ကောင်းကင်လူသား

သားအဖကြား ညတွင်းချင်းပင် ရန်လိုမှုမျိုးများ မရှိတော့ပေ။ သူ့အဖေ ချန်ယင်တူးက သူ့ကို နှစ်ကြိမ်သတ်ပြီး ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ခဲ့ပေမယ့် ချန်ယင်တူး နောင်တရနေသမျှ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်မှာပါ။

"ဝူလေး... မင်းနားလည်မှုလွဲနေပြီ"

ချန်ယင်တူးက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ငါအသက်ကြီးလို့ အားနည်းချက်ကို ပြပြီး သနားခံဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ထင်​နေတာလား... မင်းမှားသွားပြီ... မင်းကို လုံးဝသတ်လို့မရတာကို ငါနောင်တရတာ"

ချန်းစုန်းကျီ၊ ထူယင်းနဲ့ ယန်ရှစ်ချုံတို့ဆီမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး လူသတ်လိုစိတ်တွေ ရုတ်ချည်း ပြင်းပြလာကြတော့သည်။

ထူယင်းက တခစ်ခစ် ရယ်လေသည်။

"အဘိုးကြီး ခင်ဗျားက အခု နတ်မြို့တော်မှာ အကျဉ်းသားဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိရဲ့လား ကျနော် အခု လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်နိုင်သွားပြီ ခင်ဗျား ကျနော့်အဖေဖြစ်လို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ် အရင်က ကျနော်ခင်ဗျားအမိန့်ကို နာခံခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် အခုကစပြီး ကျ​နော်​တို့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်မယ် ခင်ဗျား ကျနော့်အမိန့်ကို နာခံရမယ်...."

ချန်ယင်တူးက ခေါင်းခါကာ :"ရှောင်ဝူ ငါက မင်းကို ငါ့ရဲ့ စံပြကိုယ်ကို အခြေခံပြီး ဖန်တီးခဲ့တာ... ငါ့စံပြကိုယ်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် စိတ်ခံစားမှုတွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ၊ ဆန္ဒတွေ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲတောင် ဆင်ခြင်တုံတရားအရှိဆုံး စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... လှုပ်ရှားတိုင်း၊ စကားလုံးတိုင်း၊ လုပ်ရပ်တိုင်းက ကောင်းကင်လူသား အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်တွေလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ကျ​နော်က မဟုတ်လို့လား?" ချန်းစုန်းကျီက ရယ်မောလိုက်သည်။

ချန်ယင်တူးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းခါလေသည်။

"အဝေးကြီးပဲ"

ယန်ရှစ်ချုံက ပြုံးပြီး :"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ကျနော်တို့ကို အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ရင် ဒီနေ့ပဲ စားပစ်မယ်!"

ချန်ယင်တူးက လှောင်ပြောင်ရင်း :"ငါ့ကို စားမှာလား အဲဒီတုန်းက မင်းကို ပျော့ဖတ်လို ရိုက်ပြီး မင်းကို နှိပ်စက်ဖို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာနိုင်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့ မင်းကို ပျော့အိအိဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ပြီး မင်းကို ချေမှုန်းဖို့ နောက်ထပ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာနိုင်တယ်"

လူသုံးယောက်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားကာ ဒေါသပေါက်ကွဲကာ အချိန်မရွေး သတ်ပစ်နိုင်သကဲ့သို့ မျက်နှာထားများ ပြင်းထန်လာသည်။

ချန်ယင်တူး ပို၍ စိတ်ပျက်လာ၏။ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ထူယင်းထံ ချဉ်းကပ်ကာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရက်စက်ဆုံး နတ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ငါလိုချင်တာက ငါ့ကိုယ်ငါ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုံစံတစ်ခုပဲ... ငါ့ကိုယ်ငါရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ ပုံစံ... ပြီးတော့ မင်းက... မင်းကို ငါ့ရဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလို ချုပ်ကိုင်နေရတယ်။ မင်းမှာ အရင့်အရင် တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဗီဇကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... မင်းရဲ့ အလိုဆန္ဒ၊ အစားအစာချင်စိတ်ကြောင့် ကျွန်ခံနေတယ် မင်းက တိရိစ္ဆာန်လိုပဲ ကျင့်နေတာ...."

