ပြန်ခြင်း နယ်ပယ် ဖြစ်ကြောင်း သူမြင်သည်။

နေ၊ လ၊ နှင့် ကြယ်များသည် ချန်ရှီ ယခင်က မြင်ဖူးသည့် သူမ၏ အတုအယောင်နယ်မြေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာကို အမှတ်မထင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အတုအယောင်နယ်မြေထဲသို့ပါ ဝင်ရောက်လာခဲ့မိသည်။

ကျင့်ကြံသူသည် အတုအယောင်နယ်မြေကို တံဆိပ်ခတ်ကာ ထီးဆောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောသွားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ပွင့်လင်းမှု၊ အကန့်အသတ်မရှိလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လျိုချင်းဟုန်သည် ဤလူများကို ကာကွယ်ရန် သူမ၏ အတုအယောင်နယ်မြေကို ဖွင့်ခဲ့သည်။

လျိုချင်းဟုန် နတ်ကွန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ချန်ရှီအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တာအိုချန် မသိလို့ဖြစ်မယ်... ကျွန်မက ရေလရှန့်ကျင့်ရဲ့ ခရမ်းရောင်ဝါးတောထဲက မြွေစိမ်းငယ်လေးပါ... ခရမ်းရောင်ဝါးတစ်ပင်ကို ရစ်ပတ်ပြီး သစ်ကိုင်းလိုဟန်ဆောင်ပြီး တိတ်တဆိတ်စောင့်ရင်း ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်တတ်တယ်... ပျံ့သန်းနေတဲ့ ငှက်တွေကို လှမ်းဖမ်းစားတယ်... နေ့တိုင်းပါပဲ... နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်ကြာတော့ ရေလရှန့်ကျင့်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ပါးက ကျွန်မဆီ အသတ်ခံရတော့မှာကို မြင်တော့ ဝါးတောထဲမှာ ထိုင်ပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့ သရဖူကို အကြာကြီး ဟောပြောတယ်... နားထောင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဉာဏ်အလင်းရသွားတယ်..."

ဘုံကျောင်းထဲက ခြေဗလာနဲ့ ထွက်လာခဲ့၏။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ယုံကြည်သူများသည် သူမကိုတွေ့သောအခါ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ မိုးမခနတ်ဘုရား ပေါ်ထွန်းလာကြောင်း အော်ဟစ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"အဲဒီ တာအိုကျင့်ကြံသူက နောက်ပိုင်းတော့ ရေလရှန့်ကျင့်ရဲ့ အရှင်ပိုင်ကျန်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်...သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ဝါးတောထဲမှာ လေကိုရှူပြီး နှင်းရည်ကို သောက်တယ်... ငှက်​တွေကို မစားတော့ဘူး.... ရေလရှန့်ကျင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံပြုမူတဲ့အတိုင်း မသိနားမလည်ဘဲ ဝါးတောထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာ... ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေက ကုန်ဆုံးသွားပြီ... ကျွန်မအတွက်တော့ သူက အသက်ကြီးလွန်းနေပြီ... သုတ္တန်အပိုင်းကို ရွတ်ဆိုပြီးတဲ့နောက် သေလုဆဲဆဲဖြစ်နေပြီမလို့ နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်.... "

"ဒါကြောင့် ဒီပုံစံကို ခံယူပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒက ဘာလဲဆိုတာ မေးတယ်... နောက်တော့ ရေလရှန့်ကျင့်မှာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် တစ်ဒါဇင်ကျော် ကွယ်လွန်သွားတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အထိ ကျွန်မ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာပဲ ကျင့်ကြံခဲ့တယ်... လူ့လောကကြီးက ငရဲအသွင်ပြောင်းပြီး လူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်... အရှင်ပိုင်ကျန်းရဲ့ စကားတွေကို သတိရမိလို့ ရေလရှန့်ကျင့်ကနေ ခိုးထွက်ပြီး ဒီကို ထွက်လာခဲ့တာ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကူညီပေးပြီး သူ့မျက်နှာမှ ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီနေရာကို စီမံခန့်ခွဲနေတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်တွေက အကန့်အသတ်ရှိတာကြောင့် သေးငယ်တဲ့နေရာကိုပဲ ကာကွယ်နိုင်တယ် အစက ကန့်ညောင် ဖြစ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့ လူတွေက ကျွန်မကို ကိုးကွယ်ဖို့ ဒီနေရာမှာ ဘုံကျောင်းတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြတယ်...”