"ဒါက ငါ တစ်​သက်​လုံး လုံ​လောက်​​အောင်​ ကြိုးကြိုးစားစား မြှုပ်​နှံထားတဲ့ ဖန်​တီးမှုလား? ဒါက ချန်ယင်တူးရဲ့ ပြီးပြည့်​စုံတဲ့ အ​ခြေအ​နေလား... မဟုတ်​ဘူး... ငါ့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံ​တဲ့ အ​ခြေအ​နေမှာ​ ဆိုရင်တော့ ငါက စားဝတ်​​နေ​ရေး​ကြောင့်​ တိရစ္ဆာန်​လို မလုပ်မှာ သေချာတယ်​..."

ထူယင်း၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။

"ဒါဆို ကျနော် လူသားစားတာကို သိသိချင်း ခင်ဗျားက အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို ချက်ချင်းယူပြီးတော့ ကျနော့်ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ယင်တူးက သူ့ကို တင်းမာစွာ ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြော​လေသည်။

"မင်းက ငါ့အတွက်တော့ အစွန်းအထင်း တစ်ခုပဲ"

ထူယင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ချန်းစုန်းကျီနဲ့ ယန်ရှစ်ချုံကလည်း သူတို့၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါ့ကို အထူး ပျော်ရွှင်စေတယ်..."

ချန်ယင်တူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်မှုက မှိန်ဖျော့သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရှင်ပြန်ထမြောက်တာက ငါ့ခွန်အားနဲ့ ဉာဏ်ပညာရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို ပြသခဲ့တာပဲ... အဲဒါကြောင့် ငါမင်းကို ခွင့်လွှတ်ပြီး ငါ့ဘေးမှာ ထားခဲ့​တာ... မင်းက မင်းရဲ့လမ်းဟောင်းကိုပဲ ပြန်လျှောက်ပြီး လူသားတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်တဆိတ် စားသောက်နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး...အဲဒါကြောင့် မင်းကို ထပ်သတ်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

ထူယင်းက မော့ကြည့်ပြီး :"လူတွေကို မစားရင် ခင်ဗျားကျနော့်ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"မင်းရဲ့ အကျင့်စရိုက်က ပိုပြည့်စုံလေလေ မင်းကို ပိုသဘောကျလေပဲ... မင်းကို ဘာလို့သတ်ရမှာလဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို ဒုတိယအကြိမ်သတ်လိုက်တာနဲ့ မင်းသာမန်လူကို မစားတော့ဘဲ ကျင့်ကြံသူတွေကို စစားတော့တာ တွေ့ရတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်...ဒါက မင်းရဲ့တိရစ္ဆာန်တွေ သဘာဝက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာတာကို ပြနေတာ"

ချန်းစုန်းကျီနဲ့ ယန်ရှစ်ချုံတို့ကလည်း မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

"မင်း ဒုတိယ ထမြောက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ မင်းကို ငါ့ဘေးမှာ ထားခဲ့ပြီး လက်ထောက်အဖြစ် လုပ်ထားတုန်းပဲ... မင်းရဲ့ ဒုတိယ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက မင်းရဲ့ တိရိစ္ဆာန်သဘာဝ လွှမ်းမိုးမှုကနေ မင်းကို လွတ်မြောက်စေမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းက လူသားစားဖြစ်နေတုန်းပဲ"

သူ အလွန်စိတ်ပျက်သွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ မင်းကျင့်ကြံသူတွေကို ကိုက်စားပေမဲ့ မင်းရဲ့တိရစ္ဆာန်သဘာဝက ကျန်နေသေးတယ်... မင်းငါ့ကို စိတ်ပျက်စေတယ် မင်းက ငါ့ရဲ့စံနှုန်းနဲ့ ဝေးတယ် မင်း ငါ့ထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်... ငါက မက်မောမှုတွေ၊ အမျိုးအမျိုးနဲ့ ချစ်ကြိုက်တာ၊ မိသားစုချစ်ခင်တွယ်တာမှုနဲ့ အိမ်ပြန်တာ၊ တစ်နှစ်ကို တစ်ခါ နှစ်ခါလောက် အိမ်ပြန်ပေမယ့် ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်လို လူသားတွေကို ကိုက်စားဖို့ ဘယ်တော့မှ မအပ်နှံဘူး"

"ရှောင်ဝူ မင်းက ငါ့ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ"

ထူယင်းနှင့် အခြား နှစ်ယောက် ခေါင်းညိမ့်ပြရင်း လေးလေးနက်နက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ချန်ယင်တူး ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး: "ဒါပေမယ့် ငါမင်းကို လိုအပ်နေသေးတယ်"

ထူယင်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ရောကိုယ်ပါ လှုပ်ယမ်းလာကာ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"မင်းရဲ့ အဖော်မွန်ကောင်းကို နုတ်လိုက်ရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုံစံနဲ့ ငါပဲရှိသေးတာ... နတ်ဆိုးတွေက မင်းကို ပျက်စီးစေတယ် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ဉာဏ်ပညာ၊ အမြန်တုံ့ပြန်မှု၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ တွေးခေါ်မှုတွေက ငါ့ရဲ့ချို့ယွင်းချက်တွေအတွက် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သေးတယ်.... မင်းမသေတာက ငါ့ရဲ့ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သန်စွမ်းမှုဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်များစွာကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ် အမှားတွေ ရှိရင်တောင် ငါ မင်းကို လိုအပ်နေသေးတယ်"

သူက ထူယင်းရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ချန်ယင်တူးက မပြည့်စုံဘူး... ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကလည်း မပြည့်စုံဘူး...ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့ငါ ပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ ငါတို့က စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဆူလို ပြီးပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်... ရှောင်ဝူ ငါ မင်းကို လိုအပ်တယ် မင်းလည်း ငါ့ကို လိုအပ်တယ်"

ထူယင်း: "ခင်ဗျားက ကျနော့် ဖျက်ဆီးပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ဖန်တီးချင်နေတာဘဲ..."

ချန်ယင်တူး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး"

ထူယင်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ချန်ယင်တူးက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို မလိုအပ်သလို ချန်ယင်တူးကိုလည်း မလိုအပ်ပါဘူး.... ငါဒီလို ချန်ယင်တူးကို ဖန်တီးနိုင်ရင် မင်းနဲ့ငါက အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

ချန်ယင်တူး ထွက်သွားသည်။

"ဒါပေမယ့် အခု ငါတို့ အင်အားတွေ ပေါင်းလိုက်ရင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်! ရှောင်ဝူ! ရှားချိုးထုန်၊ တုယိရန် နဲ့ တခြားသူတွေကို ရှာဖို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့.... နတ်မြို့တော်က ထွက်သွားရအောင်!"

သူ၏ ရောင်ဝါသည် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ကျယ်ပြောလှသော အတုအယောင်နယ်မြေထဲ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ဉာဏ်ပညာတွေကလည်း ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းလာပြီး အတွေးအမြင်များ ချိတ်ဆက်ကာ ယခင်က အတူယှဥ်တွဲခဲ့ဖူးသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်​ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူသည် သူ၏ ခံစားချက်မဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းကို မျှဝေခဲ့ပြီး ချန်ယင်တူးကလည်း သူ့​ဉာဏ်ပညာကို အချိန်မရွေး စုဆောင်းနိုင်စေရန်၊ အတားအဆီးများကို တွေးတောကာ ဖြတ်ကျော်စေခဲ့သည်။

ချန်ယင်တူး ပြုံးပြီး :"အရင်က နတ်မြို့တော်ကို ငါ မထားခဲ့နိုင်ပေမယ့် အခု မင်းရဲ့အကူအညီနဲ့ ချန်ယင်တူးကို သူ့ရဲ့ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခြေအနေမှာ ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်မှာလဲ"

.......