ချန်ရှီ သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး :"လူတွေကို ဘယ်လိုကျွေးတာလဲ"

"ကျွန်မ သရဲတစ္ဆေတွေကို လိုက်ရှာပြီး အသားတွေ ကျွေးတယ် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်က ကျန်ခဲ့တဲ့ အမဲသားနဲ့ အသွေးရှိတဲ့ တောင်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိတယ်.. သွေးလွန်အသက်တောင်လို့ ခေါ်တယ်။ ကျင့်​ကြံသူတွေကို ရူးသွပ်စေတယ်၊ ​​ဒါပေမယ့် လူတွေက ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ စားနိုင်တယ်... သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ် သန်မာစေတယ် အနီးနားက ကျိုင်းပင်ကြီးတွေ၊ အသီးအရွက်တွေ ခူးဆွတ်လို့ရတဲ့ အပင်၊ မြစ်ထဲ ငါးတွေကို စားသုံးနိုင်တယ်... မီးထဲမှာ အရည်မပျော်ပေမယ့် ရေနဲ့ထိတွေ့ရင် ချက်ပြုတ်လို့ရတယ်"

ချန်ရှီ ဟေးကော်ကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ချန်ရှီ တကယ် အံ့သြသွားမိ၏။ လျိုချင်းဟုန်က လိမ်ညာမှုတစ်ခုတည်းမဟုတ်ပဲ အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

လျိုချင်းဟုန် : "ရှင်က နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ပြီး ကျွန်မကိုသတ်ဖို့ ရောက်လာတယ်... ခဏစောင့်ပါ။ အနီးတဝိုက်မှာ ရနိုင်တဲ့ အစားအစာ အားလုံးကို စာရင်းပေးချင်သေးတယ် ကျွန်မ သေပြီးနောက် နေနှင့်လသည် အချိန်အကြာကြီး လောင်ကျွမ်းစေနိုင်အောင်ပေါ့...."

"မင်းငါ့ကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

လျိုချင်းဟုန်က ခေါင်းခါပြီး :"ကျွန်မက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပါ... ရှင့်ကိုတွေ့တော့ နေရောင်အောက်မှာ အသက်ရှူကြပ်နေသလို ခံစားရတယ်...ရှင့်ကို မကြောက်ဘူး ရှင့်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ကျွန်မကို သတ်ပစ်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ ဒီစွမ်းအားက ဘယ်ကလာတာလဲ။

၎င်းက ကောင်းကင်ဘုံ သွေးအသွင်ပြောင်းနတ်ဓား ဖြစ်နိုင်လား။

"ဒါက ဒီဘုံကျောင်းတွေလား...."

လျိုချင်းဟုန် သူ့ခေါင်းနောက်ကို ညွှန်ပြပြီး :"ရှင့်မှာ ကျွန်မအပေါ်မှာ သက်ရောက်နိုင်တဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း တန်ခိုးရှိတယ် ကျွန်မ မခုခံရဲပါဘူး"

ချန်ရှီ ထပ်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။

"ငါ့ကန့်ညောင်ရဲ့ တန်ခိုးက ဒီလောက်​တောင် ကြီးတာလား?"

သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး :"တာအိုလျို ငါ မင်းကို လာသတ်တာမဟုတ်ဘူး... ငါက ဘွဲ့တံဆိပ် အပ်နှင်းမလို့"

သူက အနောက်တိုင်းဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ချန်းယိခရိုင်၊ တုံးလင်ပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ... လျိုချင်းဟုန် အမိန့်ကို ခံယူပါ!"