တုယိရန် တစ်ဖက်က ဆရာတော်တောက်ရှင့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဆရာတော်သည် လောလောဆယ်တွင် သူ၏ ကျောက်တုံးအိမ်လေးထဲမှာ စိတ်ဝင်တစား လည်ပတ်နေပါသည်။

"ပန်းတစ်ပွင့်က ရုပ်တုများစွာကို ကိုယ်စားပြုတယ်.. သစ်ရွက်တစ်ရွက်က ဦးဇင်းအစစ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်... မုန်ညင်းစေ့က နေနဲ့လကို ရောင်ပြန်ဟပ်ပြီး စိတ်အာရုံက စကြာဝဠာကို လင်းထိန်စေတယ်... ဒီဗောဓိရုပ်ပွားတော်က တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်းရဲ့ ကျမ်းဂန်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ...တာအိုမိတ်ဆွေတု.. မင်းရဲ့ ကျောက်အိမ်က မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုရင် ကျောက်တုံးက မင်းရဲ့နှလုံးသားကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်... နေပူလို့ တံခါးဖွင့်လိုက်တာက မင်းရဲ့စိတ်နှလုံးက အေးတဲ့ဆောင်းရာသီကို ဦးတည်ရင် မင်းရဲ့ တာအိုက အေးခဲတဲ့ လွင်ပြင်ဆီ ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်...."

တုယိရန်က သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ဆရာတော်တောက်ရှင့်ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်ဘုရားက တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်းက ဆရာတော် ဆိုတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်... တပည့်တော်ရဲ့ကျောက်တုံးက ဘုရားရဲ့ ဗောဓိသဏ္ဌာန်နဲ့ ယှဉ်လို့မရတဲ့ များပြားလှတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပါပဲ..."

ဆရာတော်တောက်ရှင့်သည် တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်း၏ ၄၃ဆက်မြောက် ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ သူသည် အသက်ကြီး၍ ကွယ်လွန်သွားသင့်သော်လည်း ယခုမူ ကျန်းမာစွာ နေထိုင်ဆဲ။ မျက်နှာတော်က တောက်ပနေပြီး၊ မြတ်စွာဘုရား၏ ရောင်ခြည်တော်သည် သူ့နောက်တွင် တဝဲလည်လည် ရှိနေသည်။ ဤထီးဆောင်းခြင်းအတွင်း၌ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အားလုံး၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ နိဗ္ဗာန်ဘုံဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံက အပြောင်းအလဲ အပြီးတွင် တုယိရန်၊ ရှားချိုးထုန် နှင့် အခြားသူများသည် အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ ချန်ယင်တူးကို ရှာဖွေခဲ့ရာတွင် တစ္ဆေလက်သည်း သခင်နောက်ကို လိုက်ရင်း ဤဆရာတော်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။

သူတို့သည် နတ်မြို့တော်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ချန်ယင်တူးကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆီးခံရပြီး သီးခြားနေရာများတွင် ထိန်းသိမ်းထားခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်အတိုင်း သွားလာနိုင်သော်လည်း အသီးသီးက စောင့်ကြည့်ခံနေရသည်။

ဆရာတော်တောက်ရှင့်က တုယိရန်ကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ရှိ​လေသည်။ သူ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမ္ပတ္တိများသည် နားမလည်နိုင်သော၊ အထူးသဖြင့် စစ်မှန်သော နယ်မြေဟု ထင်ရသည်အထိ သန့်စင်ထားသော နယ်မြေကို နားလည်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးအိမ်ရှိ အပြောင်းအလဲ အားလုံးကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး တုယိရန် ထွက်ပြေးသွားမှာကို တားဆီးခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံမှုက တုယိရန်ထက် များစွာ သာလွန်သွား၏။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်မှုနှင့်အတူ သူ့အစွမ်းများသည် နက်နဲပြီး နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်​နေခဲ့သည်။

"အရှင်ဘုရားက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေ ညစ်ညမ်းပြီး သဘာဝဘေးဆိုးကြီး ကြုံနေရပြီ... လူ့လောကထဲကို ရောက်လာမိရင် လူသားတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မိလိမ့်မယ်... ဒါက လေ့လာထားတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဆုံးအမနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလား"

ဆရာတော်တောက်ရှင့်က ရယ်မောပြီး။

"ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ဒြပ်လေးပါးနဲ့ ကင်းစင်တယ် ဘာကြောင့် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်စီးရမှာလဲ ငါနဲ့ ပတ်သက်တာတွေ ရှိလို့လား"

တုယိရန်လည်း အံ့သြသွားသည်။

ဆရာတော်တောက်ရှင့်က ပြုံးပြီး: "တာအိုမိတ်ဆွေတု...မင်း ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို မရောက်သေးပါဘူး... ရောက်မှ မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပိတ်ဆို့ပြီး တာအိုနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေတာက ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ အဆုံးမဲ့ အဆုံးသတ်ကို ဆန့်ကျင်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်သွားလိမ့်မယ်...."

"အရှင်ဘုရားကလည်း လောကကြီးမှာ ကုသိုလ်တရားတွေ အပြည့်အ၀ အသွင်ပြောင်းချင်ပေမယ့် ဖြောင့်မှန်တဲ့လမ်းကို လျှောက်ချင်ပေမယ့် မကောင်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေဆဲပါပဲ... မတက်မကြွား မနေနိုင် မသေနိုင်တဲ့ ဗုဒ္ဓ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"တာအိုမိတ်ဆွေတုရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းက ကောင်းပါတယ်... ကောင်းကင်နဲ့ ကမ္ဘာမြေကို မကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲစေမှသာ လူသားမျိုးနွယ်က ရှင်သန်နိုင်တယ်လို့ ဧကရာဇ်က ဆိုထားတယ်... ဘုရင်ကျန်းရဲ့ အချည်းနှီး ကြိုးစားမှု၊ တရားမျှတမှုကို ပြန်ရယူချင်တဲ့ ကြိုးပမ်းမှု၊ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ အချည်းနှီး အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးပမ်းမှုတွေက ရည်မှန်းချက်ကင်းမဲ့တဲ့ အရင်းအနှီးနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေပဲ... အနောက်နွားရှင်းကျိုး တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးတာကမှ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းကြောင်း...."

တုယိရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခဏလောက်တော့ တောက်ရှင့်ရဲ့ လွဲမှားတဲ့ အယူအဆတွေက သူတို့အတွက် အမှန်တရားအချို့ရှိတယ်လို့ သူ တကယ်ခံစားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသည် မကောင်းမှုကို အမှန်တကယ် မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ၎င်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းကလည်း မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဆွေးနွေးနေကြ၏။ ဒုစရိုက်ငါးပါး၏ခေါင်းဆောင် တုယိရန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး ဗဟုသုတကြွယ်ဝကာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာအမျိုးမျိုးကို လွယ်ကူစွာ ကိုးကား၍ ၎င်းတို့အား ထက်မြက်စွာ ဟောကြားနိုက်သည်။ စကားစမြည်ပြောသောအခါတွင် သူတို့၏မျက်နှာများသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းလာကာ ပို၍မြင့်မြတ်လာသည်။

ခဏနေတော့ ကျောက်တုံးအိမ်ကြီးရဲ့ တံခါးက ပွင့်လာသည်။ ဆရာတော်တောက်ရှင့်နဲ့ တုယိရန်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ယင်တူး၊ ထူယင်းနဲ့ တခြားသူတွေက အပြင်မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထူယင်း: "ဦးလေး သွားကြရအောင်"

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ?"

ထိုအသံကြောင့် တုယိရန်၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရွှင်လန်းသော မျက်လုံးများဖြင့်သာမက ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အမြွက်လည်း ပါရှိနေသည်။

ဤကြောက်ရွံ့မှုသည် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူအပေါ် မဟုတ်ဘဲ ချန်ယင်တူးအပေါ် ဖြစ်သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ချန်ယင်တူးဟာ ဥာဏ်ပညာထက်မြက်တဲ့ ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက်ပင်။ သူ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာ မရှိ၊ သူ ကြံဆလို့ မရတာမရှိ၊ သူသည် နဂါးရုံတစ်ခုတည်းမှ ထိပ်တန်းကျင့်စဥ်များကို နားလည်နိုင်သည်၊ ပါးလွှာသော လေထုထဲမှ အံ့သြဖွယ် မှော်စွမ်းအားများကို ဖန်တီးနိုင်သည်၊ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရိုးရှင်းစေကာ၊ မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာများကို လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစကိုပင် ရှာဖွေနိုင်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံသည် လူသားဖြစ်ဆဲ၊ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား မဟုတ်​သေးပေ။

သူလည်း ပျော်ရွှင်မှု၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ လှပသော အမျိုးသမီးများထံ ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး၊ လောက၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သနားကာ၊ လောက၏မတရားမှုကို ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲ​စေနိုင်သည်။ သူ့မှာ မိသားစု၊ ခင်မင်မှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေလည်း ရှိလေ၏။

သို့သော် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ပိုင်ဆိုင်သော ချန်ယင်တူးသည် လူသားအားလုံး၏ သဘောသဘာဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ သူသည် ဖြူစင်သော စစ်မှန်သော ဘုရားတစ်ဆူဖြစ်သည့်နည်းတူ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုရှိသော၊ စိတ်ခံစားမှုကင်းသော နတ်ဆိုးလည်း ဟုတ်ပေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် တုယိရန်ပင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို အမြန်ဖုံးကွယ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"တောက်ရှင့် မဆင်မခြင် မလုပ်ပါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ဗောဓိတစ်သောင်းရုပ်တုက ချန်ယင်တူးကို မတိုက်နိုင်ဘူး... ကျုပ်လည်း ကျောက်အိမ်က လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆရာတော်တောက်ရှင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ခေါင်းနောက်မှာ ဗုဒ္ဓရဲ့အလင်းရောင်တွေ ဖြာထွက်နေ၏။ ဖြူစင်သော နယ်မြေသည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး ထိုကမ္ဘာအတွင်းရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များသည် အသွေးအသားများ ချက်ချင်းပေါက်ထွက်ကာ လှည့်စားခြင်းမှ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တာအိုနှင့် လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏နှစ်ပေါင်းများစွာ လုံ့လစိုက်ထုတ်ခြင်းနှင့် မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို လေ့လာခြင်းသည် မကောင်းသောစွမ်းအင်ကို မွေးမြူခြင်းအတွက် ထူးထူးခြားခြား နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ထုတ်ပေးလာခဲ့သည်။

ချန်ယင်တူး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"မင်းရဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့ နည်းတွေနဲ့ ဗောဓိတစ်သောင်းရုပ်တုကို ဖြူစင်တဲ့ ဗုဒ္ဓကမ္ဘာဖြစ်အောင် ပြောင်းလိုက်တယ်ပေါ့?"

သူ၏ စူးရှသော အကြည့်သည် တိုတောင်းသော အခိုက်အတန့်တွင် ဆရာတော်တောက်ရှင့်၏ နည်းစနစ်ထဲက နက်နဲရာသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့​ပြီ။

ချန်ယင်တူး၏ မျက်လုံးများလည်း ပိုမိုတောက်ပလာလာသည်။ ထိုနယ်​မြေထဲတွင် မကောင်းသော ဘုရား၊ ဘုရားလောင်း၊ ရဟန္တာ၊ ရဟန်းများနှင့် ရှင်လောင်းတို့ အားလုံးကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြသည်။ ဤနည်းလမ်းများက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝိညာဥ်တောင်တန်းတွင် တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်း၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တံဆိပ်ဖြစ်သော ဝိညာဥ်စင်မြင့်တံဆိပ် ရှိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာမိုးကြိုးသံဘုံကျောင်းက ခေါင်းလောင်းတီးသံကြောင့် ဆရာတော်တောက်ရှင့်သည် သူ၏ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး မကောင်းမှုမှ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်စေသည်။

"ဘုန်းကြီး... ခင်ဗျား တော်တော် ထက်မြတ်တာပဲ"

ချန်ယင်တူး ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်အောက်တွင်တော့ ဆရာတော်တောက်ရှင့်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် အေးစိမ့်စိမ့် လေအေးများ ဖြတ်ပြေးသွားကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင်ပါဝင်ရန် သူ၏အစောပိုင်း ရည်ရွယ်ချက်များလည်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ သူက ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေတု... ကြိုက်သလိုသာလုပ်ပါ..."

တုယိရန်: "ကျုပ်တို့ထွက်သွားပြီးရင် ဆရာတော်လည်း ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ"

ဆရာတော်တောက်ရှင့် သူ့လက်များကို ဆုပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိပါ့မလဲ"

တုယိရန်က ကျောက်တုံးအိမ်မှ ထွက်လာပြီး တံခါးကိုပိတ်ကာ ချန်ယင်တူးထံ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ထူယင်းက ပြုံးရင်း :"ဦးလေးတုက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မဟုတ်ပေမယ့် သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသား ရှိသားပဲ"

တုယိရန်ကလည်း ပြုံးပြီး :"နောက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့ ရှောင်ဝူ... ရှားချိုးထုန်တို့ကို သွားရှာရအောင်"

ခဏကြာတော့ ဆရာတော်တောက်ရှင့် ကျောက်တဲကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ပြင်ပကမ္ဘာက လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီ။ ၎င်းသည် နတ်မြို့တော် မဟုတ်တော့ဘဲ စည်ကားသော အမတမြို့ဖြစ်သည်။ နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းနတ်သုံးဆူနှင့် နတ်ဆိုးများက သူတို့၏သခင်များကို ညစ်ညမ်းစေသော ဘဝထဲ ဦးဆောင်ခေါ်သွားနေသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်​​နေသည်။

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ!"

ဆရာတော်တောက်ရှင့်သည် ချန်ယင်တူး၏ အကြည့်ကို သတိရကာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီအကြည့်တွေအောက်မှာ သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို မြင်နေရသလို ခံစားရ၏။ သူနည်းနည်းလေးတောင် လှုပ်လိုက်ရင် နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အလောင်း ဖြစ်သွားတော့မလိုပင်။

"သူရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရေကန်ငါးကန် လူဆိုးငါးယောက်က ငါ့အပေါ် ကြီးမားတဲ့ ဖိအားတွေ ပေးနိုင်တယ်... သူက ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနဲ့ လက်တွေ့ကျကျနဲ့ ယှဉ်နိုင်သူပဲ... ပုရောဟိတ်မင်းက သူ့လုပ်ရပ်ကို သတိထားမိမှာလား။ အရင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ် အခု သူ့ကို ဘယ်လောက်ထိ တွန်းလှန်နိုင်မလဲ မသိဘူး"

တုယိရန်တို့ ရှားချိုးထုန်ကို လျှင်မြန်စွာ ခြေရာခံလိုက်ကြသည်။ အဖွားရှား၏မျက်နှာမှာ တောက်ပနေသော်လည်း ထူးယင်တို့သုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ငြိမ်သက်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။

"လူအိုချန်... နောက်ဆုံးတော့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ပြန်သုံးရတော့မယ်"

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းကာ အခြားသူများနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ယင်တူးက သူ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ကိရိယာတစ်ခုကို ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ဖန်တီးခဲ့​လေသည်။ ဤကိရိယာကို သုံးသောအခါ၊ ပြင်ပအာရုံများ မနှောက်ယှက်ဘဲ အစွမ်းအထက်ဆုံးနှင့် အသိဉာဏ်ရှိသော ချန်ယင်တူး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူက အန္တရာယ်အရှိဆုံး ချန်ယင်တူးလည်း ဖြစ်လေ၏။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ၏ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးရခြင်းမှာ ချန်ယင်တူး၏ အကြွင်းမဲ့ စိတ်ထားကြောင့် ဖြစ်သော အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကြောင့်လားဟု အဖွားရှားပင် ခေတ္တမျှ တွေးတောခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ချန်ယင်တူးဟာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိခဲ့သည်။

ချင်းယန်သည် နတ်မြို့တော်၏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းတွင် စားကျက်နေပြီး ထိုနေရာတွင် မြှုပ်နှံထားသော နတ်ဆိုးများစွာနှင့် စကားပြောနေ၏။ ချန်ယင်တူးတို့အဖွဲ့ ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်တော့ သူ လန့်သွားပြီး မြက်တွေကို အမြန်မျိုချလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မသေချင်ရင် ငါ့ကို လိုက်မပို့နဲ့!"

သူသည် ချန်ယင်တူးနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်မြေခွေး ဟူရှောင်လျောင်လည်း အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ချင်းယန် ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အမှီအခိုကင်းတဲ့ သူတော်ကောင်းငါးယောက် စုပြီးသွားပြီ.... ကမ္ဘာကြီး မတုန်လှုပ်သင့်ဘူးလား ပြော!"

ဟူရှောင်လျောင်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ သတိပေးလေသည်။

"နတ်မြို့တော်ကြီးက တန်ခိုးကြီးသူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ... အကျယ်ကြီး မပြောနဲ့"

"လူအိုချန် ဒီမှာရှိနေတာ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ... လူအိုချန် ငါတို့ ထွက်ပြေးမှာလား ဒါမှမဟုတ် လူသတ်ပြီး ထွက်မှာလား?"

ချန်ယင်တူးက ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး :"သူတို့က ငါတို့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံလား အရင် ကြည့်ရမှာပဲ"

လူအုပ်ကြီးက ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နတ်ဆိုးတွေက သူတို့သွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အကြီးအငယ် တစ်မျိုးစီက အသီးသီး တန်ခိုးကြီးကြသော ရင့်ကျက်​နေသည့် နတ်ဆိုးများ ဖြစ်​လေသည်။

ဤနေရာတွင် ပြန့်ကျဲနေသော သာမန်လူများဟု ထင်ရသော ဘုန်းကြီးအချို့၊ တာအိုဝါဒီများ၊ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်အချို့လည်း ရှိ​သေးသည်။ သူတို့သည် အမှီအခိုကင်းသော စန့်ရန်များ ဖြစ်ကြ၏။

အချို့မှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း အသွင်အပြင်များ ရှိပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ရောနှောနေပုံရသည့် ရှန်း မင်းဆက်၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများထက် ပိုမိုအားကောင်းပြီး အန္တရာယ်များ​လေသည်။

ချန်ယင်တူး နတ်မြို့တော်ကို ဖြတ်ရင်း အသံလွှင့်လိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် ငါ နတ်ဆိုးသံစဥ်ကို သုံးပြီး နတ်မြို့တော်ထဲက နတ်ဆိုး၊ ဘေးဥပဒ်၊ ဘေးဆိုး​တွေ အားလုံးကို ရောထွေးသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်... မင်းတို့ နတ်ဆိုးတွေကို အဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို တွန်းပို့ပြီး အချင်းချင်း သတ်ခိုင်းမယ်... ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ?"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် နက်နဲသော အသံတစ်ခုက အမိန့်ပေးလာ၏။

"သူတို့ကို လွှတ်​ပေးလိုက်..."